Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] [...] r. nr [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz A. I. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

1.1 Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: kolegium) decyzją z [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] r. nr [...] orzekającą o odmowie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

1.2 Kolegium wyjaśniło, że wnioskiem z [...] r. M. S. wystąpiła o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przy ul. [...] (dz. nr [...]) i ul. [...] (dz. nr [...]) w K., w celu umieszczenia pawilonu handlowego na okres od [...] r. do [...] r. Po otrzymaniu wniosku Miejski Zarząd Dróg w K. (MZD) wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku o przedłożenie szczegółowego planu sytuacyjnego z zaznaczeniem granic i podaniem wymiarów planowanej powierzchni zajęcia pasa drogowego; skorygowanie błędnej powierzchni wnioskowanego zajęcia pasa drogowego z uwzględnieniem aktualnych granic pasa drogowego; przedłożenie decyzji o pozwoleniu na budowę wnioskowanego obiektu handlowego obowiązującą w dacie złożenia wniosku.

1.3 W dniu [...] r. M. S. przedłożyła mapę zasadniczą z naniesionym pawilonem handlowym wraz z wymiarami i powierzchnią zajęcia pasa drogowego. Nie przedłożyła zaś pozwolenia na budowę pawilonu handlowego, które byłoby wiążące w dacie złożenia wniosku. Organ pierwszej instancji wskazał, że z treści oraz załączników do pisma z [...] r. uzupełniającego wniosek jednoznacznie wynika, że pozwolenie miało charakter czasowy i obowiązywało do [...] r. i obejmowało zgodę na budowę obiektu tymczasowego w dacie jw. W związku z upływem terminu, na jaki strona uzyskała pozwolenie na budowę tymczasowego pawilony handlowego, wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne w celu przymuszenia inwestora do rozbiórki obiektu, który stanowi treść rozpatrywanego wniosku. W ocenie organu egzekucyjnego toczące się postępowanie egzekucyjne stanowi istotną okoliczność w niniejszej sprawie, uniemożliwiającą udzielenie wnioskowanego zezwolenia. W związku z tym organ odmówił M. S. udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego we wnioskowanym zakresie.

1.4 Rozpatrując odwołanie od tej decyzji kolegium wyjaśniło, że wniosek strony skierowany do zarządcy drogi publicznej na terenie Miasta K. dotyczył wyrażenia zgody na lokalizację obiektu nie związanego ani z potrzebami zarządcy tej drogi, ani też z samym ruchem drogowym. Odwołująca wnosiła o wyrażenie zgody na lokalizację tymczasowego obiektu budowlanego - pawilonu handlowego o wymiarach 24,24 m2 w pasie drogowym ulicy [...] w K.. Jak wynika z akt sprawy, w tym z mapy zasadniczej z planem sytuacyjnym pawilonu handlowego, przedmiotowy pawilon handlowy znajduje się na działce nr 46/2- pow. 0,93 m2, na działce nr [...] - pow. 3,52 m2 i na działce nr [...] - pow. 21,51 m2. Ponadto z akt sprawy wiadomo, że zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów i budynków działka nr [...] stanowi własność Przedsiębiorstwa T. Ł. Sp. z o.o. z w K., działka nr [...] stanowi własność Gminy K., a działka nr [...] stanowi własność Województwa Ś. w trwałym zarządzie Miejskiego Zarządu Dróg w K..

Z powyższego wynika zatem, że na skutek zmian w ewidencji gruntów i zmian własnościowych, działka nr [...], na której znajduje się przeważająca część pawilonu handlowego, nie stanowi własności Gminy K. i nie jest pasem drogowym. W związku z tym organ nie ma możliwości wyrażenia zgody na zajęcie pasa drogowego zajętego pod pawilon handlowy, skoro działka nr [...] nie stanowi obecnie pasa drogowego, a jest własnością prywatną. Powyższe ustalenia potwierdza treść księgi wieczystej [...]

1.5 Ponadto, z decyzji prezydenta z [...] r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie tymczasowego pawilonu handlowego branży przemysłowej z instalacją elektryczną wewnętrzną oraz przyłączem kablowym WLZ, na terenie działek nr [...], [...] i [...] położonych w obrębie 016 w K. przy ul. [...] wynika, że termin rozbiórki tymczasowego pawilonu został określony na dzień [...] r. Obecnie zaś M. S. nie przedstawiła innego, aktualnego na dzień złożenia wniosku pozwolenia na budowę pawilonu handlowego.

2.1 Skargę na decyzję złożyła M. S.. Wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie możliwości skarżącej wzięcia czynnego udziału w sprawie poprzez brak zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami, brak możliwości złożenia przez stronę wniosków dowodowych, a co miało wpływ na wynik postępowania, albowiem strona nie miała możliwości wykazania, że w niniejszym postępowaniu zaistniała przesłanka, o której mowa w przepisie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych tj. "szczególnie uzasadnionego przypadku"’,

b) art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez prowadzenie niniejszego postępowania wbrew zasadzie pogłębiania zaufania jego uczestników do władzy publicznej, z przeniewierzeniem zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść obywatela, a przede wszystkim poprzez wydanie decyzji odmawiającej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w sytuacji, gdy dotychczas ten sam organ w tym samym stanie faktycznym zezwalał skarżącej na zajęcie pasa drogowego przy ul. [...] w K.;

c) 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez dokonania wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza bez podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu obywatela;

d) 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące i nierzetelne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego mające znaczenie dla sprawy oraz poprzez przyjęcie, że stan faktyczny niniejszej sprawy został należycie wyjaśniony, zaś materiał dowodowy jest pełny i wyczerpujący, co pozwala na jej rozstrzygnięcie, a ponadto poprzez przyjęcie, że organ wydający decyzję nie naruszył, nie przekroczył granic uznaniowości decyzji administracyjnej.

2.2 W uzasadnieniu skargi M. S. podniosła, że decyzją prezydenta nr [...] z [...] r. nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono jej pozwolenia na budowę tymczasowego pawilonu handlowego na terenie działek nr ewid. [...], [...], [...] (obecnie [...], [...], [...]) obręb 016 przy ul. [...] w K.. Następnie uchwałą nr [...] z dnia [...] roku Rada Miasta K. wyraziła zgodę na zamianę nieruchomości stanowiących własność Gminy K., położonej w K. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków Miasta K. jako działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obręb 0016 na nieruchomość gruntową będącą w użytkowaniu wieczystym osoby prawnej uwidocznioną w ewidencji budynków i gruntów jako działka nr [...], obręb 0016. Podjęcie ww. uchwały poprzedzone zostało wygaszeniem na wniosek MZD (decyzja nr [...] z [...] r.) trwałego zarządu ustanowionego na rzecz tej jednostki, w stosunku do działek ewidencyjnych położonych w K. przy ul. [...], stanowiących własność Gminy K. w obrębie 0016 o numerach: [...] o pow. 0,0002 ha, [...] o pow. 0,0347 ha, [...] o powierzchni 0,0168 ha, [...] o pow. 0,0839 ha, [...] o pow. 0,0057 ha, [...] o pow. 0,0143 ha objętych aktualnie księgą wieczystą o nr [...]

2.3 Organy powołują się na okoliczność, że przeważająca część pawilonu handlowego usytuowana jest na działce oznaczonej nr [...] obręb 0016 przy ul. [...]. Tymczasem zarówno decyzja prezydenta nr [...] z [...] r. znak: [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca M. S. pozwolenia na budowę tymczasowego pawilonu handlowego, jak i inne decyzje o zezwoleniu na zajęcie pasa wskazują na ul. [...]. Natomiast uchwała Rady Miasta K. nr [...] z [...] r., decyzja prezydenta z [...] r. nr [...] oraz księga wieczysta nr [...] przypisuje działce o nr [...] w K. położenie przy ul. [...]. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, jakie są granice pasa drogowego ulicy [...] oraz ulicy [...]. Rozbieżność ta nie została zauważona przez organy. Skarżąca wnioskowała o zajęcie pasa przy ul. [...], natomiast prezydent orzekł co do meritum sprawy odnosząc się do ul. [...] w K., co nie było przedmiotem wniosku.

2.4 Decyzja zarządcy zezwalająca na zajęcie pasa ma charakter uznaniowy. Organ nie rozważył zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, pozwalający na wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Tymczasem organ pozbawił skarżącą do zaprezentowania dowodów wskazujących na spełnieniem w niniejszej sprawie tej przesłanki, nie wzywając strony do wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Możliwość uznania danej okoliczności za udowodnioną w postępowaniu administracyjnym uzależniona jest od umożliwienia stronom postępowania wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zasada ta obowiązuje także w postępowaniu odwoławczym. Organ winien mieć również na względzie i to, czy działalność handlowa skarżącej i jej rodziców narusza monopol innego sprzedawcy. Strona, która otrzymuje od kilku lat pozwolenie na zajęcie wskazanego odcinka pasa drogowego, ma prawo oczekiwać, że kolejna wydana w tym samym stanie faktycznym decyzja w części dotyczącej sposobu naliczania opłaty nie będzie różniła się od poprzednio wydawanych decyzji. Organ zezwalał skarżącej od 2005 roku zajmować ten sam pas drogi, o tych samych rozmiarach, na ten sam cel, bez drastycznej zmiany stanu faktycznego, który dezaktywował by przesłanki zezwalające jej na zajmowanie przedmiotowego pasa w dalszym okresie, tj. w 2021 roku.

2.5 Zmiany stanu faktycznego uzasadniającego odmowę zajęcia pasa drogowego nie można upatrywać w tym, że nieruchomości składające się z działek przy ul. [...] objęte wnioskiem o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego pozostają własnością P. T. Ł. Sp. z o.o. w K.. Okoliczność ta nie pozbawia statusu drogi publicznej fragmentu działki, o który wnioskuje skarżąca. Zgodnie z treścią zupełną księgi wieczystej [...] działka o nr [...] położona przy ul. [...] jest oznaczona jako sposób korzystania Dr-droga.

3.1 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

4.1 W piśmie procesowym z 19 stycznia 2022 r. skarżąca powtórzyła wcześniejsze zarzuty ze skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje:

5.1 Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną, jest natomiast związany granicami sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.").

5.2 Dokonana w powyższy sposób kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

5.3 Zgodnie z treścią art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1376 ze zm.), zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Przepis art. 40 ust. 2 ustawy stanowi, że zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

5.4 Dyspozycja powyższego przepisu wskazuje w sposób jednoznaczny, że zajęcie pasa drogowego na umieszczanie w nim obiektów budowlanych wymaga zezwolenia zarządcy drogi. W przedmiotowej sprawie strona wniosła o wyrażenie przez MZD zgody na lokalizację pawilonu handlowego. Obiekt ten znajduje się na trzech działkach: nr [...] o pow. 0,93 m2, nr [...] o pow. 3,52 m2 i nr [...] o pow. 21,51 m2. Okoliczność ta wynika z mapy zasadniczej i nie jest kwestionowana przez skarżącą. Jak natomiast ustalono w toku postępowania, pierwsza wymieniona działka stanowi własność Województwa Ś. i znajduje się w zarządzie MZD, druga stanowi własność Gminy K.. Trzecia z działek o numerze [...] stanowi własność Ł. sp. z o.o. w K.. Powyższa okoliczność bezsprzecznie wynika z zawartego w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów z [...] r. Przesądza jednocześnie, że MZD nie mógł w tej sprawie wydać zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie na nim pawilonu. Organ ten nie jest bowiem zarządcą niniejszej działki, która ma być zajęta przez ten obiekt. Działka ta stanowi własność podmiotu prywatnego. Oznacza to innymi słowy, że działka nr [...] pozostaje poza prawnym władztwem MZD. Organ ten nie był więc uprawniony wydać zezwolenia o lokalizacji obiektu, który umiejscowiony jest na działce pozostającej poza jego zarządem. Ponadto, z powołanego wyżej wypisu z rejestru gruntów wynika, że sporna działka ma oznaczenie "Ti", co zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. poz. 1390) oznacza "inne tereny komunikacyjne". Zezwolenie wydawane na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych dotyczyć może tylko pasa drogowego, czyli takiego gruntu, który ma oznaczenie "dr".

Pozostawanie działki nr [...] poza zarządem MZD, niebędącej przy tym pasem drogowym, przesądza o braku możliwości udzielenia zezwolenia w zakresie wnioskowanym w niniejszej sprawie.

5.5 Nie są zasadne zarzuty skargi o pozbawieniu skarżącej możliwości wzięcia czynnego udziału w sprawie poprzez brak zawiadomienia o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami oraz brak możliwości złożenia wniosków dowodowych. O możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz składaniu zastrzeżeń, wniosków i wypowiedzi co do zebranych dowodów i materiałów, strona została zawiadomiona już pismem z [...] r. (k. 7 akt adm.). W dniu [...] r. skorzystała ze swoich praw i w siedzibie organu zapoznała się z aktami (k. 9). W dniu [...] r. została wydana decyzja organu pierwszej instancji. Między [...] r. a [...] r. nie zostały zgromadzone żadne dowody w sprawie. Z dalszej analizy akt wynika, że po wydaniu decyzji do akt dołączono opisany wyżej wypis z rejestru gruntów dotyczący spornej działki nr [...] (k.11). Okoliczność, że skarżąca nie została zapoznana z jego treścią nie ma jednak znaczenia w sprawie. Z treści pisma skarżącej z [...] r. wynika, że miała ona wiedzę, iż prezydent decyzją z [...] r. wygasił trwały zarząd ustawiony na rzecz MZD w stosunku do działki m.in. o numerze [...], jak również że działka od [...] r. ma symbol "Ti". W skardze stwierdziła jednak, że sporna działka jest pasem drogowym i ma oznaczenie "dr", ale stanowiska tego nie poprała stosownymi dowodami. Nie przedłożyła do akt sprawy żadnego dokumentu potwierdzającego takie oznaczenie. Tymczasem jak już wyżej podniesiono, z wypisu z rejestru gruntów wynika, że sporna działka ma oznaczenie "Ti".

5.6 Skarżąca zarzuciła również organowi błędne uznanie, że obiekt znajduje się przy ul. [...], gdy tymczasem wniosek strony dotyczył obiektu położonego przy ul. [...]. W ocenie Sądu, okoliczności te nie mają żadnego prawnego znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Nie było bowiem przedmiotem sporu, jakiego obiektu dotyczy wniosek, na jakich działkach jest położony i jakie są granice pasa drogowego. W tym zakresie organ poczynił ustalenia na podstawie mapy przedłożonej przez samą stronę. W związku z tym zarzuty związane z nazewnictwem ulic nie mogą odnieść skutku. Podobnie należy odnieść się do argumentów strony wskazujących, że w poprzednich latach uzyskiwała korzystne dla siebie decyzje. Rozważając ten zarzut należy po pierwsze podkreślić, że przedmiotem oceny sądowej w przedmiotowej sprawie pozostaje zaskarżona decyzja kolegium z [...] r. W związku z tym Sąd nie może odnieść się do poprawności innych decyzji tego organu. Pozostają one poza zakresem kontroli. Istotą niniejszej sprawy jest to, że wypis z rejestru gruntów z [...] r. dotyczący spornej działki wskazuje na prawidłowość stanowiska organu. Po drugie wymaga dostrzeżenia kwestia, o której wspomniał organ, że w zakresie spornej działki doszło do zmian własnościowych i w ewidencji, które rzutowały na obecne stanowisko kolegium.

5.7 Kolejny zarzut skarżącej dotyczy niezastosowania przez organ art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z jego treścią, zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (...). Przepis art. 39 ust. 3 ustawy stanowi natomiast, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Jednakże właściwy zarządca drogi:

1) może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg;

1a) odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej, jeżeli w kanale technologicznym istnieją wolne zasoby;

2) odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym reklam, jeżeli ich umieszczenie mogłoby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, lub zmniejszenie jej trwałości, lub zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego oraz w przypadkach, gdy reklamy nie spełniają warunków, o których mowa w art. 42a.

Z treści powyższej zacytowanego przepisu art. 39 ust. 3 wynika, że stanowi on o wydawaniu przez zarządcę, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, zezwolenia dotyczącego lokalizowania w pasie drogowym obiektów budowlanych (...). Jak już wyżej była mowa, MZD nie występował jako zarządca działki nr [...], co więcej - nie stanowiącej pasa drogowego. To oznacza, że wbrew twierdzeniom skargi, organ nie mógł zastosować omawianego przepisu.

Nie są zasadne też zarzuty skargi dotyczące kwestii naruszania monopolu sprzedawcy. One również pozostają poza granicami niniejszej sprawy.

5.8 Podsumowując, prawidłowe jest rozstrzygnięcie organu, którym odmówił udzielenia zezwolenia. Wbrew zarzutom skargi, nie naruszył on zasady prawdy obiektywnej zawartej w art. 7 K.p.a. Podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., oceniając go z zachowaniem zasady wyrażonej w art. 80 k.p.a. Uzasadnienie decyzji spełnia wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Omówione zaś wyżej naruszenie nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy.

W postępowaniu dowodowym przeprowadzonym zgodnie z powyższymi wymogami prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego – art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych.

5.9 Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną. O przyznaniu radcy prawnemu kwoty 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd orzekł na postawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 18).