Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 listopada 2025 r., sygn. akt I SAB/Bk 2/25 w przedmiocie uzupełnienia uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi J. B. w przedmiocie bezczynności i przewlekłości prowadzenia postępowania organu w sprawie ulgi płatniczej postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 5 listopada 2025r. z wniosku J. B. o uzupełnienie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 października 2025 r. sygn. akt I SAB/Bk 2/25 w sprawie ze skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza S. w przedmiocie umorzenia kosztów utrzymania, opieki, konieczności leczenia i transportu bydła, postanowił odrzucić wniosek o uzupełnienie uzasadnienia wyroku.

Zażalenie na ww. postanowienie złożył skarżący, zaskarżając go w całości zarzucając mu:

1) Obrazę prawa materialnego w postaci art. 157 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przez błędną jego wykładnię literalną w zakresie słowa: "całość skargi" i w następstwie tego błędne uznanie, że Sąd orzekł w wyroku z dnia 8.10.2025 r. o całości skargi, gdy bezspornym i wynikłym z treści zaskarżonego postanowienia oraz uzasadnienia postanowienia z dnia 29.10.2025 r. o odmowie uzupełnienia wyroku jest fakt braku orzeczenia co do niewykonania wyroku z dnia 17.10.2025 r. sygn. akt I SAB/Bk 1/24 i co do kosztów procesu oraz to, że o tym ostatnim fakcie Skarżący dowiedział się dopiero z uzasadnienia pisemnego wyroku: stąd też przy prawidłowej wykładni termin 14 dni na złożenie wniosku o uzupełnienie wyroku w zakresie kosztów procesu i w trybie art. 208 p.p.s.a. należy liczyć od daty gdy Skarżący dowiedział się, że w wyroku oddalającym skargę nie jest przesądzona kwestia zwrotu kosztów procesu.

2) Obrazę prawa materialnego w postaci art. 157 § 1 p.p.s.a. przez niewłaściwe jego zastosowanie, a wynikłe z uznania, że wniosek o uzupełnienie uzasadnienia wyroku podlega odrzuceniu, a wszelkie braki uzasadnienia można podnosić tylko w skardze kasacyjnej, gdy to skarga kasacyjna od nieistniejącego wyroku jest niedopuszczalna o ile z uzasadnienia wynika, że wyrok oddalający skargę dotyczy tylko części skargi i nie przesądza o niezasadności wniosku o zwrot kosztów (wyjaśnienie w uzasadnieniu).

3) Naruszenie przepisów postępowania w postaci art.141 § 4 p.p.s.a., w sposób mający wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, a polegający na tym, że Sąd w uzasadnieniu nie odniósł się to twierdzenia Skarżącego, że przedmiotem tej sprawy były dwie skargi połączone w jedną (stosownie do treści odpowiedzi na skargę), a tym samym nie wyjaśnił podstawy prawnej orzeczenia o odrzuceniu wniosku o uzupełnienie uzasadnienia i wyroku oraz niedopuszczalności wniosku o uzupełnienie uzasadnienia od nieistniejącego częściowo wyroku; co spowodowało iż zgodnie z obowiązującymi zasadami prawnymi, strona została pozbawiona możności obrony swych praw, albowiem zaskarżenie nieistniejącego rozstrzygnięcia nie jest dopuszczalne, gdyż nie można skargi kasacyjnej oprzeć na zarzucie, że Sąd nie orzekł o całości żądania strony, ponieważ w takim wypadku, stronie przysługuje wniosek o uzupełnienie orzeczenia lub prawo wystąpienia z odrębnym wnioskiem - w tym przypadku - o obciążenie strony wygrywającej kosztami procesu na zasadzie art. 208 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl art. 157 § 1a p.p.s.a. wniosek, którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu.

Wyrok w niniejszej sprawie został ogłoszony w dniu 8 października 2025 r., zatem termin na złożenie wniosku o uzupełnienie wyroku upływał w dniu 22 października 2025 r. Wobec powyższego wniosek złożony w dniu 29 października 2025 r. należy uznać za spóźniony. Ponadto w zakresie uzupełnienia uzasadnienia wyroku wniosek był niedopuszczalny.

Gramatyczna wykładnia art. 157 § 1 p.p.s.a. pozwala zatem na stwierdzenie, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie. (por. komentarz do art. 157, B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 2009, str. 421; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 343). Instytucja uzupełnienia orzeczenia służy temu, aby w szczególnej sytuacji pominięcia przez sąd jakiejś kwestii, która winna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia, wydane orzeczenie uczynić kompletnym. Zatem, wniosek o uzupełnienie wyroku na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia. Również w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że uzupełnienie wyroku dotyczy wyłącznie jego sentencji, nie zaś uzasadnienia (por. post. NSA z 28 maja 2025 r., sygn. akt III OZ 237/25).

Wobec powyższego należy uznać, że złożenie przez skarżącego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, nie miało wpływu na sposób obliczenia biegu terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie wyroku.

Zasadnie zatem Sąd I instancji uznał, iż skarżący żądanie o uzupełnienie wyroku złożył już po upływie ustawowego terminu, błędnie przyjmując, że wskazany termin na złożenie wniosku o uzupełnienie wyroku biegnie od dnia doręczenia mu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem.

Biorąc pod uwagę powyższe, stosownie do treści art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.