Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę

Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Nr [...] orzekł o wymeldowaniu W. S. z pobytu stałego w B. przy ul. [...].

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał, że postępowanie

w przedmiotowej sprawie toczyło się z wniosku B. S., która podała, że W. S. od 3 lat nie zamieszkuje razem z nią w ww. lokalu mieszkalnym oraz, że prawdopodobnie mieszka w bliżej nieokreślonym miejscu ze swoją matką. Do wniosku B. S. załączyła kopię aktu notarialnego umowy z dnia [...] lutego 2005 r. o ustanowienie odrębnej własności lokalu i przeniesienia jego własności, z treści której wynika, że wraz z W. S. są oni współwłaścicielami przedmiotowego lokalu, a także kopię wyroku Sądu Okręgowego w B. I Wydziału Cywilnego z dnia [...] listopada 2015 r. sygn. akt [...] orzekającego ich rozwód. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym: zeznań świadków (D. U., T. C., B. J., S. S.) wyjaśnień stron postępowania i protokołu oględzin ww. lokalu, organ I instancji ustalił, że W. S. nie zamieszkuje w lokalu nr [...] położonym w B. przy ul. [...], bowiem wraz z matką przeprowadził się do miejscowości M., a obecnie przebywa w K. przy ul. [...]. Okoliczność przebywania w tymże lokalu jest, w ocenie W. S., spowodowana koniecznością sprawowania opieki nad matką, zaś po umieszczeniu jej w hospicjum lub w placówce opiekuńczej, zamierza on powrócić do mieszkania

w B. Z kolei B. S. stała na stanowisku, że jej były maż od około 4 lat nie zamieszkuje z nią i nie partycypuje w kosztach utrzymania lokalu i przebywa w nim jedynie sporadycznie, bez noclegu.

W ocenie organu, w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka z art. 35 ustawy

z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2017 r., poz. 657 ze zm., dalej: "u.o.e.l.") trwałego i dobrowolnego opuszczenia lokalu, bowiem W. S. nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających fakt, że jego matka jest osobą wymagającą stałej opieki oraz okoliczność ubiegania się przez niego

o miejsce dla niej w placówce opiekuńczej lub hospicjum. Według organu miejsce pobytu stałego, to miejsce, gdzie dana osoba mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa i przechowuje rzeczy osobiste niezbędne do codziennego funkcjonowania. W przypadku ww. całokształt zgromadzonych dowodów wskazuje, jednoznacznie, że zaprzestał on koncentrowania swojego życia osobistego w lokalu nr [...] przy ul. [...], a opuszczenie przez niego tego lokalu miało charakter trwały i dobrowolny.

Po rozpatrzeniu odwołania W. S. od ww. decyzji Wojewoda P. decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji słusznie przyjął za podstawę prawną zaskarżonej decyzji art. 35 u.o.e.l., uznając, że do rozstrzygnięcia sprawy

w przedmiocie wymeldowania, niezbędne jest ustalenie, czy spełniona została przesłanka opuszczenia lokalu, przy czym w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że opuszczenie to powinno być dobrowolne i trwałe. O istnieniu zaś przesłanki opuszczenia miejsca stałego pobytu można mówić wtedy, gdy całokształt zachowań zainteresowanej osoby będzie wskazywał, iż lokal, w którym była na stałe zameldowana przestał być miejscem koncentracji jej interesów życiowych. Organ II instancji wyjaśnił przy tym, że za miejsce stałego pobytu uznaje się miejsce, gdzie zainteresowana osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe. Organ podkreślił również, że rozpoznając niniejszą sprawę należy mieć na uwadze, że stosownie do art. 28 ust. 4 u.o.e.l., ewidencja ludności ma charakter rejestracyjno - porządkowy, co oznacza, że winna odzwierciedlać stan faktyczny

w zakresie stałego lub czasowego pobytu osób w danym miejscu. Dlatego też,

w przypadku kiedy osoba opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się, decyzję w tej sprawie musi podjąć właściwy organ gminy, w celu zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym,

a zapisami w ewidencji. Utrzymywanie zaś zameldowania osoby w lokalu, w którym nie przebywa byłoby potwierdzeniem fikcji meldunkowej, na co przepisy z zakresu ewidencji ludności nie pozwalają.

W ocenie organu, z materiału zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że W. S. nie mieszka w miejscu stałego zameldowania od niemalże 4 lat, co potwierdził sam W. S. podając, że wyprowadził się z przedmiotowego lokalu wiosną 2014 r. Okoliczność powyższą potwierdzili przesłuchani w sprawie świadkowie. Ponadto przeprowadzone w toku postępowania wyjaśniającego oględziny lokalu położonego w B. przy ul. [...] nie potwierdziły faktu zamieszkiwania W. S. pod tym adresem - nie ma tam bowiem jego rzeczy osobistych poza kilkoma sztukami zniszczonej odzieży oraz teczki z dokumentami. Organ zauważył także, że okoliczność wymiany przez B. S. zamka w drzwiach przedmiotowego lokalu, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Jak wynika bowiem z materiału dowodowego, wymiana ta nastąpiła już po wyprowadzce W. S., zaś skarżący mimo ograniczenia mu w tenże sposób dostępu do przedmiotowego lokalu, nie podjął żadnych kroków, aby ten stan zmienić i odzyskać swobodny do niego dostęp. Skoro zatem okoliczność wymiany zamka w drzwiach nie była przyczyną opuszczenia lokalu w B., to tym samym nie można jej brać pod uwagę przy ocenie dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, odwiedzanie od czasu do czasu przez W. S. przedmiotowego lokalu nie wyczerpuje znamion pobytu stałego. Okoliczność sporadycznych odwiedzin lokalu nie zmienia też wypływającego z analizy akt sprawy wniosku, iż w niniejszej sprawie doszło do opuszczenia miejsca stałego pobytu. O kwalifikacji i charakterze pobytu nie decyduje bowiem oświadczenie samego zainteresowanego, lecz okoliczności faktyczne wskazujące na rzeczywisty zamiar osoby, której obowiązek meldunkowy dotyczy. Ustalone zaś w przedmiotowej sprawie okoliczności z całą pewnością nie świadczą o przejawach woli zamieszkiwania przez W. S. w miejscu stałego zameldowania. Sam zaś jedynie werbalnie wyrażony zamiar powrotu do miejsca stałego zameldowania w bliżej nieokreślonej przyszłości, czy też nawet posiadanie tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu, w którym skarżący faktycznie nie zamieszkuje, nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Wymeldowanie rejestruje bowiem wyłącznie fakt niezamieszkiwania w dotychczasowym miejscu stałego pobytu. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, podnoszony przez skarżącego fakt ponoszenia kosztów związanych z utrzymaniem przedmiotowego lokalu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, z tego względu, że obowiązek ten jest związany z posiadaniem tytułu prawnego do lokalu, niezależnie od tego czy osoba legitymująca się tytułem prawnym do lokalu mieszka w nim czy też nie.

Skargę na ww. decyzję wniósł do tut. sądu administracyjnego W. S., zaskarżając ją w całości oraz zarzucając jej:

I. wydanie z naruszeniem art. 35 u.o.e.l., polegającym na niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu, tj. niewłaściwym uznaniu, iż skarżący opuścił miejsce pobytu stałego i opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny

w sytuacji, gdy nie doszło do zerwania przez niego związków z przedmiotowym lokalem, opuszczenie nie ma charakteru trwałego ani dobrowolnego, skarżący fizycznie w lokalu przebywał i nie nastąpiło skoncentrowanie jego ośrodka interesów osobistych i majątkowych (tzw. centrum życiowego) poza miejscem pobytu stałego, a także konsekwentnie będąc właścicielem lokalu skarżący oświadcza wolę o chęci pozostania w przedmiotowym lokalu oraz braku zgody na wymeldowanie go na etapie postępowania w sprawie, jak i obecnie,

II. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 k.p.a., polegającym na zaniechaniu podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, pomijając interes społeczny i słuszny interes obywateli, pomijając wolę skarżącego oraz interes prawny jako obywatela i właściciela lokalu,

III. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w sposób należyty postępowania wyjaśniającego,

w szczególności nierozważenie okoliczności pobytu skarżącego w miejscowości poza miejscem zamieszkania,

IV. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe uznanie, iż na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego

w sprawie, okoliczność opuszczenia przez skarżącego przedmiotowego lokalu została udowodniona,

V. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wykazania ustalonych faktów, jakie wskazują w świetle prawa na trwałe

i dobrowolne opuszczenie przez skarżącego przedmiotowego lokalu,

VI. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, skutkujące utrzymaniem zaskarżonej decyzji organu I instancji w mocy, a w związku z powyżej wskazanymi zarzutami decyzja w takiej postaci nie powinna zostać wydana.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że jego była żona utrudnia mu dostęp do przedmiotowego lokalu, który to fakt, ma wpływ na możliwość koncentracji interesów życiowych skarżącego w tymże lokalu. Wskazał, że jedynym powodem przejściowego braku przebywania w tym lokalu była konieczność sprawowania opieki nad matką przebywającą pod innym adresem. Skarżący podkreślił, że jest współwłaścicielem przedmiotowego lokalu, reguluje przy tym związane z nim rachunki i opłaty, zaś organ nie powinien poprzestawać na oświadczeniach jednej ze stron, tym bardziej, że skarżący nigdy nie wyraził woli zerwania związków z lokalem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie uprzednio powołaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest decyzja Wojewody P. z dnia [...] marca 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] stycznia 2018 r., o wymeldowaniu W. S. z pobytu stałego, w lokalu przy ul. [...] w B.

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowił przepis art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U.

z 2017 r., poz. 637; dalej powoływanej jako: "u.o.e.l."). Zgodnie z jego treścią, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

W myśl zaś przepisu art. 25 ust.1 u.o.e.l., pobytem stałym jest zamieszkanie

w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. W tym miejscu zauważyć należy, że na prawną konstrukcję pobytu stałego składają się dwa elementy, które muszą występować łącznie: przebywanie

w sensie fizycznym pod oznaczonym adresem, tzw. korpus oraz zamiar stałego pobytu w danym lokalu, tzw. animus. Przy czym "zamiar" należy rozumieć jako nie wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia okoliczności.

Wskazane wyżej regulacje prawne uprawniają zatem do wniosku, że wyłączną przesłanką wymeldowania określonej osoby z oznaczonego lokalu jest fakt opuszczenia przez nią tego lokalu.

Podkreślić jednak należy, że legalność decyzji dokonującej wymeldowania

w trybie art. 35 u.o.e.l. zależy od nadania właściwego znaczenia terminowi opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego lub czasowego bez wymeldowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się już pogląd, iż przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego

w rozumieniu przedmiotowego przepisu jest spełniona, jeżeli opuszczenie ma charakter trwały i jest dobrowolne (vide: wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., V SA 3169/00, Lex 50123). O trwałości opuszczenia miejsca pobytu świadczy upływ czasu, tj. okres pozostawania poza miejscem dotychczasowego pobytu, a o dobrowolności opuszczenia, samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, niewywołana przymusem fizycznym czy psychicznym osoby trzeciej. Przy czym wskazać tu należy, że w wyroku z dnia 12 kwietnia 2001 r. sygn. V SA 3078/00 (Lex 78937), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że za równoznaczną

z opuszczeniem lokalu w rozumieniu ww. przepisu należy uznać nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu, ale także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu i do niego niedopuszczona, a nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu.

Przechodząc do meritum sprawy stwierdzić należy, że organy obu instancji prawidłowo zinterpretowały i zastosowały obowiązujący przepis art. 35 u.o.e.l. i na tej podstawie właściwie przyjęły, że w okolicznościach konkretnej sprawy skarżący opuścił miejsce pobytu stałego przy ul. [...] w B. w sposób trwały i dobrowolny.

W sprawie bezspornym jest bowiem fakt, że skarżący opuścił przedmiotowy lokal w kwietniu 2014 r. i od tej pory nie przebywa pod wskazanym adresem. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, powyższe ustalenie wynika nie tylko

z wyjaśnień uczestniczki postępowania - inicjującej to postępowanie, ale i wyjaśnień samego skarżącego, który podał do protokołu z dnia [...] sierpnia 2017 r.

i [...] października 2017 r., że nie mieszka w przedmiotowym lokalu od wiosny 2014 r., a powodem opuszczenia przedmiotowego lokalu jest opieka nad matką. Skarżący wyjaśnił ponadto, że obecnie przebywa z matką w K. przy ul. [...]. Powyższe okoliczności znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w szczególności zeznaniach słuchanych na tę okoliczność świadków (sąsiadów spornego lokalu oraz lokalu przy ul. [...], w którym skarżący przebywa wraz z matką). Świadkowie ci potwierdzili, że w lokalu przy ul. [...] w B. mieszka obecnie tylko B. S., zaś skarżący od około 2 – 3 lat opiekuje się matką i mieszka w K. Podobnie przeprowadzone w toku postępowania wyjaśniającego oględziny lokalu położonego w B. nie potwierdziły faktu zamieszkiwania skarżącego pod tym adresem. Jak wskazały bowiem organy obu instancji, w spornym lokalu nie ma rzeczy osobistych skarżącego, poza kilkoma sztukami zniszczonej odzieży oraz teczki z dokumentami.

Powyższe zdaniem Sądu jednoznacznie potwierdza fakt niezamieszkiwania skarżącego pod wskazanym adresem. Nie budzi również wątpliwości Sądu, że opuszczenie miejsca stałego pobytu nosi znamiona dobrowolności.

Prawidłowości powyższej oceny nie podważa w szczególności wskazywana przez skarżącego przyczyna, która skłoniła go do wyprowadzenia się

z dotychczasowego stałego miejsca pobytu. Skarżący podał bowiem, że w spornym lokalu przez około pół roku przebywała jego matka, jednakże żona nie chciała z nią mieszkać, więc jak tylko uzyskał rentę, wyprowadził się wraz z matką na wieś. W tym miejscu wskazać należy, że jakkolwiek matka skarżącego z uwagi na swój podeszły wiek (90 lat), niewątpliwie wymaga stosownej opieki, to jednakże całokształt zachowań skarżącego po opuszczeniu spornego lokalu pozwala stwierdzić, że skarżący obok świadczenia wspomnianej pomocy w miejscu obecnego przebywania matki, tj. w K., właśnie tam skoncentrował swoje sprawy życiowe.

Zauważyć przy tym należy, że skarżący w toku prowadzonego postępowania nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność stanu zdrowia matki, czy też ubiegania się przez niego o miejsce dla niej w stosownej placówce opiekuńczej. Ustalone wyżej okoliczności jednoznacznie zatem dowodzą (wbrew twierdzeniom skarżącego), że nie został on zmuszony do opuszczenia spornego lokalu, a przeciwnie o jego opuszczeniu zadecydował samodzielnie.

Podobnie okoliczność wymiany zamka w drzwiach przedmiotowego lokalu, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Słusznie bowiem podkreślił organ odwoławczy, że wymiana ta nastąpiła już po wyprowadzce skarżącego, który mimo ograniczenia mu w tenże sposób dostępu do przedmiotowego lokalu, nie podjął żadnych kroków, aby ten stan zmienić i odzyskać swobodny do niego dostęp. Skoro zatem okoliczność wymiany zamka w drzwiach nie była przyczyną opuszczenia lokalu w B., to tym samym nie można jej brać pod uwagę przy ocenie dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu.

Ponadto, trafne jest stanowisko organu odwoławczego, że sporadyczne odwiedzanie przez skarżącego przedmiotowego lokalu nie wyczerpuje znamion pobytu stałego. Także pozostawienie rzeczy w lokalu, które nie nadają się do użytku, bądź nie są potrzebne w miejscu faktycznego przebywania osoby, nie świadczą

o istnieniu związku z lokalem. Fakt zaś ponoszenia kosztów związanych

z utrzymaniem przedmiotowego lokalu nie ma wpływu na decyzję w przedmiocie wymeldowania, nie budzi bowiem wątpliwości, że obowiązek ten jest związany

z posiadaniem tytułu prawnego do lokalu, niezależnie od tego czy osoba legitymująca się tytułem prawnym do lokalu mieszka w nim czy też nie. Ponadto, co trafnie już zauważył organ odwoławczy, instytucja zameldowania nie służy ochronie interesów majątkowych skonfliktowanych stron i dla spraw meldunkowych nie mają znaczenia kwestie dotyczące podziału majątku wspólnego stron, lecz jedynie okoliczność niezamieszkiwania w przedmiotowym lokalu.

Reasumując powyższe rozważania wskazać należy za orzecznictwem sądów administracyjnych, że rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić wyraźnie, poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale i w sposób dorozumiany, poprzez zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. II OSK 302/05, Lex 190969; wyrok NSA z dnia

23 kwietnia 2001 r. sygn. V SA 3169/00, Lex 50123). Przy ustalaniu zamiaru (jego dobrowolności i trwałości) nie można zatem poprzestać wyłącznie na oświadczeniach zainteresowanej strony, ale należy wziąć pod uwagę obiektywne, możliwe do stwierdzenia okoliczności towarzyszące opuszczeniu lokalu, jak też zachowanie strony po tym zdarzeniu. Deklaracje osoby wymeldowanej o zamiarze powrotu do lokalu mogą bowiem pozostawać w sprzeczności z innymi okolicznościami charakteryzującymi jej pobyt poza miejscem dotychczasowego zameldowania, co zdaniem Sądu organy wykazały w konkretnym przypadku.

Z wyżej wymienionych przyczyn, Sąd nie podziela zarzutu skargi odnośnie naruszenia przez organy art. 35 u.o.e.l. W świetle dotychczasowych wywodów zgodzić się należy z oceną organów, że poczynione w tym wypadku ustalenia całkowicie uzasadniały zastosowanie ww. przepisu, a to w celu wyeliminowania oczywistej fikcji meldunkowej, jaka zaistniała po opuszczeniu przez skarżącego spornego lokalu. Jeszcze raz bowiem podkreślić należy, że wymeldowanie z pobytu stałego nie jest uzależnione od zgody, bądź też jej nie wyrażenia przez osobę wcześniej zameldowaną. Wymeldowanie stanowi bowiem eliminację tzw. fikcji prawnej polegającej na tym, że dana osoba jest zameldowana pod wskazanym adresem, pod którym w rzeczywistości nie zamieszkuje.

Już niejako końcowo powtórzyć należy za organem ewidencyjnym, że przy ustalaniu przesłanek wymienionych w przepisie art. 35 u.o.e.l. należy mieć na uwadze, że wymeldowanie z miejsca stałego pobytu, tak jak i zameldowanie mają charakter wyłącznie ewidencyjny i rejestrowy. Tym samym podejmowane

w powyższym zakresie czynności nie rodzą ani też nie niweczą żadnych praw rzeczowych bądź obligacyjnych do określonego lokalu. Realizacji tych praw można natomiast dochodzić na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Jeżeli zatem dana osoba opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełnia obowiązku wymeldowania się, decyzję w tej sprawie musi podjąć właściwy organ gminy (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 359/16).

Jako niezasadne należy także ocenić zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., i art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 kpa, organ odwoławczy w sposób wyczerpujący uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących regulacji prawnych. Odniósł się również do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może być uznawane za nieprawidłowe z tego jedynie powodu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej.

W tym stanie rzeczy Sąd, uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie

art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.