Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 4 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Bd 744/24 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w Inowrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 23 lipca 2024 r. nr SKO-4203/348/2024 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 10 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 744/24, po rozpoznaniu skargi Prokuratora Rejonowego w Inowrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 23 lipca 2024 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu, uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Starosta Inowrocławski decyzją z dnia 12 kwietnia 2024 r., na podstawie m.in. art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm., dalej powoływanej jako: p.r.d.), po rozpatrzeniu wniosku S. G., wyrejestrował pojazd marki [...] z powodu kradzieży i jednocześnie uchylił dowód rejestracyjny nr [...] oraz tablice rejestracyjne nr [...] zalegalizowane znakiem legalizacyjnym nr [...].

Prokurator Rejonowy w Inowrocławiu wniósł sprzeciw od powyższej decyzji ostatecznej, zarzucając, że w części dotyczącej uchylenia dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych, została wydana bez podstawy prawnej oraz wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w tym zakresie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że treść art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. stanowi podstawę do wydania decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu. Wydanie dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych ze znakiem legalizującym są natomiast czynnościami materialno-technicznymi, wtórnymi wobec decyzji w przedmiocie rejestracji, które nie określają sytuacji prawnej pojazdu w kontekście jego rejestracji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy decyzją z 23 lipca 2024 r. odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty Inowrocławskiego w części dotyczącej uchylenia dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych zalegalizowanych znakiem legalizacyjnym. W uzasadnieniu organ przyznał, że wydanie dowodu rejestracyjnego oraz zalegalizowanych tablic rejestracyjnych stanowiło czynność materialno-techniczną, gdyż zawsze musiało być poprzedzone wydaniem przez dany organ decyzji administracyjnej. Podkreślił, że dowód rejestracyjny nie jest jednak decyzją administracyjną (dotyczy to również wydania tablic rejestracyjnych). Stwierdził ponadto, ze Starosta wydając decyzję o wyrejestrowaniu pojazdu jednocześnie uchylił dowód rejestracyjny oraz tablice rejestracyjne zalegalizowane znakiem legalizacyjnym, których wydanie stanowiło czynność materialno-techniczną o charakterze następczym w stosunku do rejestracji, natomiast uchylenie - czynność następczą do wyrejestrowania. Zdaniem SKO, działanie to nie wypełniło przesłanki, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; powoływanej dalej jako: k.p.a.), tj. wydania decyzji we wskazanej części bez podstawy prawnej. Starosta orzekł decyzyjnie o wyrejestrowaniu pojazdu, natomiast następcze wskazanie, że uchyla dowód rejestracyjny i tablice rejestracyjne zalegalizowane znakiem legalizacyjnym, stanowi jedynie wskazanie konsekwencji wyrejestrowania pojazdu w postaci wskazanych czynności materialno-technicznych, które zostały ujęte w decyzji jedynie jako wskazanie na skutek wyrejestrowania pojazdu, a nie decyzyjne rozstrzygnięcie o czynności materialno-technicznej.

SKO stwierdziło również, że zgodnie z obowiązującym w dacie podjęcia decyzji przepisem § 19 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 sierpnia 2022 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz. U. z 2022 r. poz. 1847, dalej jako: rozporządzenie Ml) organ rejestrujący wydaje decyzję o wyrejestrowaniu pojazdu na formularzu, którego wzór obok stwierdzenia o wyrejestrowaniu pojazdu opatrzony jest również zapisami dotyczącymi uchylenia dowodu rejestracyjnego/ pozwolenia czasowego oraz tablic rejestracyjnych zalegalizowanych znakiem legalizacyjnym. To zaś potwierdza zdaniem organu, że przepisy materialne przewidują rozstrzygnięcie decyzyjne dla wyrejestrowania pojazdu z dookreśleniem wyłącznie konsekwencji wyrejestrowania pojazdu w postaci ww. czynności materialno-technicznej.

Na powyższą decyzję Prokurator złożył skargę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na uznaniu, że wydanie decyzji o unieważnieniu czynności materialno-technicznej bez podstawy prawnej nie przesądza stwierdzenia jej nieważności. Podkreślił m.in., że pozostawienie przedmiotowej decyzji w obrocie prawnym rodziłoby domniemanie, iż dowód rejestracyjny oraz tablice rejestracyjne miały status niezależny od decyzji o rejestracji. Decyzja Starosty, zdaniem Prokuratora, zawiera dwa odrębne rozstrzygnięcia, przy czym drugie z nich nie jest zgodne z przepisami p.r.d.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 10 grudnia 2024 r. uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd I instancji stwierdził, że problem w sprawie dotyczył tego czy wskazanie przez Starostę Inowrocławskiego w sentencji decyzji wydanej na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. na uchylenie dowodu rejestracyjnego oraz tablic rejestracyjnych, stanowi rażące naruszenie prawa, które winno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji w tym zakresie.

WSA podzielił pogląd, że uchylenie dowodu rejestracyjnego oraz tablic rejestracyjnych stanowi jedynie czynność materialno-techniczną, wtórną wobec decyzji w przedmiocie wyrejestrowania pojazdu. Wskazując na treść art. 73 ust. 1 p.r.d. uznał, że dowód rejestracyjny jest jedynie zewnętrznym przejawem oświadczenia woli organu rozstrzygającego sprawę rejestracji pojazdu, potwierdzającym wydanie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu, a jednocześnie jest dokumentem potwierdzającym dopuszczenie zarejestrowanego pojazdu do ruchu. To samo dotyczy czynności wydania zalegalizowanych tablic rejestracyjnych. Czynności te nie są zatem decyzjami administracyjnymi.

Sąd wskazał, że analogicznie traktować należy czynności uchylenia dowodu rejestracyjnego oraz tablic rejestracyjnych w sytuacji wyrejestrowania pojazdu, o którym mowa w art. 79 p.r.d., bowiem z przepisu tego wynika podstawa prawna do wydania decyzji o wyrejestrowaniu. Przepis ten nie stanowi jednak podstawy do wydania decyzji w zakresie uchylenia dowodu rejestracyjnego oraz tablic rejestracyjnych - tak samo jak w przypadku rejestracji pojazdu. Uchylenie dowodu rejestracyjnego oraz tablic rejestracyjnych stanowią bowiem czynności materialno-techniczne i nie są decyzjami administracyjnymi.

WSA podkreślił, że weryfikacja w trybach nadzwyczajnych postępowania administracyjnego może dotyczyć tylko decyzji administracyjnych wydanych w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i prawa materialnego (chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej). Poddanie takiej procedurze weryfikacyjnej dokumentu urzędowego, jakim jest dowód rejestracyjny czy tablice rejestracyjne, sprawia, że decyzje wydane w postępowaniu prowadzonym w zakresie wyrejestrowania pojazdu, w których jednocześnie doszło do uchylenia tych dokumentów są dotknięte wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc wydane zostały bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Nie można bowiem stwierdzać nieważności ww. czynności materialno-technicznych czy też uchylać ich w trybie wznowienia postępowania. Jednocześnie wskazał, że przepisy p.r.d. również nie przewidują uchylenia ww. czynności materialno-technicznych. Za podstawę do wydawania takiego rozstrzygnięcia nie mogą być uznane przepisy wskazanego przez SKO rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 sierpnia 2022 r., bowiem rozporządzenie to zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 76 p.r.d., zgodnie z którą minister właściwy do spraw transportu miał określić, w drodze rozporządzenia m.in. wzór decyzji o rejestracji, czasowej rejestracji albo wyrejestrowaniu pojazdu (art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. d) tiret drugie p.r.d.). W oparciu o tak wskazaną delegację w załączniku nr 6 ww. rozporządzenia określono wzór decyzji o rejestracji, czasowej rejestracji albo wyrejestrowaniu pojazdu, w którym określono sentencję decyzji w ten sposób, że jednocześnie z rejestracją/wyrejestrowaniem pojazdu następuje wydanie/uchylenie dowodu rejestracyjnego oraz tablic rejestracyjnych zalegalizowanych znakiem legalizacyjnym. Z ustawowego upoważnienia do określenia wzoru decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu nie można jednak wyprowadzać upoważnienia do określenia rozstrzygnięcia, jakie może być podejmowanie przez organ względem podjętych wcześniej przez ten organ czynności materialno-technicznych. W tym zatem zakresie ww. rozporządzenie zostało wydane z przekroczeniem zakresu delegacji ustawowej.

Sąd I instancji podzielił zatem stanowisko Prokuratora, że uchylenie na gruncie decyzji Starosty z dnia 12 kwietnia 2024 r. dowodu rejestracyjnego oraz tablic rejestracyjnych zalegalizowanych znakiem legalizacyjnym w okolicznościach sprawy nie ma podstawy prawnej, w konsekwencji czego za zasadny uznał zarzut uchybienia przez SKO przepisowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Starosty w części kwestionowanej przez Prokuratora.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy, zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, a także o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 in principio k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wskutek błędnego przyjęcia, że Kolegium w zaskarżonej decyzji uchybiło art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Inowrocławskiego z 12 kwietnia 2024 r. nr KT.1.5500.8682.2024 o wyrejestrowaniu pojazdu w części kwestionowanej przez Prokuratora Rejonowego w Inowrocławiu oraz wskutek błędnego przyjęcia przez Sąd, że zawarte w sentencji ww. decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu stwierdzenie mające charakter informacyjny, o uchyleniu dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych zalegalizowanych znakiem legalizacyjnym, stanowi decyzję administracyjną dotkniętą wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 in principio k.p.a., ponieważ wydane zostało bez podstawy prawnej, a także wskutek błędnego przyjęcia przez Sąd, że będący podstawą powyższego stwierdzenia § 19 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 sierpnia 2022 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz. U. z 2022 r. poz. 1847) i załącznik nr 6 do tego rozporządzenia, określający wzór decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu, wydane zostały z przekroczeniem zakresu delegacji ustawowej określonej w art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. d) tiret drugie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.), podczas gdy w ocenie Kolegium stwierdzenie zawarte w decyzji Starosty Inowrocławskiego z 12 kwietnia 2024 r. nr KT.1.5500.8682.2024 o wyrejestrowaniu pojazdu informujące o uchyleniu dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych zalegalizowanych znakiem legalizacyjnym nie miało charakteru rozstrzygającego, a jedynie informacyjny, to jest wskazujący na konsekwencje podjętej wcześniej decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu, wobec czego do tego stwierdzenia nie ma zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 in principio k.p.a., dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji wydanej bez podstawy prawnej, a ponadto załącznik nr 6 do rozporządzenia MI ma charakter techniczny, a nie merytoryczny, wobec czego określony w tym załączniku wzór decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu i § 19 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia MI nie są niezgodne z przepisami ustawowymi, to jest z art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. d) tiret drugie p.r.d.;

2. przepisów prawa materialnego, tj. § 19 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia MI wraz z załącznikiem nr 6, określającym wzór decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez Sąd użytego we wzorze decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu stwierdzenia o uchyleniu dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych zalegalizowanych znakiem legalizacyjnym za mające charakter rozstrzygający, a w konsekwencji uznaniu, że § 19 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia MI wraz z załącznikiem nr 6 określającym wzór decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu, wydane zostały z przekroczeniem zakresu delegacji ustawowej określonej w art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. d) tiret drugie p.r.d., wobec czego, zdaniem Sądu, zawarte w decyzji Starosty Inowrocławskiego z 12 kwietnia 2024 r. nr KT.1.5500.8682.2024 rozstrzygnięcie o uchyleniu dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych zalegalizowanych znakiem legalizacyjnym nie miało podstawy prawnej, podczas gdy w ocenie Kolegium użyte we wzorze decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu stwierdzenie informujące o uchyleniu dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych zalegalizowanych znakiem legalizacyjnym nie ma charakteru rozstrzygającego, a jedynie informacyjny, to jest wskazujący na konsekwencje podjętej wcześniej decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu, a ponadto zawarty w załączniku nr 6 do rozporządzenia MI wzór decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu ma charakter techniczny, a nie merytoryczny, wobec czego w ocenie Kolegium zarówno § 19 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia MI jak i załącznik nr 6 nie zostały wydane z przekroczeniem zakresu delegacji ustawowej określonej w art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. d) tiret drugie p.r.d., a w konsekwencji brak było podstaw do zastosowania względem ww. stwierdzenia zawartego w decyzji Starosty Inowrocławskiego art. 156 § 1 pkt 2 in principio k.p.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w jej petitum.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z dyspozycją art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy. Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadne są zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 in principio k.p.a. w zw. z § 19 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia MI wraz z załącznikiem nr 6.

W orzecznictwie przyjęty jest pogląd, iż rejestracja pojazdu następuje w drodze rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w formie decyzji administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania w celu ustalenia okoliczności faktycznych i prawnych, od których ustawa i przepisy wykonawcze uzależniają dokonanie rejestracji. Postępowanie to kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, a wydanie dowodu rejestracyjnego i tablic jest jedynie czynnością materialnotechniczną następczą (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 24 września 2001 r., OPS 6/01, Jur 2001, nr 12, s. 34; uchwała składu pięciu sędziów NSA z dnia 15 listopada 1999 r., OPK 25/99, ONSA 2000, nr 2, poz. 55). W art. 73 ust. 1 p.r.d. jest bowiem mowa o dwóch czynnościach organu rejestracyjnego: o dokonaniu rejestracji oraz o wydaniu dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych. Wydanie dowodu rejestracyjnego i tablic może nastąpić tylko w razie pozytywnego załatwienia wniosku strony o zarejestrowanie pojazdu, co następuje o tyle jednocześnie, aby decyzja o zarejestrowaniu poprzedziła materialno-techniczną czynność wydania dowodu rejestracyjnego i tablic. Pogląd taki znajduje także potwierdzenie w art. 71 ust. 1 i 2 p.r.d. Z przepisów tych wynika, że co do zasady tylko pojazdy zarejestrowane są dopuszczane do ruchu, a dokumentem stwierdzającym dopuszczenie takich pojazdów do ruchu jest właśnie dowód rejestracyjny. Dowód rejestracyjny jest zatem zewnętrznym przejawem oświadczenia woli organu administracyjnego rozstrzygającego sprawę rejestracji pojazdu, potwierdzającym wydanie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu, a jednocześnie jest dokumentem potwierdzającym dopuszczenie zarejestrowanego pojazdu do ruchu, nie jest on jednak decyzją administracyjną.

Podkreślić należy także, że weryfikacja w trybach nadzwyczajnych postępowania administracyjnego (na podstawie art. 145 k.p.a., art. 156 k.p.a.) może dotyczyć tylko decyzji administracyjnych wydanych w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i prawa materialnego (chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej). Poddanie zatem takiej procedurze weryfikacyjnej dokumentu urzędowego, jakim jest dowód rejestracyjny, karta pojazdu, tablice rejestracyjne i inne oznaczenia legalizacyjne, sprawia, że decyzje wydane w postępowaniu prowadzonym w wyniku wznowienia, "o uchyleniu albo unieważnieniu" tych dokumentów są dotknięte wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 15 marca 2006 r., sygn. akt I OSK 608/05).

Niewątpliwie jednak uchylenie w trybie wznowienia albo stwierdzenie nieważności decyzji o rejestracji pojazdu skutkuje pozbawieniem dowodu rejestracyjnego cechy ważności. Dowód ten jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu mechanicznego (zob. art. 71 ust. 1 p.r.d.), a zatem – niezależnie od spełniania warunków określonych w art. 66 p.r.d. oraz zaopatrzenia w zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne – pojazd pozbawiony cechy zarejestrowania nie może być uznany za dopuszczony do ruchu (art. 71 ust. 2 p.r.d.), co wpływa na możliwość wykonywania właściciela lub użytkownika danego pojazdu uprawnień do kierowania pojazdami (postanowienie NSA z 13.02.2024 r., II GZ 9/24, LEX nr 3684029).

W tym znaczeniu należy zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie organem, iż zawarte w decyzji [pic]Starosty Inowrocławskiego o wyrejestrowaniu pojazdu stwierdzenie informujące o uchyleniu dowodu rejestracyjnego [pic]i tablic rejestracyjnych zalegalizowanych znakiem legalizacyjnym (zgodne z załącznikiem nr 6 do nieobowiązującego obecnie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 sierpnia 2022 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów) nie miało charakteru rozstrzygającego, a jedynie informacyjny, mając na celu przedstawienie konsekwencji podjętej wcześniej decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu i wskazując na pozbawienie dowodu rejestracyjnego oraz tablic rejestracyjnych cechy ważności.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadność powyższych zarzutów przesądza o konieczności uwzględnienia skargi kasacyjnej organu. Stwierdzając zaś, że kontrolowany wyrok nie odpowiada prawu i podlega uchyleniu, wobec dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny skorzystał na podstawie art. 188 p.p.s.a. z kompetencji do rozpoznania skargi Prokuratora Rejonowego i uznał, że skarga ta jest bezzasadna, wobec czego należało ją oddalić.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Pomimo zawartego w uwzględnionej skardze kasacyjnej organu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał w tym przedmiocie. Zgodnie bowiem z uchwałą składu 7 sędziów NSA z dnia 3 lipca 2017 r., sygn. akt I OPS 1/17, prokurator, który działając na prawach strony na podstawie art. 8 § 1 p.p.s.a. zainicjował postępowanie sądowoadministracyjne lub zgłosił w nim udział w interesie ogólnym w celu ochrony praworządności, nie może zostać obciążony kosztami tego postępowania.