Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędzia WSA Sławomir Pauter Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2014 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.

1. W spółka z o.o. (obecnie P spółka z o.o.) zwróciła się z wnioskiem do Burmistrza Miasta i Gminy o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci budowy gazociągu wysokiego ciśnienia pn. "Gazociąg w/c DN200 – obwodnica m. [...]" – inwestycja na działkach nr [...]. Planowany gazociąg dystrybucyjny stanowił inwestycję liniową podziemną długości około 2 km.

Dla wskazanego terenu brak było obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego dla realizacji planowanej inwestycji niezbędne okazało się ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w drodze decyzji zgodnie z art. 4 ust. 2 i art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.; dalej u.p.z.p.).

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy wydał dla powyższego przedsięwzięcia decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Decyzja ta, na skutek odwołania uczestników postępowania U.P., Ł.P. i R.P., została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2013 r. nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. prawomocnym wyrokiem

z dnia 15 stycznia 2014 r. oddalił skargę (II SA/Go 973/13) podzielając stanowisko organu odwoławczego, co do naruszenia przez Burmistrza Miasta i Gminy przepisów dotyczących ustalenia kręgu uczestników postępowania oraz ich właściwego zawiadomienia.

2. Po przeprowadzeniu ponownie postępowania administracyjnego decyzją

z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy wydał dla powyższego przedsięwzięcia decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Przeprowadzona analiza i ocena stanu faktycznego i prawnego, warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych dla terenu objętego oddziaływaniem planowanej inwestycji wykazała,

że obszar, dla którego wystąpiono z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, może zostać przeznaczony na taki cel.

Inwestycja przebiega przez teren zamknięty (tereny kolejowe), który wyłączony został z zakresu niniejszej decyzji (dla terenu zamkniętego decyzję wydaje wojewoda) oraz przez tereny, dla których obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (również wyłączone z zakresu niniejszej decyzji). Planowana inwestycja budowy gazociągu stanowi rozbudowę istniejącego układu dystrybucyjnego gazu. Zostaną przez to stworzone warunki do dywersyfikacji dostaw gazu, a pośrednio przedsięwzięcie przyczyni się do poprawy jakości środowiska naturalnego poprzez wykorzystanie gazu będącego paliwem ekologicznym. Inwestycja w zakresie niniejszej decyzji obejmuje pas drogi wojewódzkiej (dz. nr [...]), pas drogowy drogi gminnej (dz. nr [...]), przebiega przez teren lasu (dz. nr [...]) oraz tereny użytków rolnych (dz. nr [...]) i tereny leśne. Organ wskazał, że uzyskał wszystkie uzgodnienia w rozumieniu wymogów zawartych w art. 53 ust. 4 u.p.z.p.

3. Od decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł J.M.. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium szczegółowo przedstawiło stan prawny sprawy oraz podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że planowana inwestycja jest zgodna zarówno z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i ze znajdującymi zastosowanie w sprawie przepisami odrębnymi.

Kolegium zwróciło m.in. uwagę, że stosownie do art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.

W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania przez doręczenie zawiadomień, a także w drodze obwieszczenia. Dokonał także zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. W aktach sprawy znajduje się bowiem informacja o umieszczeniu obwieszczenia na stronach Biuletynu Informacji Publicznej. Wydaną decyzję Burmistrz doręczył wszystkim stronom.

Art. 53 ust. 1 u.p.z.p., statuuje jednoznaczny obowiązek organu dokonania doręczeń korespondencji w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na dwa sposoby - w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Organ pierwszej instancji dopełnił tego wymogu.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że decyzja w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny, nie konstytuuje żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. Organ nie ma więc luzu decyzyjnego (uznanie administracyjne), ani swobody interpretacyjnej, innych niż przewidziane w przepisach odrębnych. Ustawa

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje na nieprzekraczalne granice ustalenia warunków i zasad zagospodarowania oraz zabudowy w decyzji. Zatem to prawo determinuje treść decyzji.

Z uwagi na wyżej przedstawiony sposób rozwiązania prawnego dla inwestycji celu publicznego, w szczególności związanego charakteru decyzji, ustawodawca w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. postawił wnioskowi o wydanie takiej decyzji określone wymagania. W sytuacji ich spełnienia i zgodności wniosku z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami ustaw szczególnych – organ winien wydać pozytywną decyzję, tak, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie.

4. Na powyższą decyzję J.M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie art. 54 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich i nierozważenie sposobu ochrony prawa własności skarżącego, w szczególności poprzez realizację przedmiotowej inwestycji na nieruchomościach sąsiadujących z nieruchomością J.M., będących własnością Skarbu Państwa i Gminy,

- naruszenie art. 7, 11 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej k.p.a.) oraz przepisów rozdziału 5 u.p.z.p., polegające na niedokładnym ustaleniu stanu faktycznego

i pominięciu okoliczności, że w obrębie inwestycji znajdują się nieruchomości należące do Skarbu Państwa i Gminy, na których zamierzona inwestycja może zostać przeprowadzona z pominięciem nieruchomości skarżącego.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że zamierzone przedsięwzięcie w sposób istotny ingeruje w prawo własności J.M.. Z samego już założenia budowa sieci gazowej wysokiego ciśnienia spowoduje, że na części nieruchomości skarżący będzie pozbawiony możliwości wykonywania w sposób nieskrępowany prawa własności, poprzez bezpośrednie i pośrednie ograniczenie tego prawa w następstwie miejsca lokalizacji tej sieci i koniecznego wyznaczenia pasa ochronnego. Instalacja przesyłowa wpłynie też na obniżenie wartości działki, ograniczy jej wykorzystanie w przyszłości, w szczególności na jej ewentualną zabudowę. Innego rodzaju dolegliwością jest istniejące zagrożenie życia i mienia związane z wybuchem gazu.

Skoro zamierzony cel ma charakter publiczny, to w ocenie skarżącego, winien być przede wszystkim realizowany na nieruchomościach mających również taki charakter. Za takim stanowiskiem przemawia również sama definicja prawa własności zagwarantowanego w Konstytucji RP, które w przypadku realizacji celu publicznego może być ograniczone jedynie w wypadkach wyjątkowych.

Biorąc pod uwagę fakt, że realizacja celu publicznego w postaci posadowienia instalacji przesyłowych na działce skarżącego nie jest konieczna dla osiągnięcia tego celu z powodu możliwości wybudowania takiej instalacji także i wyłącznie na położonych w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomościach stanowiących własność Skarbu Państwa i Gminy, organ wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia art. 54 u.p.z.p. oraz także wymienionych w sentencji skargi zasad ogólnych i przepisów art. 7, 77 oraz 80 k.p.a.

Realizacja inwestycji celu publicznego prowadzi z reguły do naruszenia

i przekształcenia istniejącego na danym obszarze ładu przestrzennego, jednak

w sytuacji gdy cel publiczny może zostać zrealizowany także i bez uszczerbku na nieruchomości należącej do Skarbu Państwa czy gminy, należy co najmniej rozważyć odstąpienie od jego realizacji na nieruchomościach prywatnych. Organy zarówno pierwszej jak i drugiej instancji w ogóle nie poczyniły takich rozważań i milcząco pominęły fakt, że obok nieruchomości skarżącego położone są wskazywane nieruchomości o charakterze publicznym, mogące służyć realizacji zamierzonego celu, również o takim charakterze.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 poz. 270; dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego

i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w skardze podstawą prawną.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 2 pkt 5 u.p.z.p. definiuje pojęcie inwestycji celu publicznego. Mówi on, że ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym)

i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 518, dalej u.g.n.).

6. Ustawowa definicja "inwestycji celu publicznego" zawiera dwa podstawowe kryteria odróżniające. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań

o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia, tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50 - 58 u.p.z.p.

Inwestycja ma znaczenie ponadlokalne lub krajowe, gdy ma realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Będą to wspólnoty samorządowe na poziomie gminy, powiatu i województwa a także społeczeństwo jako pewna całość zamieszkująca obszar państwa. Zawsze więc inwestycja celu publicznego ukierunkowana będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości przynajmniej na poziomie lokalnym.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że inwestycja polegająca na budowie gazociągu wysokiego ma status inwestycji celu publicznego w rozumieniu powołanych wyżej przepisów, gdyż jest przedsięwzięciem o znaczeniu ponadlokalnym (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości) oraz stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m. in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (pkt 2).

Mając na uwadze, że planowane przedsięwzięcie mieści się w ww. katalogu celów publicznych podkreślić również trzeba, że jego budowa ma znaczenie krajowe – jest bowiem częścią inwestycji liniowej, która przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa mieszkańców znacznego obszaru województwa. Jak wynika z treści wniosku, planowany gazociąg DN 500 zapewni dostawę gazu ziemnego od strony Niemiec

w kierunku [...].

7. Przechodząc do oceny wniosku i wydanych na jego podstawie decyzji pod względem wymogów określonych w przepisach ustawy należy wskazać, że zgodnie

z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać:

1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej,

a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Złożony przez inwestora wniosek spełnia powyższe wymagania. Spośród elementów, które wymagają szerszego wyjaśnienia należy odnieść się do załączonych do wniosku map. Zgodnie z przepisem art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wyłącznie mapa zasadnicza lub katastralna w odpowiedniej skali jest mapą dopuszczoną

w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustawa

o zagospodarowaniu przestrzennym nie określiła znaczenia pojęć mapa zasadnicza

i mapa ewidencyjna dla własnych potrzeb, dlatego też dla ustalenia znaczenia tych pojęć posiłkować się należy przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Zgodnie z definicją legalną, zawartą art. 2 pkt 7 wskazanej ustawy, mapa zasadnicza to wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające aktualne informacje

o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych oraz elementach ewidencji gruntów i budynków, a także sieci uzbrojenia terenu: nadziemnych, naziemnych i podziemnych. Przedstawione do wniosku dwie mapy zasadnicze zawierają niezbędne, aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych.

Wskazać należy, że w przypadku inwestycji liniowych wymagana skala mapy wynosi 1: 2000 (art. 52 ust. 2 pkt 1). W przedmiotowej sprawie inwestor załączył dwie mapy w skali 1:500 oraz 1:4000. Druga z nich (o skali mniejszej) jest dwukrotnie dokładniejsza od wymaganego minimum (1:2000), co pozwala przyjąć, że warunek określony przepisem art. 52 ust. 2 pkt 1 został spełniony.

Stwierdzić również należy, że w sprawie zostały zrealizowane zawiadomienia

i obwieszczenia, o których mowa w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. (k. 24-26, 58 -59, 63-64 akt administracyjnych). W toku postępowania zostały wyeliminowane uchybienia dotyczące statusu i zawiadomienia niektórych stron przedmiotowego postępowania, wskazane

w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2013 r. ([...]) oraz wyroku tutejszego Sądu z dnia 15 stycznia 2014 r.

8. Odnosząc się do treści decyzji, rozstrzygnięcie organu I instancji zawiera wszystkie wymagane elementy, o jakich mowa w art. 54 pkt 1 i 2 u.p.z.p., tj. rodzaj inwestycji (poz. I), warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych – w tym warunki i wymagania ochrony

i kształtowania ładu przestrzennego, warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Z kolei w załącznikach do decyzji określono linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapach w odpowiedniej skali (art. 54 pkt 3 u.p.z.p.).

Nadto organ dokonał wszelkich uzgodnień, a mianowicie:

- zgodnie z art. 53 ust 4 pkt 6 u.p.z.p. w sprawie ochrony gruntów rolnych - ze Starostą

- zgodnie z art. 53 ust 4 pkt 6 u.p.z.p. w sprawie ochrony gruntów leśnych - z Dyrekcją Lasów Państwowych

- zgodnie z art. 53 ust 4 pkt 9 u.p.z.p. w odniesieniu do obszaru przyległego do pasa drogowego drogi gminne – z Wydziałem Rozwoju Gospodarczego Urzędu Miasta i Gminy

- zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 10 u.p.z.p. w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego z Wojewodą, Starostą Powiatu, Marszałkiem Województwa

Na podstawie art. 53 ust 4 pkt 9 u.p.z.p., w odniesieniu do obszaru przyległego do pasa drogowego organ uzyskał również uzgodnienie od Zarządu Dróg Wojewódzkich. Natomiast na podstawie art. 53 ust. 5b u.p.z.p. nie dokonano uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska jako inwestycji, dla której przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p. powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów. Został również spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.

Z tych względów organy nie naruszyły przytoczonych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego.

9. Nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia prawa własności skarżącego. Choć decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może mieć daleko idące konsekwencje, które wyżej wskazano, to jednak sama w sobie prawa własności nie narusza. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej (art. 56 u.p.z.p.), co oznacza, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji, czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z ustawa

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ jest obowiązany jest w sprawie wydać decyzję pozytywną. Organ administracyjny nie jest przy tym uprawniony do analizowania zasadności takiej a nie innej lokalizacji inwestycji i jej proponowanego przebiegu (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2013 r., II OSK 845/12). Z tych względów nietrafny jest zarzut skarżącego dotyczący możliwości "wyboru" przez organ innego przebiegu gazociągu.

Wskazać również należy, że decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego określa przeznaczenie terenu i rozmieszczenie planowego przedsięwzięcia. Innymi słowy, rozstrzygnięcie to określa możliwy (potencjalny) dopuszczalny sposób zmiany zagospodarowania danego terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wykonanie natomiast projektowanej inwestycji wymaga jeszcze pozwolenia na budowę, które konkretnie umiejscowi daną inwestycję na działce przy uwzględnieniu wszystkich przepisów szeroko rozumianego prawa budowanego. To właśnie na etapie pozwolenia na budowę uwzględnia się

w szczególności zasady poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, tekst jedn. Dz.U z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Decyzja

o ustaleniu inwestycji celu publicznego nie rodzi zatem prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności osób trzecich (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2013 r., II OSK 1280/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).

Wbrew twierdzeniu skarżącego publiczny charakter inwestycji nie przesądza,

że do jego realizacji służą przede wszystkim grunty publiczne (stanowiące własność Skarbu Państwa albo jednostek samorządu terytorialnego). Grunty te, zgodnie

z zasadą równości, korzystają z takiego samego zakresu ochrony, jak grunty stanowiące własność prywatną.

Należy też zauważyć, że realizacja rurociągu zapewniającego dostęp znacznej ilości mieszkańców regionu do gazu wpisuje się nie tylko w realizację interesu publicznego, ale również w pojęcie zrównoważonego rozwoju (art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.).

Z tych względów skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).