Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi H. A. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz H. A. kwotę 200 złotych (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów działając na podstawie art. 21 ust. 2 w związku art. 18 a ust. 11 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, po rozpatrzeniu odwołania dr n. med. H. D. od uchwały Rady Wydziału Lekarskiego [...] Uniwersytetu Medycznego im. [...] w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk medycznych, w dyscyplinie medycyna, utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, ze Sekcja Nauk Medycznych w niniejszej sprawie obradowała na posiedzeniu w dniu [...] kwietnia 2018 r. Po zapoznaniu się z odwołaniem od uchwały ww. Rady Wydziału, po wysłuchaniu negatywnych opinii recenzentów Centralnej Komisji oraz po przeprowadzeniu dyskusji Sekcja, w tajnym głosowaniu, wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady [...] Wydziału, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 0 głosów, przeciw - 29 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów).

Następnie Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] kwietnia 2018 r., po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w rozpatrywanej sprawie postanowiło, w głosowaniu tajnym, utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 0 głosów, przeciw - 11 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Sekcja Nauk Medycznych oraz Prezydium Centralnej Komisji, po przeprowadzeniu analizy przebiegu postępowania habilitacyjnego oraz treści wniesionego odwołania, po zapoznaniu się z negatywnymi opiniami recenzentów Centralnej Komisji w niniejszej sprawie, uznały bowiem wniesione odwołanie za niezasadne.

Dalej wskazano, że zgodnie z brzmieniem art. 33 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów działa przy Prezesie Rady Ministrów i w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcję centralnego organu administracji rządowej. Oznacza to, że jest ona ministrem w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., a zatem jest ona organem, nad którym nie ma organu wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 k.p.a. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie jest wobec Centralnej Komisji organem nadzoru ani też organem wyższego stopnia. Dlatego nie jest możliwe dokonanie analizy prawnej przez Ministra, postępowania Centralnej Komisji w sprawie wniesionego odwołania od uchwały Rady Wydziału o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego, a tym bardziej rozpatrzenia wniosku o podjęcie działań przewidzianych przepisami k.p.a. w celu usunięcia wadliwej decyzji Centralnej Komisji. Zgodnie z art. 35 ust 3 ww. ustawy. Centralna Komisja podejmuje uchwały po zasięgnięciu opinii co najmniej jednego recenzenta. Według § 19 ust 1 Statutu Centralnej Komisji, w postępowaniu opiniodawczym powołuje się co najmniej jednego recenzenta spośród osób mających tytułu naukowy. Na podstawie § 19 ust 4 Statutu, w postępowaniu opiniodawczym Sekcji, po otrzymaniu negatywnej opinii recenzenta powołuje się recenzenta dodatkowego. Do oceny wniesionego odwołania został wyznaczony recenzent celem sporządzenia opinii. W dniu [...] grudnia 2017 r. do Centralnej Komisji wpłynęła rezygnacja powołanego w sprawie recenzenta z uwagi na przebyte złamanie prawej ręki (wypadek losowy). W związku z powyższym został wyznaczony nowy recenzent w sprawie. Po otrzymaniu negatywnej recenzji, zgodnie ze statutem Centralnej Komisji, przewodniczący Sekcji powołał kolejnego recenzenta.

Jak wyjaśnił organ odwoławczy, opinie recenzentów stanowią swoisty referat i wstęp do dyskusji w celu podjęcia prawidłowej decyzji bez potrzeby samodzielnego szczegółowego zapoznania się z dorobkiem naukowym przez poszczególnych członków Centralnej Komisji.

Przypomniano także, ze Komisja habilitacyjna obradująca w pełnym składzie po zapoznaniu się z dwoma negatywnymi recenzjami oraz jedną pozytywną, stwierdziła, że dorobek Kandydatki nie spełnia ustawowych wymagań stawianych osobie ubiegającej się o stopień doktora habilitowanego. Na podstawie oceny komisji Rada Wydziału Lekarskiego [...] w głosowaniu tajnym podjęła decyzję o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego. Potwierdzono, że indeks Hirscha Kandydatki wykazany przez Biblioteki UM w [...], [...] i [...] jest niższy, niż wartości przez Nią deklarowane. Osiągnięcie naukowe przedstawiane przez Kandydatkę, jako podstawa Jej wniosku habilitacyjnego, nie spełniają zaś wymagań ustawowych( między innymi Kandydatka nadania Kandydatce stopnia doktora zawyża wartość IF abstraktu konferencyjnego zgłoszonego we wniosku habilitacyjnym). Uznano, ze autorka podaje niewłaściwe wartości IF czasopism z których pochodzą Jej publikacje włączone do dorobku naukowego i osiągnięcia naukowego.

Przedstawione powyżej fakty dowodzą w ocenie organu II instancji, że odwołanie dr n. med. H. D. w odniesieniu do uchwały Rady Wydziału Lekarskiego [...] dotyczącej odmowy nadania Jej stopnia doktora habilitowanego jest nieuzasadnione. Odwołanie nie wniosło żadnych nowych informacji merytorycznych, dlatego uznano je za nieuzasadnione. Centralna Komisja stwierdziła też, że w niniejszym postępowaniu zostały dochowane wymagania, jakie przewidują przepisy ww. ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, nie uchybiono także stosowanym odpowiednio przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego. Organy orzekające w sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy. Uzasadniły przekonująco swoje stanowisko - nie naruszając przy tym granic swobodnej oceny dowodów - a wydana decyzja zawiera niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 k.p.a, - z uwzględnieniem specyfiki postępowania.

Od powyższej decyzji dr n. med. H. D. wywiodła skargę do tut. Sądu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją uchwałą Rady Wydziału oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu od uchwały Rady Wydziału, a ponadto zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

a) naruszenie art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (dalej: ustawa) poprzez utrzymanie w mocy uchwały Rady Wydziału w sytuacji, gdy zachodziły podstawy do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Radzie Wydziału;

b) naruszenie art. 18 ust. 2 ustawy poprzez niedokonanie przez Centralną Komisję prawidłowości czynności prawnych, których wadliwość winna spowodować uchylenie uchwały i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Radzie Wydziału;

c) naruszenie art. 20 ust. 6 ustawy w zw. z rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych poprzez oparcie rozstrzygnięć w niniejszej sprawie o recenzje osób niespełniających kryteriów wskazanych w tym przepisie t.j. osób nieposiadających wystarczającej wiedzy w zakresie danej dyscypliny naukowej;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 8, 9, 15, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niezebrany w sposób wyczerpujący i nierozpatrzony całkowicie materiał dowodowy, w szczególności:

a) poprzez pominięcie przeprowadzenia rozmowy ze skarżącą w sytuacji wystąpienia okoliczności wynikającej z art. 18a ust 10 ustawy w sytuacji wątpliwości dotyczącej dokumentacji osiągnięć naukowych (w szczególności w zakresie wartości indeksu Hirscha; wartości IF abstraktu konferencyjnego; wartości IF publikowanych czasopism);

b) poprzez brak wezwania skarżącej, na podstawie art. 18a ust. 4 ustawy, do uzupełnienia lub poprawienia wniosku habilitacyjnego w sytuacji uznania, że osiągnięcia naukowe przedstawiane przez skarżącą, jako podstawa wniosku habilitacyjnego, nie spełnia wymagań ustawowych;

c) poprzez nieodniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji Rady Wydziału, a nadto niewyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy uchwały Rady Wydziału brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji które osiągnięcia naukowe skarżącej nie spełniają wymagań ustawowych i jakie to są wymagania ustawowe, w sytuacji gdy osiągnięcia naukowe skarżącej spełniają wymogi zawarte w art. 16 ustawy, a ponadto brak wskazania które recenzje legły u podstaw podjętej decyzji, a które nie i dlaczego, czym naruszono zasadę pogłębiania zaufania obywateli do omanów państwa;

d) poprzez niedoręczenie skarżącej recenzji sporządzonych przez powołanych na etapie postępowania odwoławczego recenzentów i uniemożliwienie skarżącej szczegółowego odniesienia się do ich treści, czym również naruszono zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

W uzasadnieniu strona rozwinęła powyższe zarzuty. Podkreśliła w szczególności, ze jej osiągnięcia naukowe spełniają wymogi ustawy - art. 16, co potwierdziła m.in. w swej recenzji prof. dr hab. E. J., wybitny specjalista w dziedzinie [...]. Recenzentka nie zakwestionowała wskazywanej wartości indeksu Hirscha, wartości IF abstraktu konferencyjnego, czy też wartości IF czasopism. Ponadto, pozytywną ocenę dorobku strony potwierdza też analiza bibliometryczna Biblioteki Medycznej Uniwersytetu [...] z [...] kwietnia 2015 r., złożona do akt administracyjnych. Skarżąca zauważyła też, że ze sporządzonych dwóch negatywnych recenzji (prof. dr. H., A. S. i prof. dr hab. L. K.) również nie wynika jakich wymogów ustawowych nie spełnia jej materiał publikacyjny. Recenzje negatywne są bardzo ogólne i nie odnoszą się w sposób merytoryczny do osiągnięć naukowych, dorobku naukowego, organizacyjnego i dydaktycznego. W tym zakresie Centralna Komisja zaniechała jakiejkolwiek oceny w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, unikając ponownego merytorycznego załatwienia sprawy i naruszając art. 15 K.p.a. Brak jest również wskazania w uzasadnieniu decyzji które recenzje legły u podstaw podjętego aktu, a które nie i dlaczego.

Podkreśliła także, iż temat postępowania habilitacyjnego nosi tytuł "[...]". Wniosek został ukierunkowany na konkretną dyscyplinę naukową, zatem dorobek naukowy winien zostać oceniony i zweryfikowany przez fachowców z tej dyscypliny. Tymczasem z dyscypliną naukową, jaką jest [...], związana jest jedynie prof. dr hab. E. J., która sporządziła rzetelną, obszerną i merytoryczną recenzję. Podniosła także, że na zagadnienie związane z prawidłowym doborem recenzentów zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 października 2014 r. I OSK 1423/14.

W niniejszej sprawie autorzy negatywnych recenzji nie reprezentowali natomiast dyscypliny jaką jest [...], a takiej to dyscypliny dotyczyło postępowanie habilitacyjne. Nieuwzględnienie powyższej kwestii świadczy z kolei o naruszeniu art. 20 ust. 6 ustawy w zw. z rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r., czego nie dostrzegła Centralna Komisja.

Końcowo zwrócono uwagę na naruszenie art. 18 ust. 2 ustawy bowiem Centralna Komisja nie dokonała oceny prawidłowości czynności prawnych podjętych w I instancji, których wadliwość winna spowodować uchylenie uchwały i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Radzie Wydziału.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Dokonując oceny zasadności badanej skargi na skarżoną decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie, choć nie ze wszystkimi podniesionymi w niej zarzutami można się zgodzić.

Zgodnie z dyspozycją art. 29 ustawy o stopniach, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. "Odpowiedniość" stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza stosowanie jednych przepisów wprost, bez żadnych modyfikacji lub zmian, a niektórych z nich z dostosowaniem do charakteru rozpatrywanej sprawy.

Inaczej mówiąc, postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych zamieszczonych w ustawie o stopniach naukowych (...).

Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o stopniach Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych działa przy Prezesie Rady Ministrów i w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcję centralnego organu administracji rządowej. Jest to więc organ administracji publicznej, przed którym toczy się postępowanie w sprawie indywidualnej.

Postępowanie o nadanie tytułu profesora jest postępowaniem dwustopniowym. Pierwszy jego etap ma miejsce przed radą jednostki organizacyjnej. Jego celem jest zgromadzenie materiału dowodowego, w tym także recenzji i podjęcie uchwały w kwestii wniosku o nadanie tytułu profesora. Drugi etap to postępowanie przed Centralną Komisją, która po przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie oceny kandydata do tytułu profesora podejmuje uchwałę o przedstawieniu albo o odmowie przedstawienia kandydata do tytułu profesora (art. 27 i 28 ustawy o stopniach). Jest to etap o charakterze decyzyjnym.

Centralna Komisja, jak stanowi art. 35 ustawy o stopniach, działa na posiedzeniach plenarnych lub przez swoje organy, którymi są przewodniczący, Prezydium i sekcje. Jeśli więc, prezydium jest organem Centralnej Komisji, to bez wątpienia działa jako organ administracji publicznej, którego zadaniem jest dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i wydanie decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Bezspornym jest w związku z tym fakt, iż do tego postępowania będą miały "odpowiednie" zastosowanie przepisy art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej, a takim jest przecież Centralna Komisja, ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnić poprzez wskazanie podstawy faktycznej i prawnej. Okoliczność, że Centralna Komisja podejmuje uchwałę w głosowaniu tajnym, stanowi utrudnienie w sporządzeniu uzasadnienia w pełni odpowiadającego wymogom określonym w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. Nie oznacza to jednak, iż jest ona zwolniona od wszechstronnej oceny wszystkich zebranych w toku postępowania dowodów (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2006 r., I OSK 1364/05, publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

W postępowaniu przed Centralną Komisją obowiązuje zasada dwuinstancyjności, którą można ująć jako gwarancję procesową strony postępowania administracyjnego, wyrażającą się w możliwości żądania przez nią ponownego rozstrzygnięcia jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu I instancji. Strona ma więc prawo do tego, aby jej sprawa była dwukrotnie rozpatrywana pod względem merytorycznym, by dwukrotnie przeprowadzono i oceniono dowody, w sposób rzeczowy oraz poważny przeanalizowano wszystkie argumenty, opinie i żądania i w konsekwencji wydano takie rozstrzygnięcie, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznemu interesowi strony (por. uchwałą SN (5) z 1 grudnia 1994 r., III AZP 8/94, OSNA PLUS, 1995, nr 7,poz. 82).

W rozpoznawanej sprawie, w jej realiach faktycznych, nie sposób ocenić tego, czy zasada dwuinstancyjności postępowania została w pełni zrealizowana w zgodzie z powyższymi standardami, które to naruszenie – w ocenie Sądu – mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy bowiem pamiętać o tym, ze w każdym postępowaniu prawidłowość rozstrzygnięcia uzależniona jest od wyczerpującego zebrania dowodów i ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego. Kluczowymi dowodami w niniejszym, specyficznym postępowaniu, są zaś recenzje sporządzone odpowiednio przez recenzentów powołanych przez organ I instancji, a w razie wniesienia odwołania do Centralnej Komisji – opinie recenzentów powołanych przez organ II instancji.

W tym miejscy zaznaczenia wymaga to, iż oczywiście Sąd administracyjny nie ma możliwości dokonania merytorycznej oceny poprawności powyższych recenzji. Nie posiada bowiem stosownej wiedzy o charakterze specjalistycznym ze wszystkich dziedzin nauki. Nadto ustawodawca nie wyposażył Sądu w stosowne instrumentarium procesowe (np. możliwość powołania biegłego sądowego) umożliwiające taką weryfikację.

Powyższe nie oznacza jednak, że ocena poprawności decyzji Centralnej Komisji wymyka się jakiejkolwiek kontroli sądowej. Sąd administracyjny zobowiązany jest bowiem do zbadania okoliczności o charakterze formalnym, jakie towarzyszyły m.in. gromadzeniu materiału dowodowego – w tym w szczególności okoliczności dotyczących materii powoływania recenzentów. Sąd winien wiec przede wszystkim sprawdzić, czy organy obydwu instancji powołały odpowiednią liczbę recenzentów. Winien także, uwzględniając dyspozycję art.20 ust.6 ustawy o stopniach naukowych (...) ustalić, czy powołani recenzenci reprezentują dyscyplinę naukową odpowiednią do przedmiotu sprawy. Pamiętać bowiem należy o tym, ze skutecznym dowodem w niniejszym postępowaniu może być jedynie recenzja sporządzona przez specjalistę z danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej. Przy czym wykładnia sformułowania "pokrewna dyscyplina nauki" powinna mieć charakter zawężający a nie rozszerzający. Celem poddania badaniu przez recenzentów dorobku naukowego osoby ocenianej, jest przecież uzyskanie jak najbardziej obiektywnych i fachowych konkluzji. Nie wymaga zaś dowodu okoliczność, że powyższe rezultaty są do osiągnięcia tylko w wypadku recenzowania konkretnego dorobku naukowego przez osoby będące ekspertami właśnie w tej konkretnej dziedzinie.

Biorąc pod uwagę powyższe argumenty uwypuklenia wymaga fakt, że kluczowym dla sądowej oceny legalności zaskarżonej decyzji jest przedstawienie jednoznacznego stanowiska Centralnej Komisji w jakiej dyscyplinie oceniany był dorobek skarżącej i czy dyscyplina ta pokrywa się tematycznie z dyscypliną, której dotyczy oceniana aktywność naukowa. Na zagadnienie związane z prawidłowym doborem recenzentów zwrócił już bowiem uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 października 2014 r., I OSK 1423/14 gdzie wskazał, iż dokonując wykładni art. 27 ust. 4 ustawy o stopniach należy zwrócić uwagę na następujące kwestie. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy stopniami naukowymi są stopnie doktora i doktora habilitowanego określonej dziedziny nauki w zakresie danej dyscypliny naukowej, zaś zgodnie z art. 2.ust. 1 ustawy tytułem naukowym jest tytuł profesora określonej dziedziny nauki. Mając powyższe na uwadze, konsekwentnie określono wymogi, jakie mają spełniać recenzenci - w postępowaniu o tytuł profesora ma to być osoba posiadająca tytuł profesora z danej dziedziny, a w postępowaniach o stopień naukowy osoba posiadająca tytuł profesora lub stopień naukowy z danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej.

Pojęcie dziedzin nauki oraz dyscyplin naukowych zostało określone w uchwale Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] października 2005 r. wydanej na podstawie ówczesnego art. 3 ust. 1 ustawy, aktualnie jest to rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych (Dz. U. Nr 179, poz. 1065). Zgodnie z art. 20 ust. 6 ustawy o stopniach recenzentem w badanej sprawie może być osoba, posiadająca tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej. W ocenie tut. Sądu takie sformułowanie przepisu nie oznacza jednak tego, że powołując recenzenta z danej dziedziny, a więc formalnie spełniającego wymóg ustawy o stopniach, można zupełnie pominąć dyscyplinę naukową, jaką reprezentuje recenzent i osoba ubiegająca się o tytuł. Tak więc powołując recenzenta w postępowaniu o tytuł należy mieć na uwadze nie tylko dziedzinę nauki, ale i dyscyplinę naukową, o czym świadczy sposób, w jaki pojęcia te zostały określone w powołanych wyżej aktach wykonawczych. Idąc tą drogą wskazać należy, że jedną z dziedzin jest dziedzina nauk medycznych. W ramach tej dziedziny wyodrębnia się następujące dyscypliny naukowe: biologia medyczna, medycyna, [...]. Jeżeli osoba ubiegająca się o tytuł reprezentuje dyscyplinę [...], to recenzentem w tym postępowaniu nie powinna być osoba reprezentująca np. dyscyplinę naukową biologię medyczną, mimo że formalnie jest to ta sama dziedzina naukowa. (patrz. Wyrok WSA w Warszawie z 29.10.2014r. Sygn. akt II SA/Wa 189/14).

Recenzje sporządzane w postępowaniu o tytuł, podobnie jak w postępowaniach o stopień, dotyczą osiągnięć i dorobku naukowego, stąd też aby mogły być sporządzone w sposób prawidłowy, obiektywny i rzetelny, powinny być sporządzane wyłącznie przez osoby najbardziej kompetentne, a to oznacza w ocenie Sądu administracyjnego, że organy powołując recenzenta powinny mieć na uwadze nie tylko dziedzinę naukową jaką reprezentuje, ale również dyscyplinę naukową, a nawet niejednokrotnie specjalizację w ramach danej dyscypliny.

Biorąc pod uwagę wykazaną wyżej doniosłość problematyki poprawności wyznaczania recenzentów w niniejszym postępowaniu przez organy obydwu instancji uznać należało, iż uzasadnienie Centralnej Komisji nie może pomijać tej kwestii. Organ odwoławczy w motywach swojego rozstrzygnięcia powinien w sposób wielce dokładny wskazać to, jaką dyscyplinę naukowa (w tym nawet jaką specjalizację) reprezentują powołani w postępowaniu odwoławczym recenzenci. Poprawność ich doboru rzutuje bowiem bezpośrednio na wynik całej sprawy i prawidłowość wydanej decyzji.

Nadto organ II instancji badając sprawę wskutek wniesionego odwołania, winien również – uwzględniając powyższe uwagi – dokonać weryfikacji poprawności wyznaczenia recenzentów przez organ pierwszo instancyjny. Tylko bowiem wtedy, gdy przed organem I instancji działali właściwi recenzenci, będzie można mówić o rozpoznaniu sprawy w postępowaniu dwuinstancyjnym.

Analiza skarżonej decyzji jak i akt sprawy administracyjnej prowadzi do konkluzji, iż organ odwoławczy uchybił w/w obowiązkom. Nie wyjaśnił bowiem kryteriów doboru recenzentów w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i drugoinstancyjnym. W szczególności nie wskazał, jakie dziedziny i dyscypliny nauki recenzenci ci reprezentują. Powyższych danych na próżno także szukać w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach postępowania.

Wobec powyższych braków, w ocenie tut. Sądu niemożliwym było dokonanie oceny poprawności skarżonej decyzji. Nie wiedząc bowiem tego, czy Centralna Komisja zweryfikowała poprawność doboru recenzentów w postępowaniu przed organem I instancji, ani nie wiedząc tego, czy we właściwy sposób dokonała doboru własnych recenzentów, Sąd administracyjny nie mógł przesądzić tego, czy sporządzone w sprawie recenzje mogły stanowić skuteczną podstawę badanego rozstrzygnięcia.

W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) zaś o kosztach rozstrzygnął stosownie do dyspozycji art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), zobowiązując organ do zwrotu na rzecz skarżącej kwoty uiszczonego przez nią wpisu sądowego.

Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany do uwzględnienia powyższych uwag Sądu i do sporządzenia uzasadnienia w zgodzie z zaprezentowanym przez Sąd sposobem rozumienia prawa.