Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 października 2025 r., sygn. akt I SAB/Bk 2/25 w przedmiocie uzupełnienia wyroku w sprawie ze skargi J. B. w przedmiocie bezczynności i przewlekłości postępowania organu w sprawie ulgi płatniczej postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 29 października 2025r. z wniosku J. B. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 października 2025 r. sygn. akt I SAB/Bk 2/25 w sprawie ze skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza S., w przedmiocie umorzenia kosztów utrzymania, opieki, konieczności leczenia i transportu bydła, postanowił odmówić uzupełnienia wyroku.

Zażalenie na ww. postanowienie złożył skarżący, zaskarżając go w całości zarzucając mu:

1) Obrazę przepisów postępowania w postaci art. 157 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w sposób mający wpływ na treść orzeczenia; a polegający na tym, że Sąd niezasadnie uznał, że wyrok w zakresie rozszerzonej przed zamknięciem rozprawy skargi jest kompletny i zawiera rozstrzygnięcie co to tej rozszerzonej skargi, gdy z uzasadnienia wyroku i sentencji w sposób ewidentny i niekwestionowany wynika, że w zakresie rozszerzonej skargi na niewykonanie wyroku jest wyrokiem nieistniejącym, co powoduje niemożność obrony praw przez Skarżącego, od nieistniejącego wyroku.

2) Obrazę prawa materialnego w postaci art. 157 § 1 p.p.s.a. przez błędne jego zastosowanie, a art. 157 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 208 p.p.s.a. przez błędną jego wykładnię, albowiem ustne i pisemne uzasadnienie wyroku co kosztów było i jest niekompletne, będąc orzeczeniem domyślnym, że Sąd oddalił wniosek o zwrot kosztów procesu (nie mylić z kosztami stawiennictwa) z uwagi na wynik sprawy (oddalenie skargi) - co jest zwyczajowo wskazywane w uzasadnieniu wyroku, a tym samym możność żądania uzupełnienia wyroku co do kosztów powstaje dopiero po otrzymaniu pisemnego uzasadnienia, czyli wtenczas gdy mija termin na złożenie wniosku o uzupełnienie wyroku co do rozstrzygnięcia o kosztach - co pozbawia stronę możności kwestionowania nieistniejącego w świetle uzasadnienia wyroku rozstrzygnięcia o kosztach w drodze zażalenia jako niesprawiedliwego z punktu widzenia art. 208 p.p.s.a., z którego to przepisu jednocześnie wynika, że rozstrzygnięcie o kosztach procesu jest niezależnym od orzeczenia o oddaleniu skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

W uzasadnieniu wyroku z 8 października 2025 r. sygn. akt I SAB/Bk 2/25 sąd wyjaśnił skarżącemu, że nie budziło wątpliwości, iż wolą skarżącego nie było wniesienie skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku WSA w Białymstoku z 17 października 2024 r. sygn. akt l SAB/Bk 1/24, na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. Zostało to wyszczególnione zarówno w skardze, gdzie mowa jest w tytule o skardze na przewlekłość, jej treści: "skargę na przewlekłość/bezczynność prowadzenia sprawy", jak i w dalszych pismach procesowych, gdzie skarżący wskazał jednoznacznie, że przedmiotem skargi jest bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Podał, że nie wzywał Burmistrza do wykonania wyroku w sprawie I SAB/Bk 1/24 i wydania decyzji w terminie zakreślonym w tym wyroku. Wyjaśnił również, że w sprawie zostało złożone ponaglenie w dniu 26 maja 2025 r.

W uzasadnieniu wyroku z 8 października 2025 r. sąd wyjaśnił także, że nie jest możliwe przy rozpoznaniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, procedowanie w trybie przepisu art. 154 p.p.s.a., w tym orzekanie o uprawnieniach związanych z tym środkiem zaskarżenia, wynikających z art. 154 § 2 p.p.s.a. Dokonany przez skarżącego wybór środka i przedmiotu zaskarżenia determinował dalszy tok postępowania i możliwości działania sądu w sprawie, w tym kompetencje w zakresie orzekania.

Podkreślić należy, iż uzupełnienie wyroku ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Sąd nie miał obowiązku zawarcia w tym wyroku jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Wydany wyrok jest kompletny i zawiera wymagane prawem elementy, zatem brak było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. Tym samym, Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem prawidłowo odmówił uzupełnienia tego wyroku. Natomiast jeżeli skarżący nie zgadzał się z wyrokiem, co wynika zarówno z treści wniosku, jak i z niniejszego zażalenia, to winien był go zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej, gdyż wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zawarł w tym orzeczeniu (por. postanowienie NSA z 13 listopada 2018 r. sygn. akt I OZ 1079/18).

Biorąc pod uwagę powyższe, stosownie do treści art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.