Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Radom, sędzia WSA Piotr Kieres, Protokolant asystent sędziego Radosław Gawlas, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. przy udziale sprawy ze skargi P. K. na interpretacje indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza na rzecz Skarżącego od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z dnia 24 lipca 2019 r. P. K. (dalej Wnioskodawca Skarżący) wystąpił o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży nieruchomości.

We wniosku wskazał, że jest współwłaścicielem kilku nieruchomości. Drugim współwłaścicielem jest nierezydent (siostra Wnioskodawcy). Status nieruchomości w chwili nabycia był rolny, jednakże na niektórych ustanowiony był plan zagospodarowania z przeznaczeniem na zabudowę jednorodzinną lub siedliskową.

W chwili obecnej siostra Wnioskodawcy planuje sprzedać nieruchomości stanowiące współwłasność. Wnioskodawca nie chcąc blokować tej sprzedaży wyraża na nią zgodę. Niemniej jednak rola Wnioskodawcy w tej transakcji będzie bierna i ograniczać się będzie tylko do umożliwienia siostrze sprzedaży nieruchomości. Innymi słowy, Wnioskodawca nie chce i nie będzie czynił żadnych czynności związanych ze sprzedażą, oprócz tych, które są niezbędne do dokonania transakcji sprzedaży, tj. stawienie się u notariusza celem podpisania aktu notarialnego.

Wnioskodawca nie będzie podejmował żadnych działań podobnych do tych, które są realizowane przez podmioty profesjonalnie zajmujące się obrotem nieruchomościami, w szczególności nie będzie reklamował się na żadnych portalach ani w biurach nieruchomości, nie będzie dokonywał żadnych czynności zmierzających do uatrakcyjnienia działki (uzbrojenie terenu, doprowadzenie mediów, podział na mniejsze działki itp.).

Wnioskodawca jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Obecnie dominującą działalnością Wnioskodawcy jest doradztwo gospodarcze.

W uzupełnieni wniosku wyjaśnił, że w latach 1999-2000 w ramach prowadzonej działalności budowlanej sprzedawał wybudowane domy. Ponadto sprzedał osobiste mieszkanie w 2017 r. i osobisty dom w 2014 r. oraz działkę budowlaną w 2016 r. Ponadto wskazał, że obecnie przeznaczone do sprzedaży działki były w 2016 r. przedmiotem dzierżawy.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy sprzedaż przez Wnioskodawcę swoich udziałów w nieruchomościach w sposób, jak opisano w niniejszym stanie faktycznym, tj. nie działając w charakterze profesjonalnego podmiotu, stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług i podlega opodatkowaniu tym podatkiem?

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż udziałów w nieruchomości wspólnej stanowiącej majątek osobisty podatnika w okolicznościach takich, jak w niniejszym stanie faktycznym, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług i nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem, nawet w przypadku gdyby czynności drugiego współwłaściciela nieruchomości (siostry Wnioskodawcy) stanowiły taką działalność.

W uzasadnieniu swojego stanowiska, obszernie przytaczając orzecznictwo sądów administracyjnych wywodził, że nie wypełnia wypracowanych w nim kryteriów do uznania go za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie planowanej przez niego transakcji sprzedaży udziałów w nieruchomości. Co więcej, z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca po to tylko dokonuje omawianej transakcji sprzedaży udziałów, aby umożliwić drugiemu współwłaścicielowi (siostrze Wnioskodawcy) dokonać transakcji sprzedaży, która to będzie zajmować się tą sprzedażą w sposób profesjonalny. Sprzedaż udziałów przez Wnioskodawcę ma jedynie na celu ułatwić siostrze dalszy obrót tym towarem.

Przy takim rozumieniu przepisów należy uznać, że Wnioskodawcy nie można przypisać status podatnika podatku od towarów i usług. Nie zaangażował, bowiem przy sprzedaży udziałów w posiadanych nieruchomościach, nie "środków podobnych" do wykorzystywanych przez podmioty prowadzące profesjonalną działalność gospodarczą. Powyższa ocena jest dokonana przez pryzmat całokształtu czynności podejmowanych przez Wnioskodawcę począwszy od daty zakupu aż do daty ich zbycia.

Na brak zorganizowanej działalności Wnioskodawcy obrotu nieruchomościami wskazują chociażby takie okoliczności jak:

brak uzbrojenia terenu w media,

brak poszukiwania nabywców działek przez zamieszczanie ogłoszeń,

brak chęci przeznaczenia części dochodów uzyskanych ze sprzedaży na zakup innej nieruchomości celem jej podziału i sprzedaży wydzielonych działek budowlanych,

brak wystąpienia po nabyciu nieruchomości o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

brak dokonania podziału nabytej nieruchomości na działki budowlane,

brak ponoszenia nakładów na zagospodarowanie działek.

Wszystkie te okoliczności oceniane razem, w ich całokształcie, a nie osobno, czyli przez pryzmat poszczególnych elementów na nie się składających, należy uznać jako niemające cech charakterystycznych dla handlowca, ale dla osoby wykonującej prawo własności. Tym samym nie można uznać, iż w stosunku do opisanej powyżej sprzedaży Wnioskodawca występuje w roli podatnika podatku od towarów i usług.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaskarżoną interpretacją uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Przytaczając przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, z późn. zm. dalej ustawa o VAT) organ wywodził, że że dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Organ powołał się na treść wyroku TSUE z dnia 15.09.2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, stwierdzając, że kryterium decydującym o zaliczeniu transakcji sprzedaży działek gruntu do działalności gospodarczej jest podejmowanie aktywnych działań angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. W konsekwencji, zdaniem organu dostawę nieruchomości należy uznać za objętą podatkiem, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Dalej organ wskazał, że że dzierżawa nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, a tym samym wypełnia ona określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej.

Wobec powyższego, Wnioskodawca w odniesieniu do sprzedaży udziałów w działkach będących przedmiotem odpłatnej dzierżawy, będzie działał w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Tym samym, czynność sprzedaży udziałów będących przedmiotem odpłatnej dzierżawy, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący zarzucił naruszenie:

przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy o VAT), polegające na przyjęciu, że Skarżący w odniesieniu do sprzedaży udziałów w będzie działał w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a co za tym idzie do uznania, że transakcja sprzedaży udziałów w powyższych działkach będzie podlegała opodatkowaniu VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.

przepisów prawa procesowego przez uchybienie art. 120 oraz art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 201. 8 r. poz. 800 ze zm.; dalej: O.p.) polegające na naruszeniu zasady legalizmu w postępowaniu podatkowym oraz w naruszeniu zasady zaufania do organów podatkowych.

W uzasadnieniu wskazał, że czynności wymienione w przedmiocie opodatkowania - art. 5 ustawy o VAT - podlegają opodatkowaniu o ile:

realizowane są w ramach działalności gospodarczej podatnika VAT,

jeśli są realizowane w ramach działalności gospodarczej to podmiot dokonujący tych czynności działa jako podatnik VAT.

Natomiast, fakt że przez okres jednego roku jedna z działek będących przedmiotem planowanej sprzedaży była przedmiotem dzierżawy, nie powinno automatycznie przesądzać o tym, że planowana sprzedaż wszystkich działek będzie dokonywana przez Stronę jako podatnika VAT w ramach prowadzonej działalności, a tym samym będzie podlegała opodatkowaniu VAT.

Zdaniem Skarżącego dzierżawa realizowana była w ramach zarządu majątkiem prywatnym Strony w związku ze zwykłym wykonywaniem prawa własności do nieruchomości. Podkreślił, iż sprzedaż jego części nieruchomości (współwłasności) dotyczy majątku prywatnego. Ta część nieruchomości wykorzystywana była na cele prywatne. Strona w odniesieniu do przedmiotowych nieruchomości rozważała budowę własnego domu mieszkalnego. Pełnomocnik Strony wskazał, że Skarżący zgodził się na wydzierżawienie nieruchomości rolnej rolnikowi celem zachowania właściwych cech jakości gleby na nieruchomości, tj. by nie pozostawała ugorem przez zbyt długi czas.

Sam fakt posiadania majątku nie jest wystarczający do uznania, że sprzedaż następuje w ramach działalności gospodarczej. Bez wątpienia osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą jako podatnik VAT posiada majątek osobisty (prywatny) oraz majątek wykorzystywany do celów realizacji działalności gospodarczej. Dokonując zbycia majątku prywatnego nie dokonuje czynności podlegającej VAT.

Przedmiotowe nieruchomości nie zostały przez Skarżącego zaliczone do majątku przedsiębiorstwa, lecz znajdują się w jego majątku prywatnym. Fakt, że wydzierżawił jedną działkę na okres jednego roku nie oznacza, że została ona zaliczona do aktywów przedsiębiorstwa, skoro Strona takiego przedsiębiorstwa nie prowadzi. Nie można zatem, w ocenie Pełnomocnika Skarżącego, w przedmiotowej sprawie czynić konkluzji, zgodnie z którą planowana sprzedaż wszystkich nieruchomości dokonana będzie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W sytuacji zakończenia dzierżawy nie było już okoliczności czerpania zysku z dobra, która wskazywałaby, że mamy do czynienia z działalnością gospodarczą. Ponadto, nie można w ocenie Pełnomocnika Strony twierdzić, że planowana sprzedaż odbędzie się w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, gdyż w przedmiotowej sytuacji miał miejsce powrót do stanu sprzed zawarcia umowy dzierżawy, czyli zwykłego posiadania majątku prywatnego.

W pozostałej części podtrzymał dotychczasową argumentację.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Zgodnie natomiast z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem sporu w sprawie jest ocena czy podatnik dokonując sprzedaży udziałów w nieruchomościach będzie działał w charakterze podatnika VAT.

W ocenie Skarżącego sprzedaż dotyczy jego majątku prywatnego i nie następuje w ramach działalności gospodarczej.

W ocenie organu sprzedaż dotyczy majątku wykorzystywanego do działalności gospodarczej polegającej na oddaniu gruntów w dzierżawę.

Zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wyznaczają dwie przesłanki: przedmiotowa ( opodatkowana jest dostawa towarów i świadczenia usług) oraz podmiotowa (dostawy te i usługi musza być dokonywane przez podatnika, który działa w takim charakterze). Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnika są osoby prawne jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów poszukujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zwody; działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy o VAT).

Kwestia dotycząca ustalania podmiotowości prawnopodatkowej dotyczącej sprzedaży działek, także zabudowanych o różnym statusie w zakresie ich przeznaczenia, była wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego. Istotne jest, że każdorazowo rozstrzygniecie odnosi się do zindywidualizowanego stanu faktycznego, którego elementy w poszczególnych sprawach są różne. W konsekwencji stwierdzenie czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga, jak wskazano to w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.10..2007 r. sygn. akt I FPS 3/07, oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych właściwych dla danej sprawy.

W odniesieniu do przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej okoliczności sprzedaży nieruchomości, niewątpliwie nie można przyjąć, że odpowiada ona warunkom, na które Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) wskazał jako reprezentatywne działania w wyroku z dnia 15.09.2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 (ECLI:EU:c 2011:589). Trybunał orzekł, że o tym czy dokonujący sprzedaży gruntu działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Za takie aktywne działania uznał zabiegi na rzecz uzbrojenia terenu, działania marketingowe (por. pkt 40 ww. wyroku TSUE). Wskazana aktywność nie jest właściwa dla zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy nieruchomości nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Co do zasady bowiem zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1), tym samym art. 15 ust. 2 ustawy o VAT ponieważ jedynym oczekiwanym przychodem z takiej transakcji jest ewentualny zysk ze sprzedaży rzeczy.

W efekcie Dyrektor KIS w zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie przypisał Skarżącemu statusu podatnika podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży przedmiotowej nieruchomości z uwagi na okoliczności towarzyszące samej sprzedaży. Jednak powiązał charakter transakcji (w ramach działalności gospodarczej) z okolicznością oddania nieruchomości w dzierżawę , którą potraktował jako prowadzenie działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu stanowisko to jest nieprawidłowe.

Jakkolwiek pojęcie działalności gospodarczej zdefiniowane w przepisach ustawy o VAT ma charakter bardzo szeroki, to nie może ono prowadzić do interpretacji, w której każda odpłatna dla właściciela czynność prawna odnosząca się do nieruchomości utożsamiana będzie z działalnością gospodarczą.

Przez umowę dzierżawy jedna strona umowy zobowiązuje się oddać rzecz do używania i pobierania pożytków (wydzierżawiający), natomiast drugi – do zapłaty umówionego czynszu (dzierżawca). Do dzierżawy stosuje się odpowiednio przepisy o najmie z zachowaniem przepisów kodeksu cywilnego dotyczących dzierżawy. Akceptując stanowisko Dyrektora KIS, należałoby przyjąć, że nie istnieje stan faktyczny w którym zawarcie umowy dzierżawy składnika majątku osobistego, nie determinowałby oceny – z uwagi na występujący czynsz – że następuje wykorzystania majątku w działalności gospodarczej.

Zdaniem Sądu nie można zaakceptować takiej tezy bezwarunkowo dla każdego możliwego stanu faktycznego.

Należy wskazać, że TSUE w powołanym wyżej orzeczeniu w sprawach C-180/10 i C-181/10 nie uzależnił dokonania prawidłowej kwalifikacji czynności sprzedaży gruntu jako podlegającej bądź niepodlegającej opodatkowaniu VAT od tego, czy grunt był czy też nie był wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. W wyroku tym, wydanym w sprawie dotyczącej rolnika ryczałtowego zbywającego działki, których przeznaczenie uległo zmianie z rolnego na budowlane, wyraźnie podkreślono, iż bez znaczenia dla kwestii podlegania opodatkowaniu VAT jest okoliczność, że dana osoba jest rolnikiem ryczałtowym. W ocenie Sądu analogicznie należy potraktować sytuację, w której sprzedaży dokonuje osoba, która przejściowo dzierżawi grunt na cele rolnicze. W tym miejscu zauważyć bowiem należy, że – jak zasadnie podnosi organ – działalność rolnicza na gruncie przepisów art. 2 pkt 15, 19, 20 i 21 ustawy o VAT (a także na gruncie Dyrektywy 112) jest uznawana za działalność gospodarczą. Skoro zatem – jak stwierdzono we wskazanym wyroku TSUE – dla uznania, czy czynności w zakresie sprzedaży gruntu przez rolnika ryczałtowego mieszczą się w pojęciu dostawy towarów na gruncie podatku VAT, nie ma znaczenia kwestia jego statusu, to analogicznie należy traktować kwestię statusu osoby wydzierżawiającej grunt rolnikowi na cele rolnicze. W omawianym wyroku TSUE podkreślono bowiem konieczność badania charakteru działań danej osoby w zakresie dokonywanej sprzedaży gruntu i oceniania właśnie tych działań od kątem cech profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Zatem to właśnie ta kwestia ma istotne znaczenie w sprawie i jest przesadzająca dla uznania, czy w danym przypadku mamy do czynienia z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów o VAT. Organ natomiast zaniechał oceny przedstawionego stanu faktycznego pod kątem charakteru działań podejmowanych przez Skarżącego w ramach sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Skupił się natomiast na kwestii dzierżawy nieruchomości i uznał, że dzierżawa ta świadczy o prowadzeniu działalności gospodarczej, przez co zbycie nieruchomości stanowić ma czynność opodatkowaną podatkiem VAT.

Po pierwsze, uznanie za przejaw działalności gospodarczej dzierżawy gruntu rolnego budzi pewne wątpliwości Sądu, ponieważ organ wywodzi taki wniosek z samego faktu, iż jest to umowa odpłatna. Tymczasem sama odpłatność świadczenia nie przesądza sama przez się o tym, że stanowi ono element działalności gospodarczej. Przy takim założeniu należało by uznać, że każdy podmiot pobierający wynagrodzenie za jakiekolwiek świadczenia (także np. pracę najemną) prowadzi działalność gospodarczą. To zaś pozostawało by w sprzeczności z przytoczoną na wstępie definicją podatnika VAT, która wymaga działania w sposób stały i zorganizowany dla celów zarobkowych (w celu osiągnięcia dochodu). Natomiast w rozpatrywanej sprawie Organ nie wskazuje na żadne okoliczności świadczące o zorganizowanym, profesjonalnym charakterze działań Skarżącego jako dzierżawcy. Okoliczności takie nie wynikają zresztą z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Pomija też milczeniem okoliczność, że dzierżawa miała miejsce w przeszłości i trwała przez okres jednego roku. Nie wyjaśnia też na jakiej podstawie utożsamia odpłatność świadczenia z uzyskaniem dochodu (zarobku).

Po drugie, co już wyżej podkreślono, z punktu widzenia uznania sprzedaży wydzielonych działek gruntu za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT istotny jest charakter podejmowanych działań dotyczących samej sprzedaży.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że Organ w ogóle nie dokonał analizy czy opisane we wniosku okoliczności mogą być uznane za działania wskazujące na profesjonalny charakter, podobne do tych, jakie charakteryzują podmiot zawodowo zajmujący się obrotem nieruchomościami.

Z powyższych względów Sąd za uzasadnione uznał zarzuty skargi odnośnie naruszenia art. 5 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy. Błędnie bowiem uznał organ interpretacyjny, że sprzedaż nieruchomości tylko z powodu jej przejściowe dzierżawy winny być kwalifikowane jako podjęte w warunkach działalności gospodarczej, a co za tym idzie, za dokonane przez podatnika VAT.

W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a.

O kosztach Sąd orzekł w oparciu o treść art. 200 p.p.s.a.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ interpretacyjny zobowiązany jest uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w wyroku.