Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 23 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 maja 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 45/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 14 listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej przez dłużnika kwoty zajętej wierzytelności postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z dnia 13 maja 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 45/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę M. B. (dalej jako "Skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 14 listopada 2019 r. w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej przez dłużnika kwoty zajętej wierzytelności.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. postanowienie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał również, że skargę wniesiono w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, z których jeden pozostawiono w siedzibie tego organu.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 stycznia 2020 r. wezwano Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez podanie numeru PESEL Skarżącego oraz przedłożenie odpisu skargi z dnia 6 grudnia 2019 r. celem doręczenia go uczestnikowi postępowania.

Jednocześnie na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 stycznia 2020 r. Skarżący wezwany został do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, również w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpowiadając w terminie na powyższe wezwania, Skarżący uiścił wpis sądowy od skargi oraz w piśmie z dnia 6 lutego 2020 r. podał swój numer PESEL. Nadesłał również w terminie, przy powyższym piśmie z dnia 6 lutego 2020 r., dwa egzemplarze skargi z dnia 6 grudnia 2019 r., które nie były jednak tożsame z oryginałem skargi znajdującym się w aktach sprawy - nadesłane przez Skarżącego egzemplarze skargi obejmowały 4 strony, podczas gdy oryginał skargi liczył 5 stron.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 lutego 2020 r. wezwano Skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez przedłożenie odpisu skargi z dnia 6 grudnia 2019 r. celem doręczenia uczestnikowi postępowania. Wskazano jednocześnie Skarżącemu, że nadesłane przy piśmie z dnia 6 lutego 2020 r. dwa egzemplarze skargi nie są tożsame ze skargą z dnia 6 grudnia 2019 r., znajdującą się w aktach sprawy (skarga ta obejmuje 5 stron, zaś nadesłane aktualnie egzemplarze skargi - 4 strony).

Sąd wskazał dalej, że powyższe wezwanie doręczone zostało Skarżącemu w dniu 24 lutego 2020 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy.

W piśmie z dnia 2 marca 2020 r., nadanym w dniu 3 marca 2020 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Skarżący wyjaśnił, że z posiadanych przez niego wersji elektronicznych każda z przesłanych skarg miała po 4 strony. Do skargi przesłanej jako uzupełnienie braków dołączono faktycznie 5 stronę, która stanowiła pismo uzupełniające. Skarżący zaznaczył też, że w załączeniu przesyła ponownie tę stronę jako dodatkową. Jednocześnie stwierdził, że jeżeli "nie o to chodzi", to prosi o wyznaczenie dodatkowego terminu, aby mógł stawić się osobiście lub przez pełnomocnika celem wyjaśnienia przedmiotowej sytuacji, ewentualnie - poprosił o kserokopię "przesłanego odwołania". Wyraził również zakłopotanie zaistniałą sytuacją. Do pisma dołączył egzemplarz swojego wcześniejszego pisma z dnia 6 lutego 2020 r. z podanym numerem PESEL oraz potwierdzenie zapłaty wpisu od skargi.

Sąd pierwszej instancji - odrzucając skargę - uznał, że w wyznaczonym terminie brak formalny skargi nie został uzupełniony.

Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a", przez niezasadne uznanie, że w realiach sprawy doszło do prawidłowego doręczenia zastępczego, tj. adresowaną do Skarżącego przesyłkę listową z dnia 17 lutego 2020 r. doręczono dorosłemu domownikowi, który nie będąc ze Skarżącym skonfliktowany zobowiązał się do jej doręczenia. Skarżący stwierdził, że według posiadanej przez niego wiedzy, przesyłka odebrana została przez jego małżonkę - X. B. lub jej pracownicę. W drugim przypadku nie budzi wątpliwości, że jest to osoba trzecia, zaś z żoną - choć formalnie pozostają małżeństwem - prowadzi odrębne gospodarstwa domowe.

Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z koperty z Sądu, której zawartość stanowiło pismo z dnia 17 lutego 2020 r. oraz majątkowej umowy małżeńskiej, nadto złożonej reklamacji - na okoliczność daty przekazania przez X. B. wezwania do uzupełnienia braków i faktu prowadzenia odrębnych gospodarstw domowych oraz złożenia reklamacji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a, sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis ten stanowił podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, tj. postanowienia z dnia 13 maja 2020 r. odrzucającego skargę Skarżącego, właśnie z powodu nieuzupełnienia braków skargi w wyznaczonym terminie. Warunkiem zastosowania tego przepisu jest jednak prawidłowe doręczenie stronie (tu - Skarżącemu) wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Sąd pierwszej instancji przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że wydane na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 lutego 2020 r., wezwanie z dnia 18 lutego 2020 r., którym wezwano Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi, zostało mu skutecznie doręczone. Sąd ten stwierdził bowiem, iż "powyższe wezwanie doręczone zostało Skarżącemu w dniu 24 lutego 2020 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy."

Zasadność takiego stwierdzenie Sądu, mając na uwadze właśnie akta sprawy, budzi uzasadnione wątpliwości.

Istotnie w aktach sprawy sądowoadministracyjnej (karta nr 34) znajduje się potwierdzenie odbioru ww. wezwania, na którym otrzymanie przesyłki potwierdziła własnoręcznym podpisem osoba (sądząc z tego podpisu) o personaliach "D. B.". W każdym razie nie był to ani podpis Skarżącego, ani podpis jego małżonki X. B. (por. jej podpis na karcie nr 56 akt sądowych).

W świetle powyższego, Sąd pierwszej instancji powinien raz jeszcze poddać analizie prawidłowość doręczenia Skarżącemu wezwania z dnia 18 lutego 2020 r. do uzupełnienie braku formalnego skargi.

Wprawdzie Skarżący nie kwestionuje, że za pośrednictwem swojej małżonki ostatecznie otrzymał owo wezwanie, jednakże mając na uwadze doniosłą gwarancyjną funkcję uregulowań normujących doręczenia (tu - w postępowaniu sądowoadministracyjnym) oraz związane z tym konsekwencje prawne, przyjąć należy, że w świetle tych uregulowań, doręczenie było prawidłowe albo nieprawidłowe i co za tym idzie nieskuteczne i niewywołujące skutków prawnych.

Jeżeli zatem na podstawie dokonanej analizy Sąd uzna, że doręczenie ww. wezwania było nieprawidłowe, powinien raz jeszcze wezwać Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.[pic]