Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. K. zastępowanego przez opiekuna prawnego – A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1031/22 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. K. zastępowanego przez opiekuna prawnego – A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami utrzymania odebranego zwierzęcia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 1 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1031/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji), po rozpoznaniu wniosku S. K. zastępowanego przez opiekuna prawnego – A. M. (dalej: Skarżący), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami utrzymania odebranego zwierzęcia.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że Skarżący wniósł o wstrzymanie opisanej powyżej decyzji Kolegium, z uwagi na fakt, że w jego ocenie decyzja ta (dotycząca obciążenia kosztami utrzymania zwierzęcia w wysokości [...] złotych) wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie zaznaczył, że ma świadomość, że kwestia ta będzie badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

Sąd I instancji odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stwierdził, że Skarżący w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji odwoływał się jedynie do kwestii zarzutów pod adresem zaskarżonej decyzji Kolegium, a pominął uprawdopodobnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Sąd Wojewódzki zaznaczył przy tym, że Skarżący nie uprawdopodobnił ani zagrożenia wyrządzeniem znacznej szkody ani nieodwracalności skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu I instancji, choć kwota wynikająca z decyzji jest znaczna, to sama ta okoliczność, ani to, że Skarżący jest osobą ubezwłasnowolnioną całkowicie, zastępowaną przez opiekuna prawnego, nie jest wystarczające do uwzględnienia wniosku, a brak jest przy tym jakichkolwiek danych o sytuacji finansowej Skarżącego.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, Skarżący złożył zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W jego ocenie, postanowienie to jest jurydycznie wadliwe i w związku z tym powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § p.p.s.a., zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., w myśl którego są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony.

Wniosek Skarżącego dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Kolegium z 11 lipca 2022 r., utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] maja 2022 r. nr [...] orzekającej w punkcie 1 o obciążeniu Skarżącego kwotą [...] złotych z tytułu kosztów utrzymania jednej [...], odebranej czasowo właścicielowi (...). W punkcie drugim orzeczono natomiast o zobowiązaniu Skarżącego do uiszczenia ww. kwoty na konto Gminy [...], w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Skarżący nie wykazał ani nie udokumentował konkretnych, wyjątkowych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym zasadnym jest uznanie, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji nie narusza prawa. Skarżący nie udowodnił istnienia także niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Do wykazania, iż Skarżącemu grozi niepowetowana szkoda nie jest wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie przedmiotowego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wykazać, że wstrzymanie wykonania orzeczenia jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Ponadto umotywowanie tych twierdzeń powinno zostać poparte dokumentami źródłowymi zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej Skarżącego oraz zawierać wykazanie jakie przełożenie będzie miało uiszczenie kosztów utrzymania zwierzęcia na funkcjonowanie Skarżącego. Tym samym z powodu braku danych, nie jest możliwe dokonanie oceny czy wykonanie decyzji spowoduje u Skarżącego niepowetowaną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Nie jest bowiem wystarczające wskazanie we wniosku samej kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji. Konieczne jest by Sąd miał możliwość zweryfikowania twierdzeń strony, a jest to możliwe jedynie w przypadku dostarczenia przez stronę odpowiednich informacji i dokumentów potwierdzających sytuację materialną strony.

Oceny tej nie podważają twierdzenia zawarte w zażaleniu. Zauważyć bowiem należy, że argumentacja wniesionego zażalenia dotyczy wadliwości zaskarżonej decyzji i jej niezgodności z prawem. W tym miejscu wskazać należy, że w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, sąd nie bada zaś prawidłowości wydania decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, lecz - jak wskazano wyżej - dokonuje oceny argumentów strony przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu w kontekście przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., których Skarżący nie przedstawił.

Mając zatem na uwadze powyższe, podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że brak było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.