Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2009r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę

J. A. w dniu [...]r. złożył wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych grupy [...] w punkcie sprzedaży zlokalizowanym w S. przy ul. E.

Wnioskodawca do wniosku dołączył między innymi uchwałę Nr 19/2009 Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. E.Plater z dnia 26 września 2007r. o wyrażeniu przez wspólnotę zgody na sprzedaż alkoholu grupy [...] w sklepie "D." przy ul. E.

Prezydent Miasta S. w dniu [...]r. zezwolił wnioskodawcy na sprzedaż napojów alkoholowych zgodnie z wnioskiem na czas ograniczony od [...]r. do [...]r.

W dniu [...]r., Prezydent Miasta S. postanowieniem wydanym na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 i 5 kodeksu postępowania administracyjnego, wznowił postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu do [...]% oraz piwa, powyżej [...]% do [...]% alkoholu i powyżej [...] alkoholu, w sklepie przy ul. E. w S.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w dniu [...]r. Wspólnota przedłożyła Uchwałę Nr 20 z dnia 23 października 2007r., w której nie wyrażono zgody na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie przy ul. E. prowadzonym przez J. A. J. A. brał czynny udział w podejmowaniu uchwały nr 20 i znał jej treść. Składając jednak wniosek o zezwolenie zataił fakt podjęcia tej uchwały.

Następnie Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...]r., [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 ust. 7 pkt 1 w związku z art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity Dz.U. z 2007r., Nr 70, poz. 473 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania z urzędu;

1) uchylił decyzję ostateczną Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r. w sprawie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych nr [...], nr [...] i nr [...] udzielonych J. A. w sklepie przy ul. E. w S.,

2) odmówił J. A. wydania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie przy ul. E. w S.

W uzasadnieniu decyzji, organ I instancji wskazał, że przedsiębiorca w dniu [...]r. złożył wniosek o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie przy ul. E. w S.

Do wniosku przedłożył Uchwałę Nr 19/2007 z dnia 26 września 2007r. Wspólnoty Mieszkaniowej o wyrażeniu zgody na sprzedaż napojów alkoholowych w powyższym sklepie.

W chwili wydania zezwoleń, organ orzekający nie posiadał wiedzy o istnieniu innej uchwały. W dniu [...]r. Wspólnota przedłożyła Uchwałę Nr 20 z dnia 23 października 2007r., z której wynika, że nie wyraża zgody na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie prowadzonym przez J. A.

W ocenie organu, podjęcie przez Wspólnotę w dniu 23 października 2007r. Uchwały Nr 20 oznacza, że została uchylona uchwała Nr 19/2007r. z dnia 26 września 2007r., zatem przedsiębiorca w dniu składania wniosku nie posiadał zgody Wspólnoty Mieszkaniowej na sprzedaż napojów alkoholowych. Fakt ten nie był znany organowi, gdyż wiadomość o nowej uchwale powziął w dniu [...]r.

Zgodnie z art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i zapobieganiu alkoholizmowi, do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć pisemną zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Na dzień [...]r. takiej zgody nie było, dlatego organ orzekł jak w sentencji.

J. A. reprezentowany przez pełnomocnika [...] M. M. w odwołaniu zaskarżył : postanowienie z dnia [...]r. o wznowieniu postępowania i decyzję z dnia [...]r.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono – naruszenie art. 145 § 1 kpa przez wznowienie postępowania mimo, że dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, nie okazały się dowodami fałszywymi, jak również nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji, a nie były znane organowi.

Natomiast zaskarżonej decyzji zarzucono :

1) naruszenie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2007r. Nr 70, poz. 473 ze zm.) poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że warunkiem koniecznym do wydania decyzji zezwalającej na sprzedaż napojów alkoholowych, jest zgoda właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku na sprzedaż napojów alkoholowych, jeżeli punkt sprzedaży ma być zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podczas gdy zgoda taka nie stanowi ustawowej przesłanki warunkującej wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych;

2) naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez:

- błędne przyjęcie, że istnieją przesłanki do negatywnego załatwienia sprawy skarżącego, przy braku wykazania przez organ jakichkolwiek danych wskazujących, iż wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem skarżącego sprzeciwiałoby się interesowi społecznemu, podczas gdy z dowodów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, że pozytywnemu załatwieniu wniosku skarżącego sprzeciwia się interes społeczny, albowiem nie zostało wykazane przez organ, iż przez wydanie pozytywnej decyzji zgodnej z wnioskiem skarżącego naruszony zostanie interes prawny lub faktyczny innych osób,

- zaniechanie przez organ przeprowadzenia dowodów w sprawie, w postaci przesłuchania skarżącego oraz osób reprezentujących Wspólnotę Mieszkaniową celem ustalenia, która z uchwał Wspólnoty Mieszkaniowej tj. zezwalająca i odmawiająca skarżącemu sprzedaży napojów alkoholowych w sklepie przy ul. E. w S. jest uchwałą obowiązującą., przy braku wyraźnego uchylenia przez Wspólnotę uchwały zezwalającej na taką sprzedaż w sytuacji, gdy obie uchwały zostały wydane na przestrzeni jednego miesiąca, co spowodowało błędne przyjęcie, jedynie na podstawie domniemań, iż obowiązuje uchwała odmawiająca zgodę na sprzedaż, podczas gdy podstawowym warunkiem niewadliwości czynności konkludentnej jest uzewnętrznienie woli w sposób nie budzący wątpliwości, a nie wyrażanie woli na zasadzie domniemań,

- zaniechanie dokładnego wyjaśnienia sprawy, poprzez niewyjaśnienie przyczyn nagłej zmiany decyzji przez Wspólnotę Mieszkaniową w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych przez skarżącego oraz braku ustalenia, czy zmiana ta miała jakikolwiek związek z interesem społecznym zindywidualizowanym przez organ dla tej konkretnej sprawy.

Skarżący wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości,

2. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie pozytywnej decyzji na rzecz skarżącego wyrażającej zgodę na sprzedaż napojów alkoholowych w zakresie określonym szczegółowo przez skarżącego we wniosku o zezwolenie na sprzedaż alkoholu,

ewentualnie

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji,

2. przyznanie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu odwołania podniesiono, że błędny jest pogląd organu jakoby decyzja wydana została na podstawie dowodów fałszywych.

Stosownie do przepisu art. 145 §1 kpa organ administracyjny, który wydał decyzję ostateczną wznawia postępowanie w przypadku zaistnienia wskazanych tam zdarzeń.

Wspólnota mieszkaniowa przy ul. E. w S. w dniu [...] r. podjęła uchwałę Nr 19 wyraziła zgodę na sprzedaż detaliczną alkoholu w sklepie D. należącym do wnioskodawcy, a już po niecałym miesiącu podjęła uchwałę Nr 20 o treści zupełnie odmiennej. W tej ostatniej uchwale nie odniesiono się do uchwały poprzedniej, co sprawia- zdaniem odwołującego się - że obie uchwały prawnie istnieją obok siebie. Dopóki ta uchwała nie zostanie uchylona, istnieje w sensie prawnym i wnioskodawca ma prawo się na nią powoływać. Dlatego też nie można wnioskodawcy czynić zarzutu, iż powołał właśnie przy swym wniosku uchwalę Nr 19, skoro prawnie istniała ona w dniu składania wniosku. Nie można również twierdzić, iż wyszły na jaw nowe okoliczności czy dowody nieznane organowi, który wydał ostateczna decyzję, bo taki pogląd można by reprezentować wyłącznie w przypadku, gdyby uchwałą Nr 19 w dniu wydawania decyzji ostatecznej pozbawiona była mocy prawnej.

W przekonaniu strony organ wydając decyzję z dnia [...] roku błędnie przyjął, iż warunkiem koniecznym do wydania decyzji zezwalającej na sprzedaż napojów alkoholowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, jest zgoda właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku na sprzedaż napojów alkoholowych w tym budynku. W ocenie skarżącego, zgoda taka, nie stanowi ustawowej przesłanki warunkującej wydanie przez organ zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, albowiem gdyby ustawodawca chciał, aby wydanie przez organ zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych było uzależnione od uprzedniej zgody w/w podmiotów, wymóg taki wprost by przewidział w ustawie, tak jak uczynił to w art. 18 ust. 3a ustawy stanowiąc, iż zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa wart. 12 ust. 1 i 2.

Niewyrażenie zgody przez podmiot uprawniony, powinno zostać natomiast ocenione przez organ zezwalający przy rozpoznawaniu sprawy, tak jak każdy inny dowód w sprawie. Odwołujący się zauważył, że sam organ przyjmując, iż zaistniała potrzeba wznowienia postępowania przyjął, iż po wydaniu decyzji wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, co potwierdza stanowisko skarżącego, że niewyrażenie zgody przez podmiot uprawniony jest jedynie dowodem w sprawie, który winien być oceniany przez organ, tak jak każdy inny dowód, a nie stanowi warunku ustawowego wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

Odwołujący wskazał ponadto, iż organ błędnie przyjął, iż zaistniały przesłanki do negatywnego załatwienia jego sprawy, przy braku wykazania przez organ jakichkolwiek danych wskazujących, iż wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem sprzeciwiałoby się interesowi społecznemu, zdefiniowanemu uprzednio dla potrzeb tej konkretnej sprawy. Pojecie interesu społecznego, jako niezdefiniowane ustawowo, winno być skonkretyzowane przy załatwianiu danej sprawy. Organ zezwalający, nie ustalił jak należy definiować pojecie interesu społecznego w niniejszej sprawie. Nadto organ nie wykazał, iż po uwidocznieniu się sprzecznych interesów, pomiędzy interesem skarżącego ubiegającego się o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych, a stanowiskiem Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. E., wydanie decyzji zezwalającej skarżącemu na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie przy ul. E. mogłoby doprowadzić do naruszenia określonego interesu prawnego lub faktycznego tych osób (tj. tej Wspólnoty), tym bardziej, iż przez wiele lat, takiej kolizji interesu nie było. Jedynie samo nie wyrażenie zgody przez Wspólnotę Mieszkaniową na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie przy ul. E., przy braku podjęcia przez organ jakichkolwiek innych czynności zmierzających do ustalenia w tej sprawie interesu społecznego, nie może być traktowane jako prawidłowe zdefiniowanie interesu społecznego w rozumieniu art. 7 kpa, a tym bardziej jako jedyna przesłanka do odmowy wydania pozytywnej decyzji dla skarżącego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze , decyzją z dnia [...]r., [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ust. 6 pkt 3 i ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2007r., Nr 70, poz. 473 ze zm.) – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Kolegium – jak wynika to z uzasadnienia decyzji – podzieliło ustalenia i stanowisko organu I instancji, i podniosło, że stosownie do art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Ustęp 2 tego przepisu stanowi, że zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy.

W art. 18 ust. 6 pkt 3 tej ustawy wskazano, że do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć pisemną zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym.

Kolegium ustaliło, że z uchwał nr 19/2007 z dnia 26 września 2007r. i nr 20 z dnia 23 października wynika, że w przedmiotowym budynku funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa obejmująca [...] współwłaścicieli lokali mieszkalnych, zatem zgodnie z powyższym przepisem do wniosku należało dołączyć pisemną zgodę właściciela.

Wnioskodawca składając w dniu [...]r. wniosek o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, przedłożył uchwałę nr 19/2007 z dnia 26 września 2007r. w sprawie zgody na sprzedaż alkoholu, w której wspólnota wyraża zgodę na sprzedaż alkoholu typu [...] w sklepie D. przy ul. E.

Organ I instancji, w oparciu o te dokumenty, w dniu [...]r. zasadnie wydał zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zgodnie z wnioskiem.

W dniu [...]r., do organu I instancji wpłynęła uchwała nr 20 z dnia 23 października 2007r. właścicieli lokali tworzących Wspólnotę Mieszkaniową, w której właściciele lokali nie wyrażają zgody na sprzedaż alkoholu w sklepie przy ul. E. Wśród osób głosujących był także wnioskodawca, który głosował przeciwko podjęciu tej uchwały.

W ocenie Kolegium, powyższe oznacza, że wnioskodawca składając wniosek o wydanie zezwoleń na sprzedaż alkoholu wiedział o istnieniu obydwu uchwał, z których dołączył do wniosku tylko jedną korzystniejszą dla siebie.

W tej sytuacji, gdy organ I instancji wszedł w posiadanie mającej istotne znaczenie dla sprawy uchwały niekorzystnej dla strony, istniejącej ale nie znanej organowi I instancji w dniu wydawania decyzji, zgodnie z art. 145 § 1 ust. 5 kpa wznowił postępowanie w sprawie.

Kolegium podniosło też, że wbrew twierdzeniom odwołującego się, pisemna zgoda właściciela jest takim samym warunkiem wydania zezwoleń jak pozytywna opinia gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, o której mowa w art. 18 ust. 3 a ustawy.

Zatem brak zgody właściciela (wspólnoty mieszkaniowej) wywołuje negatywne skutki dla wnioskodawcy w postaci odmowy wydania zezwoleń.

Za bezpodstawne uznało też Kolegium twierdzenie strony, że na dzień złożenia odwołania istnieją prawnie dwie uchwały.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawa o własności lokali nie reguluje kwestii obowiązywania i treści uchwał podejmowanych przez wspólnotę mieszkaniową.

W zaistniałej sytuacji, Kolegium uznało, że należy przyjąć zasadę bezpośredniego działania nowej uchwały tj. uchwała późniejsza uchyla uchwałę wcześniejszą. Wynika to z logicznego rozumowania, że jeżeli zamiarem wspólnoty byłoby zachowanie wcześniejszej uchwały nr 19, to nie podejmowała by uchwały późniejszej nr 20. Potwierdzeniem tego jest fakt oddalenia skargi strony na uchwałę nr 20, zarówno przez Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia [...]r., jak i Sąd Apelacyjny w S. wyrokiem z dnia [...]r.

Odnosząc się do zarzutu nie wyjaśnienia przyczyn nagłej zmiany stanowiska w zakresie zgody na sprzedaż napojów alkoholowych, Kolegium zauważyło, że ustawodawca wyposażając wspólnoty w instrument wyrażania zgody na sprzedaż napojów alkoholowych w budynkach wielorodzinnych (art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy), upoważnił tym samym wspólnoty do decydowania czy w ich budynku można sprzedawać alkohol. Ponadto ustawa o własność lokali ani też ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałniu alkoholizmowi nie zobowiązuje wspólnoty do wykazywania przyczyn podjęcia lub zmiany uchwały.

J. A. reprezentowany przez [...] M. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się uchylenia zaskarżonych decyzji w całości i przekazania sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił :

1. naruszenie art. 18 ust. 6 pkt 3 w zw. z art. 18 ust. 3a i art. 18 ust.1 ustawy z dnia 25 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. 07.70.473 z późń. zm.) poprzez błędną jego wykładnię, poprzez przyjęcie, iż pisemna zgoda właściciela na sprzedaż napojów alkoholowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, jest takim samym warunkiem wydania zezwoleń na sprzedaż alkoholu, jak pozytywna opinia gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych,

2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez:

- zaniechanie przez organ przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie celem ustalenia, czy uchwała nr 20 z dnia 23 października 2007 roku w sprawie nie wyrażenia zgody na sprzedaż alkoholu została podjęta, gdyż za uchwałą tą głosowało jedynie [...] udziałów, podczas gdy z art. 23 ust. 2 ustawy o własności lokali z dnia 24.06.1994 roku wynika, że uchwały zapadają większością głosów, co w konsekwencji spowodowało błędne przyjęcie przez organ, iż istniały, podstawy do wznowienia postępowania na skutek ujawnienia się fałszywych dowodów oraz nowych okoliczności faktycznych i dowodów istniejących w dniu wydania-decyzji, a nieznanych organowi oraz błędne ustalenie, że skarżący przedłożył korzystniejszą dla siebie uchwałę wspólnoty nr 19/2007 wyrażającą zgodę na sprzedaż alkoholu, podczas, gdy uchwała ta była jedyną uchwałą, która uzyskała ustawowy wymóg większości głosów, albowiem głosowało za nią [...] udziałów, co przesądzało o tym, że była to uchwała jedynie ważna i skuteczna, dlatego też brak było jakichkolwiek podstaw do wznowienia postępowania;

3. naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 77 §1 kpa poprzez :

- błędne przyjęcie, iż skarżący nie współdziałał z organem w zebraniu całego materiału dowodowego w sprawie i nie udowodnił korzystnych dla siebie okoliczności, podczas gdy skarżący w trakcie całego postępowania współdziałał z organem w tym zakresie i przedłożył wszystkie wymagane prawem dokumenty celem uzyskania pozytywnej decyzji zezwalającej na sprzedaż alkoholu;

- błędne przyjęcie, iż istnieją przesłanki do negatywnego załatwienia sprawy skarżącego, przy braku wykazania przez organ' jakichkolwiek danych wskazujących, iż wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem skarżącego sprzeciwiałoby się interesowi społecznemu tj. wskutek wydania decyzji pozytywnej dla skarżącego zostałby naruszony interes prawny lub faktyczny innych osób, podczas gdy z dowodów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, iż pozytywnemu załatwieniu wniosku skarżącego sprzeciwia się interes społeczny, albowiem nie zostało wykazane przez organ, iż przez wydanie pozytywnej decyzji zgodnej z wnioskiem skarżącego tj. zezwalającej na, sprzedaż napojów alkoholowych naruszony zostanie interes prawny lub faktyczny innych osób.

W uzasadnieniu skargi powtórzono argumenty jakie uprzednio podniesione zostały w odwołaniu. Zdaniem skarżącego organ błędnie przyjął, iż pisemna zgoda właściciela na sprzedaż napojów alkoholowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, jest takim samym warunkiem wydania zezwoleń na sprzedaż alkoholu, jak pozytywna opinia gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych. Gdyby ustawodawca chciał, aby wydanie przez organ zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych było uzależnione od uprzedniej zgody w/w podmiotów, wymóg taki wprost by przewidział w ustawie, tak jak uczynił to w art. 18 ust. 3a ustawy stanowiąc, iż zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa wart. 12 ust. 1 i 2.

Skarżący podniósł, iż na dzień złożenia wniosku o wydanie decyzji na sprzedaż alkoholu, jak i na chwilę obecną istnieje jedna ważna uchwała, jaką jest uchwała nr 19/2007 zezwalająca na sprzedaż napojów alkoholowych, gdyż tylko ta uchwała uzyskała ustawowy wymóg większości głosów właścicieli lokali zamieszkujących w budynku mieszkalnym przy ul. E. Natomiast uchwała nr 20 z dnia 23 października 2007 roku nie została podjęta, bowiem nie uzyskała ustawowej większości głosów liczonej według większości udziałów, gdyż za tą uchwałą glosowało jedynie [...] udziałów, co przesądza fakt nieistnienia tej uchwały dlatego też skarżący nie miał obowiązku przedstawiać organowi uchwały nieistniejącej. Organ zaniechał przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie celem ustalenia, czy uchwała nr 20 z dnia 23 października 2007 roku w sprawie nie wyrażenia zgody na sprzedaż alkoholu została podjęta, tylko bez analizy prawnej tej uchwały przyjął, iż skarżący nie posiada zgody wspólnoty na sprzedaż alkoholu. Taka nieistniejąca uchwała, w żaden sposób nie może stanowić nowego dowodu lub istotnej okoliczności w sprawie warunkującej wznowienie postępowania w myśl art. 145 § 1 pkt 5 kpa, a także stanowić podstawy do odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Uchwała 19/2007 nie może jawić się jako dowód fałszywy określony w art. 145 § 1 pkt 1 kpa, gdyż takiego waloru tej uchwale nie sposób nadać w świetle ustawy o własności lokali, albowiem uchwała uzyskała wymóg większości ustawowej, w przeciwieństwie do uchwały nr 20. Bezzasadne jest zatem twierdzenie organu, iż skarżący przedłożył jedynie korzystniejszą uchwałę.

W ocenie skarżącego, organy obu instancji błędnie przyjęły, że zaistniały przesłanki do negatywnego załatwienia jego sprawy, przy braku wykazania przez organ jakichkolwiek danych wskazujących, iż wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem skarżącego sprzeciwiałoby się interesowi społecznemu, zdefiniowanemu uprzednio dla potrzeb tej konkretnej sprawy, albowiem pojecie interesu społecznego, jako niezdefiniowane ustawowej winno być skonkretyzowane przy załatwianiu danej sprawy.

J. A. w dniu [...]r. udzielił pełnomocnictwa [...] M. M., a na rozprawie w dniu [...]r. oświadczył, że wygasło pełnomocnictwo udzielone adwokatowi M. M.

Pełnomocnik skarżącego [...] M. M. w piśmie procesowym z dnia [...]r. podtrzymał zarzuty i argumentację przedstawioną w skardze i dodatkowo podniósł, że dokument "Uchwała nr 20 z dnia 23 października 2007r." nie ma mocy prawnej uchwały, lecz stanowi jedynie jej projekt, który poddano pod głosowanie. W głosowaniu projekt nie uzyskał wymaganej akceptacji, gdyż w głosowaniu wzięło udział jedynie [...]. W ocenie skarżącego, ustawodawca w przypadku wspólnot mieszkaniowych nie posługuje się pojęciem quorum na zebraniu, ponieważ o podjęciu uchwały decyduje większość właścicieli danej nieruchomości, a nie większość właścicieli na zebraniu. Skoro zatem za podjęciem uchwały nie głosowała większość (ponad [...]%) właścicieli, to nie możemy w ogóle mówić o uchwale, lecz co najwyżej o projekcie uchwały.

Wskazując na treść art. 23 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali, skarżący podniósł, że w niniejszej sprawie głosowanie w całości odbyło się w trybie obiegowym, dlatego konieczne było uzyskanie stanowiska wszystkich współwłaścicieli nieruchomości oraz z treści uchwały nie wynika, aby zastosowano głosowanie inne, niż większością liczoną według wielkości udziałów.

W tej sytuacji, w ocenie skarżącego, głosowanie nad projektem uchwały nr 20 nie doprowadziło do jej podjęcia, z uwagi na brak wymaganej większości, czego nie dostrzegły organy obu instancji.

Skarżący podniósł też, że jego powództwo o uchyleniu uchwały nr 20 w sprawie [...] Sądu Okręgowego zostało oparte tylko na jednej podstawie faktycznej i nie ma w niniejszej sprawie charakteru prejudycjalnego. Skarżący podniósł jedynie, że treść uchwały narusza jego interesy i zasady prawidłowego zarządu. W pozwie nie poruszono kwestii nie istnienia uchwały z uwagi na brak wymaganej liczby głosujących – okoliczność ta mogłaby zostać podniesiona w ramach powództwa o ustalenie nieistnienia uchwały. Ze względu jednak na samodzielność orzeczniczą Sądu administracyjnego, nie ma potrzeby dochodzenia ustalenia nieistnienia uchwały w postępowaniu cywilnym, albowiem sąd administracyjny jest władny samodzielnie ocenić ten dokument i uznać, że nie posiada on mocy prawnej.

W tej sytuacji, pozostaje w mocy skutecznie podjęta uchwała, w której wyrażono zgodę na sprzedaż alkoholu, a wydane w sprawie decyzje w oparciu o uchwałę nr 20 są wadliwe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu, Sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem i w granicach orzekania skarga J. A. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji pomimo pewnych nie istotnych uchybień odpowiadają prawu.

Przedmiotem oceny Sądu jest legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydanej w wyniku wznowienia postępowania w sprawie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych.

Postanowienie o wznowieniu postępowania nie podlega samodzielnemu zaskarżeniu, zatem w pierwszej kolejności Sąd ocenił podstawy wznowienia postępowania w sprawie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych.

Organ I instancji w postanowieniu z dnia [...]r., jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa. Punkt 1 dotyczy wznowienia postępowania, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, punkt 5 zezwala na wznowienie postępowania, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Aby skutecznie wykazać zaistnienie podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 kpa muszą wystąpić trzy przesłanki :

1) w decyzji ostatecznej organ administracji rzeczywiście poczynił ustalenia faktyczne z powołaniem się na sfałszowany dowód;

2) sfałszowanie musi być stwierdzone orzeczeniem Sądu lub innego organu (chyba, że zajdą okoliczności, o których mowa w art. 145 § 2 lub § 3 kpa tzn. można wznowić postępowanie przed wydaniem orzeczeniem Sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu jest oczywiste lub wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego, a także wówczas, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa),

3) na sfałszowanym dowodzie oparte zostało takie ustalenie, które miało wpływ na rozstrzygnięcie decyzją ostateczną.

Te wszystkie przesłanki muszą wystąpić łącznie, jeżeli zatem jedna z nich nie wystąpi, nie można mówić o zaistnieniu podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 kpa.

Należy odróżnić podstawę prawną postanowienia o wznowieniu postępowania od podstawy prawnej decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania.

Pomiędzy przesłankami wznowienia wskazanymi w postanowieniu oraz w decyzji nie musi zachodzić tożsamość. W toku postępowania wyjaśniającego toczącego się po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, organ bada czy wystąpiły wszystkie, z przyjętych pierwotnie w postanowieniu, przesłanki wznowienia.

Jak się okazuje – po analizie decyzji organu I instancji – przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 kpa nie miała zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika bowiem z akt sprawy podstawą wznowienia postępowania było przekazanie przez Wspólnotę Mieszkaniową w dniu [...]r. organowi I instancji uchwały Nr 20 z dnia 23 października 2007r., z której wynikało, że właściciele lokali w nieruchomości przy ul. E. w S., nie wyrażają zgody na sprzedaż alkoholu w tym grupy [...] w D. przy ul. E. w S., zatem właściwą podstawą wznowienia postępowania winien być tylko art. 145 § 1 pkt 5 kpa, bowiem organ w dacie wydawania decyzji o zezwoleniu skarżącemu na sprzedaż alkoholu nie miał istotnej dla sprawy informacji, że wspólnota mieszkaniowa nie wyraziła zgody na sprzedaż alkoholu.

Organ I instancji w postanowieniu o wznowieniu postępowania wskazał art. 145 § 1 pkt 1 kpa obok właściwej podstawy prawnej wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, natomiast w podstawie prawnej decyzji z dnia [...]r. nie wskazał już żadnej podstawy prawnej wznowienia. SKO utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Szczecin z dnia [...]r., nie dostrzegło tego błędu. Uchybienia organów orzekających w niniejszej sprawie w powyższym zakresie, w ocenie Sądu nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

Wskazać bowiem należy, że istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego.

Nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się tak, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana.

Podstawą prawną decyzji organów obu instancji był przepis art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zgodnie z którym, do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć pisemną zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym.

W ocenie Sądu, organy dokonały prawidłowej oceny stanu faktycznego, uznając, że skarżący do wniosku nie przedłożył zgody Wspólnoty Mieszkaniowej na sprzedaż alkoholu, bowiem uchwała nr 20 z dnia 23 października 2007r. jako późniejsza uchyliła uchwałą nr 19 z dnia 26 września 2007r.

W tych okolicznościach, zasadnie uznano, że brak jest podstaw do wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu w D. przy ul. E. w S.

Wbrew zarzutom skargi organy nie naruszyły przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Z art. 18 ust. 3a i ust. 6 pkt 3 z tej ustawy wynika, że bez uzyskania pozytywnej opinii gminy komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy oraz bez pisemnej zgody właściciela, użytkowania, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, osoba ubiegająca się o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych takiego zezwolenia nie uzyska.

Wbrew bowiem wywodom skargi zarówno pozytywna opinia gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych (art. 18 ust. 3a), jak i pisemna zgoda właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku o której mowa w art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy, należą do przesłanek warunkujących wydanie pozytywnej decyzji. Różnica polega jedynie na tym, że wszystkie zagadnienia związane z procedurą wydawania zezwolenia jak i cofania tego zezwolenia, uregulowano w jednym artykule 18 wskazanej ustawy. Przyjęta przez ustawodawcę redakcja tego przepisu wyraźnie oddzieliła te przesłanki warunkujące zgodę, które powinny wynikać z wniosku (art. 18 ust. 5 pkt 1 – 6) oraz z dokumentów które powinny być dołączone przez wnioskodawcę do wniosku (art. 18 ust. 6 pkt 1 – 4), od wymogu określonego w art. 18 ust. 3a, bowiem w myśl tego przepisu to nie strona ma dostarczyć pozytywną opinię gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholu, lecz organ ma obowiązek wystąpić do tej komisji o wydanie opinii co do wniosku.

Za bezprzedmiotowe Sąd uznał zarzuty i twierdzenia skarżącego, że uchwała nr 20 z dnia 23 października 2007r. nie jest uchwałą a jedynie projektem uchwały, oraz że kwestie ważności a następnie skutków prawnych tej uchwały ma rozstrzygnąć sąd administracyjny w niniejszym postępowaniu.

Zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o właściwości lokali (t.j. Dz.U. z 2000r., Nr 80, poz. 903) uchwały właścicieli lokali – wspólnoty mieszkaniowej – są zaskarżalne do sądu powszechnego.

Z akt sprawy wynika, że skarżący wnosił o uchylenie uchwały nr 20 z dnia 23 października 2007r. i Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia [...]r. w sprawie [...] – powództwo oddalił, a następnie Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia [...]r. w sprawie [...] oddalił apelację wniesioną przez skarżącego od tego wyroku.

Skoro zatem uchwała nr 20 z dnia 23 października 2007r. nie została uchylona, to oznacza, że wiąże ona organy administracji i Sąd administracyjny, który nie ma kompetencji do badania zgodności z prawem uchwały wspólnoty mieszkaniowej.

W związku zaś z zarzutem i wywodami skargi sugerującym – najogólniej rzecz ujmując – obowiązek organu załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego należy zauważyć, że decyzja wydawana w przedmiocie wniosku o zezwolenie na sprzedaż – napojów alkoholowych nie ma charakteru uznowieniowego, a przeciwnie należy do tzw. decyzji związanych.

Oznacza to, że organ decyzyjny jest związany przesłankami wynikającymi z przepisu prawa i nie posiada luzu decyzyjnego.

Interes społeczny i słuszny interes strony które powinien – zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 kpa – mieć na względzie organ administracji publicznej nie jest kategorią nadrzędną w stosunku do sformułowanej w tym samym przepisie zasady prawdy obiektywnej.

Nakaz załatwienia sprawy w sposób uwzględniający interes społeczny i słuszny interes strony możliwy jest do zrealizowania wyłącznie w sytuacji, gdy organowi administracji publicznej rozpatrującemu konkretną sprawę przysługuje tzw. uznanie administracyjne.

Tak więc twierdzenia skargi o istnieniu podstaw do załatwienia sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącego, skoro organ nie wykazał, że takie rozstrzygnięcie naruszałoby interes społeczny, uznać należało za całkowicie chybione i bezprzedmiotowe dla oceny legalności zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na względzie, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.