Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Kozub-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "A." [...] Sp. jawna z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 2358/14 w sprawie ze skargi Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "A." [...] Sp. jawna z siedzibą w W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 2358/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" Przychodni Nieinwazyjnej Diagnostyki Kardiologicznej [...] Spółki jawnej w [...] na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 13 września 2013 r. zespół inspektorów Wojewody [...] przeprowadził w placówce pod nazwą Dom Opieki Pensjonat "[...]" w [...], przy ul. [...] kontrolę, której przedmiotem był standard usług socjalno-bytowych świadczonych przez placówkę oraz przestrzeganie praw mieszkańców. W trakcie kontroli ustalono, że w placówce zapewniana jest całodobowa opieka osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku. Podmiotem prowadzącym placówkę jest Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]" Przychodnia Nieinwazyjnej Diagnostyki Kardiologicznej [...] Spółka Jawna w [...], której wspólnikami są M. J. i R. B. Placówka działa od lipca 2012 r. Organ I instancji wskazał również, że w ramach przedmiotu działalności w informacji z Krajowego Rejestru Sądowego wpisana jest Pomoc Społeczna z zakwaterowaniem zapewniająca opiekę pielęgniarską. W trakcie oględzin budynku i pomieszczeń stwierdzono, że placówka nie spełnia standardu określonego w art. 68 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 z późn zm.). Nie wszystkie pomieszczenia sanitarne były wyposażone w uchwyty ułatwiające osobom mniej sprawnym korzystanie z tych pomieszczeń. Uchwytów brakowało przy 2 prysznicach. W dniu kontroli w placówce przebywało 16 osób. Najmłodszy mieszkaniec miał 65 lat, najstarszy 95 lat. Wśród mieszkańców 8 osób było samodzielnych, pozostałe wymagały wspomagania w podstawowych czynnościach życiowych. Główne schorzenia występujące wśród mieszkańców to: choroba Alzheimera (7 osób), demencja starcza, choroby układu krążenia, cukrzyca. Z kontroli został sporządzony protokół, podpisany bez zastrzeżeń w dniu 13 września 2013 r., przez kierownika placówki M. K.

W dniu 30 września 2013 r. wydano zalecenia pokontrolne, w których polecono skarżącej niezwłocznie podjąć działania mające na celu uzyskanie zezwolenia Wojewody [...] na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia placówki, o którym mowa w art. 67 ww. ustawy.

W dniu 19 listopada 2013 r. Wojewoda wszczął postępowanie administracyjne w związku z prowadzeniem bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku pod nazwą Dom Opieki Pensjonat "[...]" przy ul. [...] w [...].

W dniu 28 listopada 2013 r. wezwano stronę do złożenia wyjaśnień w sprawie.

W dniu 16 grudnia 2013 r. do organu wpłynęło pismo, w którym skarżąca poinformowała organ, że przejmując Dom Opieki została poinformowana, że posiada on stosowne zezwolenia. Dopiero inspektorzy Wojewody w trakcie przeprowadzanej w placówce kontroli poinformowali, że placówka działa bez zezwolenia. Ponadto strona oświadczyła, że dokonuje w budynku koniecznych modernizacji i do końca stycznia 2014 r. wystąpi do Wojewody z wnioskiem o rejestrację.

Wojewoda uznał, że Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]" Przychodnia Nieinwazyjnej Diagnostyki Kardiologicznej [...] Spółka Jawna, prowadzi placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku pod nazwą Dom Opieki Pensjonat "[...]" w [...] przy ul. [...] dla więcej niż 10 osób i nie posiada zezwolenia wojewody na jej prowadzenie, dlatego też Wojewoda uznał, że działaniem swym strona wypełniła dyspozycję przepisu art. 130 ust. 2 pkt 2 ustawy, co skutkować musiało wymierzeniem kary pieniężnej ww. Spółce w wysokości 20.000 złotych.

Organ w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał także, że pismem z dnia 3 stycznia 2014 r. poinformowano stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do ich treści w terminie 7 dni od otrzymania pisma. W dniu 15 stycznia 2014 r. Prezes Spółki zapoznał się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Pismem z dnia 15 stycznia 2014 r. strona poinformowała organ, że zgromadzony materiał dowodowy w sposób formalny oddaje stan faktyczny. W piśmie tym wskazano ponadto, że placówka była kilkakrotnie kontrolowana przez Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w [...] i posiada opinie o spełnianiu wszystkich wymogów sanitarnych. Oczekuje natomiast na opinię Powiatowej Straży Pożarnej, co umożliwi otrzymanie stosowanego zaświadczenia od Inspektora Nadzoru Budowlanego. Po otrzymaniu niniejszego zaświadczenia spółka wystąpi z wnioskiem o uzyskanie zezwolenia Wojewody.

Jednocześnie organ I instancji ustalił, że do dnia wydania decyzji strona nie wystąpiła do Wojewody z wnioskiem o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie przedmiotowej placówki.

Reasumując Wojewoda w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy, działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku może być prowadzona po uzyskaniu zezwolenia wojewody. Natomiast na podstawie art. 130 ust. 2 pkt 2 ustawy, podmiot, który bez zezwolenia wojewody prowadzi placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, w której przebywa więcej niż 10 osób podlega karze pieniężnej w wysokości 20.000 złotych.

Na skutek wniesionego odwołania przez ww. Spółkę - Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] maja 2014 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko organu I instancji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Minister wskazał, że są one niezasadne. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy niniejszej sprawy wyraźnie wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie stałej, a nie doraźnej pomocy dla osób przebywających w placówce. Rodzaj schorzeń osób w niej przebywających oraz protokół kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Wojewody w placówce już w sierpniu 2012 r., załączony przez stronę w odwołaniu, wskazuje, że w Domu Opieki faktycznie prowadzona jest działalność o charakterze stałej, całodobowej opieki nad osobami w podeszłym wieku, przewlekle chorymi oraz niepełnosprawnymi od wielu lat. W ocenie Ministra odwołująca się nie wykazała również na czym jej zdaniem miałoby polegać naruszenie przez organ I instancji art. 7, 9,10,11,77, 80 oraz 107 k.p.a.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]" Przychodnia Nieinwazyjnej Diagnostyki Kardiologicznej [...] Spółka Jawna w [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Zaskarżonym obecnie wyrokiem Sąd I instancji skargę oddalił. Podniósł, że wydanie decyzji przez Wojewodę [...] zostało poprzedzone czynnościami zmierzającymi do ustalenia, czy działalność prowadzona przez skarżącą wymagała zezwolenia określonego w art. 67 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Przed wydaniem decyzji przeprowadzono kontrolę w dniu 13 września 2013 r., z której sporządzono protokół, który został podpisany bez zastrzeżeń przez kierownika placówki. Pod uwagę organ wziął również treść wpisu do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]" Przychodnia Nieinwazyjnej Diagnostyki Kardiologicznej [...] Spółka Jawna w [...]. Wpis ten obejmował pomoc społeczną z zakwaterowaniem, zapewniającą opiekę pielęgniarską (PKD.87.10.Z) Z akt sprawy wynika także, iż w dniu 30 września 2013 r. na podstawie przeprowadzonej kontroli wydano zalecenia pokontrolne, które zostało doręczone stronie w dniu 10 października 2013 r. Z zalecenia pokontrolnego wynika wprost, iż skarżąca nie posiada stosownego zezwolenia Wojewody na prowadzoną przez nią działalność gospodarczą, w związku z czym musi ona o nie wystąpić chcąc prowadzić tego rodzaju działalność. Po otrzymaniu tego zarządzenia skarżąca pismem z dnia 4 listopada 2013 r. wskazała, że podjęła starania dotyczącego ponownego uzyskania zezwolenia Wojewody na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekłe chorym lub osobom w podeszłym wieku. W piśmie tym wskazała również, że zaprzestała używania nazwy "pensjonat" oraz uzupełniła braki w infrastrukturze budynku poprzez zainstalowanie brakujących uchwytów w dwóch łazienkach. Zaznaczenia wymaga też fakt, że w piśmie tym skarżąca nie kwestionowała w żaden sposób faktów w nim przedstawionych. Skarżąca nie zakwestionowała również w żaden sposób tego, iż prowadzona przez nią działalność nie wymagała zezwolenia. Taki zarzut pojawił się dopiero w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz w skardze do Sądu, pomimo tego, że w piśmie skarżącej z dnia 15 stycznia 2014 r., skarżąca wskazała, że materiał dowodowy sprawy w sposób formalny oddaje stan faktyczny sprawy i obecnie starają się o uzyskanie zezwolenia na prowadzoną przez skarżącą działalność.

Dalej Sąd wskazał, że przeprowadzonej kontroli w dniu 13 września 2013 r. sporządzono w dniu 30 września 2013 r. wystąpienie pokontrolne. Zarówno protokół, które skarżąca podpisała bez zastrzeżeń jak i owe wystąpienie pokontrolne, które skarżącą otrzymała - nie było w żaden sposób kwestionowane przez skarżącą. W szczególności z zalecenia pokontrolnego z dnia 30 września 2013 r wynika, że opieka w ww. placówce ma charakter całodobowej opieki, o czym świadczy m.in. zapis "w ciągu dnia opiekę nad mieszkańcami sprawuje pielęgniarka i dwie opiekunki, w nocy opiekę zapewnia jedna pielęgniarka". Z wystąpienia pokontrolnego wynika też, że mieszkańcy otrzymują cztery posiłki dziennie, które spożywać mogą w jadalni jak i w swoich pokojach mieszkalnych.

W ocenie Sądu nie można się zgodzić z twierdzeniami skarżącej, że organy błędnie ustaliły stan faktyczny sprawy uznając, że prowadzona działalność gospodarcza ma charakter pomocy doraźnej, w związku z czym nie wymaga uzyskania stosownego zezwolenia. Zgodnie z powszechnym znaczeniem słowa doraźny oznacza ono okolicznościowy lub dorywczy. Nie można, zatem zgodzić się z twierdzeniami skarżącej, że prowadzona przez nią placówka udziela pomocy doraźnej. W pełni należy podzielić stanowisko Ministra wyrażone w zaskarżonej decyzji, że rodzaj schorzeń osób przebywających w placówce oraz protokół kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Wojewody w placówce wskazuje, że w Domu Opieki faktycznie prowadzona jest działalność o charakterze stałej, całodobowej opieki nad osobami w podeszłym wieku, przewlekle chorymi oraz niepełnosprawnymi.

Ponadto zdaniem Sądu organ przeprowadzając kontrolę w dniu 13 września 2013 r. słusznie ustalił, iż skarżąca prowadzi bez wymaganego zezwolenia placówkę zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekłe chorym lub starszym. W związku z czym organ zobowiązany też był do zastosowania sankcji wynikającej z art. 130 ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej.

Sąd dodał, że organ wydający decyzję w tym przedmiocie nie ma jakiejkolwiek swobody w zakresie oceny celowości lub wysokości nakładanej kary. Podyktowane jest to troską ustawodawcy o los podopiecznych tego rodzaju placówek oraz koniecznością zagwarantowania pensjonariuszom godnych i bezpiecznych warunków pobytu. Oznacza to, że w każdym wypadku stwierdzenia faktu prowadzenia działalności gospodarczej bez wymaganego prawem zezwolenia na prowadzenie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym lub niepełnosprawnym, istnieje konieczność nałożenia kary. Wysokość kary uzależniona jest jedynie od tego, czy w placówce przebywa mniej niż 10 osób, czy więcej niż 10. Nie ma przy tym znaczenia, z jakich przyczyn podmiot prowadzący placówkę, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy, w dacie wymierzenia kary, nie legitymował się zezwoleniem na prowadzenie przedmiotowej działalności. Dla zastosowania przepisu z art. 130 ust. 2 pkt 2 ustawy istotne znaczenie miało jedynie to, czy w momencie wydania decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej dany podmiot posiadał zezwolenie, czy też zezwolenia tego nie posiadał. W związku z tym argumenty skarżącej, że dopiero w dniu kontroli dowiedziała się, że przejęta przez nią w 2012 r. placówka nie posiada stosownego zezwolenia i że do końca stycznia 2014 r. wystąpi o nie – nie mają żadnego znaczenia. Nie ma też znaczenia w sprawie to, że skarżąca w wyniku zaleceń pokontrolnych dokonała uzupełnienia braków w infrastrukturze budynku poprzez zainstalowanie brakujących uchwytów w łazienkach. Nie ma tez znaczenia to, że skarżąca o takie zezwolenie się stara.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się skarżąca i wywiodła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości, zarzuciła naruszenie:

1. przepisów postępowania - art. 3 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 145 ust. 1 pkt 3 - przez bezpodstawne przyjęcie, że ustalony w postępowaniu stan faktyczny pozwala Sądowi I instancji potwierdzić prowadzenie przez skarżącą placówki zapewniającej całodobową opiekę dla osób w podeszłym wieku, bez zezwolenia

- czym naruszył art. 7 k.p.a. przez pominięcie w wyjaśnieniu stanu faktycznego, istotnego dowodu w sprawie, w postaci złożenia przez skarżącą:

a. wniosku z dnia 17 marca 2014 r. o wydanie zezwolenia na prowadzenie Domu Pomocy Społecznej w [...], który to wniosek złożony został przed wydaniem decyzji I instancji;

b. powtórzonego wniosku z dnia 23 maja 2014 r., złożonego przed wydaniem decyzji II instancji,

- z obrazą dla art. 15 k.p.a., przez przyjęcie, że organ odwoławczy dokonał właściwego rozpoznania sprawy w postępowaniu w drugiej instancji, a pojawiły się nowe dowody w sprawie w postaci złożenia powtórnego wniosku z dnia 23 maja 2014 r.;

2. przepisów postępowania - art. 3 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 145 ust. 1 pkt 3 - przez bezpodstawne przyjęcie, że zgromadzony stan faktyczny pozwala Sądowi na ustalenie, że skarżąca świadczy usługę o stałym, a nie o doraźnym charakterze prowadzonej całodobowo opieki w Domu "[...]";

3. prawa materialnego w przepisie art. 67 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej przez błędną jego wykładnię prowadzącą do uznania, że skarżąca podlega określonemu w ww. przepisie obowiązkowi rejestracji.

Mając powyższe na uwadze, skarżącą wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że nie został w sprawie ustalony prawidłowo stan faktyczny. Nie wzięto pod uwagę złożonych przez skarżącą ww. wniosków o wydanie zezwolenia na prowadzenie Domu Pomocy, niewyjaśniono charakteru świadczonej pomocy, a w zaleceniach pokontrolnych nie wyznaczono terminu. Nadto wywiedziono, że świadczona przez skarżącą pomoc dla rezydentów przebywających w domu "[...]" nie kwalifikuje się pod obowiązek uzyskania zezwolenia dla całodobowej i stałej opieki dla osób w podeszłym wieku, przewlekle chorych oraz niepełnosprawnych, gdyż pomocy świadczona przez skarżąca ma charakter doraźny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 P.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Prawidłowo sporządzona skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych, to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji, oraz precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie możliwego istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

W rozpatrywanej sprawie skargę kasacyjną oparto na zarzutach naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i procesowego.

Oceniając zasadność zarzutu naruszenia prawa procesowego stwierdzić należy, że jest on wadliwie zredagowany, albowiem oprócz przywołania "art. 3 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 145 ust. 1 pkt 3" nie podano o jaką ustawę chodzi. Choć ww. przepisy powiązane zostały z art. 7 i art. 15 k.p.a. to jednak sposób ich sformułowania nie pozwala na merytoryczną ocenę ich zasadności. Sąd odwoławczy nie może domyślać się intencji strony i dokonywać samodzielnie uzupełnienia podstaw kasacyjnych. Taka redakcja zarzutów uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ich rozpoznanie. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł uchybień Sądu I instancji w zakresie oceny legalności zaskarżonej decyzji w świetle art. 7 k.p.a. (zasady prawdy obiektywnej) i art. 15 k.p.a. (zasady dwuinstancyjności).

Naczelny Sąd Administracyjny za chybiony uznał także zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 67 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.

Zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej działalność w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku może być prowadzona po uzyskaniu zezwolenia wojewody.

Stosownie do art. 68 ust. 1 ww. ustawy opieka w placówce zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku polega na świadczeniu przez całą dobę usług:

1) opiekuńczych zapewniających:

a) udzielanie pomocy w podstawowych czynnościach życiowych,

b) pielęgnację, w tym pielęgnację w czasie choroby,

c) opiekę higieniczną,

d) niezbędną pomoc w załatwianiu spraw osobistych,

e) kontakty z otoczeniem;

2) bytowych zapewniających:

a) miejsce pobytu,

b) wyżywienie,

c) utrzymanie czystości.

W myśl art. 130 ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, kto bez zezwolenia prowadzi placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, w której przebywa więcej niż 10 osób - podlega karze pieniężnej w wysokości do 20.000 złotych.

Wyjaśniając na gruncie ustawy o pomocy społecznej pojęcie "działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku" (art. 67 ust. 1), co, do której wymagane jest uzyskanie zezwolenia wojewody należy wyjaśnić, że zacytowane przepisy wskazują, że jeżeli w danym budynku świadczy się osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, cały pakiet usług określonych w art. 68 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej należy uznać, że jest to placówka w rozumieniu art. 67 ust. 1 powołanej ustawy, do prowadzenia której wymagane jest zezwolenie.

Z akt sprawy, w tym w szczególności z wystąpienia pokontrolnego Wojewody [...] z dnia 30 września 2013 r. bezspornie wynika, że osobom starszym i przewlekle chorym, przebywającym w Domu Opieki "[...] " w [...] świadczone były usługi w postaci całodobowego pobytu, żywienia, opieki oraz pielęgnacji. Prowadzona, zatem była działalność wymagająca zezwolenia wojewody. Bez znaczenia dla takiej oceny pozostaje sposób sformułowania nazwy takiej placówki (pensjonat, hotel, dom opieki, dom seniora, itp.), a istotna jest faktycznie wykonywana w takim miejscu działalność.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie wskazano na konkretne dowody świadczące o tym, że wykonywanie usług w zakresie zapewnienia całodobowego pobytu, żywienia, opieki i pielęgnacji mieszkańców, jak i nadzór nad ich wykonywaniem w Domu Pomocy "[...] " w [...] jest sprawowane przez skarżącą. Przy czym wyjaśniono, dlaczego tym dowodom dano wiarę, a twierdzeniom skarżącej, odmówiono wiarygodności.

W sprawie bezsporne jest, że skarżąca nie posiadała zezwolenia na prowadzenie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku w placówce pod nazwą Dom Opieki Pensjonat "[...] " w [...] , przy ul. [...]. Jak sama podaje dopiero we wnioskach z dnia 17 marca 2014 r. i z dnia 23 maja 2014 r. wystąpiła o wydanie stosownego zezwolenia. Z treści tych wniosków wynika, iż dotyczą one działalności prowadzonej w ww. placówce, działalności o stałym, całodobowym charakterze, polegającej na opiece nad osobami przewlekle chorymi, w podeszłym wieku i osobami niepełnosprawnymi. W zaskarżonym wyroku dokonano zatem trafnej oceny prawnej, że przyjęty przez organy administracyjne stan faktyczny sprawy znajduje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, który jest wewnętrznie spójny. Nie ma w nim dowodów, które wzajemnie by sobie zaprzeczały. Materiał ten został rozpatrzony przez organy we wzajemnej łączności, przy uwzględnieniu przy tym tzw. doświadczenia życiowego. W tej sytuacji podnoszony przez skarżącą kasacyjnie argument, że fakt przebywania osób w podeszłym wieku i przewlekle chorych w placówce nie oznacza, że przebywają one w niej całodobowo i na stałe (stąd skarżąca nie jest objęta dyspozycją art. 67 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej), jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nieprzekonujący. Tym bardziej, że okoliczność ich całodobowego pobytu nie była kwestionowana w trakcie kontroli w placówce pod nazwą Dom Opieki Pensjonat "[...]" w [...], przy ul. [...]. Również fakt złożenia przez skarżącą ww. wniosków o wydanie zezwolenia w oparciu o art. 67 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy w sposób, jaki wskazuje strona skarżąca. Skoro organ ustalił, że w Domu Pomocy "[...]" prowadzona jest działalność bez wymaganego prawem zezwolenia, to zasadnie orzekł w oparciu o art. 130 ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, a WSA w Warszawie dokonał prawidłowej oceny legalności tej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił uznając ją za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.