Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Specjalista Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi Gminy P. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze; 2. stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Wojewody S. na rzecz strony skarżącej kwotę 240 złotych (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym NR [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność uchwały nr [...]Rady Miejskiej w P. z dnia [...] r. w sprawie wyrażenia zgody na zawarcie porozumienia międzygminnego w sprawie powierzenia Gminie B. zadania związanego z przeciwdziałaniem alkoholizmowi na rzecz osób w stanie nietrzeźwości, doprowadzonych z terenu Gminy P. , realizowanego w ramach Izby Wytrzeźwień funkcjonującej w strukturze Centrum Interwencji Kryzysowej i Przeciwdziałania Uzależnieniom w B. , jako niezgodnej z art. 18 ust. 2 pkt 12 ustawy o samorządzie gminnym, w związku z art. 39 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1356 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą".

W uzasadnieniu wskazał, iż przedmiotowa uchwała zawierała wskazanie, iż szczegółowe zasady współpracy oraz terminy przekazywania środków finansowych koniecznych do realizacji zadania określi wymienione porozumienie. Kompetencję do podjęcia niniejszej uchwały Rada Miejska wywiodła z przepisów art. 18 ust. 2 pkt 12 oraz art. 74 ustawy o samorządzie gminnym. Pierwszy z przywołanych przepisów ustawy o samorządzie gminnej - art. 18 ust. 2 pkt 12 - przyznaje radzie gminy wyłączną kompetencję w zakresie współdziałania jednostek samorządu terytorialnego w wykonywaniu zadań publicznych. Zgodnie z jego treścią do wyłącznych uprawnień organu stanowiącego należy podejmowanie uchwał w sprawach współdziałania z innymi gminami oraz wydzielanie na ten cel odpowiedniego majątku. Z kolei, zgodnie z treścią art. 74 ust. 1 ww. ustawy, gminy mogą zawierać porozumienia międzygminne w sprawie powierzenia jednej z nich określonych przez nie zadań publicznych. Jednostki samorządu terytorialnego mogą współdziałać za pomocą zarówno instytucji prawa publicznego, jak i cywilnego - niemniej jednak istotą tego współdziałania jest jego cel i przedmiot.

Organ wskazał, iż przesłanką dopuszczalności wspólnego działania jednostek samorządu terytorialnego jest wykonywanie zadań publicznych. Przez pojęcie zadań publicznych należy rozumieć te zadania, o których mowa w art. 6 oraz art. 7 ustawy o samorządzie gminnym. Generalnie więc, będą to wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, z wyjątkiem tych, które mocą przepisów szczególnych będą zastrzeżone na rzecz innych podmiotów. Rozpatrując zatem kwestię dopuszczalności współdziałania gmin, stwierdził iż w pierwszym rzędzie należy dokonać ustaleń, czy zadania, których to współdziałanie dotyczy, należą do zakresu spraw publicznych i czy pozostają we właściwości jednostek samorządu terytorialnego uczestniczących w porozumieniu. Nie jest możliwe zawarcie gminnego porozumienia komunalnego, którego przedmiotem jest powierzenie innej jednostce samorządu terytorialnego (gminie) działań, które nie mieszczą się w zadaniach gminy.

W ocenie organu w kontrolowanej sprawie objęte współdziałaniem zadanie jest zadaniem publicznym, które jednakże nie może być realizowane przez Gminę P. . Analizując bowiem kwestię dopuszczalności współdziałania Gminy P. z Gminą B. w zakresie powierzenia Gminie B. zadania związanego z przeciwdziałaniem alkoholizmowi na rzecz osób w stanie nietrzeźwości doprowadzonych z terenu Gminy P. , realizowanego w ramach Izby Wytrzeźwień funkcjonującej w strukturze Centrum Interwencji Kryzysowej i Przeciwdziałania Uzależnieniom w B. oraz przekazywania z tego tytułu na ten cel środków finansowych, należy mieć na uwadze brzmienie przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Zgodnie z brzmieniem art. 39 tej ustawy organizowanie i prowadzenie izb wytrzeźwień pozostaje zadaniem powiatów i miast liczących ponad 50.000 mieszkańców. Liczba mieszkańców Gminy P. tego progu nie przekracza, a tym samym zadanie związane z prowadzeniem izb wytrzeźwień nie należy do jej właściwości (jest zastrzeżone na rzecz innych podmiotów - art. 6 ustawy o samorządzie gminnym). Z tego też powodu nie może ona współdziałać w zakresie tego zadania z Gminą B. i przekazywać z tego tytułu, na ten cel środków finansowych. Tym samym zawarcie takiego porozumienia, a zarazem wyrażenie przez Radę Miejską w P. zgody na jego zawarcie, jest niedopuszczalne.

W zakresie wyjaśnień, które przesłane zostały pismem nr [...] z dnia [...]r . przez Przewodniczącą Rady Miejskiej w P. organ nadzoru zauważył, iż zakres zadań izby wytrzeźwień został określony w art. 39 ust. 2 ustawy. W momencie zawierania porozumienia z Gminą B. na realizowanie zadania związanego z przeciwdziałaniem alkoholizmowi na rzecz osób w stanie nietrzeźwości, doprowadzonych z terenu Gminy P. , a realizowanego w ramach Izby Wytrzeźwień, nie sposób uznać, iż będą to inne działania, niż te określone w art. 39 ust. 2 ustawy. Tym samym Gmina P. nie może przekazać zadań, które nie należą do jej właściwości. Zadania opisane w art. 40 ust. 1 ustawy, na które powołano się w piśmie, są realizowane przez podmioty opisane w dalszych ustępach art. 40 ustawy (ust. 3 ustawy), nie zaś przez pracowników izby wytrzeźwień. Stąd zawarcie porozumienia w sprawie powierzenia zadań wskazanych pismem Przewodniczącej Rady Miejskiej z dnia [...] r. również nie jest możliwe. W konsekwencji powyższego organ nadzoru stwierdził, iż uchwała nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...]r r. w całości podjęta została z istotnym naruszeniem prawa, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności w całości.

W skardze skarżący organowi nadzorczemu zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, a to:

- art.18 ust.2 pkt.12, art. 7 ust. 1 pkt.14 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym – dalej u.s.g. (t.j. Dz. U. z 2013r. poz.594 ) oraz art.1 ust. 1, art.2 ust. 1pkt.6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o strażach gminnych (t.j. z 2013r. poz. 1383) w związku z art.74 u.s.g. polegające na błędnym uznaniu, że Rada Miejska nie miała prawa podjąć przedmiotowej uchwały,

- art.91 ust. 1 i ust. 3 u.s.g. przez przyjęcie, że przedmiotowa uchwała jest rażąco sprzeczna z prawem, i że uzasadnienie przedmiotowej uchwały odpowiada prawu.

Wskazując na powyższe uchybienia Rada Miejska w P. wniosła o: uchylenie zaskarżonego aktu nadzoru oraz o obciążenie Wojewody [...] w K. kosztami postępowania w sprawie.

W ocenie skarżącej powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane z naruszeniem prawa gdyż przede wszystkim we wskazanej podstawie prawnej rozstrzygnięcia nadzorczego powołano jedynie art. 91 ust. 1 u.s.g. bez wskazania właściwych przepisów prawa materialnego, z którymi akt organu gminy jest niezgodny. Jedynie z treści uzasadnienia można domyśleć się, że organ upatruje naruszenia z art. 39 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia ograniczono się do zacytowania wskazanego przepisu i stwierdzono, że zadanie prowadzenia izb wytrzeźwień nie należy do właściwości Gminy P. , czego skarżący nie neguje. W ocenie skarżącego jeżeli w rozstrzygnięciu nadzorczym w podstawie prawnej nie powołano naruszonego przepisu prawa materialnego z którym akt jest niezgodny, to zabrakło obligatoryjnego elementu rozstrzygnięcia. Co więcej, organ nie wykazał w żaden sposób, na czym to naruszenie konkretnie miałoby polegać i w czym się wyraża w odniesieniu do przedmiotowej uchwały. Wykładnia art.39 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w jej brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia przedmiotowej uchwały, prowadzi skarżącą do oczywistego wniosku, że organizowanie i prowadzenie izb wytrzeźwień pozostaje zadaniem powiatów i miast liczących ponad 50.000 mieszkańców. Izba wytrzeźwień, o której mowa w przedmiotowej uchwale, została utworzona przez Gminę B. . Jeżeli pod pojęciem "organizowanie" rozumie się ciąg następujących po sobie etapów bytu danej organizacji, to Gmina P. nie współuczestniczyła ani w jej powołaniu do życia, ani w dalszych etapach funkcjonowania tego podmiotu; nigdy też nie finansowała jej bieżącej działalności. W odniesieniu natomiast do pojęcia "prowadzenie" rozumianego jako "kierowanie czymś" lub "tworzenie czegoś", to Gmina P. nie kieruje i nie zarządza wskazaną jednostką. W ocenie skarżącego brak zatem podstaw do uznania, że przedmiotowa uchwała narusza wskazany przepis i to w stopniu rażącym, a organ nie wskazał tego naruszenia w danym stanie faktycznym, nie wywiódł też rodzaju naruszenia prawa, gdyż samo stwierdzenie, że naruszenie jest "istotne" - nie jest wystarczające. Organ nadzoru w uzasadnieniu zaskarżonego aktu jedynie ogólnikowo podał motywy rozstrzygnięcia, nie podejmując się głębszej analizy naruszonego przepisu, w szczególności zaś nie rozważył jak należy rozumieć w tym przypadku zawarty w art. 39 w/w ustawy zwrot: "organizowanie i prowadzenie", choć w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru jest obowiązany wykazać naruszenie prawa, oraz zawrzeć wykładnię naruszonego przepisu prawa i wskazać jego zastosowanie do danego rozwiązania przyjętego w uchwale organu gminy. Uzasadnienie rozstrzygnięcia nadzorczego jest nieprawidłowe, gdy nie wyjaśnia, na czym polega sprzeczność z prawem uchwały rady gminy w stopniu na tyle istotnym, że warunkującym stwierdzenie jej nieważności. Skarżąca wyjaśniła, że przedmiotową uchwałę podjęto na podstawie art. 18 ust. 1 pkt.12 oraz art.74 u.s.g. natomiast w jej uzasadnieniu przywołano art.40 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W myśl art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 26.10.1982r. osoby w stanie nietrzeźwości, które swoim zachowaniem dają powód do zgorszenia w miejscu publicznym lub w zakładzie pracy, znajdują się w okolicznościach zagrażających ich życiu lub zdrowiu albo zagrażają życiu lub zdrowiu innych osób, mogą zostać doprowadzone do izby wytrzeźwień, podmiotu leczniczego lub innej właściwej placówki utworzonej lub wskazanej przez jednostkę samorządu terytorialnego albo do miejsca zamieszkania lub pobytu. Jeżeli więc jednym z zadań gminy jest zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego, to w ramach realizacji tego zadania, porządek zakłócony przez osoby w stanie nietrzeźwości, musi być przywrócony. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że w związku z faktem, że Gmina P. nie prowadzi izby wytrzeźwień, zachodzi potrzeba zawarcia porozumienia z Gminą B. , która taką izbę posiada, w celu realizacji zadań określonych w ustawie z dnia 26 października o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Do zadań wskazanych w tej ustawie, które spoczywają na wszystkich jednostkach samorządu terytorialnego w ramach szeroko rozumianego przeciwdziałania alkoholizmowi, należy między innymi usuwanie następstw nadużycia alkoholu ( rt. 1 ust.1, art.2 ust.1 pkt.6 ustawy). Niewątpliwie jednym z następstw nadużycia alkoholu są właśnie zachowania opisane w art.40 ust.1 ustawy, a sposobem na usunięcie tych następstw i przywrócenie porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli, zwłaszcza gdy ma miejsce zagrożenie ich życia lub zdrowia - jest doprowadzenie takiej osoby do izby wytrzeźwień.

Skarżący wskazał, iż zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997r. o strażach gminnych rada gminy może utworzyć straż gminną do której zadań należy między innymi ochrona spokoju i porządku w miejscach publicznych oraz doprowadzanie osób nietrzeźwych do izby wytrzeźwień lub miejsca ich zamieszkania, jeżeli osoby te zachowaniem swoim dają powód do zgorszenia w miejscu publicznym, znajdują się w okolicznościach zagrażających ich życiu lub zdrowiu albo zagrażają życiu i zdrowiu innych osób. Straże gminne realizują więc zadanie gminy wyartykułowane w art. 7 ust. 1 pkt. 14 u.s.g. Gmina P. utworzyła straż gminną która w sytuacjach odpowiadających dyspozycji art. 11 ust. 1 pkt. 7 ustawy uprawniona była odwieźć taką osobę jedynie do izby wytrzeźwień lub do miejsca ich zamieszkania. Dopiero w wyniku zmiany ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, obowiązującej od 1.01.2014r., strażnicy gminni zostali wymienieni jako podmiot uprawniony do realizacji zadań wymienionych w art.40 ust. 1 tej ustawy. W stanie prawnym obowiązującym na dzień podjęcia przedmiotowej uchwały, w myśl wskazanego przepisu art. 11 ust. 1 pkt. 7 ustawy straż gminna nie była władna doprowadzić takiej osoby do innych miejsc, które wskazano w art.40 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi tj. do placówki, podmiotu leczniczego, czy jednostki Policji. Skarżący podkreślił, iż ustawodawca wyposażając straże gminne w kompetencję zatrzymania osoby nietrzeźwej i doprowadzenia jej do izby wytrzeźwień, nie uzależnił tego od faktu, czy dana gmina posiada taką izbę. By straż gminna mogła w pełni korzystać ze swoich uprawnień, musi mieć zapewnienie, że doprowadzona do izby osoba, zostanie w niej faktycznie przyjęta. Jednak z uprawnieniem związanym z doprowadzeniem danej osoby do izby wytrzeźwień, nie wiąże się obowiązek przyjęcia w izbie zatrzymanej osoby. W przypadku, gdy w gminie brak "swojej" izby, to przepisy prawa nie zobowiązują innych gmin, do zapewnienia przyjęcia takiej zatrzymanej osoby. Proceder odmawiania przyjmowania osób w stanie nietrzeźwości z terenów sąsiednich gmin, ma charakter nagminny. Gmina aby umożliwić realizację zadania związanego zarówno z zapewnieniem porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli jak i przeciwdziałania alkoholizmowi w formie "doprowadzenia do izby wytrzeźwień", musi zawrzeć stosowne porozumienie międzygminne. Zadanie związane z utrzymaniem porządku publicznego, bezpieczeństwem obywateli podczas usuwania następstw nadużycia alkoholu, realizowane w formie doprowadzenia osoby w stanie nietrzeźwości do izby wytrzeźwień i zatrzymania jej w izbie, jest zadaniem publicznym realizowanym przez obie gminy. Część tego zadania, związana z zatrzymaniem w izbie, może być więc przedmiotem współdziałania z Gminą B. , a przedmiotowa uchwała nie narusza prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne powołane są m.in. do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, pod względem jej zgodności z prawem.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.

Zgodnie z art. 148 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt.

Przeprowadzona przez Sąd, według powyższych kryteriów, kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] wykazała, że nie odpowiada ono przepisom prawa.

Na wstępie odnotować należy, że zgodnie z art. 171 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności, co wynika także z przepisu art. 85 u.s.g. Stosownie do art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym za istotne naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności uchwały organu gminy przyjmuje się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, LEX nr 33805). Dodać jeszcze trzeba, że o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 u.s.g. Organem nadzoru jest Wojewoda, z mocy art. 86 u.s.g. Natomiast prawną formą stwierdzenia nieważności uchwały jest rozstrzygnięcie nadzorcze, które powinno zawierać uzasadnienia faktyczne i prawne oraz pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 91 ust. 3 u.s.g.).

Przedmiotowa skarga wniesiona została na podstawie art. 3 § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z art. 98 ust. 1 u.s.g., przewidującym, że rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy podlegają zaskarżeniu z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia.

Dokonując w pierwszej kolejności oceny dopuszczalności skargi Sąd uznał, że skarga została wniesiona w wymaganym terminie, a przed jej wniesieniem zachowano wymogi proceduralne, gdyż skargę poprzedziło podjęcie przez Radę Miejską w P. uchwały z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie wniesienia skargi na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] .

Oceniając zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Sąd nie podzielił stanowiska Wojewody [...] , że zakwestionowana uchwała podjęta została z istotnym naruszeniem prawa, co uzasadniało jej wyeliminowanie z obrotu prawnego przez stwierdzenie nieważności.

Na wstępie przypomnieć należy czego dotyczyła przedmiotowa uchwała nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...]r.

Uchwała tą Rada Miejska w P. wyraziła zgodę na zawarcie porozumienia międzygminnego w sprawie powierzenia Gminie B. zadania związanego z przeciwdziałaniem alkoholizmowi na rzecz osób w stanie nietrzeźwości doprowadzonych z terenu Gminy P. realizowanego w ramach Izby Wytrzeźwień funkcjonującej w strukturze Centrum Interwencji Kryzysowej i Przeciwdziałaniu Uzależnieniom w B. .

Wojewoda [...] stwierdzając nieważność uchwały jakkolwiek podzielił ocenę Gminy P. , iż objęte współdziałaniem zadanie w zakresie przeciwdziałania alkoholizmowi pozostaje zadaniem publicznym, jednak stwierdził przy tym, iż gdy przedmiotem porozumienia jest powierzenie innej jednostce samorządu terytorialnego działań, które odczytał jako organizowanie i prowadzenie izby wytrzeźwień to, gdy nie mieści się ono w zadaniach gminy, nie jest możliwe zawarcie gminnego porozumienia komunalnego w tym zakresie . W ocenie organu nadzoru taka zaś sytuacja miała miejsce w sprawie, gdyż zadanie wynikające z uchwały Rady Miejskiej P. nie może być realizowane przez Gminę P. . Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 39 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi organizowanie i prowadzenie izb wytrzeźwień pozostaje zadaniem powiatów i miast liczących ponad 50.000 mieszkańców, tymczasem liczba mieszkańców Gminy P. tego progu nie przekracza, a tym samym zadanie związane z prowadzeniem izb wytrzeźwień nie należy do jej właściwości.

Zdaniem Sądu organ nadzoru błędnie odczytał zakres zadania wynikającego z uchwały NR [...] Rady Miejskiej w P. . Uchwała ta bowiem nie dotyczy organizowania i prowadzenia Izby Wytrzeźwień. Nie wynika to ani z treści uchylonej uchwały ani z powołanej w niej podstawy prawnej. W ocenie Sądu uchwała dotyczy realizacji zadań własnych z art. 7 ust.1 pkt 14 u.s.g. obejmujących w szczególności sprawy: porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli. To zadanie jest opisane w sposób szczegółowy w art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 października 1982 o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Pierwsza z powołanych regulacji stanowi, iż organy administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego są obowiązane do podejmowania działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych oraz zmiany struktury ich spożywania , inicjowania i wspierania przedsięwzięć mających na celu zmianę obyczajów z zakresie sposobu spożywania tych napojów , działania na rzecz trzeźwości w miejscu pracy , przeciwdziałania powstawaniu i usuwania następstw nadużywania alkoholu , a także wspierania działalności w tym zakresie organizacji społecznych i zakładów pracy. Kolejna zaś stanowi, iż zadania w zakresie przeciwdziałania alkoholizmowi wykonuje się przez odpowiednie kształtowanie polityki społecznej, w szczególności zapobieganie negatywnym następstwom nadużywania alkoholu i ich usuwanie .

W niniejszej sprawie cały etap zapobiegania negatywnym następstwom spożywania alkoholu polega na doprowadzaniu osób spożywających alkohol do Izby Wytrzeźwień funkcjonującej w strukturze Centrum Interwencji Kryzysowej i Przeciwdziałaniu Uzależnieniom w B. . W istocie rzeczy nie chodzi zatem o prowadzenie wspólnego przedsięwzięcia – Izby Wytrzeźwień, zaś czynności jakie są wykonywane w Izbie Wytrzeźwień są jednym z etapów zapobiegania następstwom nadużywania alkoholu i ich usuwania . W konsekwencji element doprowadzenia osób nietrzeźwych do Izby Wytrzeźwień przez uprawnione podmioty jest zakresem zadania własnego Gminy P. . To zaś zadanie wcale nie oznacza, że Gmina P. uczestniczy w organizowaniu i prowadzeniu Izby Wytrzeźwień.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że pogląd organu nadzoru, o braku kompetencji przez Radę Miejską w P. do realizacji zadania w postaci organizowania i prowadzenia Izby Wytrzeźwień z przyczyn wynikających z treści art. 39 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi, to jest z tej przyczyny, iż Gmina P. nie liczy ponad 50.000 mieszkańców , jest nieuprawniony. Skoro zaś w ramach przyznanej Gminie samodzielności Rada Miejska w P. była upoważniona do podjęcia uchwały skutkującej wykonywaniem zadania własnego, mieszczącego się w granicach upoważnienia ustawowego nałożonego na Gminę, w zakresie porządku publicznego, przeciwdziałania powstawaniu i usuwaniu następstw nadużywania alkoholu, zapobieganiu negatywnym następstwom nadużywania alkoholu nie można uznać by uchwała ta naruszała prawo. W tych okolicznościach nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia jej nieważności przez organ nadzoru, w trybie art. 91 ust. 1 u.s.g. W konsekwencji, zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] należało ocenić jako wydane niezgodnie z prawem, co skutkowało jego uchyleniem przez Sąd.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 148 p.p.s.a., orzeczono jak sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, zawarte w punkcie 2, uzasadnia przepis art. 152 p.p.s.a. Natomiast orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania, zamieszczone w punkcie 3, wydano na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.