Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Spółka Jawna z siedzibą w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2358/14 o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Spółka Jawna z siedzibą w Warszawie na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 września 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2358/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił stronie skarżącej wstrzymania wykonania decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że skardze skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w jej ocenie jest ona niezgodna z prawem. Ponadto skarżąca wskazała, że podjęła już kroki prawne mające na celu uzyskanie stosownego zezwolenia na prowadzoną przez nią działalność. Jednocześnie podniosła, iż wyegzekwowanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do nieodwracalnych skutków prawnych w postaci utraty płynności finansowej skarżącej Spółki, co w konsekwencji doprowadzi do zamknięcia placówki przez oczekiwanym rozstrzygnięciem sprawy.

Rozpoznając złożony wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem powołane przez stronę skarżącą w uzasadnieniu wniosku okoliczności nie dają podstaw do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd wskazał, iż niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zdaniem Sądu wykonanie decyzji w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie placówki bez zezwolenia nie w każdym wypadku musi się łączyć z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 127/04 niepublikowane).

Ponadto Sąd dokonując analizy akt sprawy nie stwierdził, że wyegzekwowanie nałożonej kary pieniężnej nałożonej na skarżącą spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody na co wskazywała skarżąca we wniosku.

Sąd podkreślił również, że wstrzymanie wykonania decyzji jest środkiem ochrony tymczasowej. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca spółka, wnosząc o jego uchylenie.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

1. naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo istnienia przesłanek wstrzymania jej wykonania, które to naruszenie miało wpływ na treść zaskarżonego postanowienia;

2. przyjęcie błędnej podstawy faktycznej dla rozstrzygnięcia, prowadzącej do błędnych wniosków, skutkujące wydaniem odmownej decyzji.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, iż wykonanie obowiązku zapłaty kary spowoduje utratę płynności finansowej, a wręcz likwidację Domu Opieki " [...]". Warunki finansowe placówki są opłakane. Konieczność poniesienia kosztów dostosowania placówki do nowych przepisów pochłonęła znaczne koszty i wyczerpała finansowo skarżącą Spółkę. Zaznaczono, że skarżąca przejęła placówkę wraz z pensjonariuszami i by nie likwidować działalności i narażać ludzi w niej przebywających na niepotrzebny stres - realizuje zalecenia organów, świadcząc opiekę dla pensjonariuszy.

Skarżąca na okoliczność przewagi wydatków nad przychodami pozwalającymi na zysk złożyła sprawozdanie finansowe za I półrocze 2014 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zasadności skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia (por. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt I OZ 896/08 LEX nr 564272 oraz postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 121/04 oraz postanowienie NSA z dnia 29 wrzesień 2009 r. sygn. akt I OSK 1333/09 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie można zatem przenosić na Sąd obowiązku wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji w sytuacji, gdy strona we wniosku okoliczności tych nie wskazuje. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. We wniosku należy zatem co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z kolei, konkretyzacja przesłanek wstrzymania wykonania decyzji dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu pierwszej instancji nie może być uznana za skuteczną (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2006 r. sygn. akt II OZ 48/06, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała na czym polega ewentualna szkoda, bądź spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków związane z obowiązkiem zapłaty kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł. Ogólne argumenty związane z utratą płynności finansowej pozostają bez odniesienia do jakiejkolwiek dokumentacji. Składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca nie przedstawiła dokumentów, które pozwoliłyby ocenić Sądowi I instancji w jakiej sytuacji finansowej się znajduje, jakie uzyskuje dochody i jakie posiada rezerwy finansowe.

W związku z powyższym, skoro skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, to Sąd I instancji zasadnie odmówił wstrzymania wykonania decyzji.

Na marginesie, należy wskazać że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na tym etapie postępowania, nie pozbawia skarżącej prawa do złożenia kolejnego wniosku w tej sprawie.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. oddalił zażalenie.