Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 kwietnia 2026 r. sygn. akt II SA/Gd 290/26 o odrzuceniu skargi W.K. na czynność Rady Miejskiej [...] w sprawie wyrażenia zgody na zawarcie umowy poddzierżawy postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2026 r. sygn. akt II SA/Gd 290/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę W.K. na czynność Rady Miejskiej [...] w sprawie wyrażenia zgody na zawarcie umowy poddzierżawy.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w dniu 31 marca 2023 r. skarżący zawarł z Gminą [...] umowę, w której Gmina (wydzierżawiający) oddaje skarżącemu w poddzierżawę część gruntu położonego w J., oznaczonego jako działka nr [...] obr. [...], o powierzchni 150m2. Poddzierżawca zobowiązał się do prowadzenia działalności w zakresie gastronomii i rekreacji. Umowę zawarto na okres od 1 czerwca 2023 r. do 30 września 2023 r.

Następnie, w dniu 25 marca 2024 r. skarżący zawarł kolejną umowę z Gminą [...], na mocy której oddano mu w poddzierżawę ww. teren do prowadzenia działalności w zakresie gastronomii i rekreacji w okresie od 1 kwietnia 2024 r. do 30 września 2024 r.

W piśmie z dnia 30 września 2024 r. skarżący zwrócił się do Burmistrza [...] oraz Rady Miejskiej [...] z wnioskiem o kolejne pozwolenie na wydzierżawienie działki na plaży przy wejściu nr [...] w J. na okres co najmniej 3 lat.

W odpowiedzi z dnia 6 grudnia 2024 r. Burmistrz wyjaśnił, że Komisja Gospodarki Miejskiej i Budżetu Rady Miejskiej [...] na posiedzeniu w dniu 5 grudnia 2024 r. negatywnie zaopiniowała podanie. Wnioskowany teren nie został przeznaczony do oddania w dzierżawę pod prowadzenie wskazanej działalności gospodarczej.

W piśmie z dnia 21 grudnia 2024 r. skarżący ponownie zwrócił się do Burmistrza [...] oraz Rady Miejskiej [...] z prośbą o pozwolenie na wydzierżawienie działki na plaży przy wejściu nr [...] w J.

W odpowiedzi z dnia 29 stycznia 2025 r. Burmistrz wyjaśnił, że Komisja Gospodarki Miejskiej i Budżetu Rady Miejskiej [...] na posiedzeniu w dniu 23 stycznia 2025 r. pozytywnie zaopiniowała podanie. Jednakże wnioskowana lokalizacja będzie mogła zostać ujęta i rozpatrzona w planie zagospodarowania plaż Gminy [...] w terminie późniejszym, po uzyskaniu tytułu prawnego do gruntu, o który organ już wystąpił. W tym momencie nie ma prawnej możliwości zawarcia umowy poddzierżawy plaż morskich stanowiących grunt Skarbu Państwa. Po uzyskaniu tytułu prawnego do gruntu oraz po spełnieniu procedur przewidzianych przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami organ poinformuje skarżącego o możliwości i warunkach poddzierżawienia gruntu.

W piśmie z dnia 31 marca 2025 r. skarżący zwrócił się do Burmistrza [...] o oddanie w poddzierżawę części gruntu położonego w J. przy wejściu nr [...] na niewielką działalność gastronomiczną.

W odpowiedzi z dnia 17 kwietnia 2025 r. wyjaśniono, że Komisja Gospodarki Miejskiej i Budżetu Rady Miejskiej [...] na posiedzeniu w dniu 17 kwietnia 2025 r. negatywnie zaopiniowała podanie. Wnioskowany teren nie został przeznaczony do oddania w poddzierżawę pod prowadzenie wskazanej działalności gospodarczej.

W dniu 8 grudnia 2025 r. skarżący wezwał Radę Miejską [...] do usunięcia naruszenia prawa polegającego na bezpodstawnym, pozbawionym uzasadnienia, negatywnym zaopiniowaniu wniosku o oddanie w poddzierżawę oraz na braku wydania aktu, czynności lub uzasadnionego rozstrzygnięcia w sprawie ww. wniosków.

W dniu 29 grudnia 2025 r. Przewodniczący Rady Miejskiej [...] ustosunkował się do ww. pisma, wyjaśniając m.in. że przedmiotowy teren stanowi własność Skarbu Państwa i jest oddawany w dzierżawę Gminie [...] na podstawie umowy ze Starostą [...]. Plan zagospodarowania plaż w gminie [...] podlega corocznym uzgodnieniom z Dyrektorem Urzędu Morskiego [...]. Starosta [...] zawarł umowę na dzierżawę plaż w dniu 28 kwietnia 2025 r.

Pismem z dnia 11 marca 2025 r. Dyrektor Urzędu Morskiego [...] odmówił uzgodnienia lokalizacji punktu gastronomicznego wnioskodawcy.

Następnie, do Burmistrza wpłynął wniosek skarżącego z dnia 5 maja 2025 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Komisję Gospodarki Miejskiej i Budżetu Rady Miejskiej [...] oraz Dyrektora Urzędu Morskiego. Wobec tego pismem z dnia 6 maja 2025 r. Burmistrz ponownie wystąpił do Dyrektora Urzędu Morskiego [...] z zapytaniem o możliwość ponownego przeanalizowania sprawy dotyczącej zaopiniowania zagospodarowania plaż z lokalizacją punktu gastronomicznego wnioskodawcy. Jednakże pismem z dnia 27 maja 2025 r. Dyrektor Urzędu Morskiego podtrzymał swoje stanowisko o braku zgody wyrażone w piśmie z dnia 11 marca 2025 r.

Wobec powyższego, w piśmie z dnia 30 maja 2025 r., poinformowano wnioskodawcę, że brak uzgodnienia lokalizacji na części działki nr [...] w zakresie prowadzenia działalności gastronomicznej uniemożliwia oddanie gruntu w poddzierżawę na wskazany cel.

W dniu 17 lutego 2026 r. skarżący wniósł skargę na czynność polegającą na faktycznej odmowie wyrażenia zgody na zawarcie umowy poddzierżawy, o którą skarżący wnioskował pismami z dnia 30 września 2024 r., z dnia 21 grudnia 2024 r., z dnia 6 stycznia 2025 r. oraz z dnia 5 maja 2025 r., a także umowy poddzierżawy części gruntu położonego w J. przy wejściu nr [...] na plażę, o co skarżący wnioskował w podaniu z dnia 31 marca 2025 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucając skargę wyjaśnił, że w niniejszej sprawie przedmiot skargi, tj. czynność Rady Miejskiej [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zawarcie umowy poddzierżawy nie zawiera się w katalogu, o którym mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Nie jest to bowiem władcza forma rozstrzygnięcia organu jednostki samorządu terytorialnego, w szczególności decyzja administracyjna, w której organ dokonał autorytatywnej konkretyzacji przepisu prawa materialnego (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.) ani postanowienie (art. 3 § 2 pkt 2 i 3 P.p.s.a.). W sprawie nie mamy bowiem do czynienia z postępowaniem administracyjnym, w którym mogłoby dojść do wydania decyzji czy postanowienia lub można by było zarzucić organowi bezczynność/ przewlekłość wobec nie wydania rozstrzygnięcia. Nie jest to również akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4).

Sąd wskazał, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2026 r., poz. 399) z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw, nieruchomości (stanowiące własność Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego, art. 10 ust. 1) mogą być przedmiotem obrotu. W szczególności nieruchomości mogą być przedmiotem sprzedaży, zamiany i zrzeczenia się, oddania w użytkowanie wieczyste, w najem lub dzierżawę, użyczenia, oddania w trwały zarząd, a także mogą być obciążane ograniczonymi prawami rzeczowymi, wnoszone jako wkłady niepieniężne (aporty) do spółek, przekazywane jako wyposażenie tworzonych przedsiębiorstw państwowych oraz jako majątek tworzonych fundacji. Przedmiotowa działka nr [...] obr. [...] stanowi własność Skarbu Państwa. Gmina [...] podpisuje ze Starostą [...] umowę dzierżawy ww. działki, która stanowi plażę. W związku z powyższym, w myśl powołanego przepisu (o ile umowa dzierżawy tego nie zakazuje) Gmina może oddawać tę nieruchomość lub jej część w poddzierżawę. Umowa dzierżawy została zaś uregulowana w art. 693 – 709 K.c. Kwestie związane z oddawaniem w dzierżawę (poddzierżawę) stanowią zatem stosunki cywilnoprawne, w których spory rozstrzygają sądy powszechne. Innymi słowy, sąd administracyjny nie może oceniać powodów, dla których właściwa komisja Rady Miejskiej wydała pozytywną lub negatywną opinię, podobnie jak poza kognicją Sądu będzie ocena wykonywania wynikających z zawartej przez Gminę umowy dzierżawy.

Zdaniem Sądu, wniesiona skarga jest zatem niedopuszczalna, gdyż zaskarżona czynność braku zawarcia umowy poddzierżawy nie jest objęta właściwością sądów administracyjnych i podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zarzucając naruszenie:

1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., polegające na wadliwym przyjęciu, że czynności organów Gminy [...] podejmowane wobec skarżącego w związku z procedurą ubiegania się o możliwość dalszego korzystania z nieruchomości publicznej nie stanowiły aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu, dokonywana z uwzględnieniem konstytucyjnego prawa do sądu oraz utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącego materialno-technicznych czynności administracji publicznej, prowadzi do wniosku przeciwnego;

2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. oraz art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP poprzez bezpodstawne odrzucenie skargi z powodu rzekomego braku właściwości sądu administracyjnego, mimo że przedmiotem skargi były władcze i jednostronne czynności organów administracji publicznej wykonywane w sferze administracji publicznej, a nie wyłącznie czynności prawa cywilnego związane z zawarciem umowy poddzierżawy, co doprowadziło do przyjęcia wykładni skutkującej faktycznym pozbawieniem skarżącego prawa do sądowej kontroli działań organów administracji publicznej oraz stworzeniem niedopuszczalnej z perspektywy standardów konstytucyjnych luki ochrony prawnej, polegającej na pozostawieniu poza jakąkolwiek kontrolą sądową czynności organów administracji publicznej polegających na arbitralnym i pozbawionym transparentnej procedury eliminowaniu obywatela z możliwości ubiegania się o korzystanie z mienia publicznego;

3) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia w sposób niewyczerpujący i uniemożliwiający kontrolę instancyjną, wskutek pominięcia wszechstronnej analizy rzeczywistego charakteru prawnego zaskarżonych czynności oraz nierozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Wobec wskazanych naruszeń prawa, wniesiono o:

1) uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia;

2) przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania;

3) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;

4) rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym wskazując, że skarżący zrzeka się prawa do przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w sprawie nie zachodziły. Postępowanie kasacyjne sprowadzało się zatem wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych. Przeprowadzona zaś w tych granicach kontrola nie daje podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że właściwość sądów administracyjnych wyznacza przepis art. 184 Konstytucji RP, który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie. Z brzmienia tego przepisu wynika, że zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne określa ustawa. Zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne wyznacza przede wszystkim art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), dalej powoływanej jako "P.u.s.a." wskazując że sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zaznaczyć również trzeba, że właściwość sądów administracyjnych obejmuje rozpatrywanie skarg na określone prawne formy działania administracji publicznej (art. 3 § 2 P.p.s.a.) oraz inne sprawy z zakresu działalności administracji publicznej, jeżeli ustawa tak stanowi (art. 3 § 3 i art. 4 P.p.s.a.), przez wskazanie spraw, w których wyraźnie wyłączona jest właściwość sądów administracyjnych (art. 5 P.p.s.a.). Taki sposób określenia zakresu kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne nie oznacza zamykania drogi sądowej, gdyż przyjęcie braku właściwości sądów administracyjnych w określonych sprawach nie wyklucza rozpoznania tych spraw w ramach właściwości sądów powszechnych w odpowiednim postępowaniu. Dla przyjęcia właściwości sądu administracyjnego konieczne jest zatem nie tylko ustalenie, że przedmiotem sprawy jest działalność administracji publicznej, ale także to, że sprawa jest załatwiana w takiej prawnej formie działania administracji publicznej, która poddana została kontroli sądu administracyjnego albo zamieszczenie w ustawie wyraźnego przepisu wskazującego na możliwość wniesienia określonej sprawy do sądu administracyjnego.

Z kolei stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Oznacza to, że przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 P.p.s.a. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy, w kognicji sądu administracyjnego, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Odrzucenie skargi z tej przyczyny ma miejsce wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nie objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu. Odrzucenie skargi z wymienionego powodu nastąpi także wówczas, gdy skarga została wniesiona w sprawie objętej właściwością sądów powszechnych. Stosownie zaś do art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 P.p.s.a. zawiera natomiast katalog działalności administracji publicznej podlegającej kontroli sądów administracyjnych. Z powołanych przepisów wynika, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony, zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej. Nie każde zatem działanie, czynność, bezczynność czy przewlekłość w działaniu organu administracji podlega kontroli sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2022 r. sygn. akt I OSK 1451/22).

Ponadto, skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć wyłącznie takich aktów i czynności, które mają charakter publicznoprawny. Nie mogą to być więc takie akty lub czynności, które stanowią działania organów administracji publicznej w sferze cywilnoprawnej i stanowią czynności cywilnoprawne, tj. czynności prawne w rozumieniu przepisów prawa cywilnego (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 60).

Mając na uwadze powyższe rozważania wskazać trzeba, że o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, zaś samo uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarga wniesiona przez W.K. dotyczy czynności polegających na faktycznej odmowie wyrażenia zgody na zawarcie z nim umów poddzierżawy części nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...], obręb [...], stanowiącego własność Skarbu Państwa i oddanej w dzierżawę Gminie [...] na podstawie umowy ze Starostą [...] oraz umowy poddzierżawy części gruntu położonego w J. przy wejściu na plażę nr [...] o powierzchni 150m2. Tak określony przedmiot skargi przesądza, że nie stanowi on rozstrzygnięcia wymienionego w art. 3 § 2 P.p.s.a. W zakresie właściwości sądów administracyjnych mieszczą się bowiem tylko takie akty lub czynności, które zawierają element władztwa administracyjnego. Natomiast działanie władcze to takie, w którym o treści uprawnienia lub obowiązku przesądza jednostronnie organ wykonujący administrację publiczną, a adresat jest związany tym jednostronnym działaniem. Rozpatrując skargę na czynności w sprawie wyrażenia zgody na zawarcie umowy poddzierżawy nie rozstrzyga się o prawach i obowiązkach strony postępowania, a podejmowane działania mają charakter cywilny.

Jak wyjaśniono w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 27 lipca 2009 r. sygn. akt I OPS 1/09, unormowania ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. w zakresie dotyczącym obrotu nieruchomościami Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego regulują czynności cywilnoprawne w sposób szczególny w stosunku do ogólnych zasad określonych w Kodeksie cywilnym. Działalność Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do mienia stanowiącego ich własność nie opiera się wyłącznie na przepisach prawa cywilnego, ale ze względu na publicznoprawny status Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego oraz przysługującego im mienia, obrót ten regulowany jest także przepisami prawa publicznego. Publicznoprawny charakter tych podmiotów oraz przeznaczenie mienia, którym dysponują na zaspokojenie potrzeb wspólnoty stanowi uzasadnienie wprowadzenia ograniczeń w zakresie swobody dysponowania mieniem i swobody zawierania umów oraz samodzielności jednostek samorządu terytorialnego. Szczególne unormowania ustawy dotyczące obrotu nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego podyktowane są tym, że mienie to ma służyć, przede wszystkim, celom publicznym. Dlatego też przyjęta w Kodeksie cywilnym fundamentalna zasada swobody umów oraz swoboda właściciela rozporządzania jego rzeczą doznaje określonych ograniczeń. Ograniczenia te nie powodują jednak, że spory w tym zakresie tracą cywilnoprawny charakter.

Z tych względów za prawidłowe uznać należy stanowisko Sądu I instancji, że skoro kwestie związane z zawarciem umowy dzierżawy (poddzierżawy) uregulowane są w art. 693 – 709 K.c. to spory z nich wynikające, stosownie do art. 2 § 1 K.p.c. i art. 177 Konstytucji RP, rozstrzygają sądy powszechne. Oświadczenie organu nie ma charakteru władczego, za pośrednictwem którego można by wywodzić o rozstrzygnięciu w przedmiocie praw lub obowiązków skarżącego. Jest to oświadczenie w zakresie dotyczącym obrotu nieruchomościami, czyli - co do zasady - oświadczenie, którego skutek określony został w przepisach prawa prywatnego. W tej sytuacji skarga w sprawie wyrażenia zgody na zawarcie umowy poddzierżawy została zasadnie odrzucona, gdyż takie rozstrzygnięcie nie mieści się w katalogu zawartym w art. 3 § 2 P.p.s.a., a w szczególności w punkcie 4 tego paragrafu. Rozporządzanie nieruchomością przez jej właściciela (czy też dzierżawcę), o ile zawiera element władztwa, o tyle nie jest to element władztwa administracyjnego. Jednostki samorządu terytorialnego, oprócz tego, że mają podmiotowość administracyjnoprawną, to występują również w obrocie prawnym jako podmioty praw cywilnych, a nawet jako podmioty gospodarcze, kiedy prowadzą działalność komunalną w prawem określonej formie. Nie jest więc jednoznaczne, że zawsze kiedy jednostka samorządu terytorialnego podejmuje w określonej formie działania, to akty te podejmowane są w sprawach o charakterze administracyjnoprawnym. Jako uczestnik obrotu cywilnoprawnego gmina decyduje o udostępnieniu lub odmowie udostępnienia innemu podmiotowi, uczestniczącemu w tym obrocie, składnika swojego mienia, którym jest nieruchomość. Podejmowane czynność w tym zakresie należą do zakresu spraw gminy jako osoby prawnej, a nie jako organu administracji publicznej. Nie każde zatem działanie organu jednostki samorządu terytorialnego, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, podlegać będzie kontroli sądów administracyjnych.

Wobec powyższego zarzuty naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. oraz art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP są niezasadne.

Zaskarżonemu postanowieniu nie można także skutecznie zarzucić naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Podkreślić należy, że wadliwość uzasadnienia orzeczenia mogłaby stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego w sytuacji, gdy uzasadnienie byłoby sporządzone w taki sposób, że niemożliwa byłaby kontrola instancyjna zaskarżonego postanowienia. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie postanowienia Sądu I instancji zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 P.p.s.a. W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny przyjęty za podstawę orzeczenia, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów odrzucił skargę, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w tym zakresie.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.