Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko, sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi K K i M K na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2021 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2021 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej "k.p.a"), po rozpatrzeniu odwołania KK i M K od decyzji Wojewody [...]z [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – utrzymał w mocy ww. decyzję organu wojewódzkiego.

Zaskarżona decyzja wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej także: "GINB").

Pismem z 30 czerwca 2020 r. (wpływ do organu wojewódzkiego - 1 lipca 2020r.) KK i M K (dalej także: "inwestorzy" lub "skarżący") wnieśli o udzielenie pozwolenia na budowę budynku usług turystyki wodnej - wypożyczalni sprzętu do sportów wodnych, na działce nr ew. [...], obr. [...], jedn. ew. [...].

Postanowieniem z [...]sierpnia 2020 r., znak: [...], Wojewoda [...]nałożył na inwestorów obowiązek doprowadzenia projektowanej inwestycji do zgodności z ustaleniami uchwały Rady Gminy [...]z [...] października 2010 r., Nr [...]w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] gm. [...] (Dz. Urz. z 2010 nr [...]poz. [...]– dalej także "MPZP"). Jednocześnie organ administracji architektoniczno-budowlanej wskazał, że ww. obowiązek należy wypełnić w terminie do 30 września 2020 r., wskazując w uzasadnieniu, że niewykonanie obowiązku spowoduje wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Po rozpatrzeniu wniosku inwestorów Wojewoda [...]postanowieniem z [...] października 2020 r., znak: [...] ustalił nowy termin uzupełnienia braków określonych w postanowieniu z [...]sierpnia 2020 r., znak: [...]do dnia 30 listopada 2020 r.

Pismem z 12 listopada 2021 r., pełnomocnik inwestorów udzielił odpowiedzi na ww. postanowienie Wojewody [...] z [...]sierpnia 2020 r.

Inwestorzy nie wykonali jednak obowiązku nałożonego na nich ww. postanowieniem, w związku z czym, organ wojewódzki, stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, dalej także: "Pr.bud."), decyzją z [...] listopada 2020 r., nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia K K i M K pozwolenia na budowę budynku usług turystyki wodnej - wypożyczalni sprzętu do sportów wodnych, na działce nr ew. [...], obr. [...] , jedn. ew. [...].

Od powyższej decyzji Wojewody [...], inwestorzy – z zachowaniem ustawowego terminu – złożyli odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Rozpatrując sprawę w II instancji, GINB podzielił stanowisko organu wojewódzkiego, że inwestor nie wypełnił obowiązku wskazanego w ww. postanowieniu z [...]sierpnia 2020 r. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego Jak wynika z § 4 ust. 3.1 pkt a MPZP, na całym obszarze położonym w granicach [...] Parku Krajobrazowego (dalej także "NPK") obowiązują zakazy określone w rozporządzeniu Wojewody [...] oraz przepisach ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie z § 3 pkt 8 uchwały Sejmiku Województwa [...] z [...] kwietnia 2011 r., Nr [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Woj. [...]. z 2018 r., poz. [...] – zmienionej uchwałą Sejmiku Województwa [...]z [...] grudnia 2017 r., Nr [...]), która zastąpiła obowiązujące w dacie uchwalenia miejscowego planu rozporządzenie Wojewody [...] Nr [...]w sprawie [...]Parku Krajobrazowego, na terenie Parku wprowadza się zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego.

Organ odwoławczy zauważył, ze przedmiotowa inwestycja, polegająca na budowie budynku usług turystyki wodnej – wypożyczalni sprzętu sportów wodnych (surfing), pełniącego także funkcję domu wypoczynkowego (projekt budowlany, opis techniczny pkt 1.1.8) znajduje się w pasie technicznym brzegu [...] określonego zarządzeniem Nr 14 Dyrektora Urzędu [...] z [...]listopada 2003 r. w sprawie określenia granic pasa technicznego na terenie gminy [...] .

Jednocześnie GINB wskazał, że przywołana uchwała Sejmiku Województwa w sprawie NPK przewiduje pewne wyjątki od ww. zakazu, o którym mowa w § 3 pkt 8. Zgodnie z § 4 ust. 2 ww. uchwały zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego, nie dotyczy:

1) lokalizowania nowych obiektów budowlanych w nadzatokowej części pasa technicznego brzegu morskiego w określonych w obowiązujących studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin granicach zwartej zabudowy miejscowości: [...],[...],[...] , [...]i [...];

2) nadzatokowej części pasa technicznego brzegu morskiego w określonych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...]granicach zwartej zabudowy miejscowości [...] , gdzie dopuszcza się uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej i usługowej poza pasem szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych, wyznaczonym poprzez połączenie północno-zachodniego narożnika działki ewidencyjnej nr [...] w linii prostej z północno-zachodnim narożnikiem działki ewidencyjnej nr [...];

3) istniejących obiektów letniskowych, mieszkalnych i usługowych, zrealizowanych na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc przed dniem 1 stycznia 2004 r. – gdzie dopuszcza się modernizację istniejącego zainwestowania poprzez: rozbiórkę, rozbiórkę i budowę, nadbudowę o poddasze użytkowe w celu poprawy standardów ochrony środowiska oraz walorów estetyczno-krajobrazowych, pod warunkiem niezwiększania powierzchni zabudowy, a także nieprzybliżania zabudowy do brzegów wód i krawędzi brzegów klifowych oraz dopuszcza się przebudowę istniejącego zainwestowania;

4) odcinków plaż nadmorskich (poza otulinami rezerwatów przyrody), na których dopuszczalne jest lokalizowanie w trybie art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) sezonowych obiektów budowlanych o powierzchni zabudowy do 150 m2;

5) budowy lub przebudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych służących celom parku krajobrazowego.

W ocenie GINB ww. wyjątki nie mają zastosowania w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, GINB przywołał treść § 5 ww. uchwały Sejmiku Województwa, w którym wskazano, że uchwała nie narusza uprawnień nabytych na podstawie ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, prawomocnych orzeczeń administracyjnych i innych aktów prawnych, obowiązujących w dniu wejścia w życie uchwały.

Przepis § 3 ust. 1 pkt 7c rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1994 r., Nr [...] w sprawie wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu, określenia granic parków krajobrazowych i wyznaczenia wokół nich otulin oraz wprowadzenia obowiązujących w nich zakazów i ograniczeń, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Wojewody [...] z dnia [...] września 1998 r., Nr [...]przewidywał, że zabrania się lokalizowania nowych budynków i budowli w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej wód morskich, jezior i cieków – z wyjątkiem przystani turystycznych i rybackich, kąpielisk i istniejących siedlisk rolniczych.

Powyższy zakaz obowiązywał w dniu [...] grudnia 2004 r., kiedy Rada Gminy [...]podjęła uchwałę Nr [...]w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. [...], gm. [...] . Ustalenia dotyczące obszaru, na którym znajdowała się działka inwestycyjna nr ew. [...]określone zostały w karcie terenu nr [...] . W pkt 10 ppkt b karty terenu nr [...]wskazano: "teren położony w obrębie [...] Parku Krajobrazowego - obowiązują zasady zawarte w rozporządzeniu Wojewody [...] Nr [...]z dnia [...] listopada 1994 r. i Nr [...] z dnia [...] września 1998 r.; – jak w par. 4 ust. 3 p. 3.1 niniejszej ustawy."

Zgodnie z § 4 ust. 3 p. 3.1 zasady wynikające z przepisów szczególnych:

"a) obszar opracowania położony jest w granicach [...]Parku Krajobrazowego;

b) na obszarze [...] Parku Krajobrazowego w oparciu o tekst Rozporządzenia Nr [...]z dnia [...].11.94r. i Rozporządzenia Nr [...] z dnia [...] 09.1998r. Wojewody [...]w sprawie wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu, określenia granic parków krajobrazowych i wyznaczenia wokół nich otulin oraz wprowadzenia w nich zakazów i ograniczeń w dostosowaniu do warunków obowiązują następujące ustalenia:

(...),

- nieprzekraczalne linie zabudowy od linii brzegu morskiego wynoszą minimum 100 m, za wyjątkiem przystani turystycznych i rybackich w tym obiektów obsługi sportów wodnych. Jako ustalenia planu dopuszcza się uzupełnienie istniejącej zabudowy /działki "plombowe"/ w odległości mniejszej niż 100,0 m zgodnie z przeznaczeniem ustalonym w karcie terenu."

Organ zważył, że zasady ochrony przyrody i krajobrazu w NPK nie zostały zatem ustalone we wcześniej obowiązującej uchwale Rady Gminy [...] z [...] grudnia 2004 r., [...], gdyż w planie tym podano jedynie w oparciu o tekst rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1994 r., Nr [...]oraz z dnia [...] września 1998r., Nr [...] jakie zasady zagospodarowania obowiązują w NPK. Zasady wynikające z ww. rozporządzeń nie zostały wiernie przywołane w ww. uchwale. Rada Gminy [...]podała w tekście starego planu, że z treści ww. rozporządzeń wynika, iż w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej możliwe jest wznoszenie przystani turystycznych i rybackich, w tym obiektów obsługi sportów wodnych, podczas gdy w treści ww. rozporządzeń mowa jest tylko o dopuszczeniu w takiej odległości lokalizowania przystani turystycznych i rybackich, kąpielisk i istniejących siedlisk rolniczych.

Niezgodne z rzeczywistym tekstem rozporządzenia Wojewody [...]podanie w tekście miejscowego planu, że rozporządzenie to zwalnia z zakazu budowy w odległości mniejszej niż 100 m linii brzegowej wód morskich obiekty obsługi sportów wodnych, nie oznacza przyznania prawa do budowy wypożyczalni sprzętu do sportów wodnych z naruszeniem zakazu zawartego w rozporządzeniu Wojewody [...].

Uprawnienie do budowy obiektów obsługi sportów wodnych na dz. nr [...] nie zostało nabyte także w późniejszym czasie. Na mocy zarządzenia Dyrektora Urzędu Morskiego w [...]z [...]listopada 2003 r. nr [...]działka ta znajduje się w granicach pasa technicznego.

Rozporządzenie Wojewody [...]z [...]maja 2006 r. Nr [...]w sprawie NPK, zastąpiło rozporządzenie tego organu z [...] listopada 1994 r., Nr [...] . Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 nowego rozporządzenia: w Parku wprowadza się zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego.

W okresie obowiązywania ww. rozporządzenia Wojewody Nr [...], Rada Gminy [...]uchwaliła obecnie obowiązujący MPZP (uchwała Rady Gminy z [...] października 2010 r., Nr [...]), który w § 4 ust. 3.1 pkt a wskazuje, że cały obszar położony jest w granicach NPK – obowiązują zakazy określone w rozporządzeniu Wojewody [...] oraz przepisach Ustawy o ochronie przyrody.

Rozporządzenie Wojewody [...]Nr [...] z [...]maja 2006 r. zastąpiła obecnie obowiązująca uchwała Sejmiku Województwa [...]z [...] kwietnia 2011 r., Nr [...].

Zdaniem organu nie można zatem podzielić stanowiska odwołujących się, że uprawnienie do zabudowy działki nr [...] istniało po stronie właścicieli działki w momencie wejścia w życie uchwały [...], jako nabyte na podstawie obowiązującego w tej dacie MPZP przyjętego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z [...] października 2010 r.

Z uwagi na powyższe GINB stwierdził, że na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 293, dalej jako: "u.p.z.p."), przyznający każdemu prawo do zagospodarowania terenu, skoro obowiązujący MPZP nie stwarza możliwości wybudowania na spornej działce wypożyczalni sprzętu do sportów wodnych.

W odniesieniu do zarzutu skarżących, dotyczącego zamieszczenia w planie z 2004 r., jak i w planie z 2010 r. na karcie [...] szczegółowych zapisów dotyczących możliwości zabudowy działki [...], organ zauważył, że w obydwu planach miejscowych w karcie terenu nr [...]wprost wskazano jednocześnie na obowiązywanie ustaleń wynikających z usytuowania terenu na obszarze NPK.

Ponadto GINB wyjaśnił, że dokonując oceny zgodności przedmiotowej inwestycji z zapisami MPZP nie jest związany interpretacjami/stanowiskami dokonanymi w tym zakresie przez inne organy administracji publicznej.

Z powyższych przyczyn GINB uznał, że Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2020 r., nr [...]zasadnie odmówił udzielenia pozwolenia na budowę.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodzili się K i M K, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzuca:

1 . Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny w na wynik sprawy, tj.

1) art. 7 i art.77 k.p.a. poprzez pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy:

- prawidłowo złożonej przez skarżących dokumentacji niezbędnej do uzyskania pozwolenia na budowę, znajdującej się w aktach sprawy;

- pisma Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2020 r. dotyczącego wskazania niezmienionego w stosunku do planu miejscowego z roku 2004 przeznaczenia działki

[...]

2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Wojewody [...]w przedmiocie odmowy udzielenia skarżącym pozwolenia na budowę pomimo spełnienia przez nich wszystkich ustawowych przesłanek.

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) § 5 uchwały Sejmiku Województwa [...] nr [...] z [...] kwietnia 2011 r. w sprawie NPK oraz § 3 ust. 4 rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z [...] maja 2006 r. w związku z postanowieniami uchwał: Rady Gminy [...] nr [...] z [...] grudnia 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. [...] (karta terenu 41) oraz uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] października 2010 r. o zmianie MPZP wsi [...], gm. [...], poprzez ich niewłaściwą interpretację skutkującą niezastosowaniem w stanie faktycznym niniejszej sprawy i uznaniem, że skarżący na podstawie ww. aktów prawa miejscowego nie nabyli uprawnienia do zagospodarowania i zabudowy przysługującej im działki nr [...] podczas gdy:

a) § 3 ust. 4 Rozporządzenia nr [...] stanowi, że Rozporządzenie to nie narusza uprawnień nabytych na podstawie ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie Rozporządzenia;

- w dniu wejścia w życie ww. Rozporządzenia obowiązywał MPZP uchwalony uchwałą Rady Gminy [...] nr [...]z [...] grudnia 2004 r., zgodnie z którym działka nr [...] była przeznaczona pod zabudowę na cele turystyki – a więc wbrew temu, co wadliwie twierdzi organ Il instancji – ustalenia dotyczące NPK wprowadzone Rozporządzeniem i ustanawiające w § 3 ust. 1 pkt 8 zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych o w pasie technicznym brzegu morskiego - nie mogły naruszać uprawnień właścicieli działki nr [...], które nabyli oni na mocy planów zagospodarowania przestrzennego z lat 2004 i 2010;

b) § 5 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z [...] kwietnia 2011r. w sprawie NPK wyraźnie stanowi, że uchwała ta nie narusza uprawnień nabytych na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie uchwały;

- w dniu wejścia w życie ww. uchwały obowiązywał MPZP przyjęty uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z [...] października 2010 r. zmieniającą plan miejscowy uchwalony na podstawie uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z [...] grudnia 2004 r., która to uchwała nie zmieniła jednak zapisów w zakresie prawa do zabudowy i zagospodarowania działki nr [...] – zarówno w planie miejscowym z 2004 r. jak i w zmienionym planie z 2010 r., działka ta była przeznaczona pod zabudowę na cele turystyki;

- a więc wbrew temu, co wadliwie twierdzi organ Il instancji, ograniczenia zabudowy wprowadzone na mocy uchwały w sprawie NPK (§ 3 pkt 8 – polegające na zakazie lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego nie mogły naruszać uprawnień skarżących do zabudowy ich działki, nabytych na podstawie miejscowych planów, obowiązujących przed datą wejścia w życie przedmiotowej uchwały;

2) art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i odmowę wydania pozwolenia na budowę w sytuacji prawidłowo złożonego wniosku i wadliwe przyjęcie, że projekt złożony przez skarżących zawiera braki uniemożliwiające rozpoznanie sprawy w trybie art. 35 Pr.bud., albowiem skarżący nie doprowadzili projektu planowanej inwestycji do zgodności z zapisami uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z [...] października 2010 r. w sprawie MPZP, podczas gdy:

- złożony przez skarżących projekt tego planu nie nakładał i brak było podstaw do nałożenia na nich obowiązku uzupełnienia braków, a skutek ich nieuzupełnienia – do odmowy wydania decyzji o udzieleniu pozwolenia n budowę, a wskazane przepisy przyznają prawo do zagospodarowania terenu, do którego dany podmiot ma tytuł prawny zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli nie narusza to interesu publicznego oraz osób trzecich

- zasada wolności zabudowy może doznawać ograniczeń jedynie w drodze ustawowej, co w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie miało miejsca, zaś organy nie zastosowały zasady ochrony praw nabytych, wywodzonej z Konstytucji.

Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący wnoszą o:uchylenie zaskarżonej decyzji GINB oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości.

Poza tym, skarżący wnoszą o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z nw. dokumentów na fakt wykazania, w jaki sposób kształtuje się zabudowa wsi [...] w gm. [...] :

- uwaga/wniosek skarżących do projektu Planu Ochrony dla NPK;

- dwa wydruki z Google Maps obrazujące okolicę działki skarżących;

- dokumentacja fotograficzna, wskazująca na istnienie zabudowy w pasie technicznym brzegu morskiego działki [...];

- kserokopia pozwoleń na budowę wydanych dla hotelu [...]w [...]wraz z pismem przewodnim;

- kserokopia pozwoleń na budowę wydanych dla P. T (właścicieli działki nr [...] w [...]) wraz z pismem przewodnim.

W uzasadnieniu skargi podniesione zostało, że skoro zdaniem organów obydwu instancji – z którym to stanowiskiem skarżący się nie zgadzają – na terenie należącej doi nich działki nie jest dopuszczalna jakakolwiek zabudowa, to wystosowanie do nich wezwania do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z MPZP było całkowicie bezprzedmiotowe.

W przekonaniu skarżących, mają oni prawo do zabudowy działki nr [...], a zostało ono nabyte mocą planu miejscowego z 1994 r., istniało także w datach uchwalania nowych planów zagospodarowania z lat 2004 i 2010 r.

Zdaniem autora skargi, organ nie zauważył, że uprawnienie do zabudowy działki nr [...] istniało już wcześniej – utrzymane zostało na podstawie planu miejscowego z 2004 r. Organ wadliwie ocenił też sam fakt wskazania w planach miejscowych zakazów wynikających z usytuowania działki na obszarze NPK – uznając, że ma on charakter normatywny a nie wyłącznie informacyjny.

Art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. stanowi, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu. Brak jest jednak w tej ustawie informacji w przedmiocie obowiązku zawierania w planach miejscowych regulacji odnoszących się do parków krajobrazowych. Oznacza to, że wszelkie odniesienia w planie do zakazów przewidzianych w rozporządzeniach Wojewody [...] (których dopatrują się organy obu instancji) nie mają charakteru normatywnego, a jedynie informacyjny.

Bezpośrednim źródłem istnienia jakichkolwiek zakazów dotyczących sposobu zagospodarowania nieruchomości położonych na terenie NPK, mogłoby być wyłącznie postanowienia uchwały Sejmiku Wojewódzkiego nr [...] oraz rozporządzenia Wojewody nr [...]Obydwa akty zawierają jednak jednoznaczne analogiczne uregulowania stanowiące, że ich postanowienia nie naruszają uprawnień nabytych na mocy prawomocnych orzeczeń administracyjnych i ustaleń miejscowych planów oraz innych aktów prawnych obowiązujących w dniu wejścia w życie tych aktów (tj. w dniu 17 lutego 2011 r.).

Uprawnienie skarżących do zagospodarowania ich terenu istniało zarówno w momencie wejścia w życie rozporządzenia Nr [...] jak i uchwały Sejmiku Województwa [...]Nr [...] (zostało nabyte w roku 2004). Gdyby zakaz przewidziany w rozporządzeniu Wojewody istotnie miał obowiązywać w odniesieniu do planu miejscowego, to musiałoby to wprost zostać w tym planie przewidziane.

W aktach sprawy znajduje się ponadto – nieuwzględnione przez organy – pismo Wójta Gminy [...] , w którym organ ten w sposób jasny wskazał, że w obowiązującej zmianie MPZP z 2010 r., jak i również w planach z 2004 r. oraz 1994 r., działka [...]przeznaczona była (i jest nadal) pod usługi turystyki.

Od 2016 r. skarżący bezskutecznie usiłują uczynić jakikolwiek użytek z działki nr [...]. Skarżący nabyli tę działkę, aby móc ją zabudować zgodnie z przeznaczeniem przewidzianym w MPZP, a według zapisów Karty [...]

MPZP, funkcja podstawowa tego obszaru to teren usług turystycznych – wypożyczalnie sprzętu do sportów wodnych, obiekty związane z uprawianiem żeglarstwa, surfingu, rybołówstwa itp. o parking ogólnodostępny. Funkcji wyłączonych z zakresu funkcji dopuszczonych w strefie – nie ustalono.

Niemal wszystkie działki dookoła działki skarżących (w tym też te położone w pasie technicznym brzegu morskiego oraz terenie NPK – cała wieś [...]jest położona na terenie NPK) są działkami zabudowanymi. Sposób zagospodarowania i zabudowy [...]w ogóle nie daje podstaw do stwierdzenia, że jest ona położona w jakimkolwiek parku krajobrazowym. Skarżący uzyskali kopię pozwolenia na budowę wydanego dla inwestycji znajdującej się w niedalekim sąsiedztwie działki inwestorów – Hotelu [...] (dz. [...],[...],[...]) oraz działki bezpośrednio sąsiadującej z ich nieruchomością, tj. dz. [...], co potwierdza, że dla działek w rejonie pasa technicznego brzegu morskiego są wydawane decyzje o pozwoleniu na budowę dla obiektów o znacznie większym rozmiarze i oddziaływaniu niż obiekt skarżących, pomimo obowiązywania wskazanych aktów prawnych. Cała ulica [...]również jest ulicą zabudowaną.

Skarżący podjęli inicjatywę celem uwzględnienia miejscowości [...] jako terenu podlegającego formalnemu wyłączeniu od zakazu zabudowy przewidzianego w ww. uchwale Sejmiku oraz wnieśli uwagi do projektu planu ochrony dla NPK, wskazując m.in. na kwestie sporne ujawnione w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Wniosek ten nie został jeszcze rozpatrzony.

Tym niemniej, w ocenie skarżących, aktualne uregulowania dotyczące NPK, na które powołują się organy – nie mają rangi ustawowej, a wszelkie odniesienia do ich treści zawarte w planie miejscowym, mają wyłącznie charakter informacyjny i nie mogą stanowi podstawy dla ograniczania ustawowych (i konstytucyjnych) uprawnień skarżących.

W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne.

Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]maja 2021 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2020 r. nr [...], przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ww. decyzje nie naruszają prawa w stopniu nakazującym ich uchylenie, z przyczyn wskazanych poniżej.

Przed przystąpieniem do merytorycznych rozważań w powyższym zakresie, Sąd uznał jednak za niezbędne w pierwszej kolejności odniesienie się do wniosku skarżących dotyczącego dopuszczenia dowodów z dokumentów załączonych do skargi.

W tej kwestii należy wyjaśnić, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu, ale tylko z dokumentów i tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie powoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Art. 106 § 3 p.p.s.a. wyznacza bowiem ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym "nowych" dowodów. Celem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest zatem ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz Sąd dokonuje oceny, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie – czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (por. wyrok. NSA z dnia 6 października 2005r., sygn. akt II GSK 164/05, ONSA WSA 2006/2, poz. 45). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dostrzegł, że wniosek dowodowy zawarty w skardze dotyczy dokumentów, które mają – w przekonaniu autora skargi – wskazywać na to, w jaki sposób kształtuje się zabudowa wsi [...] w gm. [...] W tym względzie Sąd stwierdza, że okoliczności, które miałyby zdaniem skarżących zostać wykazane tymi dowodami w żadnym razie nie mogą przyczynić się do lepszej oceny meritum sprawy w kontekście zarzutów wyartykułowanych w skardze. Z tej przyczyny wniosek skarżących, w ocenie Sądu nie mógł zostać uwzględniony. Sąd postanowił zatem odmówić dopuszczenia dowodów z załączonych do skargi dokumentów, w oparciu o treść art. 106 § 3 k.p.a.

Przedmiotem kontroli tutejszego Sądu jest decyzja GINB z [...] maja 2021 r., znak: [...], którą organ ten utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Wojewody [...] z [...] listopada 2020 r., nr [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia K K i M K pozwolenia na budowę budynku usług turystyki wodnej - wypożyczalni sprzętu do sportów wodnych, na działce nr ew. [...], obr. [...], jedn. ew. [...].

W ocenie tutejszego Sądu decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza prawa, w tym w szczególności art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego, w brzmieniu znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie, tj. przed zmianą dokonaną ustawą z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471), której przepisy weszły w życie z dniem 19 września 2020 r. Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z dyspozycją art. 25 ww. ustawy z 13 lutego 2020 r., do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Niniejsza sprawa została zainicjowana wnioskiem skarżących z dnia 30 czerwca 2020 r.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Stosownie natomiast do treści art. 35 ust. 3 Pr.bud., w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Zasadą jest więc, iż zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. właściwy organ przed wydaniem pozwolenia na budowę ma obowiązek sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tylko wobec jego braku, z decyzją o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 152/10, LEX nr 952961). Ponadto w treści cytowanego przepisu wskazano, że właściwy organ zobowiązany jest zweryfikować zgodność projektu budowlanego także z innymi aktami prawa miejscowego. Takim aktem jest niewątpliwie uchwała Sejmiku Województwa [...]z [...]kwietnia 2011 r., Nr [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (zmieniona uchwałą Sejmiku Województwa [...]z [...] grudnia 2017 r., Nr [...]).

W sprawie nie jest sporne, że teren, na którym położona jest działka skarżących nr ew. [...], obr. [...], jedn. ew. [...] , objęta planowaną inwestycją, zgodnie z postanowieniami obowiązującego MPZP w brzmieniu nadanym uchwałą Nr [...]Rady Gminy [...]z [...] października 2010 r., znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem "Ut, Kp" - tereny usług turystycznych, parkingi. Jak wynika z postanowień szczegółowych MPZP, zamieszczonych w Karcie terenu o przypisanym numerze 41, jego przeznaczenie podstawowe to usługi turystyczne – wypożyczalnie sprzętu do sportów wodnych, obiekty związane z uprawianiem żeglarstwa, surfingu, rybołówstwa itp. oraz parking ogólnodostępny (ust. 3.1 Karty terenu). Jako funkcje uzupełniające wskazano obiekty i urządzenia zaplecza przystani jachtowej. Dopuszcza się pensjonat, gastronomię oraz inne funkcje niezbędne dla funkcjonowania ośrodka usług turystycznych, także w formie sezonowych punktów gastronomicznych i handlowych (ust. 3.3).

Jednocześnie jednak w ust. 10 Karty terenu nr 41 MPZP określono granice i sposoby zagospodarowania terenów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie przepisów odrębnych, wskazując, że:

"a) pas techniczny brzegu morskiego – obowiązują ustalenia zawarte w § 4 ust. 5.

b) teren położony w obrębie [...] Parku Krajobrazowego – obowiązują ustalenia zawarte w § 4 ust. 3.

c) teren położony częściowo w otulinie rezerwatu "[...]" – obowiązują ustalenia zawarte w § 4 ust. 3."

Nie jest kwestionowane, że działka o nr ew. [...], obr. [...] znajduje się w obrębie NPK. Jak słusznie dostrzegły organy, ww. działka skarżących znajduje się także w pasie technicznym brzegu morskiego określonego zarządzeniem Nr 14 Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z [...]listopada 2003 r. w sprawie określenia granic pasa technicznego na terenie gminy [...] . Zamierzona inwestycja została bowiem zlokalizowana w odległości ok. 40 m od linii brzegowej morza.

Tym samym, w myśl przywołanych postanowień MPZP, do planowanej na tej nieruchomości inwestycji zastosowanie znajdą postanowienia § 4 ust. 3 i ust. 5 MPZP. W myśl § 4 ust. 3.1 lit. a MPZP, cały obszar położony w granicach NPK – obowiązują zakazy określone w rozporządzeniu Wojewody [...]oraz przepisach ustawy o ochronie przyrody. Z kolei w § 4 ust. 5 zamieszczone zostały ustalenia dotyczące granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów, podlegających ochronie ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym dotyczące pasa technicznego brzegu morskiego.

W dacie przyjęcia ww. uchwały Nr [...] z [...] października 2010 r. w sprawie MPZP, obowiązywało rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie [...]Parku Krajobrazowego. Stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia, w NPK wprowadzono m.in. zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego. Oznacza to, że w dniu uchwalenia MPZP, tj. w dniu 6 października 2010 r., na całym przebiegu pasa technicznego brzegu morskiego obowiązywał zakaz lokalizowania nowych obiektów budowlanych. Wbrew zarzutom skargi, wobec jednoznacznego odesłania do ww. przepisów rozporządzenia Wojewody [...], zamieszczonego w § 4 ust. 3.1 lit. a MPZP, zakaz ten należy jednocześnie rozpatrywać jako wynikający także z uchwały w sprawie planu miejscowego, a więc jako mający zastosowanie do zamierzeń budowlanych podejmowanych pod rządami aktualnego MPZP.

Ww. rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z [...]maja 2006 r., zostało zastąpione obecnie obowiązującą uchwałą Sejmiku Województwa [...] z [...] kwietnia 2011 r., Nr [...] w sprawie NPK. Jednakże w § 3 pkt 8 ww. uchwały podtrzymany został zakaz lokalizowania na terenie NPK obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego. Przy tym za trafne uznać trzeba stanowisko organów, że do zamierzonego przedsięwzięcia skarżących nie mają zastosowania wyjątki od ww. zakazu, przewidziane w § 4 ust. 2. ww. uchwały Sejmiku Województwa [...] , albowiem obszar miejscowości [...]nie został tam wskazany, a charakter i zakres inwestycji nie mieści się w katalogu przewidzianych w tym przepisie wyłączeń. W sprawie nie jest zresztą kwestionowane, że wyżej wymienione wyjątki nie obejmują inwestycji planowanej przez skarżących.

Skarżący podnoszą natomiast, że do realizacji projektowanego przedsięwzięcia, obejmującego realizację budynku usług turystyki wodnej - wypożyczalni sprzętu do sportów wodnych, nabyli prawo na mocy przepisów przejściowych zamieszczonych w powołanych wyżej aktach prawnych. Z § 5 ww. uchwały Sejmiku Województwa z [...] kwietnia 2011 r., Nr [...] wynika bowiem, uchwała ta nie narusza uprawnień nabytych na podstawie ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, prawomocnych orzeczeń administracyjnych i innych aktów prawnych, obowiązujących w dniu wejścia w życie uchwały.

W dniu wejścia w życie ww. uchwały, obowiązywał już jednak MPZP przyjęty uchwałą Rady Gminy [...] z [...] października 2010 r., którego postanowienia – jak wskazano wcześniej – w zakresie obszaru NPK odwoływały się wprost do uregulowań rozporządzenia Nr [...]Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. Dla prawidłowego zastosowania w niniejszej sprawie powołanego przepisu przejściowego należy zatem ponownie odwołać się do postanowień tego rozporządzenia, które w § 3 ust. 1 pkt 8 wprowadzało m.in. zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie technicznym brzegu morskiego.

Mając to na uwadze, bez wątpienia organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogły przyjąć, że planowana przez skarżących inwestycja jest dopuszczalna w świetle aktualnych postanowień MPZP oraz innych aktów prawa miejscowego, tj. obowiązującej uchwały Sejmiku Województwa [...] z [...] kwietnia 2011 r., Nr [...].

Według skarżących, prawo do realizacji na należącej do nich działce budynku usług turystyki wodnej - wypożyczalni sprzętu do sportów wodnych nabyli oni z mocy uchwały Nr [...]Rada Gminy [...] z [...] grudnia 2004 r. w sprawie uchwalenia poprzednio obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. [...], gm. [...]. Pomimo faktu, że ww. uchwała odwoływała się do ówczesnych postanowień rozporządzeń Wojewody [...]Nr [...]z dnia [...] listopada 1994 r. i Nr [...]z dnia [...] września 1998 r. zakazujących lokalizowania nowych budynków i budowli w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej wód morskich, jezior i cieków – z wyjątkiem przystani turystycznych i rybackich, kąpielisk i istniejących siedlisk rolniczych, to niejako rozszerzała katalog wyjątków od tej zasady (§ 4 ust. 3.1) wskazując, że zakaz ten nie obejmuje również obiektów obsługi sportów wodnych.

Niemniej ww. wyjątek nie został przewidziany w MPZP przyjętym uchwałą z 6 października 2010 r. Poza tym nowy MPZP nie zawierał przepisów przejściowych, które przewidywałyby zachowanie w mocy uprawnień nabytych na podstawie uchwały z 19 grudnia 2004 r.

W konsekwencji powyższego stwierdzić przyjdzie, że wspomniane wyłączenie spod zakazu zabudowy pasa 100 m od linii brzegu morskiego, wynikające z postanowień § 4 ust. 3.1 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 19 grudnia 2004 r., dotyczące m.in. obiektów obsługi sportów wodnych, utraciło moc wskutek wejścia w życie MPZP przyjętego w dniu 6 października 2010 r., co wprost wynika z § 8 tej ostatniej uchwały.

W tym miejscu wypada zauważyć, że skarżący na poparcie swoich zarzutów dotyczących nierównego traktowania właścicieli nieruchomości położnych w pasie technicznym brzegu morskiego, powołują się m.in. na załączoną do skargi decyzję Wojewody [...] z [...]stycznia 2010 r., nr [...] o pozwoleniu na budowę budynku wypożyczalni sprzętów do sportów wodnych i restauracji wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr ew. [...][...]i [...]w [...] . Orzeczenie to zostało jednak wydane jeszcze pod rządami planu miejscowego z 2004 r. i na jego podstawie inwestorzy M i J T nabyli prawo do zabudowy ww. nieruchomości (stąd też decyzja z [...]lutego 2015 r. nr [...]). Decyzja ta nie może mieć zatem znaczenia w rozpoznawanej sprawie, skoro została wydana w odmiennym stanie prawnym, kształtowanym przez nieobowiązujący od 2010 r. akt prawa miejscowego.

Z kolei fakt wydania przez Wojewodę [...] decyzji z [...]lutego 2015 r., nr [...] o pozwoleniu na budowę na działkach o nr ew. [...][...]i [...] (zmienionej decyzją z [...]listopada 2015 r., nr [...]) nie oznacza, że w sprawie doszło do naruszenia wynikającej z art. 8 § 2 k.p.a. zasady pewności prawa i uprawnionych oczekiwań. Trzeba bowiem w pełni zaakceptować pogląd, że przez utrwaloną praktykę organów należy rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych. Praktyka taka powinna być zgodna z prawem, tylko taka bowiem może być uznana za odpowiadającą zasadzie pewności prawa i być źródłem uzasadnionych oczekiwań (zob. A. Wróbel [w:] A. Wróbel, M. Wilbrandt-Gotowicz, M. Jaśkowska, Kodeks Postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. VIII, WKP 2020).

Nie do zaakceptowania jest natomiast pogląd, jakoby wydanie przez ten sam organ uprzednio decyzji o odmiennej treści, mogło mieć decydujący wpływ na przyjęcie prawidłowej interpretacji obowiązujących przepisów prawa w aktualnie toczącym się postępowaniu. Tym bardziej, gdy w ocenie Sądu zaprezentowana przez organy w niniejszej sprawie wykładnia postanowień aktów prawa miejscowego jest prawidłowa.

Rację ma zarazem GINB podkreślając, że organy administracji architektoniczno-budowlanej dokonując oceny przedłożonej dokumentacji projektowej z obowiązującym MPZP nie są związane wykładnią przepisów tego aktu dokonaną przez inne organy administracji publicznej.

Jednocześnie Sąd pragnie wyjaśnić, że dopuszczenie w MPZP z 2010 r. przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem "Ut, Kp" (Karta 41) pod zabudowę usługową (usługi z zakresu turystyki) nie oznacza w żadnym razie, że dla tego terenu nie obowiązują postanowienia odwołujące się do zakazów wyrażonych w przepisach uchwały Sejmiku Województwa [...] z [...]kwietnia 2011 r., Nr [...] w sprawie NPK (wcześniej rozporządzenia Wojewody [...] Nr [...] Dotyczy to również zakazu lokalizowania nowej zabudowy na terenie pasa technicznego brzegu morskiego.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę miał również na uwadze treść przepisu § 3 ust. 4 rozporządzenia Wojewody [...]nr [...], który stanowił, że powyższe rozporządzenie na narusza uprawnień nabytych na podstawie prawomocnych orzeczeń administracyjnych oraz ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Powyższe unormowanie ustanawia jednak li tylko gwarancję nienaruszalności ustaleń planu miejscowego z 2004 r. Tymczasem wskutek uchylenia tego planu uchwałą Rady Gminy [...] z [...] października 2010 r. o MPZP, przepis ten również stracił na aktualności przy ocenie zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami aktualnie wiążących postanowień MPZP.

Z przedstawionych powodów, organom administracji architektoniczno-budowlanej w rozpoznawanej sprawie nie można postawić zarzutu nieprawidłowej wykładni i wadliwego zastosowania przepisów obowiązującego obecnie MPZP.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi, dotyczących naruszenia wywodzonej z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP zasady poszanowania prawa własności i ochrony praw nabytych oraz prawa do zagospodarowania terenu wynikającej z art. 6 u.p.z.p., Sąd zobowiązany jest wyjaśnić, że w istocie rzeczy zarzuty te powinny być odnoszone do postanowień MPZP, nie zaś do decyzji organów, które w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę dokonują jedynie oceny zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz innych aktów prawa miejscowego. Z mocy art. 6 ust. 1 u.p.z.p., to w zakres władztwa planistycznego wchodzi bowiem ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Koncepcja władztwa planistycznego oznacza, że w niektórych przypadkach ustalenia planu mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny, natomiast nie musi z tym być powiązane przekroczenie granic władztwa planistycznego. Prawo własności, mimo że jest najsilniejszym prawem podmiotowym, korzystającym z gwarancji konstytucyjnych i ustawowych, nie ma charakteru absolutnego i nieograniczonego. Ograniczenia te dopuszcza Konstytucja RP w art. 64 ust. 3, stanowiącym, że własność może być ograniczona, tyle że w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem ingerencji w sferę praw i wolności jednostki nadmiernej w stosunku do chronionej wartości. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Tym niemniej, jak już wspomniano, ocena zachowania powyższych zasad może być dokonywana wyłącznie w ramach odrębnej procedury sądowo-administracyjnej, tj. w postępowaniu dotyczącym kontroli konkretnego planu miejscowego, nie zaś decyzji o odmowie wydania pozwolenia na budowę.

Sąd nie dopatrzył się przy tym naruszenia przez organ przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy, ani też naruszenia innych przepisów prawa materialnego, znajdujących zastosowanie w sprawie.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.