Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

II OZ 637 / 14 POSTANOWIENIE Dnia 26 czerwca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 123/14 w zakresie oddalenia wniosku S. S. o dopuszczenie do udziału w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie.

Sygn. akt II OSK 637 / 14

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek S. S. o dopuszczenie go do udziału w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2013 r., nakazującą J. P. rozbiórkę na własny koszt samowolnie wybudowanego tarasu od strony wschodniej i południowej budynku górnej stacji narciarskiej na działce ewidencyjnej numer [...], położnej w miejscowości P.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji przytoczył na wstępie obszernie stan faktyczny niniejszej sprawy, stwierdzając następnie, że na rozprawie w dniu 24 marca 2014 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie złożono wniosek S. S., zgodnie z którym wnioskodawca jako właściciel działki nr [...] uznał, że w przypadku postępowań administracyjnych dotyczących działki nr [...] powinien być ich stroną. To co się dzieje na sąsiednich nieruchomościach wpływa bowiem, jego zdaniem, pośrednio na wartość nieruchomości, której jest właścicielem. Nie dopuszczenie go do udziału w takich postępowaniach np. do postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Limanowej naruszało jego interes prawny. Wnioskodawca podał, iż jego działka graniczy bezpośrednio z terenem stacji kolejki linowej oraz zlokalizowanych wokół budynków i budowli (budynku baru i tarasu), w tym zlokalizowanych na działce nr [...]. Jego zdaniem stan zagospodarowania, w tym zabudowy, sąsiedniej działki nr [...] wpływa bezpośrednio na stan jego działki nr [...].

Podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie, Sąd pierwszej instancji uznał, iż stanowisko organów w przedmiocie ustalenia kręgu stron niniejszego postępowania, pomijające wnioskodawcę, są prawidłowe.

Cytując treść art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270- zwanej dalej P.p.s.a.), Sąd wskazał, iż przepis ten zawiera dwie normy prawne określające podmioty, które w postępowaniu sądowoadministracyjnym mogą zostać dopuszczone do udziału w sprawie w charakterze uczestników postępowania. W pierwszej grupie znajdują się osoby, które nie brały udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jeżeli wynik postępowania dotyczy ich interesu prawnego, w drugiej natomiast organizacje społeczne jeżeli sprawa dotyczy zakresu ich statutowej działalności. W odniesieniu do rozpoznawanego wniosku zastosowanie znajduje norma odnosząca się do osób, które nie brały udziału w postępowaniu administracyjnym. Cytując art. 28 Prawa budowlanego, Sąd uznał, że z akt sprawy nie wynika, aby usytuowanie i indywidualne cechy przedmiotowego obiektu, jakim jest taras, a także jego funkcja, w jakikolwiek sposób oddziaływały na sposób zagospodarowania działki wnioskującego, która znajduje się w znacznej odległości i nie sąsiaduje bezpośrednio z działką [...]. Niezależnie od tych ustaleń Sąd stwierdził, że wniosek S. S. ma charakter ogólnikowy, nie uzasadnia szczegółowo na czym konkretnie polegają ograniczenia wynikające dla jego działki nr [...] ze sposobu zagospodarowania działki nr [...]. W świetle tych ustaleń, wnioskodawca nie posiada konkretnego, realnego - w przeciwieństwie do tylko hipotetycznego wynikającego z samego bytu prawnego art. 28 Prawa budowlanego- interesu prawnego w samodzielnym uruchomieniu sądowej kontroli nad przedmiotową decyzją administracyjną w rozumieniu art. 50 P.p.s.a. ani też interesu prawnego legitymującego go na uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego w myśl art. 33§ 2 P.p.s.a.

Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak wstępie na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł S. S., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego polegającego na jego zastosowaniu w sytuacji, gdy przepisy te mają zastosowanie jedynie w przypadku postępowania o wydaniu pozwolenia na budowę, a postępowanie przed organem administracji dotyczyły samowoli budowlanej, a zatem status strony postępowania winien być oceniany w oparciu o art. 28 K.p.a. i w konsekwencji niezasadne odmówienie S. S. udziału w sprawie w charakterze strony.

Wskazując na powyższe zarzuty, żalący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie na zasadzie art. 197 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 185 § 1 P.p.s.a., ewentualnie o zmianę tego postanowienia poprzez dopuszczenie S. S. do postępowania w charakterze uczestnika.

W uzasadnieniu zażalenia podkreślono, iż art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy interpretować zawężająco i odnosić go jedynie do postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Sąd winien zatem zbadać, czy w przedmiotowej sprawie przysługuje mu interes prawny. Tymczasem, rozbiórka tarasu znajdującego się na działce sąsiedniej w stosunku do działki S. S. wpływa negatywnie na jego interesy majątkowe. Ograniczenie bowiem działalności na sąsiedniej działce negatywnie wpływa na ilość turystów przybywających do stacji narciarskiej w K., a zatem wpływa na obniżenie wartości nieruchomości. S. S. ma zatem interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, chociaż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie jest wolne od wad.

Zgodnie z artykułem 33 § 2 P.p.s.a. "udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego (...)". Z konstrukcji tego przepisu wynika, iż uczestnikiem postępowania sądowego może zostać osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, będącym przedmiotem kontroli sądowej. Interes prawny, to taki interes, który jest chroniony przez prawo, a ochrona ta polega na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcia zaistniałego zagrożenia. Aby interes prawny mógł być zaspokojony, musi być on interesem osobistym, własnym, indywidualnym, znajdującym swoją podstawę w konkretnym przepisie prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, str. 224 i n.). O tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny. Kategoria interesu prawnego jednolicie odnosi się zarówno do skarżącego, jak i uczestników postępowania, stanowiąc łącznik pomiędzy ich sytuacją prawną – sferą indywidualnych praw i obowiązków – a zaskarżonym aktem, czynnością albo bezczynnością. Związek ten musi być przy tym bezpośredni oraz realny (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FSK 2025/09 i z dnia 4 października 2011 r. sygn. akt II OZ 872/11- orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe względy na uwadze, podzielić należało ocenę Sądu pierwszej instancji, iż w sprawie nie zostało wykazane, aby wnioskodawca posiadał interes prawny do występowania w niniejszym postępowaniu. Co prawda, słusznie dostrzega wnoszący zażalenie, że Sąd pierwszej instancji niezasadnie wiąże prawo do wzięcia udziału w niniejszym postępowaniu z normą art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego z uwagi przedmiot niniejszej sprawy, który stanowi o nakazie rozbiórki, jednakże okoliczność ta nie była jedyną, która w ocenie Sądu pierwszej instancji wyłączała możliwość uwzględnienia rozpoznawanego wniosku. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie eksponował również ogólnikowy charakter tego wniosku, dochodząc do konkluzji, iż S. S. nie ma interesu prawnego legitymującego go do uczestniczenia w postępowaniu sądowo administracyjnym w myśl art. 33 § 2 P.p.s.a. Oceny tej nie zakwestionowano również w rozpoznawanym zażaleniu. Wskazywanie na interesy majątkowe żalącego, ilość turystów przybywających do stacji narciarskiej, czy obniżenie wartości jego nieruchomości nie świadczą, w świetle poczynionych na wstępie rozważań odnośnie znaczenia pojęcia "interesu prawnego", o jego posiadaniu, a tym samym nie wpływają na prawo do występowania w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jako jego uczestnika.

Z powyższych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie .