Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Stankowski, Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA (del.) Marta Laskowska – Pietrzak, Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Pietraś - Skobel, po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp.z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 października 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 914/21 w sprawie ze skargi P. sp.z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 24 października 2012 r. nr LIX/815/12 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Młynówka Królewska – Zarzecze" oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 29 października 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 914/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi P. sp. z o. o. z siedzibą w W. stwierdził nieważność § 8 ust. 4 uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 24 października 2012 r., nr LIX/815/12 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Młynówka Królewska – Zarzecze".

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

P. sp. z o. o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa nr LIX/815/12 z dnia 24 października 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Młynówka Królewska – Zarzecze". Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie:

1. art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("u.p.z.p.") oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uchwalenie skarżonych postanowień MPZP z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej, dotyczących zasad tworzenia aktów prawa miejscowego oraz pominięciem intencji ustawodawcy dotyczących znaczenia infrastruktury telekomunikacyjnej dla społeczności lokalnych - a to poprzez uchwalenie zaskarżonych postanowień MPZP, który ustanawiając ograniczenia w możliwości lokalizowana na terenie objętym ww. planami stacji bazowych telefonii komórkowej, w tym m.in. poprzez nieostre i całkowicie arbitralne wymogi, uzależniają w praktyce możliwość zlokalizowania niezbędnej infrastruktury od uznania organów administracji;

2. art. 20, 22 i 32 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 oraz 64 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie nieostrych i uznaniowych ograniczeń w zakresie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze objętym MPZP, powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci telekomunikacyjnych, przy braku ograniczeń w lokalizowaniu usług świadczonych za pomocą urządzeń i sieci kablowych oraz podziemnych, co w rezultacie powoduje bezprawne ograniczenie skarżącej możliwości prowadzenia na tym terenie działalności telekomunikacyjnej pozwalającej na świadczenie usług bezprzewodowych za pomocą stacji bazowych wykorzystujących technologię połączeń radiowych, jak również dyskryminuje ją w stosunku do przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne za pomocą sieci kablowych podziemnych.

W oparciu o te zarzuty, strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności § 8 ust. 4 zaskarżonej uchwały.

W odpowiedzi na ww. skargę Spółki P. Gmina Miejska Kraków wniosła o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 29 października 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 914/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność § 8 ust. 4 uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 24 października 2012 r., nr LIX/815/12.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że stosownie do art. 147 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020r. poz. 713 - "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.

Zdaniem Sądu skarżąca Spółka trafnie wywiodła swój indywidualny interes prawny do zaskarżenia uchwały z art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 777), który stanowi, że przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes UKE mogą zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego.

Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293, dalej: u.p.z.p.) naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartością aktu planistycznego (częścią tekstową, graficzną i załącznikami), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Natomiast tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1037/17).

Formalny tok sporządzania i uchwalania zaskarżonej uchwały był prawidłowy i nie był kwestionowany przez skarżącą. Złożone wnioski do planu zostały rozpatrzone. Projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Uwagi dotyczące wyłożonego projektu planu zostały rozpatrzone. Projekt planu posiada wymagane uzgodnienia. Na sesji Rady Miasta Krakowa w dniu 10 października 2012 r. odbyło się pierwsze czytanie projektu uchwały. Na sesji Rady Miasta Krakowa w dniu 24 października 2012 r. miało miejsce drugie czytanie projektu uchwały i uchwalenie planu. Podjęta uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 6 listopada 2012 r., poz. 5495.

Skarżąca zakwestionowała § 8 ust. 4 uchwały, który ma następujące brzmienie: "W przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacji (w tym telefonii komórkowej), obowiązują zasady:

1) nakaz takiego kształtowania konstrukcji wsporczych anten, aby harmonijnie wpisywały się w krajobraz i kolorystycznie wtapiały się w istniejące pokrycie terenu;

2) lokalizacja w sposób nie przesłaniający punktów widokowych.

Zdaniem Sądu, punkt wyjścia do analizy zaskarżonych przepisów stanowiła konstatacja, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, stosownie do art. 14 ust. 8 u.p.z.p. Wiąże się z tym konieczność zachowania wymogów prawidłowej legislacji, w tym tworzenia przepisów czytelnych, zrozumiałych, możliwie niebudzących wątpliwości interpretacyjnych. Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny: "(...) z wyrażonej w art. 2 Konstytucji zasady państwa prawnego wynika nakaz przestrzegania przez ustawodawcę zasad poprawnej legislacji. Nakaz ten jest funkcjonalnie związany z zasadami pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Zasady te nakazują, aby przepisy prawa były formułowane w sposób precyzyjny i jasny oraz poprawny pod względem językowym. Warunek jasności oznacza obowiązek tworzenia przepisów klarownych i zrozumiałych dla ich adresatów, którzy od racjonalnego ustawodawcy mogą oczekiwać stanowienia norm prawnych niebudzących wątpliwości co do treści nakładanych obowiązków i przyznawanych praw. Związana z jasnością precyzja przepisu winna przejawiać się w konkretności nakładanych obowiązków i przyznawanych praw, tak by ich treść była oczywista i pozwalała na ich wyegzekwowanie. Z zasady określoności wynika, że każdy przepis prawny powinien być skonstruowany poprawnie z punktu widzenia językowego i logicznego - dopiero spełnienie tego warunku podstawowego pozwala na jego ocenę w aspekcie pozostałych kryteriów". Sąd stwierdził, że powyższe wymagania dotyczą także prawodawcy lokalnego stanowiącego prawo powszechnie obowiązujące w postaci aktów prawa miejscowego. W odniesieniu do planu miejscowego trzeba mieć również na względzie jego rolę, jako determinanty prawnej decyzji administracyjnych wydawanych w procesie inwestycyjnym. Z tego względu akt ten musi zawierać ustalenia możliwie precyzyjne i jednoznaczne. W przeciwnym razie utraciłby tak ważną dla uczestników wspomnianego procesu funkcję predyktywną, a rozstrzygnięcia organów stosujących prawo stawałyby się nieprzewidywalne i dowolne.

Odnosząc się do treści zaskarżonych przepisów Sąd stwierdził, że wyrażają one dwa nakazy odnoszące się do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacji (w tym telefonii komórkowej). Pierwszy nakaz wyrażony § 8 ust. 4 pkt 1 uchwały zobowiązuje do "takiego kształtowania konstrukcji wsporczych anten, aby harmonijnie wpisywały się w krajobraz i kolorystycznie wtapiały się w istniejące pokrycie terenu". Zdaniem Sądu, nakaz ten jest niejasny. Nie wiadomo bowiem, jakiego rodzaju kryteria mogą w tym przypadku decydować o harmonijnym wpisywaniu się w krajobraz konstrukcji wsporczych anten, a nadto czym jest istniejące pokrycie terenu, w które kolorystycznie mają wtapiać się tego rodzaju obiekty, tj. czy chodzi tu o istniejącą zabudowę, czy też innego rodzaju zagospodarowanie, np. w postaci tzw. terenów zielonych.

Niewątpliwie ocena co do tego, czy w konkretnym przypadku obiekt harmonijnie wpisuje się w krajobraz, jak i tego, czy kolorystycznie wtapia się w istniejące pokrycie terenu, wymyka się obiektywnym kryteriom; miałaby zawsze arbitralny charakter.

Natomiast drugi nakaz sformułowany w § 8 ust. 4 pkt 2 uchwały zobowiązuje do lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacji (w tym telefonii komórkowej) "w sposób nie przesłaniający punktów widokowych".

Z takiego sformułowania należałoby wywodzić, że obiekty objęte hipotezą ww. normy prawnej, mogą być lokalizowane tylko w takich miejscach, w których nie będą przesłaniały (całkowicie/częściowo) wyznaczonych w miejscowym planie punktów widokowych. Norma ta jednak nie precyzuje kryteriów tej oceny ani obszaru, w odniesieniu, do którego obowiązuje nakaz nieprzesłaniania punktów widokowych, w szczególności punktów odniesienia, odległości, według których to przesłanianie mogłoby podlegać ocenie. Brak kryteriów oceny przesłaniania punktów widokowych uzależnia więc dopuszczalność lokalizacji ww. obiektów od subiektywnej w istocie oceny organu, co prowadzi do wniosku, że analizowana norma nie spełnia standardów prawidłowej legislacji. Norma ta narusza również art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, skoro nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, gdzie na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu dopuszczalna jest lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacji (w tym telefonii komórkowej). W istocie nie wiadomo, czy na obszarze objętym ustaleniami planu lokalizacja takich obiektów jest w ogóle dopuszczalna. W tym kontekście Sąd zaakcentował, że przywołanego wyżej przepisu art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie należy rozumieć w ten sposób, że pozbawia on całkowicie gminę prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy urządzeń łączności publicznej w tym telefonii komórkowej (por. wyrok NSA z 14 stycznia 2020 r., II OSK 3477/18, wyrok WSA w Lublinie z 30 czerwca 2020 r., II SA/Lu 703/19, jak również orzeczenia powołane w odpowiedzi na skargę, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Rzecz jednak w tym, by zakazy i ograniczenia, jako wyjątki od zasady dopuszczalności lokalizowania obiektów i urządzeń z zakresu łączności publicznej, formułowane były ściśle i precyzyjnie, tak aby adresaci regulacji mogli na jej podstawie ustalić, czy na danym obszarze określone zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane, czy też nie, ewentualnie pod jakimi warunkami. Zaskarżony § 8 ust. 4 uchwały takiej pewności nie daje, co implikuje stwierdzenie, że przepis ten istotnie narusza zasady sporządzenia miejscowego planu, a tym samym, po myśli art. 28 ust. 1 u.p.z.p., konieczne jest stwierdzenie jego nieważności.

Zdaniem Sądu, na tę konstatację nie może wpływać, wbrew stanowisku organu, pozytywna opinia Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, pozyskana w ramach procedury uchwalenia planu. Opinia ta nie zwalniała organów planistycznych z dokonania oceny zgodności przyjętych postanowień planu z przepisami prawa i do prawidłowego sformułowania norm prawnych.

Skoro na organie administracji, wydającym decyzję np. o pozwoleniu na budowę, będzie ciążył obowiązek oceny, czy dany obiekt budowlany (urządzenie telekomunikacyjne) ma właściwą lokalizację (w zgodzie z planem miejscowym) - ocena ta, poprzez brak jakichkolwiek obiektywnych kryteriów normatywnych, zawsze będzie miała charakter arbitralny.

Poczynione rozważania i analizy wskazują, że zasadny jest zarzut uchwalenia spornych postanowień planu z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej, dotyczących zasad tworzenia aktów prawa miejscowego. Organy samorządu terytorialnego w stanowieniu aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze ich działania związane są ramami prawnymi stworzonymi przez ustawy. Powyższe uwagi wynikają wprost z art. 94 Konstytucji, według którego, organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Tym samym na uwzględnienie zasługiwały zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. oraz art. 4 ust.1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. przez uzależnienie kwestii dopuszczalności lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacji (w tym telefonii komórkowej) od bliżej nieokreślonych kryteriów i pojęć nieostrych.

W ocenie Sądu, nie miały natomiast usprawiedliwionych podstaw zarzuty naruszenia art. 20, art. 22, art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 64 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 10 ust. 1 Prawo telekomunikacyjne, ponieważ kwestionowana regulacja § 8 ust. 4 uchwały nie narusza zasady wolności działalności gospodarczej, ani zasady równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniosła Gmina Miejska Kraków podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP i art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 14 ust. 8 i art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a także w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez nieuzasadnione uwzględnienie skargi i uznanie, że użycie w miejscowym planie zapisów takich jak "harmonijne wpisywanie się w krajobraz", czy też "nie przesłaniający punktów widokowych" stanowi jednocześnie naruszenie zasady poprawnej legislacji;

2) art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP i art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 14 ust. 8 i art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a także w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez nieuzasadnione uwzględnienie skargi przy jednoczesnym nierozważeniu zagadnienia istotności naruszenia zasad co dopiero determinuje stwierdzenie nieważności planu miejscowego;

3) art. 2 Konstytucji RP i art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 14 ust. 8 i art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że stanowi naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu w postaci przekroczenia władztwa planistycznego użycie w miejscowym planie takich zapisów jak "harmonijne wpisywanie się w krajobraz", czy "nie przesłaniający punktów widokowych" co stanowi naruszenie zasad poprawnej legislacji podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna przyjmować, że nie stanowi istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego w postaci przekroczenia władztwa planistycznego poprzez użycie w miejscowym planie zapisów takich jak "harmonijne wpisywanie się w krajobraz", czy "nie przesłaniający punktów widokowych" i nie stanowi to jednocześnie naruszenia zasad poprawnej likwidacji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącej kasacyjnie Gminy, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Gminę Miejską Kraków nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zarzut skarżącej kasacyjnie Gminy, że Sąd I instancji uznał, że podstawą stwierdzenia nieważności przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest tylko naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zaś istotne naruszenie tych zasad nie mógł skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej (zarzut nr 2 skargi kasacyjnej).

Wskazać należy, że art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w swoim pierwotnym brzmieniu przewidywał, że naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Brzmienie tego przepisu uległo zmianie na mocy ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz.U. z 2015 r. poz. 1777). Zgodnie z treścią art. 41 tej ustawy art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym otrzymał brzmienie: "Istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części." Z miana ta weszła w życie z dniem 18 listopada 2015 r. (art. 54 ustawy o rewitalizacji). Sąd I instancji dokonywał oceny uchwały, która została uchwalona 24 października 2012 r. Przepisy obowiązujące w czasie uchwalania tej ustawy wymagały od organu samorządu terytorialnego, by miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego był uchwalony bez naruszenia zasad sporządzania tego planu. Ocena Sądu I instancji powinna być dokonana w oparciu o brzmienie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązujące w dniu wydania wyroku nie zaś w czasie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawa z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji nie zawiera bowiem przepisu przejściowego, z którego wynikałoby, że do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przed wejściem w życie tej ustawy art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stosuje się w jego pierwotnym brzmieniu.

Uchybienie Sądu nie mogło jednak skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej albowiem to nie naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu ma znaczenie dla stwierdzenia nieważności § 8 ust. 4 uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 24 października 2012 r., nr LIX/815/12. Powodem stwierdzenia nieważności tego przepisu miejscowego planu powinno bowiem być wyłącznie naruszenie art. 2 Konstytucji RP i art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. A przepisy te w procesie uchwalania miejscowego planu zostały naruszone.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP i art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 14 ust. 8 i art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a także w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (zarzut nr 1 skargi kasacyjnej).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w pełni podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że treść § 8 ust. 4 uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 24 października 2012 r., nr LIX/815/12 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Młynówka Królewska – Zarzecze" budzi wątpliwości odnośnie do kryteriów jakie należy spełnić przy lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci infrastruktury telekomunikacyjnej. W uzasadnieniu wyroku przedstawione zostały szczegółowe argumenty przemawiające za przyjętym przez Sąd I instancji poglądem. W przepisie tym zostały w istocie użyte same sformułowania niedookreślone, przy czym są to sformułowania, które w procesie ich stosowania będą skutkowały dowolnością w ich stosowaniu. Zasadność tego poglądu nie wymaga przeprowadzania skomplikowanych analiz językowych. Jeśli już Gmina zdecydowała się na uchwalenie przepisu składającego się ze sformułowań niedookreślonych, to należało w części ogólnej miejscowego planu zamieścić definicje tych sformułowań, aby chociażby w przybliżeniu wiadomo było co one oznaczają.

Analogicznie jak zarzuty nr 1 i 2 ocenić należy zarzut nr 3 skargi kasacyjnej, który w istocie jest powtórzeniem pierwszego i drugiego zawartych w tej skardze.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.