Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska, Sędzia NSA Jolanta Sikorska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A.C. na bezczynność Wójta Gminy K. Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy K. Z. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 7 sierpnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku Sądu wraz z aktami; II. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy K. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny; IV. zasądza od Wójta Gminy K. Z. na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z dnia 7 sierpnia 2015 r. A. C. (dalej skarżący, wnioskodawca) pełniący funkcję Przewodniczącego Rady Gminy w K. Z. powołujac się na przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz 1198) dalej u.d.i.p., wystąpił do Wójta Gminy K. Z. (dalej Wójt, organ) z wnioskiem o udostępnienie informacji, poprzez udzielenie odpowiedzi dot.gospodarki odpadami komunalnymi,tj.:

- jakie były dochody Gminy z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w okresie od 1 lipca 2013r. do 30 czerwca 2015r.,

- ile osób miało zaległości z tytułu nie wnoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi i na jaką kwotę w okresie od 1 lipca 2013r. do 30 czerwca 2015r.,

- jakie były koszty (ujęte w art. 6r ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach) - w okresie od 1 lipca 2013r. do 30 czerwca 2015r.,

- jaki jest bilans – podając kwotę (po zestawieniu dochodów i kosztów ujętych art. 6r ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach) w okresie od 1 lipca 2013r. do 30 czerwca 2015r.,

- jakie składniki tworzą koszty obsługi administracyjnej w kwocie 179 428, 05 zł za okres od 1 lipca 2013r. do 30 czerwca 2015r.,

- ile umów zostało zawartych przez Gminę na wywóz nieczystości w okresie od 2013 r. do 2015 r.,

- kiedy zostały zawarte umowy z firmami na wywóz nieczystości w okresie od 2013 r. do 2015 r.,

- na jaki okres obowiązywania zostały podpisane umowy z firmami na wywóz nieczystości w okresie od 2013 r. do 2015 r.,

- na jakie kwoty zostały podpisane umowy z firmami na wywóz nieczystości w okresie od 2013 r. do 2015 r.,

- czy umowy zawarte z firmami były aneksowane, a jeśli tak to z jakiego powodu.

W uzasadnieniu tegoż wniosku skarżący podkreślił, że przedmiot jego wniosku ma zauważalne znaczenie dla celowości i gospodarności wydatkowania środków finansowych pochodzących z budżetu Gminy. Obowiązkiem zaś każdego radnego jest dbanie o legalne, celowe, zasadne i gospodarne wydatkowanie środków publicznych. Skarżacy wskazał, że żądane informacje winny zostać Mu udostępnione w formie kserokopii, odebrane osobiście przez wnioskodawcę.

W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 13 sierpnia 2015 r. , Wójt Gminy powołując się na okoliczność, iż informacje objęte wnioskiem zostały sporządzone i przekazane Komisji Rewizyjnej, która ma się wypowiedzieć w tym zakresie do 28 sierpnia 2015 r., uznał tworzenie kolejnych dokumentów w tym zakresie za niecelowe, wdając się jednocześnie w polemikę co do wskazanego we wniosku interesu publicznego w uzyskaniu informacji publicznych objętych wnioskiem strony. Pismem z dnia 24 września 2015 r. , wnioskodawca złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wójta w związku z nie udostępnieniem żądanej informacji publicznej, wnosząc o zobowiązanie organu do dokonania w określonym terminie czynności w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz wymierzenie organowi grzywny w wysokości 5.000,-zł, a takze zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Zdaniem skarżącego, stosownie do art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej". Zatem powoływanie się przez organ na dokumenty przedłożone Komisji Rewizyjnej jest bezzasadne. Skarżący podkreślił, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów, stąd stanowi ona treść wszelkiego rodzaju dokumentów bezpośrednio zredagowanych i technicznie wytworzonych przez podmioty wykonujące zadania publiczne. Przymiot taki posiadają także te dokumenty, których zobowiązany podmiot używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest to, w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez dany podmiot i odnosiły się do niego bezpośrednio. Zdaniem strony na tle przepisu art. 6 ust. 1 u.d.i.p. można sformułować twierdzenie, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Tym samym wnioskodawca powołując się na poglądy orzecznictwa wskazał, że każdy obywatel, w tym podatnik i opinia publiczna mają ogólne prawo do informacji o wykorzystaniu wydatków publicznych i interesie polegającym na potrzebie zapewnienia optymalnego wykorzystania funduszy publicznych. Ponadto skarżący wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego jednocześnie wywodząc, że wnioskowana przez niego informacja ma charakter prostej i nie wymagała wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, który z ostrożności wykazał. Jeśli natomiast organ uważał, że wnioskujący żąda informacji przetworzonej, to winien go wezwać do wykazania w stosownym terminie, że udostępnienie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, a po ewentualnym bezskutecznym upływie terminu - wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Tymczasem opisane pismo Wójta z dnia 13 sierpnia 2015 r., nie jest zdaniem skarżącego ani decyzją administracyjną, ani informacją, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej, co w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi o bezczynności organu. Na równi z niepodjęciem czynności przez organ należy traktować - przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co może powodować uzasadnione wątpliwości adresata odpowiedzi co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi na jego wniosek. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o oddalenie skargi, przywołał swoje stanowisko zaprezentowane w opisanym wyżej piśmie z dnia 13 sierpnia 2015 r., akcentując , że w sprawie będącej przedmiotem skargi, "Obywatel A. C." nie zwracał się do organu o udzielenie przedmiotowej informacji publicznej. Podkreślił, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej - objęty pismem z dnia 7 sierpnia 2015r. - został złożony przez Przewodniczącego Rady Gminy K. Z., którego obowiązki nadal pełni skarżący. W ocenie organu, nie może w takim stanie rzeczy skarżący wskazywać i wywodzić, iż nie miał dostępu do dokumentów, które były mu doskonale znane jako radnemu, pełniącemu funkcję Przewodniczącego Rady Gminy K. Z.. Wobec powyższego, skoro skarżący występował jako reprezentant organu stanowiącego Gminy KZ. który z racji pełnionej funkcji ma pełny dostęp do materiałów będących w dyspozycji poszczególnych komisji Rady Gminy K. Z, to obecnie nie może twierdzić, że jako obywatel tej gminy nie otrzymał oczekiwanej przez siebie odpowiedzi. Przewodniczący Rady Gminy K. Z. jest zdaniem organu, raczej podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej aniżeli do jej otrzymywania w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie danych, którymi dysponuje z urzędu, tj. jako radny i jako Przewodniczący Rady Gminy K. Z.. Prawo do informacji publicznej dotyczy bowiem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Do takich dokumentów należą materiały, którymi dysponują radni danej gminy w ramach sprawowanego mandatu. Zdaniem organu skarżący jako Przewodniczący Rady Gminy K. Z. dysponował danymi objętymi wnioskiem z dnia 7 sierpnia 2015r., bowiem sprawa objęta wnioskiem była przedmiotem prowadzonej przez Komisję Rewizyjną kontroli gospodarki odpadami. Nadto wedle końcowych wskazań organu skarżący nie wyczerpał trybu wskazanego w przepisie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ), co czyni samą skargę przedwczesną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania. Sąd administracyjny sprawuje jedynie stosowne do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz.1647) w związku z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012r.,poz.270 ze zm.), kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg m. innymi na decyzje administracyjne /pkt.1/ oraz bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 /pkt.8/.

Powyższa regulacja oznacza, że w sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest bezczynność organu (a co ma miejsce w niniejszej sprawie), to gdy Sąd uzna skargę za uzasadnioną, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wyjaśnić przy tym należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie bowiem z art.119 pkt 4 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015r., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Przepis ten zgodnie z art.2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r., poz.658), ma zastosowanie również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie nowelizacji p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku skarg na bezczynność w obecnym stanie prawnym, skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Mając na uwadze powyższe, Sąd oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi stwierdził, że w orzecznictwie zaakceptowane zostało stanowisko, zgodnie z którym, skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej nie wymaga dla jej skutecznego wniesienia uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. m.in. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 285/11; postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008r., sygn. akt I OSK 262/08; wyrok NSA z dnia 24 maja 2006r., sygn. akt I OSK 601/05 - http://www.nsa.orzeczenia. gov.pl). Podzielając w pełni powyższe stanowisko, przyjąć należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga, wbrew zarzutom organu, jest skargą dopuszczalną. Przechodząc do rozważań merytorycznych, podkreślić należy, że zgodnie z wypracowaną przez doktrynę definicją stanu bezczynności, stan ten zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu lub też nie podjął innej stosownej czynności (vide: T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, W-wa 2005, s. 86). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Z akt niniejszej sprawy niewątpliwie wynika, że żądanie skarżącego skierowane do Wójta Gminy, określone we wniosku z dnia 7 sierpnia 2015r., a szczegółowo opisane w części wstępnej niniejszego uzasadnienia, wskazuje, iż załatwienie przedmiotowego żądania winno było nastąpić na zasadach i w trybie określonym w przepisach u.d.i.p.

Podkreślić należy, że wprawdzie ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, to jednakże nie zawiera przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Ustawa ta w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Omawiana ustawa, stanowiąc generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby udostępniania, wymienione w art. 7 ust. 1 ustawy. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 ustawy). Przepis art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące osoby prawne, albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że niewątpliwe jest w sprawie, iż Wójt Gminy jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji mającej charakter informacji publicznej (art.4 ust.1u.d.i.p.).

Z kolei w myśl art. 1 ust. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie.

Jak zaś wynika z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p., udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, a zwłaszcza aktów administracyjnych oraz innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną są przy tym wiadomości dotyczące faktów zarówno wytworzone przez władzę publiczną lub inny podmiot wykonujący funkcje publiczne, jak i jedynie odnoszone (skierowane) do tych podmiotów.

Mając na uwadze, że omawiana ustawa nie definiuje pojęcia "sprawy publicznej", to dla wyjaśnienia tegoż pojęcia, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W orzecznictwie jak i doktrynie przyjęte zostało, iż informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 października 2007r, sygn.akt II SAB/Wa 85/07; wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 czerwca 2008r., sygn.akt II SAB/Ke 7/08; wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009r., sygn.akt II SAB/Kr 109/08; M.Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, str. 28).Z tej racji przyjąć należy, że informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Stanowią ją zatem tak treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy wprost od nich nie pochodzą.

Bezsprzecznie zatem żądane przez skarżącego informacje dotyczące prowadzonej przez Gminę w ramach zadań własnych ( na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 3 o samorządzie gminnym) gospodarki odpadami, posiadają przymiot informacji publicznej. Skoro tak, to przedmiotowa informacja podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w omawianej ustawie o dostępie do informacji publicznej. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie nie tylko w postanowieniach art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o dostępie do informacji publicznej, stosownie do którego udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania organów władzy publicznej, w tym o trybie działania w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, lecz i postanowieniach art. 6 ust. 1 pkt. 5 ustawy, który to przepis wprowadził kategorię majątku publicznego. Stąd informacje o majątku publicznym powinny obejmować dane o nieruchomościach, ruchomościach, a także o kondycji środków publicznych w rozumieniu o ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz.1240 ze zm.) /por. Irena Kamieńska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wyd.2 LexisNexis, W-wa 2012, str.124-125/, tym bardziej, że zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013r.,poz.885 ze zm.), gospodarka środkami publicznymi jest jawna.

Z powyższych względów, należy uznać, że informacja żądana przez skarżącego bezsprzecznie posiadała status informacji publicznej. Nadto w odniesieniu do twierdzeń organu zawartych zarówno w piśmie z dnia 13 sierpnia 2015 r. jak i w samej odpowiedzi na skargę należy podkreślić, że fakt sprawowania przez wnioskodawcę mandatu radnego – Przewodniczącego Rady Gminy K. Z. nie wyłącza go z kręgu osób legitymowanych do wystąpienia z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, nawet w sytuacji gdy informacje objęte zakresem tego wniosku mogły by być - tak jak podnosi to organ, przedmiotem późniejszego procedowania Komisji Rewizyjnej. Komisja rewizyjna, o której mowa w art.18 a ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013r., poz.594 ze zm.) - jest organem wewnętrznym rady gminy i pełni funkcje pomocnicze wobec organu stanowiącego (J.P. Tarno, Samorząd po reformie..., s. 113; L. Kieres, Sytuacja..., s. 27; A. Szewc, Ustawa..., s. 155), czyli nie jest ona "organem gminy" w rozumieniu art. 11a ust. 1. Podobnie jak pozostałe komisje stałe i doraźne tej rady, komisja rewizyjna występuje w granicach kontrolnych funkcji i kompetencji rady gminy oraz jest tej radzie podporządkowana. Jednakże w jej skład nie może wchodzić Przewodniczący Rady (art.18a ust.2 tej ustawy). Pomiędzy radą gminy oraz komisją rewizyjną występuje podział kompetencji. Wprawdzie komisja rewizyjna wypowiada się w sprawach, dla których kompetencje rozstrzygające przysługują radzie gminy, to jednak kompetencje tych dwóch organów są rozdzielne i komplementarne, tj. komisja rewizyjna wydaje w sprawie jedynie opinię, a rozstrzygnięcie tej samej sprawy należy już do rady gminy. Zatem nie znajduje żadnego uzasadnienia prawnego przyjęcie przez organ tak daleko idącego uproszczenia, że skoro informacje w zakresie tożsamym w treścią wniosku zostały sporządzone i przekazane (lub mają być) wewnętrznemu organowi kontrolnemu jakim jest Komisja Rewizyjna to należy ten fakt traktować na równi z przekazaniem owych informacji skarżącemu, który pełni funkcję Przewodniczącego Rady Gminy. Powyższe okoliczności w żaden sposób nie zwalniają bowiem Wójta Gminy z obowiązku udostępnienia skarżącemu wskazanych we wniosku danych mających charakter informacji publicznych co wykazano powyżej, tym bardziej, że w myśl art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej".

Nadto podkreślić należy, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania, albo z przekonaniem, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy (por.T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, wyrok WSA w Warszawie z 8 czerwca 2004 r. sygn. III SAB/Wa 8/04, Lex nr 160109).

Przy czym, wysłane do strony skarżącej przez organ zobowiązany pismo z dnia 13 sierpnia 2015r. w żadnym razie nie zwalnia z zarzutu bezczynności wyartykułowanego w związku z wniesioną skargą. Nie jest to bowiem pismo w którym organ udostępnia informacje objęte zakresem wniosku strony, czy też informuję że sprawa nie podlega regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej, ani tym bardziej nie można go zakwalifikować jako decyzję odmowną bądź umarzającą postępowanie w tej sprawie.

W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że zasadą winno być, iż organ interpretując zapisy ustawowe powinien dążyć do tego, aby informacja została ujawniona, przy czym niewątpliwie winien mieć na względzie ograniczenia w jej udostępnianiu, określone w art. 5 ust.1 i 2 omawianej ustawy. Na mocy art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. prawo do takiej informacji podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym to ostatnie ograniczenie nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Nadto Sąd przyjmując, że organ nie rozpatrzył wniosku w trybie określonym w omawianej ustawie, uznał za celowe odniesienie się także do kwestii podnoszonych przez obie strony, a odnoszących się do charakteru informacji publicznych, o które wnioskował skarżący, szczególnie wobec podanej przez organ okoliczności, że informacje pokrywające się z zakresem wniosku strony zostały już wcześniej sporządzone na użytek pracy komisji rewizyjnej. Bogata praktyka orzecznicza sądów administracyjnych pozwala bowiem stwierdzić, że informacją przetworzoną, jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Nadto informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma informacji tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego.( wyrok NSA z dnia 17.10.2006 r. sygn. akt I OSK 1347/05 LEX 281369 ).Tytułem uzupełnienia należy także wskazać, że nawet odmowa udzielenia informacji przetworzonej z uwagi na brak interesu publicznego nie oznacza, że w każdym przypadku wyłączona jest tym samym możliwość udostępnienia informacji w ogóle. Jeżeli zatem żądanie wnioskodawcy, w zakresie niewymagającym przetworzenia jest możliwe do samodzielnego uwzględnienia, to odmowa udzielenia informacji ze względu na brak interesu publicznego może dotyczyć tylko tej części żądania, której spełnienie wymaga przetworzenia (vide: T. R. Aleksandrowicz "Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej", LexisNexis 2004, s. 103). W odniesieniu natomiast do samej kwestii istnienia w tej sprawie szczególnego interesu społecznego w uzyskaniu - udzieleniu informacji przetworzonej, w oderwaniu od pozostałych okoliczności wskazanych przez organ, należy podkreślić, że każdy członek określonej wspólnoty samorządowej, stosownie do art. 61 Konstytucji, ma prawo do uzyskiwania informacji od organów (podmiotów) danej jednostki samorządu terytorialnego co do wykonywania jej zadań i obowiązków, w tym określonych w przepisach art.6-10 ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym . Prawidłowe wykonywanie tych obowiązków leży niewątpliwie w interesie publicznym i to zarówno w skali terytorialnej - danej gminy, jak i w skali ogólnokrajowej. Występowanie interesu publicznego po stronie wnioskodawcy, w ocenie sądu, ulega wzmocnieniu poprzez fakt sprawowania przez skarżącego funkcji radnego, przewodniczącego Rady Gminy w K. Z. Nadto przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy nie może być interpretowany w ten sposób, że dla uzyskania informacji publicznej wyłącznie na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że żądane informacje mają istotne znaczenie, z punktu widzenia interesu publicznego, dla ogółu obywateli, są istotne dla potencjalnie dużej liczby podmiotów, że mogą mieć wpływ na funkcjonowanie określonych podmiotów publicznych, uczestników życia społecznego, lecz adresat wniosku powinien ustalić, ocenić i wykazać, że udzielenie żądanej informacji nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dla dokonania takiej oceny znaczenie ma zatem nie tylko intencja wnioskodawcy i wskazany przez niego cel, lecz także istota i charakter żądanej informacji. W przepisie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy chodzi bowiem o to, czy uzyskanie - udostępnienie określonej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego tj. może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w określonej dziedzinie życia społecznego, może wpływać na poprawę, usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności.

W takim też kontekście organy administracji powinny rozpatrzyć żądanie skarżącego, w trybie zgodnym z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej uwzględniając także przedstawioną wcześniej argumentację Sądu.

Mając na uwadze powyższe, należało przyjąć, że w rozpatrywanej sprawie Wójt Gminy pozostawał w bezczynności, w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 7 sierpnia 2015r., co zaś zobowiązywało Sąd do orzeczenia jak w pkt I wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1) p.p.s.a.

Sąd jednocześnie miał na uwadze, że w obecnym stanie prawnym art. 149 p.p.s.a. zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność polega nie tylko na zobowiązaniu organu do podjęcia w ustalonym terminie określonych działań, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy owa bezczynność miała miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Odnosząc się do kwestii, czy w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa w zwłoce co do udostępnienia przez organ żądanej informacji publicznej, Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie nie miało charakteru rażącego, tym bardziej, że przedmiotowa bezczynność organu wynikała z przyjętej przez organ wykładni przepisów omawianej ustawy, a której to wykładni Sąd nie podzielił. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji wyroku. Tą samą okoliczność Sąd miał na względzie oddalając w pkt III wniosek o wymierzenie organowi grzywny, zwłaszcza, że jej wymierzenie ustawodawca pozostawił uznaniu Sądu (art.149 § 2 p.p.s.a).

O kosztach postępowania orzeczono w pkt IV na zasadzie art. 200 p.p.s.a.

| |