Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 rok oddala skargę.

W dniu [...] r. spółka P. S.A. w W. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] r. nr [...], określającą skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r.

Wnioskiem z [...] r. P. S.A. wystąpiła do Prezydenta Miasta P. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009 – 2014 (w tym za rok 2013 w kwocie [...]zł) oraz o zwrot nadpłaty wraz z korektą deklaracji podatkowych za ten okres. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że przyczyną powstania nadpłaty było:

1. błędne opodatkowanie w latach 2009 — 2013 budynku lokomotywowni, zlokalizowanej na terenie Miasta P., o nr inwentarzowym [...], jako budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy lokomotywownia nie powinna podlegać podatkowi od nieruchomości,

2. błędne opodatkowanie w okresie od września 2012 r. do końca 2014 r. budynku portierni, zlokalizowanego na terenie Miasta P., przy ul. [...], o nr inwentarzowym [...] oraz błędnie opodatkowanie w latach 2009 – 2014:

. budynku administracyjnego w części niewynajętej, zlokalizowanego na terenie Miasta P., o nr inwentarzowym [...],

. budynku laboratorium, zlokalizowanego na terenie Miasta P. , przy ul. [...], o nr inwentarzowym [...],

jako budynków związanych z działalnością gospodarczą podczas gdy budynki te powinny być opodatkowane z zastosowaniem stawek właściwych dla budynków pozostałych,

3. błędne opodatkowanie w latach 2009 - 2013 [...] m2 oraz w roku 2014 powierzchni [...] m2 działki nr [...] o nr inwentarzowym [...], jako gruntów związanych z działalnością gospodarczą, podczas gdy grunt nie powinien podlegać podatkowi od nieruchomości,

4. błędne opodatkowanie w latach 2009 — 2014 magazynu przesyłkowego, zlokalizowanego na terenie Miasta [...], o nr inwentarzowym [...], jako budynku związanego z działalnością gospodarczą, podczas gdy w okresie od stycznia 2009 r. do lipca 2011 r. magazyn powinien być opodatkowany z zastosowaniem stawek dla budynków pozostałych, a od sierpnia 2011 r. w stosunku do magazynu powinno znaleźć zastosowanie zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: "u.p.o.l.").

Odnosząc się w pierwszej kolejności do błędnego opodatkowania budynku lokomotywowni spółka wyjaśniła, że od 10 lat stan lokomotywowni jest niedostateczny. Obiekt ten nie posiada instalacji wodociągowej i elektrycznej, brak instalacji centralnego ogrzewania, co uniemożliwia wykorzystanie lokomotywowni w działalności gospodarczej. Przede wszystkim jednak lokomotywownia nie posiada poszycia dachowego, które zostało zerwane i obecnie nie spełnia już swojej funkcji - nie zapewnia ochrony przed czynnikami zewnętrznymi. Ze względu na zerwany dach lokomotywownia nie posiada cech budynku, określonych w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i nie stanowi całości techniczno — użytkowej, a co za tym idzie, nie jest również obiektem budowlanym, w związku z czym w ogóle nie może być przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Do wniosku dołączono 3 fotografie przedstawiające ww. obiekt z zewnątrz oraz protokół nr [...] z przeglądu okresowego pięcioletniego stanu technicznego obiektu z [...] r., w którym stan pokrycia dachowego oraz stolarki okiennej oceniono jako zły i odnotowano odłączenie instalacji wodociągowej, kanalizacyjnej i elektrycznej. Pozostałe elementy znajdowały się w stanie dostatecznym. W uwagach końcowych wskazano, że stan techniczny budynku jest zły, jest on wyłączony z eksploatacji, zamknięty i zabezpieczony przed dostępem osób postronnych. Z uwagi na fakt, że stan obiektu z roku na rok się pogarsza, konieczna byłaby decyzja co do dalszych losów hali okrągłej. Z uwagi na bezpieczeństwo osób postronnych zalecono bieżące monitorowanie zabezpieczeń otworów okiennych i drzwiowych na hali i uzupełnianie ich w razie potrzeby. W chwili kontroli wszystkie otwory okienne były zabezpieczone płytami wiórowymi.

Wyjaśniając błędne opodatkowanie portierni, budynku administracyjnego oraz laboratorium spółka wskazała, że budynki te ze względu na niedostateczny stan techniczny nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, dlatego też powinny być opodatkowane z zastosowaniem stawek dla budynków pozostałych. Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych wskazała, że względy techniczne odnoszą się do okoliczności zewnętrznych i fizycznych, które zawsze dotyczą substancji przedmiotu opodatkowania, przy czym chodzić może zarówno o takie wady fizyczne budynku i budowli, które uniemożliwiają w sposób stały korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, jak również o inne faktycznie występujące przeszkody. Zwróciła uwagę na postępującą korozję biologiczną portierni oraz zły stan urządzeń odprowadzających wodę, ponadto na zły stan techniczny dachu, który jest nieszczelny (przecieka w wielu miejscach) i nie pełni już swojej funkcji. Opisując budynek administracyjny zaznaczyła, że najbardziej zniszczone jest poszycie dachowe, które już w 2009 r., zgodnie z okresowymi protokołami kontroli stanu technicznego, nadawało się do wymiany. Dach budynku jest nieszczelny i nie zapewnia ochrony przed czynnikami zewnętrznymi. Wadliwe poszycie dachowe jest przyczyną gromadzenia się w niewynajmowanej części budynku administracyjnego wilgoci, co dodatkowo pogarsza stan techniczny. Odnosząc się do budynku laboratorium stwierdziła, że znajduje się w złym stanie technicznym od co najmniej 10 lat. Nieszczelne jest poszycie dachowe, a wewnątrz widoczne są zacieki, oraz miejsca, w których gromadzi się woda. Budynek ten stał się również obiektem dewastacji - zostały zniszczone okna, drzwi, oraz elewacja budynku. Rozkradziono także elementy instalacji elektrycznej i wodociągowej, przez co do budynku nie mogą być doprowadzone media. Widoczne są również ubytki w murze.

Ustosunkowując się z kolei do błędnego opodatkowania działki nr [...] spółka wskazała, że w ewidencji gruntów i budynków posiada oznaczenie R – grunty orne oraz nigdy nie była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem spółki spełnia więc wszystkie przesłanki wskazane w art. 2 ust. 2 u.p.o.l., które warunkują możliwość wyłączenia spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Odnosząc się natomiast do magazynu przesyłkowego wskazano, że 10 lat temu uległ on spaleniu i ze względów technicznych nie mógł być wykorzystywany w działalności gospodarczej. W wyniku pożaru kompletnemu zawaleniu uległ dach budynku, zniszczone zostały także mury oraz elementy instalacji elektrycznej. W dniu [...] r., zgodnie z decyzją Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, magazyn został wpisany do rejestru zabytków województwa wielkopolskiego pod nr [...], a [...] r. zakończyły się roboty budowlane przy magazynie, prowadzone zgodnie z pozwoleniem konserwatora zabytków. W związku z powyższym, w okresie od stycznia 2009 r. do lipca 2011 r. magazyn powinien być opodatkowany z zastosowaniem stawek właściwych dla budynków pozostałych, natomiast od sierpnia 2011 r. powinien korzystać ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Do wniosku spółka dołączyła decyzję z [...] r. nr [...] w sprawie wpisania do rejestru zabytków województwa wielkopolskiego pod numerem [...] zespołu stacji [...] wraz z otoczeniem przy ul. [...] w miejscowości P. (w tym budynek lokomotywowni okrągłej z wyposażeniem oraz budynek magazynu towarowego) oraz zawiadomienie o zakończeniu prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków z dnia [...] r., obejmujące zabezpieczenie uszkodzonego na skutek pożaru budynku magazynu towarowego poprzez uzupełnienie wzmocnień konstrukcji ścian i stropów, wykonanie zadaszenia budynku i zabezpieczenie fundamentu budynku.

Wśród nadesłanych przez spółkę, w odpowiedzi na wezwania organu, dokumentów znajdują się m. in.:

1. protokół kontroli okresowej 5-letniej stanu technicznej sprawności z maja 2009 r., przeprowadzonej w budynku administracyjnym, w którym określono stan dachu – pokrycia dachowego jako zadawalający (dach nieszczelny na części wysokiej budynku), wskazano na dobry stan konstrukcji dachu, dobry stan rynien, średni stan rur spustowych, zadawalający stan kominów. Stan stropu, fundamentów, ścian wewnętrznych, klatek schodowych, schodów, stolarki i posadzki określono jako dobry. Stwierdzono sprawność instalacji zimnej i ciepłej wody, sanitarnej, a także ogrzewania elektrycznego. Określono, że budynek jest zadbany, pod względem technicznym nadaje się do eksploatacji. Zalecono naprawienie pokrycia papowego dachu;

2. protokół nr [...] z przeglądu okresowego rocznego stanu technicznego obiektu przeprowadzonego [...] r. w budynku administracyjnym, w którym wskazano na średni stan konstrukcji budynku i dachu (widoczne zużycie, długotrwałe zawilgocenia miejscowe), zadawalający stan pokrycia dachowego (widoczne zużycie, papa – sporadyczne przecieki); stwierdzono brak części rury spustowej, woda zalewa róg budynku. Odnotowano zadawalający stan stolarki okiennej (zalecono częściową wymianę). Określono, że obiekt nadaje się do dalszej eksploatacji;

3. protokół nr [...] i protokół nr [...] z przeglądu okresowego rocznego stanu technicznego obiektu przeprowadzonego [...] r. w budynku laboratorium, w którym stan pokrycia dachowego określono jako zadawalający (widoczne zużycie, zestarzenie, sporadyczne przecieki, miejscowy ubytek papy w części okapowej), a stan obróbki blacharskiej jako zły (brak części rynien i rur spustowych, pozostałe uszkodzone). Ogólny stan techniczny określono jako zadawalający oraz wskazano, że obiekt nadaje się do dalszej eksploatacji;

4. protokół nr [...] przeglądu technicznego okresowego z dnia [...] r. w budynku hali okrągłej, w którym wskazano na zły stan konstrukcji dachu i zły stan stolarki okiennej oraz na dostateczny stan pozostałych elementów. Stwierdzono zły stan techniczny obiektu. Odnotowano, że budynek został wyłączony z eksploatacji, jest zamknięty i zabezpieczony przed dostępem osób pracujących i postronnych;

5. protokół potwierdzenia wykonania przeglądu okresowego (oględzin) instalacji elektrycznych wnętrzowych nr [...] z dnia [...] r. w budynku magazynowym. Zaznaczono, że instalacja jest całkowicie zdewastowana, odnotowano brak opraw i osprzętu, zdewastowanie tablic rozdzielczych;

6. protokół nr [...] z okresowej rocznej kontroli stanu technicznego z dnia [...] r. w budynku portierni, w którym określono stan techniczny konstrukcji dachu i pokrycia dachowego jako średni (dach konstrukcji drewnianej pokryty dachówką, pokrycie nieszczelne, niekompletne), stan rynien, rur spustowych, obróbek blacharskich jako zły (blacha ocynkowana, porośnięta trawą, brak rur spadowych), stan stolarki budowlanej jako średni (stolarka okienna i drzwiowa drewniana, nieszczelna). Stan techniczny obiektu określono jako średni.

W toku postępowania w sprawie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r., wszczętego postanowieniem z dnia [...] r., Prezydent Miasta P. wystąpił do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o wydanie postanowienia w sprawie zajęcia stanowiska dotyczącego utrzymania i konserwacji zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami m. in. budynku magazynowego położonego przy ul. [...]. W odpowiedzi z [...] r. Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w P. Delegatura w P., odnosząc się do budynku magazynowego wyjaśnił, że jest on wpisany do rejestru zabytków jako element zespołu stacji [...] pod numerem [...] i w chwili wpisu do rejestru był obiektem nieużytkowanym. W nocy z [...] r. na [...] r. uległ częściowemu spaleniu. Podczas prac gaśniczych obiekt został zalany wodą. Po tym zdarzeniu spółka uzyskała pozwolenie z [...] r. na jego zabezpieczenie. Obejmowało ono m. in. częściową rozbiórkę stwarzających zagrożenie konstrukcji dachu i ścian oraz wykonanie zadaszenia nad częścią uznaną za spełniającą wymogi bezpieczeństwa. Po realizacji tych działań właściciel nie podjął dalszych kroków zmierzających do odbudowy obiektu. Od chwili wpisu do rejestru stan zachowania magazynu nie poprawił się, lecz ulega systematycznemu pogorszeniu i destrukcji. W związku z powyższym wskazano na brak podstaw do wydania pozytywnej opinii, że obiekt ten jest właściwie użytkowany, zabezpieczony i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162, poz. 1568 ze zm.; dalej: "ustawa o ochronie zabytków").

Prezydent Miasta P. decyzją z [...] r. określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie [...]zł. Organ zgodził się ze skarżącą w kwestii błędnego opodatkowania gruntu działki nr [...] położonej w P., jednak nie zgodził się z nią w kwestii opodatkowania budynku lokomotywowni, budynku administracyjnego, portierni, laboratorium oraz magazynu. Opierając się na treści protokołów z przeglądu okresowego stanu technicznego z [...] r. i [...] r., a także dokumentacji fotograficznej, wskazał że budynek lokomotywowni nadal posiada cechy budynku, albowiem w protokołach nie ma żadnej informacji, że obiekt nie posiada dachu. Stwierdzenia, że konstrukcja dachu i jego pokrycie jest w złym stanie dowodzi, że ten element konstrukcji istnieje. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ zaznaczył, że stan dachu, jego uszkodzenie lub częściowe usunięcie nie oznacza, że dany obiekt nie posiada dachu. Ze zdjęć wynika, że dach jest co prawda uszkodzony, ale istnieje. Z dokumentów dotyczących lokomotywowni wynika jednak, że obiekt faktycznie nie jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a nadto znajduje się w złym stanie technicznym, co uzasadnia opodatkowanie go wg stawki dla budynków pozostałych.

Powołując się na art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. organ wskazał, że przy interpretacji względów technicznych należy brać pod uwagę nie tylko przeszkody istniejące w danym momencie, ale posiadające charakter trwały i obiektywny, tzn. taki, który jest niezależny od woli przedsiębiorcy. Względy natury technologicznej, ekonomicznej czy finansowej, bądź też podejmowane przez przedsiębiorcę decyzje gospodarcze (np. w kwestii remontu) lub też brak racjonalnych działań, które w efekcie doprowadziły do złego stanu technicznego, nie są zaliczane do względów technicznych, o których mowa w ww. przepisie. Powołując się na zapisy w protokołach z okresowego stanu technicznego budynku portierni, budynku administracyjnego i laboratorium wskazał, że żaden z nich nie znajduje się w złym stanie technicznym. Co więcej, budynek administracyjny i laboratorium nadają się do dalszej eksploatacji, a budynek portierni co prawda przeznaczony jest do rozbiórki, ale jego stan techniczny jest średni. Jednocześnie w protokołach zaleca się wykonanie typowych robót remontowych. Stan techniczny ww. budynków nie ma zatem charakteru trwałego, niezależnego od strony. Organ stwierdził, że gdyby ze względów technicznych przeprowadzenie tych remontów nie było możliwe, a ponadto gdyby wykluczało to możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, dopiero wtedy spełniona byłaby przesłanka opodatkowania przy zastosowaniu obniżonej stawki podatku od nieruchomości, co w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiło. Brak woli właściciela, by doprowadzić obiekt do stanu używalności nie może uzasadniać obniżenia stawki podatkowej.

Odnosząc się z kolei do opodatkowania budynku magazynu, organ powołując się na brzmienie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. i opinię Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] r. wskazał, że magazyn nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z wymogami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a więc nie został spełniony drugi warunek konieczny do objęcia magazynu zwolnieniem z opodatkowania.

Końcowo organ wskazał, że określając zobowiązanie podatkowe opierał się również na danych zawartych w deklaracji rocznej na podatek od nieruchomości za 2013 r. oraz na korektach deklaracji na podatek od nieruchomości złożonych w roku 2013 (za miesiące marzec, sierpień, wrzesień i październik 2013 r.), które nie budzą jego wątpliwości.

W odwołaniu od ww. decyzji spółka zarzuciła jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przez błędne uznanie, że budynek lokomotywowni posiadał cechy pozwalające na zakwalifikowanie go do kategorii budynków i opodatkowanie go stawką dla budynków pozostałych; art. 1a ust. 1 pkt 3 przez błędne uznanie, że stan techniczny budynku portierni, budynku administracyjnego oraz budynku laboratorium nie powodował, ze straciły one cechy budynków mogących służyć działalności gospodarczej, a w konsekwencji nie zaistniały względy techniczne uzasadniające zastosowanie stawki opodatkowania właściwej dla budynków pozostałych oraz art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. przez jego niezastosowanie w odniesieniu do magazynu przesyłkowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Dokonując w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy ustaleń zbieżnych z ustaleniami organu pierwszej instancji, organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu, nieosłonięty, nieograniczony od góry, przestaje być budynkiem, a nawet obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowalnego. Budynek lokomotywowni posiada dach, wobec czego zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. uznał za nietrafny. Ponadto organ odwoławczy zgodził się z organem pierwszej instancji w kwestii opodatkowania budynku lokomotywowni przy przyjęciu stawki dla budynków pozostałych, albowiem obiekt rzeczywiście nie jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a ponadto znajduje się w stanie technicznym uniemożliwiającym prowadzenie tej działalności.

W dalszej kolejności SKO wskazał, że w odniesieniu do portierni, budynku laboratorium oraz budynku administracyjnego nie zachodzą względy techniczne, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., uniemożliwiające wykorzystywanie budynków do prowadzenia działalności gospodarczej. Ww. budynki nadają się do dalszej eksploatacji, co wprost wynika z przedłożonych protokołów. Stan techniczny budynków został określony jako średni w odniesieniu do budynku portierni i budynku administracyjnego oraz zadawalający w odniesieniu do budynku laboratorium. W protokołach z przeglądów technicznych zaleca się wykonanie typowych prac remontowych, a okoliczność, że spółka ich nie dokonywała nie jest podstawą do zastosowania wobec tych budynków obniżonej stawki podatkowej podatku od nieruchomości. Tym samym, budynki te jako znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy powinny być opodatkowane według stawek właściwych dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Rozpatrując kwestię opodatkowania budynku magazynu, organ odwoławczy powołując się na art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., art. 5, art. 3 pkt 6 i art. 38 ustawy o ochronie zabytków wskazał, że jedną z przesłanek zwolnienia od podatku od nieruchomości jest należyte utrzymanie i konserwacja obiektu w zgodzie z przepisami o ochronie zabytków, a nie podejmowanie jakichkolwiek działań w tym zakresie. Nie wystarczy bowiem wykonanie jakichkolwiek prac na nieruchomości, czy też czynienie na nią jakichkolwiek nakładów. Jak wynika z pisma Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków z [...] r., a także zawiadomienia o zakończeniu prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych z [...] r., przeprowadzone prace obejmowały zabezpieczenie uszkodzonego na skutek pożaru budynku magazynu poprzez uzupełnienie wzmocnień konstrukcji ścian i stropów oraz zadaszenie budynku, wykonano zabezpieczenie fundamentów budynku. Od tej daty spółka nie przeprowadziła w magazynie żadnych działań w celu utrwalenia substancji zabytku, mających na celu zahamowanie procesów jego destrukcji oraz dokumentowanie tych działań, prac restauratorskich i robót budowlanych przy budynku, a także nie utrzymuje zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie. W związku z powyższym, magazyn jako budynek będący w posiadaniu przedsiębiorcy, podlega opodatkowaniu według stawki dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W skardze na ww. decyzję, spółka zarzuciła jej naruszenie przepisów prawa materialnego, t.j.:

1. art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. la ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przez błędne uznanie, że budynek lokomotywowni o nr inwentarzowym [...] posiadał cechy pozwalające na zakwalifikowanie tego obiektu do kategorii budynków i opodatkowanie go stawką dla budynków pozostałych;

2. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez błędne uznanie, że stan techniczny następujących budynków:

a. budynku administracyjnego o nr inwentarzowym [...],

b. budynku laboratorium o nr inwentarzowym [...]

nie spowodował, że straciły one cechy budynków mogących służyć działalności gospodarczej, a w konsekwencji nie zaistniały względy techniczne uzasadniające zastosowanie stawki opodatkowania właściwej dla budynków pozostałych;

3. art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. przez jego niezastosowanie w odniesieniu do magazynu przesyłkowego o nr inwentarzowym [...]

Jednocześnie spółka wniosła o uchylenie decyzji SKO, a także uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Uzasadniając skargę spółka wskazała, że w odniesieniu do dachu lokomotywowni nie można mówić jedynie o uszkodzeniu dachu, co potwierdza dokumentacja fotograficzna zamieszczona we wniosku. O uszkodzeniu dachu można byłoby mówić, gdyby brakowało poszczególnych płyt dachowych, a nie jego połaci. Ewentualne przywrócenie dachu wiązałoby się z jego wybudowaniem od nowa, gdyż stan poszycia dachowego wymaga zdecydowanie dalej idących działań niż tylko uzupełnienie braków materiału. Spółka podkreśliła również, że ustawodawca nie przewidział w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wymogu, zgodnie z którym zaistniałe "względy techniczne" muszą być niezależne od działania bądź zaniechania podatnika. W związku z tym interpretacja wyżej wskazanego przepisu u.p.o.l. w taki sposób, że do stanu technicznego obiektu nie może przyczynić się podatnik prowadziłaby do nieuprawnionej zawężającej interpretacji pojęcia przesłanki "względów technicznych". Ponadto spółka stanęła na stanowisku, że zwrot "nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności gospodarczej" należy odczytywać jako obiektywne okoliczności, które w danym okresie uniemożliwiają prowadzenie działalności gospodarczej podatnika z wykorzystaniem określonego obiektu. Czynniki wpływające na takie zakwalifikowanie nieruchomości nie muszą być jednak nieodwracalne - ustawodawca nie zawarł w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. takiego wymogu. Zauważono jednak, że "względy techniczne", które zaistniały w stosunku do spornych budynków nie mogą być scharakteryzowane jako przemijające. Spółka bez podjęcia rozległych prac remontowych nie mogłaby przywrócić budynków do stanu, który pozwalałby na wykorzystanie ich w prowadzonej przez P. działalności. Spółka podkreśliła, że sporne budynki wymagają wymiany okien, naprawy poszycia dachowego, wykonania obróbek blacharskich. Względy techniczne uniemożliwiają bezpieczne wykorzystywanie budynków w działalności gospodarczej, chociażby ze względu na § 15 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy z dnia 26 września 1997 r. Nie można bowiem zapewnić odpowiedniej temperatury oraz zabezpieczyć przed wilgocią wnętrza budynku, który posiada nieszczelny dach oraz wymaga wymiany stolarki drzwiowej i okiennej. Odnośnie budynku magazynu spółka wskazała, że po jego spaleniu wykonała prace remontowe polegające m.in. na zabezpieczeniu budynku, częściowej rozbiórce ścian i dachu oraz wykonaniu zadaszenia nad częścią spełniającą wymogi bezpieczeństwa i to spółka była inicjatorem takich działań.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna albowiem w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego, w tym zarzucanych w skardze art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1, art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

Kwestia sporna w niniejszej sprawie dotyczy części przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości (podmiot tego podatku jest bezsporny) i jest nią opodatkowanie w 2013 r. budynku lokomotywowni, budynków administracyjnego i laboratorium oraz magazynu przesyłkowego. Skarżąca twierdzi, że lokomotywownia utraciła cechy pozwalające zakwalifikować ją do kategorii budynków (i opodatkować stawką dla budynków pozostałych), budynek administracyjny i laboratorium ze względów technicznych powinny zostać opodatkowane stawką jak dla budynków pozostałych, zaś magazyn przesyłkowy jako zabytek wpisany do rejestru zabytków, w który dokonano prac remontowych, powinien zostać zwolniony z opodatkowania. Natomiast organy obu instancji uznały, że lokomotywownia jest budynkiem, który ze względów technicznych opodatkowały stawką jak dla budynków pozostałych, natomiast stan techniczny budynku administracyjnego i laboratorium nie uniemożliwia wykorzystania ich do działalności gospodarczej, zaś Wielkopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków stwierdził brak przesłanek do wydania pozytywnej opinii, że magazyn przesyłkowy (wpisany do rejestru zabytków) jest właściwie użytkowany, zabezpieczony i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków, zatem nie spełnia drugiego warunku koniecznego do objęcia go zwolnieniem z podatku od nieruchomości.

Rozważania należy rozpocząć od wskazania, że w sprawie znalazły zastosowanie przepisy u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2013 r., tzn. w roku którego dotyczy niniejsze postępowanie. Z treści art. 2 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty; budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast w myśl art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budynek to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Należy zaznaczyć, że definicja ta jest tożsama z definicją budynku zawartą w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.; dalej: "P.b"). Jeżeli zatem obiekt budowlany nie spełnia wskazanych w przytoczonym wyżej przepisie wymogów, w oparciu o które mógłby zostać uznany za budynek, wówczas wykluczone jest opodatkowanie go podatkiem od nieruchomości.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że powołana wyżej ustawowa definicja budynku nie uwzględnia jego stanu technicznego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 3 kwietnia 2014 r. II FSK 821/12; z 21 lipca 2015 r. II FSK 1157/15 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 2 grudnia 2015 I SA/Gd 1230/15; wszystkie cytowane w niniejszym wyroku orzeczenie dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl)). Konsekwencją takiego rozumowania jest stwierdzenie, że obiekt budowlany pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, faktycznych czy prawnych nie jest i nie może być wykorzystywany zgodnie z jego przeznaczeniem. Przy badaniu czy dany obiekt jest budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. nie ma zatem znaczenia brak w nim okien, schodów, instalacji, fragmentów dachu ani też stopień zdewastowania budynku bądź niemożność jego wykorzystywania. Niezbędnymi jego elementami są natomiast: trwałe związanie z gruntem, wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, fundamenty, dach.

Zarówno w prawie budowlanym, jak i w ww. ustawie podatkowej brak definicji dachu. W potocznym znaczeniu dach, to część budynku ograniczająca go z góry, przykrywająca budynek, chroniąca go przed działaniem czynników zewnętrznych (np. opadów). Składa się on z konstrukcji nośnej, którą stanowi więźba dachowa oraz z pokrycia. W powołanych wyżej wyrokach (oraz w wyrokach: NSA z 3 kwietnia 2014 r. II FSK 812/12, z 6 października 2015 r. II FSK 321/14; WSA w Krakowie z 8 maja 2013 r. I SA/Kr 191/13) sądy administracyjne prezentują również jednolite stanowisko, zgodnie z którym budynek posiada dach do momentu jego całkowitego usunięcia, demontażu, rozbiórki. Stan dachu, jego uszkodzenie lub częściowe usunięcie nie oznacza, że dany obiekt "nie posiada dachu" i przez to przestaje być budynkiem w rozumieniu u.p.o.l. Dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu, nieosłonięty, nieograniczony z góry przestaje być budynkiem, a tym samym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela zaprezentowane w ww. wyrokach stanowisko, przyjmując je jako własne. Należy podkreślić, że nawet znacznie uszkodzony i przez to niespełniający swej ochronnej funkcji dach nie przestaje być istniejącym elementem obiektu budowlanego jakim jest budynek.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę, że z zebranego materiału dowodowego (w tym zdjęć), tj. dokumentów przedłożonych przez skarżącą wraz z wnioskiem o stwierdzenia nadpłaty, jak i w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego wynika, że budynek lokomotywowni, wbrew twierdzeniom spółki, w 2013 r. posiadał cechy budynku, w tym dach. W złożonym w grudniu 2014 r. wniosku o stwierdzenie nadpłaty [...] S.A. zamieściła 3 zdjęcia lokomotywowni, na których wyraźnie widać zarówno więźbę dachową, jak i ubytki poszycia dachu. Sama skarżąca uzasadniając wniosek zwróciła uwagę na "brak poszycia dachowego, które zostało zerwane i obecnie nie spełnia swojej funkcji – nie zapewnia ochrony przed czynnikami zewnętrznymi". Nie można jednak utożsamiać poszycia dachowego, a zatem elementu pokrywającego konstrukcję dachu, z dachem, o którym mowa w definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 2 P.b. W świetle przytoczonego wyżej stanowiska judykatury ubytki w poszyciu dachowym, czy nawet jego zerwanie, a tym samym niezapewnienie ochrony przed czynnikami zewnętrznymi nie oznacza jeszcze, że budynek jest pozbawiony dachu. Ze sporządzonego [...] r. protokołu przeglądu technicznego okresowego budynku hali okrągłej (lokomotywowni) wynika, że zarówno drewniana konstrukcja dachu, jak i pokrycie dachowe z papy termozgrzewalnej są w złym stanie, a w konstrukcji dachu stwierdzono uszkodzenia. Zły stan dachu potwierdza również fotografia nr [...] załączona do ww. protokołu, na której ubytki pokrycia dachu są widoczne, ale również potwierdza ona, że dach wówczas istniał. Także z dołączonego do wniosku o stwierdzenie nadpłaty protokołu z przeglądu okresowego pięcioletniego stanu technicznego budynku hali okrągłej z [...] r. zły stan konstrukcji dachu i pokrycia dachowego, to jednak potwierdza, że dach istniał nadal. W pełni zasadnie zatem organy obu instancji, biorąc pod uwagę powyższe dowody, uznały że sporny obiekt posiada dach, co powoduje, że spełnia on kryteria do uznania go za budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Tego stwierdzenia nie może zmienić bardzo zły stan dachu, uniemożliwiający korzystanie z budynku. Przy kwalifikowaniu bowiem danego obiektu pod uwagę należy brać występowanie elementu budynku, jakim jest dach, nie zaś stan techniczny tego dachu. Słusznie zatem organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji podzielił stanowisko, organu pierwszej instancji prawidłowo, że sporny obiekt nie utracił cech budynku w rozumieniu przepisów u.p.o.l., gdyż w 2013 r. posiadał dach. Następnie zasadnie przeszedł do badania wystąpienia przesłanki względów technicznych, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i uznając, że sporny budynek nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej z tych właśnie względów, opodatkował go podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla tzw. budynków pozostałych. W tej sytuacji pierwszy z zarzutów skargi Sąd uznał za chybiony.

W dalszej kolejności należy przypomnieć, że w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust.1 pkt. 1 lit. b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Podkreślić należy, że definicja ustawowa zawarta w art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. nie nawiązuje do przesłanki wykorzystywania nieruchomości na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą, a jedynie mówi, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej muszą być w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu gospodarczego. Wskazuje ona jedynie na niemożność wykorzystania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Oznacza to, że nieruchomość, nawet niewykorzystywaną faktycznie w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej, uznaje się za związaną z działalnością gospodarczą. Zatem dla oceny czy dana nieruchomość związana jest z prowadzeniem działalności gospodarczej niezbędne jest ustalenie, czy jest ona w posiadaniu przedsiębiorcy czy też nie.

Problematyka "względów technicznych", o których mowa w ww. przepisie doczekała się obszernego orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Niektóre z zapadłych w tym zakresie wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego powołane zostały przez każdą ze stron postępowania. Stanowisko w nich zawarte podziela również Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Należy przy tym dodać, że względy techniczne jako przesłanki o charakterze wyjątkowym powinny być rozumiane ściśle – jako związane ze stanem technicznym nieruchomości, a nie z jej stanem technologicznym, ekonomicznym czy finansowym (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2012 r., II FSK 2407/12; publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl)

W orzecznictwie sądowym powszechnie akceptowany jest pogląd, że "względy techniczne" oznaczają trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej. Są to okoliczności natury technicznej całkowicie uniemożliwiające wykorzystanie nieruchomości do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot (zob. wyroki NSA: z 1 czerwca 2011 r. II FSK 151/10; z 10 czerwca 2011 r. II FSK 226/10; z 12 kwietnia 2011 r. II FSK 2128/09; z 5 czerwca 2014 r., II FSK 1626/12 r.; z 16 września 2014 r., II FSK 2222/12; z 21 lipca 2015, II FSK 1157/15; z 25 listopada 2015 r., II FSK 2450/13; z 20 stycznia 2016 r., II FSK 3186/13; z 19 lipca 2016 r., II FSK 1714/14). Nie mogą być one determinowane wolą podatnika lecz jedynie okolicznościami zewnętrznymi i chodzi o takie "wady fizyczne" budynków, budowli czy gruntów, które uniemożliwiają w sposób stały korzystanie z nich przez przedsiębiorcę. "Względy techniczne" nie mogą być natomiast utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i decyzji o remontach, przekształceniach, adaptacjach, zmianie przeznaczenia, podejmowanych przez niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Względy techniczne w rozumieniu tego przepisu oznaczają bowiem trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku, bądź budowli, do prowadzenia działalności gospodarczej (wyrok NSA z 12 kwietnia 2011 r., II FSK 2128/09).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy organy obu instancji zasadnie ustaliły, iż w 2013 r. stan techniczny budynku administracyjnego i laboratorium nie pozwalał na przyjęcie, że - rozumiane jak wyżej przedstawiono - względy techniczne uniemożliwiały skarżącej wykorzystywanie spornych budynków do działalności gospodarczej. Z protokołów przeglądu okresowego stanu technicznego budynku laboratorium (rocznego i pięcioletniego) przeprowadzonego [...] r. wynika, że komisja oceniła ogólny stan obiektu na zadawalający, stwierdzając jednocześnie, że nadaje się on do eksploatacji i zalecając wykonanie nowego pokrycia z papy z uzupełnieniem odeskowania okapu i wykonanie nowych obróbek blacharskich. Do podobnych wniosków doszła komisja w tym samym dniu w stosunku do budynku administracyjnego, stwierdzając ogólny stan techniczny budynku jako średni i uznając, że budynek nadaje się do eksploatacji, przy czym należy naprawić pokrycie papowe dachu, gdyż papa ma sporadyczne przecieki. Zatem rodzaj zalecanych w obu budynkach prac wyraźnie wskazuje, że ich wykonanie zależy wyłącznie od decyzji podatnika i brak jest jakichkolwiek niezależnych od niego przesłanek, które wykonanie tych prac by uniemożliwiały. W tej sytuacji stanowisko organów obu instancji Sąd uznał za trafne, a sformułowany w pkt 2 skargi zarzut za niezasadny.

Również nietrafny okazał się zarzut zawarty w pkt 3 skargi. Należy przypomnieć, że uregulowania zawarte w art. 7 u.p.o.l. wskazują przedmiotowe zwolnienia od podatku od nieruchomości. Art. 7 ust. 1 pkt 6, stanowi że zwalnia się od tego podatku grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z brzmienia przytoczonego przepisu wynika, że powyższe zwolnienie ma charakter przedmiotowy i stosowane jest przez organ podatkowy obligatoryjnie z urzędu, gdy spełnione zostają obie wyszczególnione w tym przepisie przesłanki. Pierwsza przesłanka zwolnienia, to objęcie nim gruntów i budynków charakteryzujących się tym, że na podstawie decyzji wydanej przez właściwy do spraw ochrony zabytków organ administracji publicznej zostały wpisane indywidualnie do rejestru zabytków. Stwierdzenie w konkretnej sprawie, czy ona występuje nie przysparza trudności, bowiem o jej zaistnieniu decyduje wydanie przez właściwy organ administracji publicznej indywidualnego aktu administracyjnego.

Odmiennie przedstawia się kwestia oceny zaistnienia drugiej przesłanki, gdyż jej wystąpienie jest uwarunkowane określonym zachowaniem się podatnika, polegającym na utrzymywaniu i konserwacji gruntów i budynków zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Skoro to właśnie zachowanie się podatnika warunkuje wystąpienie przesłanki zwolnienia, tym samym będzie podlegało ocenie organu podatkowego. Zatem zarówno podatnik, jak i organ podatkowy mogą zwrócić się do wojewódzkiego konserwatora zabytków (który, zgodnie z art. 38 ustawy o ochronie zabytków, sprawuje opiekę nad zabytkami) o zajęcie stanowiska odnośnie należytego utrzymania nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków. Wydana w tym zakresie opinia korzysta z waloru dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa") i dopiero skuteczne zanegowanie tego dokumentu mogłoby stanowić podstawę do przyjęcia odmiennej oceny (zob. wyrok NSA z 13 października 2016 r., II FSK 2487/14).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zgodzić się ze skarżącą, że nie jest sporna między stronami kwestia wpisania magazynu przesyłkowego do rejestru zabytków, a w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] r. wydana w tym zakresie. Kwestią sporną jest natomiast wystąpienie drugiej przesłanki. Skarżąca we wniosku o stwierdzenie nadpłaty zaznaczyła, że budynek magazynu uległ 10 lat wcześniej spaleniu, ale w [...] r. został wpisany do rejestru zabytków, zaś ona w [...] r. ukończyła roboty budowlane, które prowadziła zgodnie z pozwoleniem wydanym przez konserwatora zabytków i wykonanie tych robót świadczy – jej zdaniem – o utrzymaniu i konserwacji budynku zgodni z przepisami o ochronie zabytków. Przeciwnego zdania są organy podatkowe, które zasadnie powołały się na informację udzieloną przez Kierownika [...] Delegatury Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P. pismem z [...] r. Z informacji tej wynika, że budynek magazynowy w chwili wpisu do rejestru zabytków ([...] r.) był obiektem nieużytkowanym i w noc sylwestrową [...] r. uległ częściowemu spaleniu. W [...] r. skarżąca uzyskała pozwolenie na jego zabezpieczenie, które obejmowało częściową rozbiórkę stwarzających zagrożenie konstrukcji dachu i ścian oraz wykonanie zadaszenia nad częścią uznaną za spełniającą wymogi bezpieczeństwa. Jednakże po realizacji tych działań właściciel nie podjął dalszych kroków zmierzających do odbudowy obiektu. Organ stwierdził, że od chwili wpisu do rejestru stan zachowania ww. obiektu nie poprawił się lecz ulega systematycznemu pogorszeniu i destrukcji, w związku z czym brak przesłanek do wydania pozytywnej opinii, że obiekt ten jest właściwie użytkowany, zabezpieczony i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków. Na dołączonych do pisma zdjęciach widnieje budynek magazynu wg stanu na 2008 r., wg stanu na luty 2011 r. (po spaleniu) oraz w czerwcu 2015 r. Na odbudowanym znacznym fragmencie budynku widniej nowy dach w zupełnie innym kształcie niż wcześniejszy.

W świetle przytoczonych wyżej rozważań dotyczących interpretacji art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. należy podkreślić, że negatywna opinia wydana przez konserwatora zabytków wiąże organy podatkowe w niniejszej sprawie, gdyż nie została ona skutecznie zanegowana przez skarżącą. Dokonanie przez nią w [...] r. prac zabezpieczających uszkodzonego na skutek pożaru budynku magazynowego nie można uznać za spełnienie warunku utrzymania i konserwacji obiektu zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków, gdyż już po wykonaniu tych prac konserwator zabytków wydał negatywną opinię, stwierdzającą że właściciel nie podjął dalszych kroków zmierzających do odbudowy obiektu. Należy zauważyć, że dla skorzystania ze zwolnienia podatkowego określonego w ww. przepisie nie wystarczy wykonanie przez właściciela jakichkolwiek prac na nieruchomości, a jego poczynania w stosunku do tej nieruchomości podlegają ocenie konserwatora zabytków, który w niniejszej sprawie w tej kwestii wypowiedział się negatywnie. Zatem zasadnie organy obu instancji uznały, że nie został przez skarżącą spełniony drugi warunek niezbędny do zastosowania ww. zwolnienia podatkowego i jednocześnie prawidłowo opodatkowały należący do P. S.A. budynek jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania.

Zważywszy powyższe Sąd, uznając skargę za niezasadną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r, poz. 718 ze zm.) orzekła jak w sentencji.