Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2456/24 o wezwaniu R. P. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi K. P. i R. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2024 r. nr 852/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić zażalenie.

Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie zarządzeniem z dnia 26 sierpnia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2456/24, wezwał skarżącego R. P. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2024 r. nr 852/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w kwocie 500 złotych, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

z 2021 r. poz. 535.; dalej "rozporządzenie RM").

W treści ww. zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu Przewodniczący wskazał, że wezwanie następuje po prawomocnym zakończeniu postępowania

w przedmiocie prawa pomocy (akta sprawy o sygn. VII SPP/Wa 677/24).

Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł R. P.

Postanowieniem z dnia 2 października 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2456/24, WSA w Warszawie odrzucił ww. zażalenie R. P., lecz prawomocnym postanowieniem z dnia 19 grudnia 2025 r., sygn. akt II OZ 1821/25, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił to postanowienie w części odnoszącej się do R. P., uznając, że wniesione zażalenie jest dopuszczalne i podlega rozpoznaniu przez Sąd II instancji w ramach kontroli instancyjnej przewidzianej w przepisie art. 227 p.p.s.a.

W tej zaś sytuacji prawnej, tzn. wobec związania NSA postanowieniem tego Sądu z dnia 19 grudnia 2025 r. (art. 170 p.p.s.a.), zażalenie na zarządzenie wzywające do wpisu sądowego podlegało rozpoznaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie R. P. nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że po wpłynięciu skargi, do zadań sądu pierwszej instancji należy zbadanie, czy odpowiada ona wymogom formalnym, a także czy został uiszczony wpis sądowy.

W razie potrzeby sąd wzywa do usunięcia braków formalnych i uiszczenia wpisu.

Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej "p.p.s.a."), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Według zaś art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a.

W myśl § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia RM, wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu budownictwa i architektury – 500 złotych. Natomiast zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a., do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Uwzględniając przytoczone przepisy należało stwierdzić, że skarżący R. P. został prawidłowo wezwany zaskarżonym zarządzeniem do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz pouczony o rygorze niezastosowania się do wezwania. Również prawidłowo określono wysokość należnego wpisu. Ponadto zasadnie Przewodniczący wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu już po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Prawomocnym postanowieniem z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 677/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał bowiem w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego pozostawiające wniosek skarżącego o przyznania prawa pomocy bez rozpoznania.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184

w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.