Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 520/17 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skarg T. S. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] czerwca 2017 r., nr: [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skarg T. S. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] czerwca 2017 r., nr: [...], wyrokiem z dnia 14 lutego 2018 r. uchylił zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje Wójta Gminy T. z dnia [...] stycznia 2017 r.

Skarżący od powyższego wyroku wniósł skargę kasacyjną.

Zarządzeniem z dnia 10 kwietnia 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez: a) podpisanie skargi kasacyjnej znajdującej się w aktach sprawy bądź nadesłanie podpisanej skargi kasacyjnej celem dołączenia do akt sprawy, b) złożenie dodatkowego egzemplarza skargi kasacyjnej poświadczonego za zgodność z oryginałem celem doręczenia organowi, c) złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z odpisem tego pisma celem doręczenia organowi razem ze skargą kasacyjną. Jednocześnie, wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 500 zł. W obu wezwaniach wyznaczono pełnomocnikowi skarżącego termin 7 dni na ich wykonanie pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.

W wyznaczonym terminie pełnomocnik skarżącego złożył do akt sprawy podpisany egzemplarz skargi kasacyjnej, odpis skargi kasacyjnej i pismo, w którym zawnioskował o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W terminie tym pełnomocnik skarżącego uiścił także na rachunek bankowy Sądu kwotę 500 zł tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.

Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę kasacyjną T. S. na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w wyznaczonym terminie pełnomocnik skarżącego nie złożył do akt sprawy odpisu pisma, w którym wniósł o rozpoznanie skargi na rozprawie, a więc nie uzupełnił należycie braków formalnych skargi kasacyjnej, mimo jednoznacznej treści wystosowanego do niego wezwania, a brak ten uniemożliwia przyjęcie skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, domagając się jego uchylenia. Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie: - art. 178 § 2 w związku z art. 176 P.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie będące konsekwencją błędnego przyjęcia, że nieuzupełnienie braku formalnego skargi kasacyjnej przez niedołączenie odpisu pisma zawierającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie stanowi brak istotny skutkujący jej odrzuceniem; - art. 47 § 1 w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a. przez ich niezastosowanie, tj. przez brak wezwania skarżącego do usunięcia braku formalnego pisma z 7 maja 2018 r. czyli złożenia odpisu pisma zawierającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, ponieważ wystosowanie takiego wezwania w zarządzeniu z 10 kwietnia 2018 r. było przedwczesne, tym samym brak wykonania tego wezwania we wskazanym zakresie nie mógł skutkować odrzuceniem skargi kasacyjnej; - naruszenie art. 45, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez pozbawienie strony możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd, w sytuacji gdy brak odpisu pisma z 7 maja 2018 r. nie stanowił istotnego braku formalnego skargi, a sprawa mogła otrzymać prawidłowy bieg.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Konieczność złożenia odpisu pisma, w którym skarżący kasacyjnie zawiera wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy budzi rozbieżności w orzecznictwie. Z jednej strony wskazuje się na słuszny skądinąd rygoryzm procesowy wynikający z konieczności spełnienia licznych warunków formalnych skargi kasacyjnej (art. 176 P.p.s.a.) oraz z faktu, że musi być ona sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 § 1 P.p.s.a.). Wskazuje się również, że w przypadku tym znajduje zastosowanie art. 47 § 1 w zw. z art. 49 § 1 i art. 57 § 1 P.p.s.a. Argumentację tę ma wzmacniać: uchwała NSA z 18.12.2013 r. I OPS 13/13, ONSAiWSA 2014/3/39; postanowienia NSA z: 11.7.2017 r. I OZ 1110/17; 20.3.2019 r. II OZ 202/19. Nie brak jednak poglądów przeciwnych podkreślających, że omawiany brak nie stoi na przeszkodzie, by nadać skardze kasacyjnej prawidłowy bieg. Pozostali uczestnicy postępowania mogą wypowiedzieć się w przedmiocie trybu procedowania skargi kasacyjnej w odpowiedzi na skargę kasacyjną, poza tym ich wola nie wpłynie na rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, jeśli wniósł o to skarżący kasacyjnie (taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie). Pogląd ten nie pozostaje w sprzeczności do uchwały I OPS 13/13, gdyż brak odpisu przedmiotowego pisma, inaczej niż w przypadku braku odpisu skargi, z którą organ się nie zapoznał (przypadek objęty uchwałą), nie miał jakiegokolwiek wpływu na sytuację procesową pozostałych uczestników postępowania. W tej sytuacji stanowisko uchwałodawcze, ani wprost, ani pośrednio, nie mogło mieć zastosowania do rozpatrywanego w niniejszej sprawie przypadku. Odrzucenie skargi kasacyjnej byłoby zatem przejawem nadmiernego formalizmu (postanowienia NSA z: 14.10.2016 r. I FZ 314/16; 23.3.2017 r. I FZ 42/17).

Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela drugie z przedstawionych stanowisk. Jak bowiem słusznie zauważył tut. Sąd w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OZ 339/19 nie można tracić z pola widzenia konstytucyjnego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), które - w powiązaniu z nakazem wykładni prokonstytucyjnej - prowadzi do odrzucenia wyników wykładni zbyt rygorystycznej, zamykającej stronie drogę do rozpoznania jej sprawy przez sąd przez nadmierny formalizm (wyrok NSA z 10.1.2013 r. II OSK 1656/11). Koresponduje z tym także dorobek orzeczniczy Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, w świetle którego sądy muszą, stosując przepisy proceduralne, unikać zarówno nadmiaru formalizmu, który mógłby podważyć rzetelność postępowania, jak i nadmiernej elastyczności, która prowadziłaby do zniesienia wymogów proceduralnych ustanowionych przez prawo (wyrok ETPC z 11.10.2018 r. w sprawie Parol przeciwko Polsce, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo). W rozpatrywanym przypadku odrzucenie skargi kasacyjnej, a zatem uniemożliwienie jej merytorycznego rozpoznania, jest zbyt daleko idącą konsekwencją braku odpisu wniosku/oświadczenia o trybie postępowania. Należy mieć na uwadze, że skarżący kasacyjnie nie zawsze może skutecznie domagać się rozpoznania sprawy na rozprawie (art. 182 § 1 P.p.s.a., postanowienie NSA z 9.4.2019 r. I OSK 1287/18) bądź na posiedzeniu niejawnym (w przypadku wniosku o przeprowadzenie rozprawy złożonego przez innego uczestnika postępowania, art. 182 § 2 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny może też rozpoznać skargę kasacyjną na rozprawie mimo odmiennej woli stron (wyrok NSA z 17.11.2006 r. II FSK 1390/05). Prowadzi to do wniosku, że nawet niedoręczenie odpisu pisma, w którym skarżący kasacyjnie wnosi o przeprowadzenie rozprawy albo oświadcza, że się jej zrzeka, nie wpływa na prawa i obowiązki procesowe pozostałych uczestników postępowania. Odrzucenie skargi kasacyjnej jedynie z tego powodu należy zatem uznać za nieuzasadnione (nie znajduje tu zastosowania uchwała I OPS 13/13).

Należy jednocześnie podkreślić, iż stanowisko wyrażone w niniejszym postanowieniu nie może być traktowane jako przyzwolenie na składanie pism procesowych zawierających wniosek, o którym mowa w art. 176 § 2 P.p.s.a., bez stosownego odpisu. Zasadą bowiem jest, że pismo do Sądu należy złożyć wraz z odpisem dla strony przeciwnej (por art. 47 § 1 P.p.s.a.) Sąd pierwszej instancji słusznie więc wezwał stronę do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej wraz ze złożeniem stosownego odpisu. Na moment kierowania tego wezwania nie było przecież znane Sądowi stanowisko skarżącego co do jego preferencji w zakresie trybu rozpoznania skargi kasacyjnej (rozprawa, czy posiedzenie niejawne). Dopiero odpowiedź skarżącego, który zawnioskował o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uwidoczniła brak w postaci odpisu tego pisma. Brak ten jednak w okolicznościach niniejszej sprawy, z uwagi na jego treść procesową, nie uniemożliwiał nadania skardze kasacyjnej prawidłowego biegu. Z tych wszystkich powodów rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji odrzucające skargę kasacyjną należało ocenić jako godzące w uprawnienie strony do rozpoznania jej sprawy. W konsekwencji zaskarżone postanowienie należało uchylić.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.