Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska (spr.) NSA Joanna Tuszyńska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 24 stycznia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nałożenia obowiązku przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej I. uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie, w którym odmawia stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza R. z dnia 21 grudnia 2015 r., znak: [...] w części dotyczącej wyznaczenia terminu wykonania obowiązku; II. w pozostałym zakresie skargę oddala. III. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia 21 grudnia 2015 r. (GK.6232.13.2.2015) na podstawie art. 5 ust. 7 w zw. z ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.) Burmistrz [...] nakazał P. W. przyłączenie nieruchomości przy ul. [...] położonej na działce ewid. Nr [...] w miejscowości R., do istniejącej sieci kanalizacyjnej - w terminie do dnia 29 lutego 2016 r.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że dnia 29 kwietnia 2015 r. zostało wysłane do P. W. wezwanie nr [...] do przyłączenia budynku mieszkalnego. Dnia 13 sierpnia 2015 r. wysłano zawiadomienie (odebrane 14.08.2015 r.) nr [...] r. o możliwości uzyskania dofinansowania na budowę przyłącza do sieci kanalizacyjnej.

Organ wyjaśnił, że w trakcie kontroli nieruchomości w dniu 9 października 2015 r. (protokół nr [...]) w zakresie przestrzegania i stosowania przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz ochrony środowiska stwierdzono, iż nieruchomość nie posiada przyłącza do sieci kanalizacyjnej oraz stwierdzono nieszczelność zbiornika - szamba. P. W. przedstawił wówczas kserokopię zgłoszenia robót budowlanych w Starostwie Powiatowym w T. z dnia 15 września 2014 r. dot. budowy przydomowej oczyszczalni ścieków zgodnie z projektem nr [...] oraz poinformował, iż w terminie do 30 listopada 2015 r. zakończy budowę przydomowej oczyszczalni ścieków.

Burmistrz [...] wskazał nadto, że termin wywiązania się z obowiązku przyłączenia wskazanej nieruchomości do sieci kanalizacyjnej zgodnie z otrzymanym wezwaniem, upłynął 4 listopada 2015 r. Jednakże kierując się dobrem strony został on wydłużony do 18 grudnia 2015 r. z uwagi na fakt, iż wydłużono termin podpisywania umów na dofinansowanie przyłącza w Spółce Komunalnej [...]. Z informacji uzyskanych od Spółki Komunalnej "[...] Sp. z o.o. z siedzibą w T. wynika, że do dnia wydawania decyzji przedmiotowa nieruchomość nie została jeszcze podłączona do istniejącej sieci kanalizacyjnej, a jej właściciele nie podjęli jakichkolwiek kroków w celu jej podłączenia: nie złożono wniosku o wydanie warunków technicznych przyłącza, jak również nie podpisano umowy partnerstwa inwestycyjnego dotyczącej budowy przyłączy indywidualnych do sieci kanalizacyjnej.

Pismem z dnia 13 grudnia 2017 r. P. W. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia 21 grudnia 2015 r. oraz o wstrzymanie jej wykonania. Podniósł, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa tj została obarczona wadą określoną w art. 156 §1 pkt 2 kpa.

Podniósł, że wbrew stanowisku Burmistrza [...] regulacja art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie może być rozumiana w ten sposób, że wyposażenie nieruchomości w przydomową oczyszczalnię ścieków jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy nie została jeszcze wybudowana sieć kanalizacyjna. Ze zdania drugiego powołanego przepisu wynika, że ustawodawca uznaje za jednakowo przydatne do utrzymania czystości i porządku przez właścicieli nieruchomości przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej oraz wyposażenie jej w przydomową oczyszczalnię ścieków. Zwalnia ustawodawca bowiem z obowiązku przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w taką przydomową oczyszczalnię ścieków. Faktem jest, że sformułowanie powołanego przepisu może sugerować, iż zwolnienie to obowiązuje, jeżeli przydomowa oczyszczalnia ścieków już została wybudowana. Jednakże wykładnia uwzględniająca nie tylko reguły gramatyczne wykładni takiego rozumowania nie uzasadnia, co znajduje nadto odzwierciedlenie w stanowisku doktryny i judykatury (por. II OSK [...]).

Skoro ustawodawca uznaje za jednakowo przydatne do utrzymania czystości i porządku przez właścicieli nieruchomości przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej oraz wyposażenie jej w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych, to nie sposób nie pozostawić właścicielowi nieruchomości wolnego wyboru pomiędzy tymi sposobami odprowadzania ścieków. Właściciel nieruchomości jest bowiem najbardziej odpowiednim podmiotem do oceny, który z równoważnych sposobów wykonania nałożonego na niego obowiązku zapewnienia odprowadzania ścieków z nieruchomości jest najmniej uciążliwy. Nad prawem właściciela nieruchomości wyboru najmniej uciążliwego sposobu wykonania obowiązku zapewnienia odprowadzania ścieków z nieruchomości nie może przeważyć potrzeba ewentualnej ochrony interesów finansowych gminy lub przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego (zob. II OSK [...]; II SA/Łd [...]).

Niezalenie od powyższego podniesiono, że zgodnie z art. 5 ust. 7 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w przypadku stwierdzenia niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 5 ust. 1-4 w/w ustawy - wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję nakazującą wykonanie obowiązku. Wykonanie tej decyzji, stosownie do treści art. 5 ust. 9 podlega egzekucji w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepisy ww. ustawy nie zawierają jednak regulacji uprawniającej do określenia terminu wykonania nałożonego obowiązku. Również art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji takiej podstawy prawnej nie zawiera. Jeżeli przepisy nie przewidują działania administracji, oznacza to, iż nie może ona działać w sposób legalny. Wynika to z zasady praworządności - art. 6 i 7 k.p.a.

Z powyższego wedle strony wynika, że decyzja Burmistrza [...] z dnia 21 grudnia 2015 r. z uwagi na wskazanie terminu wykonania obowiązku przyłączenia sieci komunikacyjnej wydana została bez podstawy prawnej. Okoliczność ta wyczerpuje z kolei przesłankę, o której mowa w art. 156 §1 pkt 2 kpa.

Decyzją z dnia 24 stycznia 2018 r. ([...]) na podstawie art. 158 §1 w zw. z art. 157 i art. 156 §1 pkt 2 kpa art. 5 ust. 1 pkt t2, ust. 7 i ust. 9 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r, poz. 1399) Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia 21 grudnia 2015 r.

Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz podał, co następuje:

O rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (J. Borkowski, glosa do wyroku NSA z dnia 19 listopada 1992 r., SA/Kr [...], Prz. Sąd. 1994, nr [...], s. 163).

Rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest stan faktyczny i stan prawny z dnia wydania kwestionowanej decyzji. W dacie wydania decyzji, działka nr [...] nie była podłączona do sieci kanalizacyjnej, jak również nie była wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków. Wykonanie takiej oczyszczalni zostało zgłoszone w dniu 4 lutego 2016 r., a więc po dacie wydania niniejszej decyzji.

Wadliwość decyzji w postaci określenia terminu wykonania obowiązku z pewnością miałaby wpływ w postępowaniu "zwykłym" na prawidłowość decyzji. Nie jest to jednak wada kwalifikowana uzasadniająca stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 grudnia 2015 r.

Organ ustalił nadto, że w wyniku przeprowadzonych dniu 16 czerwca 2016 r. na posesji przy ul. [...], stwierdzono następujące nieprawidłowości:

"1. Osadnik gnilny z kręgów studziennych - brak próby szczelności zbiornika stwierdzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia, w dokumentacji projektowej osadnik gnilny z tworzywa sztucznego;

[...] filtra niezgodna z projektem - wysokość warstw drenujących do dna rury drenarskiej odprowadzającej oczyszczone ścieki do gruntu powinna wynosić 70 cm, stwierdzono - ok. 50 cm warstwy;

3. Kopiec drenujący nie jest wyniesiony, tak jak zostało to zaprojektowane, jest zagłębiony;

4. Brak przepompowni - projekt przewidywał układ ciśnieniowy tłoczny, zastosowano układ grawitacyjny;

5. Studzienka kontrolno-pomiarowa (studzienka chłonna) - brak szczelnego dna, które jest wymagane w projekcie;

6. Oczyszczalnia użytkowana od grudnia 2015 r. bez zgłoszenia jej do użytkowania do Urzędu Miejskiego; oczyszczalnia zgłoszona do użytkowania bez odbioru technicznego dnia 4 lutego 2016 r;

7. Do studni znajdującej się w granicy posesji, a poza ogrodzeniem posesji, do której odprowadzany był odciek z oczyszczalni, stwierdzony dnia 24 lutego 2016 r. podczas kontroli, został zakorkowany.

Z pisma producenta przedmiotowej oczyszczalni z dnia 16 czerwca 2016 r. znak: [...] (data wpływu: 27 czerwca 2016 r.) wynika, że:

"- projekt przydomowej oczyszczalni ścieków został wykonany przez [...] sierpnia 2014r., uzgodniony w Starostwie Powiatowym w T. w dniu 17 października 2014r,

-w dniu 16 czerwca 2016 r. podczas oględzin stwierdzono, że przedmiotowa oczyszczalnia została wykonana niezgodnie z projektem. Stwierdzono następujące niezgodności: osadnik wykonany z kręgów betonowych nie posiada atestu szczelności, brak przepompowni - projekt przewidywał, układ ciśnieniowy, a zastosowano układ grawitacyjny, filtr roślinny powinien być wyniesiony (zgodnie z projektem) natomiast jest wkopany, wysokość filtra roślinnego powinna wynosić ok. 70 cm mierzona w kominku wentylacyjnym - stwierdzono wysokość ok. 50cm,

-na dzień wykonania projektu rozwiązania techniczne i technologiczne spełniały zapisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 grudnia 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełniać przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. 2014. póz.1800). Jednakże z dniem 1 stycznia 2016 r. weszły w życie zapisy § 4pkt 9 zgodnie z którymi "Ścieki pochodzące z własnego gospodarstwa domowego lub rolnego zlokalizowanego w aglomeracji, wprowadzane do wód, nie powinny przekraczać najwyższych dopuszczalnych wartości wskaźników zanieczyszczeń, określonych w załączniku nr [...] do rozporządzenia, właściwych dla RLM aglomeracji, na obszarze której zlokalizowane jest gospodarstwo". W związku z powyższym zastosowane rozwiązania techniczne i technologiczne nie spełniają wymagań określonych w ww. Rozporządzeniu, [...] nie może dokonać odbioru technicznego oczyszczalni oraz zagwarantować jej działania zgodnego z Rozporządzeniem".

W rozpatrywanej sprawie zgłoszenie informujące o zakończeniu robót budowlanych zostało złożone dnia 4 lutego 2016 r., a więc już po wejściu aktualnie obowiązujących przepisów. Jedną z podstaw złożenia sprzeciwu jest przekroczenie standardów emisyjnych lub standardów jakości środowiska lub niespełnienie wymagań ochrony środowiska określonych przepisami. Bez wątpienia niespełnienie wymagań wynikających z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 grudnia 2014r. w sprawie warunków, jakie należy spełniać przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, stanowi niespełnienie wymagań ochrony środowiska określonych przepisami. Oznacza również przekroczenie standardów emisyjnych, które to standardy wynikają z wyżej przywołanego rozporządzenia.

Z powyższego wynika, ze brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 21 grudnia 2015 r. W dacie wydania decyzji nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] w R. nie była wyposażona w oczyszczalnię ścieków. Również aktualnie oczyszczalnia nie spełnia wymogów dotyczących ochrony środowiska i nie spełniała ich już w dacie zgłoszenia informującego o zakończeniu robót budowlanych.

Na powyższe rozstrzygnięcie P. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowi, zaskarżając je w całości.

Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów:

- art. 156 §1 pkt 2 w zw. z art. 6 kpa poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 21 grudnia 2015 r., mimo, iż wydana została z rażącym naruszeniem prawa oraz bez podstawy prawnej, które to okoliczności stanowią przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji;

- art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez nieuprawnione przyjęcie, że wyposażenie nieruchomości w przydomową oczyszczalnię ścieków jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy nie została jeszcze wybudowana sieć kanalizacyjna, podczas gdy z w/w regulacji nie wynika, iż właściciel nieruchomości nie może wyposażyć nieruchomości w przydomową oczyszczalnię ścieków nawet wtedy, gdy została już wybudowana sieć kanalizacyjna, do której ta nieruchomość mogłaby być przyłączona, albowiem ma wolny wybór pomiędzy tymi sposobami odprowadzania ścieków;

- art. 5 ust. 7 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że Burmistrz [...] był uprawniony do wydania decyzji w zakresie nałożenia na stronę obowiązku przyłączenia do sieci kanalizacyjnej w określonym terminie i odmowę stwierdzenia nieważności w/w. decyzji, podczas gdy decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej, gdyż przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie zawierają regulacji uprawniającej do określenia terminu wykonania rzeczonego obowiązku;

- art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie przez SKO w T. ustosunkowania się w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji do zarzutu wydania decyzji Burmistrza [...] bez podstawy prawnej, w tym zaniechanie uzasadnienia prawnego stanowiska, zgodnie z którym wskazana przez skarżącego wadliwość decyzji miałaby jedynie wpływ na prawidłowość decyzji w trybie "zwykłym", podczas gdy powszechnie obowiązujące regulacje prawe nie przewidują wyznaczenia stronie terminu wykonania obowiązku przyłączenia do sieci kanalizacji, a organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, nie budząc przy tym wątpliwości co do działania w oparciu o przepisy prawa i pogłębiając zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej;

- art. 7a k.p.a. - poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia wątpliwości interpretacyjnych w zakresie regulacji ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach odnośnie wyposażenia nieruchomości w przydomową oczyszczalnię ścieków nawet gdy została już wybudowana sieć kanalizacyjna na korzyść strony.

W uzasadnieniu skarżący powtórzył argumenty wskazane we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Decyzja zaskarżona – to decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, a więc w szczególnych, określonych odpowiednimi przepisami, uwarunkowaniach. Sądowa kontrola takiej decyzji uwarunkowania te musi uwzględniać.

Pierwszym i podstawowym takim uwarunkowaniem jest to, że punktem odniesienia dla oceny kwalifikowanych wad decyzji, o których mowa w art. 156 § 1 kpa, jest stan rzeczy istniejący i stan prawny obowiązujący w chwili jej wydania. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania wad decyzji i nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy.

Naruszenie prawa materialnego może polegać bądź na błędnej jego wykładni, czyli błędnym pojmowaniu treści lub znaczenia określonego przepisu, bądź na niewłaściwym jego zastosowaniu, czyli podciągnięciu ustalonego stanu faktycznego pod hipotezę niewłaściwego przepisu (błąd w subsumcji). Inaczej mówiąc błąd w subsumcji polega na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Art. 16 kpa stanowi ogólną zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Uchylenie, zmiana, stwierdzenie nieważności takich decyzji oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kpa. Przesłanki stwierdzenia nieważności zostały wyczerpująco wyliczone w art. 156 § 1 kpa. Z tego względu nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, a powinny być interpretowane dosłownie lub nawet ścieśniające. Stwierdzenie nieważności decyzji stanowi bowiem wyjątek od zasady stabilności decyzji administracyjnej. Dla stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie jest wystarczające bezsporne ustalenie, że doszło do oczywistego naruszenia przepisu będącego podstawą prawną decyzji administracyjnej, lecz niezbędna jest również ocena tego naruszenia jako rażącego w świetle całokształtu okoliczności sprawy, z uwzględnieniem konsekwencji prawnych wynikających z zasad ogólnych.

Zasady państwa prawa wymagają, aby nieuchronne ryzyko pomyłek, błędów lub nawet celowych - bo podjętych w interesie ogólnym - lecz niekorzystnych dla jednostki działań administracji nie było przerzucane na tę jednostkę. Decyzja jest wtedy wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest ewidentnie sprzeczne z wyrażonym i niebudzącym wątpliwości przepisem. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie może być identyfikowane z naruszeniem podstawy prawnej decyzji.

Rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu nie pozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Rażące to znaczy oczywiste, wyraźne, bezsporne (por. J. Jendrośka, B. Adamiak, Zagadnienie rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracji, PiP 1986, z. l, s. 69 i n.).

Podobne stanowisko zajmuje J. Borkowski, według którego rażące naruszenie prawa nastąpi wtedy, gdy istnieje przepis prawny dający podstawę do wydania decyzji administracyjnej, a rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w tym przepisie.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.) właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub w przypadku, gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Podstawę wydania nakazu przyłączenia nieruchomości do sieci stanowi art. 5 ust. 7 tej ustawy, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1-4, wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję nakazującą wykonanie obowiązku.

Znaczenie kluczowe dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie ma sformułowanie: "przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych". Treść tego sformułowania jest jasna i oczywista. Wynika z niego prosta sekwencja zdarzeń; jeśli w dacie, w której istnieje możliwość podłączenia nieruchomości do sieci, nieruchomość ta zaopatrzona jest w legalnie działającą przydomową oczyszczalnię ścieków, jej właściciel zwolniony jest z obowiązku podłączenia nieruchomości do sieci. W rozpoznawanej sprawie bez wątpienia taka sytuacja nie miała miejsca. Nieruchomość skarżącego bowiem, po udostępnieniu sieci do podłączenia, w taką oczyszczalnię wyposażona nie była. W tym kontekście decyzja Wójta z dnia 21 grudnia 2015 r. stanowiła proste i bezpośrednie zastosowanie wskazanej normy w bezspornie ustalonym stanie faktycznym.

Zaprezentowana we wniosku o stwierdzenie nieważności w/w decyzji i w skardze teza, według której z cytowanego powyżej sformułowania ma wynikać nieograniczone w czasie uprawnienie właściciela nieruchomości do wyboru jednego z dwóch równoważnych rozwiązań (podłączenia do sieci albo przydomowej oczyszczalni) stanowi wynik szczególnej wykładni przepisu. Sam zresztą skarżący dostrzega, że "sformułowanie powołanego przepisu może sugerować, iż zwolnienie to obowiązuje, jeżeli przydomowa oczyszczalnia ścieków już została wybudowana", ale "wykładnia uwzględniająca nie tylko reguły gramatyczne wykładni takiego rozumowania nie uzasadnia". Odwołuje się przy tym skarżący do orzeczenia NSA wydanego w sprawie II OSK [...], w którym wyrażono pogląd odosobniony, ( o czym w uzasadnieniu zastrzeżono). W tej sytuacji wskazanemu powodowi mającemu uzasadniać ocenę decyzji Wójta z dnia 21 grudnia 2015 r. jako rażąco naruszającej prawo, żadną miarą nie można przypisać cech oczywistości, wyrazistości, bezsporności. Odmienny od przyjętego przez Wójta, a opartego na gramatycznym brzmieniu przepisu, pogląd prawny, mógłby być ewentualnie rozważany w zwykłym postępowaniu instancyjnym, a nie w postępowaniu nadzwyczajnym, w wyniku którego wyeliminowaniu z obrotu podlegają decyzje obarczone wadami kwalifikowanymi.

W rozpoznawanej sprawie zbędne jest wyrażanie przez Sąd własnego poglądu co do możliwości interpretacyjnych przepisu, który stanowił podstawę prawną decyzji Wójta z dnia 21 grudnia 2015 r. Istotne jest to, że decyzja Wójta wprost brzmieniu przepisu odpowiada, a oczekiwane przez skarżącego rozstrzygnięcie musiałoby stanowić wynik szczególnej i wielowątkowej wykładni.

Z tych powodów uznać należało, że zaskarżona decyzja SKO odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wójta wobec niestwierdzenia rażącego naruszenia prawa, jest prawidłowa.

Nie dostrzegło jednak Kolegium, że określenie w decyzji terminu wykonania obowiązku nie podlegało ocenie w kategoriach stopnia naruszenia prawa materialnego. Przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa zawiera w istocie dwie podstawy stwierdzenia nieważności decyzji: rażące naruszenie prawa i brak podstawy prawnej. W drugim z w/w wypadków nie chodzi o oczywistość, bezpośredniość i wyrazistość naruszenia stosowanego przepisu, lecz o jego brak. Bez wątpienia zaś w dacie wydania decyzji nie było przepisu uprawniającego Wójta do oznaczenia terminu wykonania obowiązku. W tym zakresie więc odmowa stwierdzenia nieważności decyzji Wójta nie znajduje uzasadnienia, a skargę należało uznać za uzasadnioną.

Sąd dostrzega także, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 107 § 3 kpa, choć nie w taki sposób, w jaki opisano to w skardze. Otóż w uzasadnieniu przywołano szereg okoliczności faktycznych dotyczących zdarzeń mających miejsce po dacie kwestionowanej decyzji Wójta, nie podając źródeł tych ustaleń. Opisano ustalenia poczynione na podstawie oględzin w dniu 16 czerwca 2016 r., ale nie wskazano, kto i w jakim postepowaniu oględziny te przeprowadził (w aktach brak protokołu). Jako istotne opisano stanowisko producenta oczyszczalni zawarte w piśmie z 16 czerwca 2016 r., ale też nie podano, w jakich okolicznościach i gdzie owo pismo zostało złożone. Odwołano się do podstaw zgłoszenia sprzeciwu wobec zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni ścieków, nie wskazując czy i kiedy skarżący zgłoszenia dokonał i czy sprzeciw został zgłoszony (w aktach brak stosownej decyzji). Opisane uchybienie jednak nie miało wpływu na wynik sprawy. Zdarzenia związane z – jak można się tylko domyślać – wykonaniem decyzji Wójta czy też późniejszą od daty tej decyzji próbą zgłoszenia budowy przydomowej oczyszczalni, dla oceny rażącej sprzeczności z prawem decyzji Wójta, nie mają żadnego znaczenia.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w punkcie I wyroku. Na podstawie art. 151 w/w ustawy w pozostałej części skargę oddalono. Wobec zaś faktu, że skarga uwzględniona została w marginalnej wręcz części, i to pozostającej bez wpływu na interes skarżącego (bo decyzja Wójta jest ostateczna i wykonalna), Sąd odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania na podstawie art. 206 ppsa.