Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2014 r. sprawy ze skargi P. w M. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 5 grudnia 2013 r. nr IPPB2/436-536/13-4/MZ w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. w M. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Parafia [...] w M. (dalej zwana: "Skarżącą") przedstawiając zdarzenie przyszłe wyjaśniła, że posiada osobowość prawną zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 29. poz. 154 ze zm.; dalej zwana: "u.s.P.K.K."). Parafia prowadzi obecnie bardzo małą, publiczną, katolicką szkołę, ale zamierza nadać temu przedsięwzięciu znacznie większe rozmiary, w szczególności doprowadzić do wybudowania dużego, dobrze wyposażonego kompleksu budynków szkolnych, w których docelowo uczyć się będzie nawet kilkaset osób. Cel ten zamierza osiągnąć przez wybudowanie na stanowiącej jej własność nieruchomości gruntowej, niezabudowanej, kompleksu budynków szkolnych. Następnie, szkoła z gruntem zostaną wynajęte lub wydzierżawione Fundacji, która weźmie na siebie funkcję organu prowadzącego placówki szkolne w rozumieniu przepisów o systemie oświaty. Placówki prowadzone przez Fundację (w budynkach szkolnych najętych od Parafii) będą miały status placówek publicznych. Fundatorem Fundacji jest Parafia, a celem statutowym Fundacji jest wspieranie i rozwój szkól katolickich. Statut Fundacji zawiera ogólny zapis, zgodnie z którym Fundacja prowadzi wyłącznie działalność społecznie użyteczną w sferze zadań publicznych określonych w ustawie o działalności pożytku publicznego na rzecz społeczności lokalnej, a w szczególności młodzieży. Parafia zamierza zaciągnąć szereg pożyczek, które zostaną w całości wykorzystane do sfinansowania budowy budynków szkolnych.

Skarżąca w uzupełnieniu wniosku dodała, iż brak opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych (dalej zwany: "p.c.c.") pożyczek otrzymanych przez Parafię wynika z art. 55 ust. 6 u.s.P.K.K., zgodnie z którym nabywanie rzeczy i praw majątkowych przez kościelne osoby prawne w drodze czynności prawnych jest zwolnione z opłaty skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są rzeczy i prawa nieprzeznaczone do działalności gospodarczej. Parafia pieniądze (specyficzny rodzaj rzeczy lub prawo majątkowe) nabywa w drodze pożyczki (czynności prawnej przenoszącej własność pieniędzy na pożyczkobiorcę - art. 720 k.c.) i przeznacza je na wybudowanie publicznej szkoły katolickiej, której budynek będzie wynajmowany fundacji, formalnie prowadzącej szkołę. O ile do wynajmu pojedynczego budynku nie uznaje się za działalność gospodarczą, za taką działalność nie można tym bardziej uznać wynajmu budynku publicznej szkoły katolickiej, dokonywanego przez Parafię, u której działalność oświatowo-wychowawczo-religijna stanowi jeden z zasadniczych celów statutowych. Ww. przepis zwalnia z opłaty skarbowej otrzymane przez Parafię pożyczki przeznaczone na wybudowanie szkoły, a użyty w nim zwrot "opłata skarbowa", należy rozumieć, jako p.c.c., gdyż u.s.P.K.K. jest z 1989r., gdy nie obowiązywała ustawa z 9 września 2000r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2010r. Nr 101, poz. 649 ze zm.; dalej zwana: "u.p.c.c.") i czynności cywilnoprawne, takie jak pożyczki, były opodatkowane opłatą skarbową. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.c.c., jeżeli obowiązujące przepisy powołują się na przepisy o opłacie skarbowej w zakresie czynności opodatkowanych u.p.c.c., należy rozumieć, że powołują się na u.p.c.c.

Skarżąca w związku z tym zapytała: czy zaciągnięcie przez Parafię pożyczek w całości przeznaczonych na sfinansowanie budowy budynków szkolnych podlega wyłączeniu z opodatkowania p.c.c. na podstawie art. 2 pkt 1 lit. t) u.p.c.c.?

Zdaniem Skarżącej należy udzielić twierdzącej odpowiedzi na ww. pytanie. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 1 lit. i) u.p.c.c. p.c.c. nie podlegają czynności cywilnoprawne w sprawach m.in. szkolnictwa. Skoro celem Skarżącej jest doprowadzenie do powstania dużej i dobrze funkcjonującej szkoły katolickiej, a fizyczne wzniesienie jej budynków stanowi pierwszy i konieczny krok do osiągnięcia tego celu, należy przyjąć, że każda pożyczka zaciągnięta na ten cel stanowi czynność cywilnoprawną dokonaną w sprawie szkolnictwa.

2. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z 5 grudnia 2013r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe, powołując się na art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) i ust. 4, art. 4 pkt 1 pkt 7, art. 2 pkt 1 lit. f), art. 7 ust. 1 pkt 4, art. 6 ust. 1 pkt 7 u.p.c.c.

Minister Finansów zauważył, że ustawodawca przewidując w art. 2 pkt 1 lit. f) u.p.c.c. wyłączenie z obowiązku zapłaty podatku w sprawach szkolnictwa i oświaty pozaszkolnej, nie określił szczegółowo jego zakresu, w związku z czym, uwzględniając zasadę prawa podatkowego, zgodnie z którą przepisy dotyczące wyłączeń i zwolnień podatkowych, stanowiące odstępstwo od zasady powszechnego opodatkowania należy interpretować ściśle i zgodnie z ich literalnym brzmieniem –należy przyjąć, że celem ustawodawcy było objęcie wyłączeniem tych czynności cywilnoprawnych, które dokonywane są bezpośrednio w sprawach szkolnictwa i oświaty pozaszkolnej.

Zgodnie z art. 2 pkt 1 lit. 1) u.p.c.c. nie podlegają podatkowi czynności cywilnoprawne w sprawach nauki, szkolnictwa i oświaty pozaszkolnej oraz zdrowia. Jako, że pojęcie "sprawa" ma charakter ogólny, należy przyjąć, że ww. przepis dotyczy tych wszystkich spraw, dla których materialnoprawna podstawa rozstrzygnięcia zawarta jest w przepisach normujących kwestie wymienione w art. 2 pkt 1 lit. f) u.p.c.c., czyli w następujących aktach prawnych: a) w ustawie z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r. Nr 256. poz. 2572 ze zm.), b) w ustawie z dnia 27 lipca 2005r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.), c) w ustawie z dnia 25 kwietnia 1997r. o Polskiej Akademii Nauk (Dz. U. Nr 75 poz. 469 ze zm.), d) w ustawie z dnia 30 sierpnia 1991r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.), e) w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135), f) ustawie z dnia 19 sierpnia 1994r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. Nr 111, poz. 535 ze zm.).

W tym kontekście umowa pożyczki, zawarta przez Parafię na wybudowanie kompleksu budynków szkolnych i następnie wynajęcie lub wydzierżawienie szkoły z gruntem Fundacji, nie może być uznana za bezpośrednio związaną ze sprawami szkolnictwa i oświaty pozaszkolnej. Nie można więc wyłączyć jej z opodatkowania p.c.c., na mocy art. 2 pkt 1 lit. f) u.p.c.c. Do zastosowania wyłączenia nie jest wystarczające, aby podatnik z tytułu dokonania określonej czynności cywilnoprawnej miał status podmiotu prowadzącego działalność w zakresie szkolnictwa i oświaty pozaszkolnej.

Minister Finansów powołując się na art. 55 ust. 6 u.s.P.K.K. w związku z art. 15 ust. 1 u.p.c.c. wskazał, że nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez kościelne osoby prawne jest zwolnione od p.c.c., jeżeli przedmiotem tych czynności są rzeczy i prawa, które nie zostały przeznaczone do działalności gospodarczej. Zwolnienie to ma zastosowanie, gdy stroną czynności cywilnoprawnej, np. umowy kupna-sprzedaży prawa majątkowego, jest kościelna osoba prawna (np. prowincja zakonu), a rzecz lub prawo majątkowe, będące przedmiotem umowy nie są przeznaczone do działalności gospodarczej. Zwolnienie to nie dotyczy zatem pożyczek, które podlegają opodatkowaniu p.c.c. na mocy art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.c.c. Przepis art. 55 ust. 6 u.s.P.K.K. odnosi się wyłącznie do nabywania i zbywania rzeczy i praw majątkowych.

3. Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stwierdził brak podstaw do zmiany ww. interpretacji indywidualnej.

4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie ww. interpretacji indywidualnej, ze względu na naruszenie art. 2 pkt 1 lit. f) u.p.c.c. i art. 55 ust. 6 u.s.P.K.K.

W uzasadnieniu wskazała, że art. 2 ust. 1) lit. f) u.p.c.c. nie przewiduje podziału czynności na bezpośrednio i pośrednio dotyczące określonych w nim przedmiotów; ogranicza się do wyłączenia spod opodatkowania p.c.c. czynności cywilnoprawnych w sprawach m.in. szkolnictwa i oświaty. Wprowadzenie przez Ministra Finansów dodatkowego, nieistniejącego w tym przepisie warunku bezpośredniości czynności cywilnoprawnej i spraw szkolnych lub oświatowych nie ma podstawy prawnej. Tym samym, wykładnia tego przepisu jest błędna. Skarżąca jako kościelna osoba prawna z założenia dąży do celów publicznie użytecznych, w tym do utworzenia dużej, publicznej szkoły katolickiej. Pierwszym i oczywistym krokiem do osiągnięcia takiego celu jest wybudowanie budynków szkolnych, przy czym fundusze na ich wzniesienie pochodzić będą m.in. z pożyczek. Skoro Skarżąca pożycza pieniądze w celu sfinansowania budowy szkoły, nie sposób uznać, że czynność zaciągania pożyczek nie stanowi "czynności w sprawie szkolnictwa". Bez znaczenia jest, że do osiągnięcie celu ostatecznego - funkcjonowania szkoły -Skarżąca musi wykonać szereg czynności przygotowawczych, w tym wybudowania budynków. Czynności podejmowane przez Skarżącą są koniecznych do osiągnięcia celu, dotyczą jednej sprawy - szkolnictwa. Przedmiotem "sprawy" jest ostateczny cel ogółu podejmowanych działań – szkolnictwo; nieprawidłowym jest więc zawężanie perspektywy do poszczególnych czynności, przez co w sztuczny sposób odrywa się je od całości, której są nieodzowną i nierozłączną częścią. Podjęta przez nią czynność, polega na zaciągnięciu pożyczki z zamiarem przeznaczenia jej na budowę szkoły oznacza czynność w sprawie szkolnictwa i oświaty, ponieważ wraz z innymi podejmowanymi przez Skarżącą czynnościami faktycznymi i prawnymi zmierza do realizacji celów z zakresu szkolnictwa i oświaty.

5. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga jest zasadna.

2. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów.

Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez Sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydawane w indywidualnych sprawach.

Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § P.p.s.a.). Rozpoznając skargę na interpretację prawa podatkowego Sąd administracyjny kontroluje poprawność merytoryczną dokonanej interpretacji oraz prawidłowość prowadzonego w tej sprawie postępowania interpretacyjnego, a więc zgodność z prawem interpretacji prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie, według stanu prawnego z daty jej dokonania oraz legalność postępowania poprzedzającego jej wydanie.

3. Sąd, dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej na podstawie przedstawionych wyżej zasad, doszedł do przekonania, że zaskarżona interpretacja indywidualna narusza prawo w zakresie powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego.

4. Sąd wskazuje ponadto, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego polega między innymi na tym, że właściwy organ interpretujący ocenia stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę oraz wyrażoną przez niego ocenę prawną – art. 14b § 3 O.p. Organ interpretujący nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się jedynie do analizy okoliczności podanych we wniosku. Zgodnie z art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna musi zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Uzasadnienie to musi stanowić rzetelną informację, dlaczego w sprawie przedstawionej we wniosku o udzielenie interpretacji znajdują zastosowanie określone przepisy, a także dlaczego wyrażony przez wnioskodawcę pogląd zasługuje, bądź nie na uwzględnienie.

4.1. Sąd, przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdza, że zaskarżona interpretacja pod względem formalnym została wydana prawidłowo. Minister Finansów wydał interpretację na tle stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącą. Uzasadnił ponadto swoje stanowisko, stosownie do treści art. 14c § 2 O.p., wskazując, jakie przepisy prawa mogą mieć, w jego ocenie zastosowanie w sprawie, a których nie można zastosować i dlaczego.

4.2. W związku z tym przedmiotem badania Sądu w sprawie pozostaje prawidłowość wyrażonych przez Ministra Finansów ocen prawnych, co do możliwości zastosowania wskazanych w sprawie przepisów (art. 2 pkt 1 lit. f) u.p.c.c. oraz art. 55 ust. 6 u.s.P.K.K.), a w konsekwencji: czy prawidłowa była ocena prawna Ministra Finansów, że Skarżącej nie przysługuje zwolnienie z opodatkowania p.c.c. czynności cywilnoprawnej w postaci pożyczek, które w całości zostaną wykorzystane do sfinansowania budowy budynków szkolnych.

4.3. Sąd wskazuje, że jakkolwiek przyznaje rację Ministrowi Finansów w zakresie wykładni art. 55 ust. 6 u.s.P.K.K. dokonanej w treści zaskarżonej interpretacji indywidualnej, tym niemniej Sąd nie podziela stanowiska organu interpretacyjnego w zakresie zawężającej wykładni przepisu art. 2 pkt 1 lit. f) u.p.c.c.

4.3.1. Sąd stwierdza, że zasadnicza kwestia przy interpretacji art. 2 pkt 1 lit. f) u.p.c.c. sprowadza się do wyznaczenia granic zwrotu "czynności cywilnoprawne w sprawach szkolnictwa i oświaty". Należy zatem rozstrzygnąć: czy zwrot ten dotyczy tylko tych czynności, dla których materialnoprawna podstawa rozstrzygnięcia zawarta jest w ustawach wskazanych w treści ww. interpretacji – czynności dokonywanych bezpośrednio w sprawach szkolnictwa i oświaty – jak chce Minister Finansów w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, czy też za czynności w sprawach szkolnictwa i oświaty można uznać wzięcie pożyczek, które zostaną w całości wykorzystane do sfinansowania budowy budynków szkolnych, o których mowa we wniosku o interpretację indywidualną Skarżącej.

Sąd wskazuje, że w art. 2 u.p.c.c. enumeratywnie wymieniono przypadki wyłączeń z opodatkowania p.c.c. Wyłączenie stosowane jest przez ustawodawcę wtedy, gdy jego zamiarem jest wskazanie sytuacji, która - pomimo istnienia stanu faktycznego lub prawnego powodującego powstanie obowiązku uiszczenia określonej daniny publicznej - nie podlega takiemu obciążeniu. Ustawodawca formułuje jednocześnie warunki, które powinny być spełnione, aby możliwe było zastosowanie wyłączenia (por. A. Gomułowicz, J. Małecki, Podatki i prawo..., 2006, s. 139).

Zgodnie z art. 2 pkt 1 lit. f) u.p.c.c. nie podlegają p.c.c. czynności cywilnoprawne (w tym pożyczki) w sprawach nauki, szkolnictwa i oświaty pozaszkolnej oraz zdrowia.

Rację ma zatem Minister Finansów, wskazując w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, że ustawodawca, normując w przepisie art. 2 pkt 1 lit. f) u.p.c.c. wyłączenie z obowiązku zapłaty p.c.c. "w sprawach nauki, szkolnictwa i oświaty pozaszkolnej" nie określił szczegółowo jego zakresu. Należy zatem wziąć pod uwagę ogólną zasadę prawa podatkowego, zgodnie z którą przepisy dotyczące wyłączeń i zwolnień podatkowych, stanowiące odstępstwo od zasady powszechnego opodatkowania, należy interpretować ściśle i zgodnie z ich literalnym brzmieniem. Tym samym zasadne jest uznanie, że celem ustawodawcy było objęcie wyłączeniem jedynie tych czynności cywilnoprawnych – także pożyczek, które dokonywane są w sprawach nauki, szkolnictwa i oświaty pozaszkolnej.

Sąd wskazuje jednak, że - wbrew stanowisku Ministra Finansów wyrażonemu w zaskarżonej interpretacji indywidualnej – w przepisie art. 2 pkt 1 lit. f) u.p.c.c. nie przewiduje podziału czynności na bezpośrednio lub pośrednio dotyczące określonych w nim przedmiotów – spraw szkolnictwa i oświaty pozaszkolnej. Minister Finansów dokonując interpretacji art. 2 pkt 1 lit. f) u.p.c.c. – tak jak trafnie wskazuje Skarżąca – wprowadził nieistniejący w ww. przepisie warunek bezpośredniości czynności cywilnoprawnej w sprawach szkolnictwa lub oświatowy pozaszkolnej, co więcej ograniczy interpretację pojęcia "w sprawach" jedynie do ww. ustaw: o systemie oświaty, Prawa o szkolnictwie wyższym, o PAN, co nie może być uznane za prawidłowe z punktu widzenia literalnej wykładni przepisu art. 2 pkt 1 lit. f) u.p.c.c.

Minister Finansów dokonując zawężającej interpretacji ww. przepisu ponadto w żaden sposób nie odniósł się do okoliczności faktycznej, jaką jest wzięcie a następnie wykorzystanie przez Skarżącą pożyczek na wybudowanie budynków szkolnych w kontekście zwrotu "czynność cywilnoprawnych w sprawach szkolnictwa".

Zdaniem Sądu pojęcie "w sprawach szkolnictwa" należy rozumieć szeroko. Znaczeniowo "sprawa" definiowana jest jako "zespół czynności, które są przedmiotem czyjegoś zainteresowania". Synonimicznie "w sprawie" oznacza: "co do", "odnośnie do", "w celu".

Nie można więc, tak jak twierdzi Minister Finansów, powiedzieć, aby sam zwrot "w sprawach" zawierał już w sobie jakąś równoważność pojęcia "bezpośrednio". Na sprawę składa się szereg, zespół czynności, z których poszczególne czynności dotyczą szeroko rozumianego szkolnictwa. Z powyższego nie da się wywieść twierdzenia, jakoby zwrot "w sprawie" mógł być rozumiany tak samo jak zwrot "bezpośrednio w sprawie", a tym samym zwrot "czynność w sprawie" nie może być rozumiany tak, że czynność jest czynnością w sprawie tylko wówczas, gdy niejako dotyka tej sprawy w sposób bezpośredni, czy też, gdy już sama w sobie jest niejako nie tylko czynnością, ale i tą sprawą.

Skoro w budynku szkoły, uczyć się będzie nawet kilkaset osób, należy przyjąć, że pożyczka, która zostanie wykorzystana na wybudowanie tego budynku, jest udzielona, po to żeby budynek szkoły mógł powstać, aby możliwe było prowadzenie w nim nauki, szkolnictwa, stanowi więc czynność cywilnoprawną w sprawie szkolnictwa. Błędna jest więc wykładnia językowa dokonana przez Ministra Finansów w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, przez utożsamianie pojęcia "w sprawach" z pojęciem "bezpośrednio w sprawach". Jest to w istocie wykładnia zawężająca, na niekorzyść Skarżącej, która wskazuje wprost w opisie zdarzenia przyszłego, że pożyczki będą w całości wykorzystywane do sfinansowania budynków, w których będzie prowadzona działalność szkolna. Wykładnia ta narusza też zasadę "in dubio pro tributario". którą tłumaczy się na język polski jako: w razie wątpliwości na korzyść podatnika. Skoro Skarżąca pożycza pieniądze w celu sfinansowania budowy szkoły, to nie sposób uznać w razie, gdy są wątpliwości, jak rozumieć pojęcie "w skrawie", że czynność zaciągania takich pożyczek nie stanowi "czynności cywilnoprawnej w sprawie szkolnictwa".

Sąd, reasumując wskazuje, że jakkolwiek przepis art. 2 pkt 1 lit. f) u.p.c.c. należy odczytywać ściśle, tym niemniej nie można dokonywać jego zawężającej wykładni, tak jak uczynił Minister Finansów w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

4.3.2. Sąd, o czym mowa wyżej, podzielił natomiast stanowisko Ministra Finansów wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, że umowa pożyczki pieniędzy, o której mowa w opisie zdarzenia przyszłego, nie jest objęta treścią przepisu art. 55 ust. 6 u.s.P.K.K. w związku z art. 15 ust. 1 u.p.c.c.

W wyniku bowiem umowy pożyczki nie dochodzi do nabycia rzeczy i praw majątkowych, a tzw. essentialia negotii umowy pożyczki, o której mowa w art. 720 § 1 k.c., to obowiązek zwrotu pożyczki. Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się bowiem przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Tym samym w wyniku umowy pożyczki nie dochodzi do nabycia pieniędzy, bez względu na to czy prawidłowe są powoływane przez Skarżącą poglądy o traktowaniu pieniędzy jako specyficznego rodzaju rzeczy lub praw majątkowych. Skoro bowiem z treści art. 55 ust. 6 u.s.P.K.K. wyraźnie wynika, że przepis ten odnosi się do czynności cywilnoprawnych, na podstawie, których dochodzi do nabycia rzeczy i praw, nie można uznać, że zwolnienie przewidziane w tym przepisie odnosi się do umowy pożyczki, w wyniku której nie dochodzi do nabycia pieniędzy.

5. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Finansów powinien dokonać oceny stanowiska Skarżącej zaprezentowanego we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku (art. 153 P.p.s.a.).

6. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie uznał, że zasadne było uwzględnienie skargi, na mocy art. 146 § 1 P.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji wyroku).

Orzeczenie z punktu drugiego sentencji, że uchylona interpretacja indywidualna nie podlega wykonaniu, ma uzasadnienie w treści art. 152 P.p.s.a. i powoduje, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę interpretację nie jest jeszcze prawomocny.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego stronie (punkt trzeci sentencji) Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 i 4 oraz art. 209 P.p.s.a. w związku z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153), strona skarżąca była reprezentowana przez doradcę podatkowego, a wpis był wpisem stałym i wynosił 200zł.