Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz WSA Joanna Człowiekowska Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 9 czerwca 2010 r. nr CIII/1384/10 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie § 7 pkt 4 oraz § 23 ust. 3 pkt 4, II. zasądza od Gminy Miejskiej Kraków na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 797 zł (słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 9 czerwca 2010 r. nr CIII/1384 10 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru " G.-L." (Dz. Urz. Woj. Małop. Nr 343, poz. 2377, dalej "Uchwała" lub "mpzp") w części tj. § 7 pkt 4 oraz § 23 ust. 3 pkt 4 Uchwały.

Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie:

1. art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) w związku z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm., dalej "u.p.z.p.") oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 604, dalej "ustawa o wspieraniu rozwoju" lub "Megaustawa") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało przyjęciem Uchwały w zaskarżonej części, z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej dla tworzenia aktów prawa miejscowego i wprowadzeniem rozwiązań zakazujących lub znacznie utrudniających realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1145, dalej "u.g.n."), na całym terenie objętym mpzp;

2. art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju poprzez

naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegające na wprowadzeniu w zaskarżonej części Uchwały rozwiązań, które wprost uniemożliwiają, jak również mogą uniemożliwiać lokalizowanie na całym terenie obowiązywania Uchwały inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu u.g.n., także w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

3. art. 46 ust. 1-2 Megaustawy w zw. z art. 113 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 34, dalej "P.t.") oraz art. 4 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 307, dalej "ustawa o informatyzacji") poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy skutkujące sprzecznym z prawem ograniczeniem rozwoju bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej na całym terenie objętym Uchwałą, jak również przyjęciem Uchwały w zaskarżonej części z naruszeniem zasady neutralności technologicznej, w sposób zagrażający realizacji przez Spółkę swoich zobowiązań przetargowych względem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej "Prezes UKE");

4. art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 236, dalej "P.p.") w zw. z art. 10 ust. 1 P.t. poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie uznaniowych ograniczeń w zakresie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze objętym Uchwałą, powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci telekomunikacyjnych, przy braku ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury służącej świadczeniu usług w technologii stacjonarnej, co skutkuje ograniczeniem stronie skarżącej możliwości świadczenia usług w technologii mobilnej, tym samym dyskryminując ją na rynku usług telekomunikacyjnych.

Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności Uchwały w zaskarżonej

części oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

P. jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym wpisanym do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych prowadzonego przez Prezesa UKE pod nr [...] i dlatego posiada Legitymacja procesową

Uchwała w zaskarżonej części, stanowi, że:

• § 7 pkt 4) Uchwały

W granicach obszaru objętego planem obowiązuje zakaz lokalizacji wolnostojących stacji bazowych telefonii komórkowej oraz wież radiokomunikacyjnych.

• § 23 ust. 3 pkt 4) Uchwały

3. Ustala się następujące zasady łączności telekomunikacyjnej: 4) urządzenia telekomunikacyjne należy umieszczać: a) wewnątrz obiektów kubaturowych istniejących,

b) w kioskach wolnostojących, lokalizowanych w terenach przeznaczonych pod infrastrukturę, pod warunkiem minimalizacji gabarytów kiosku oraz dostosowania jego wystroju architektonicznego do otaczającej zabudowy.

Strona skarżąca wskazała, że co prawda Uchwała została przyjęta w 2010 roku, ale już po uchwaleniu przez Sejm ustawy o wspieraniu rozwoju, a jej wejście w życie przypadło na okres obowiązywania Megaustawy. Nie można się także zgodzić z Prezydentem Miasta Krakowa (stanowisko z dnia 20 września 2024 roku przesłane przez Radę Miasta Krakowa w odpowiedzi na wezwanie Spółki do usunięcia naruszeń prawa), że Uchwała nie narusza przepisów Megaustawy, bowiem te przepisy nie obowiązywały w dniu uchwalenia Uchwały. Powołany przez Prezydenta art. 75 ust. 1 Megaustawy w obowiązującej wówczas wersji, przesądzał, że art. 46 Megaustawy stosuje się do planów miejscowych obowiązujących (czyli tych, które weszły w życie, a nie jako uchwalone są w okresie vacatio legis) w dniu wejścia w życie Megaustawy, zaś w kolejnych ustępach regulował procedurę dostosowania treści obowiązującego planu do nowych wymagań rangi ustawowej. Regulacja ta jednak nie miała zastosowania do Uchwały, bowiem jej przepisy, choć uchwalone przed 17 lipca 2010 roku, zaczęły obowiązywać dopiero od dnia 7 sierpnia 2010 roku.

§ 7 pkt 4) Uchwały określa zasady inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacyjnej ustanawiając zakaz lokalizowania wolnostojących stacji bazowych oraz wież radiokomunikacyjnych na całym obszarze planu. Z kolei § 23 ust. 3 pkt 4) Uchwały nakazuje, aby urządzenia telekomunikacyjne umieszczać wewnątrz istniejących obiektów kubaturowych ewentualnie w kioskach wolnostojących, lokalizowanych w terenach przeznaczonych pod infrastrukturę pod warunkiem, że gabaryty kiosku będą zminimalizowane, a wystrój architektoniczny dostosowany do okolicznej zabudowy.

Skarżone postanowienia planu zdaniem strony skarżącej są sprzeczne z prawem.

Po pierwsze, nie ma żadnego przepisu odrębnego, zgodnie z którym lokalizacja wolnostojących masztów antenowych byłaby sprzeczna. Obszar objęty Uchwałą położony jest poza centrum Krakowa, przy jego wschodnich granicach, a cały obszar obejmuje ponad [...] ha (w chwili uchwalania było to [...] ha). Brak jest racjonalnych, technicznych, czy prawnych przesłanek, aby cały obszar wyłączyć z możliwości lokalizowania wolnostojących masztów antenowych. Na tak rozległym i mało zurbanizowanym terenie właśnie wolnostojące maszty antenowe byłyby najlepszym nośnikiem, gwarantującym pokrycie terenu sygnałem radiowym, a jednocześnie tym, który pozwala ograniczyć ilość stawianych stacji bazowych.

Po drugie nakaz lokalizowania urządzeń telekomunikacyjnych wewnątrz obiektów kubaturowych istniejących oraz w kioskach wolnostojących, lokalizowanych w terenach przeznaczonych pod infrastrukturę, pod warunkiem minimalizacji gabarytów kiosku oraz dostosowania jego wystroju architektonicznego do otaczającej zabudowy, nie znajduje oparcia w przepisach prawa, jak również jest całkowicie oderwany od technicznych aspektów działania sieci telekomunikacyjnych. Urządzenia telekomunikacyjne nie są elastyczne, aby dało się je dowolnie minimalizować, czy zmieniać ich formę i strukturę, tak aby dopasować je do gabarytów kiosku. Są to urządzenia techniczne, produkowane seryjnie, a nie na zamówienie. Infrastruktura techniczna, i to jakakolwiek, a nie tylko telekomunikacyjna, niezwykle rzadko jest projektowana i wykonywana jako element kompozycyjny zabudowy miast, czy wsi. Tym samym nakaz jej minimalizowania jest w całości niemożliwy do spełnienia. Podobnie co najmniej niezrozumiałe jest, w jaki sposób i w jakim celu inwestor miałby umieszczać (wbudować) urządzenia telekomunikacyjne wewnątrz obiektów kubaturowych istniejących oraz w kioskach wolnostojących, lokalizowanych w terenach przeznaczonych pod infrastrukturę.

Taka regulacja planu jest całkowicie nieuzasadniona, dyskryminująca, a nade wszystko sprzeczna z zasadami ustalonymi w Megaustawie, czy nawet ze zdrowym rozsądkiem. Dodatkowo - wobec braku jakichkolwiek innych wytycznych w planie - trudno jednoznacznie ocenić jak bardzo należałoby minimalizować urządzenie telekomunikacyjne, aby jego wymiary były zgodne z ustaleniami Uchwały. Mając dodatkowo na względzie fakt, że § 23 ust. 3 pkt 4) Uchwały stanowi de facto jedyną dopuszczalną prawem formę realizacji inwestycji telekomunikacyjnych innych niż wolnostojące, zaś te ostatnie są zakazane, nie ulega wątpliwości, że rozwiązania Uchwały wyłączają cały jej teren spod możliwości realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Niewątpliwe jest - i nie potrzeba do tego specjalistycznej wiedzy, a nawet jeśli potrzeba, to Rada Miasta Krakowa jest w stanie ją pozyskać - że do prawidłowego działania urządzeń telekomunikacyjnych związanych z technologią mobilną konieczne jest zapewnienie im odpowiedniego ulokowania w terenie i na odpowiedniej wysokości. Technologia ta opiera się m.in. rozchodzeniu się fal radiowych. Umieszczenie, czy wbudowanie urządzeń telekomunikacyjnych wewnątrz obiektów już istniejących może doprowadzić do nieprawidłowego, czy wręcz niedozwolonego z punktu widzenia ochrony środowiska, czy życia i zdrowia, działania tych urządzeń, a w konsekwencji braku pokrycia sygnałem terenu Uchwały. Autorzy planu nie wyjaśniają w jaki sposób należy zastosować się do ustalonych nakazów, ani tym bardziej nie poświęcają uwagi, czy ustalone nakazy są prawidłowe zarówno z punktu widzenia technicznego, jak i przede wszystkim czy są poprawne legislacyjni e, w tym zgodne z przepisami odrębnymi. Ich analiza prowadzi do wniosku, że są sprzeczne z art. 46 ust. 1 Megaustawy, a także bezspornie nie wypełniają standardów zasad konstytucyjnych dotyczących przyzwoitej legislacji. Kryterium wysokości ma dla infrastruktury telekomunikacyjnej w technologii mobilnej krytyczne znaczenie. Aby stacja bazowa mogła spełniać swoje funkcje takie jak komunikowanie się z innymi stacjami bazowymi tworzącymi sieć telekomunikacyjną, czy łączenie z urządzeniami końcowymi (aparaty telefoniczne, laptopy itp.) z częścią stałą cyfrowej sieci telekomunikacyjnej, to jej anteny sektorowe i radioliniowe winny znajdować się na takiej wysokości, aby "górować" nad istniejącą zabudową, a antenowe konstrukcje wsporcze zapewniać bezpieczeństwo konstrukcji także podczas niekorzystnych warunków atmosferycznych. Technologia działania stacji bazowej wymaga, aby antena była zainstalowana na odpowiedniej wysokości. Uchwała w zaskarżonej części eliminuje lokalizowanie na jej terenie stacji bazowych telefonii komórkowej, tak, aby możliwe było ich poprawne działanie zgodnie z przeznaczeniem, gdyż zakazuje lokalizowania wolnostojących masztów antenowych na całym terenie i w istocie wyłącza możliwość zlokalizowania stacji bazowych w innej formie, co w konsekwencji nie pozwala na prawidłową pracę BTS jako elementu sieci telekomunikacyjnej.

Strona skarżąca podnosi, że poprzez użycie w § 23 ust. 3 pkt 4) Uchwały określeń nieprecyzyjnych, nieostrych, których wykładnia zależna jest od uznania urzędnika rozpatrującego sprawę, przepis ten jest dotknięty w całości wadą nieprawidłowej legislacji. Określeniami, o których mowa w zdaniu poprzednim są "obiekty kubaturowe istniejące", "tereny przeznaczone pod infrastrukturę", "minimalizacja gabarytów kiosku", czy wreszcie "dostosowanie wystroju architektonicznego kiosku do otaczającej zabudowy". Żadne z tych pojęć nie zostało zdefiniowane w Uchwale czy to w formie definicji legalnej, czy też w formie opisowej. Przytoczone postanowienia są wysoce nieprecyzyjne, ocenne, a ich zastosowanie jest w praktyce niemożliwe. W powyższych przypadkach adresat normy jest stawiany w sytuacji niepewnej, co niewątpliwie podważa jego zaufanie do prawa i instytucji publicznych.

Strona skarżąca nie zgadza się także z wyjaśnieniami Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 26 sierpnia 2024 roku przekazanymi w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszeń prawa, że § 23 ust. 3 pkt 4) Uchwały dotyczy wyłącznie infrastruktury telekomunikacyjnej stacjonarnej. Taka wykładnia nie wynika ani z literalnej, ani z systemowej wykładni omawianego przepisu. Wobec braku w Uchwale definicji legalnej "urządzeń telekomunikacyjnych", należy odnieść się do definicji ustawowej tego pojęcia tj. art. 2 pkt 46 P.t., zgodnie z którą urządzenie telekomunikacyjne to urządzenie elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewniania telekomunikacji, zaś przez telekomunikację zgodnie z art. 2 pkt 42 P.t. rozumie się nadawanie, odbiór lub transmisję informacji, niezależnie od ich rodzaju, za pomocą przewodów, fal radiowych bądź optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną. Omawiane regulacje P.t., w sposób niebudzący wątpliwości przesądzają, że § 23 ust, 3 pkt 4) Uchwały dotyczy wszelkich form inwestycji telekomunikacyjnych, bez względu na użytą następnie technologię świadczenia usług i zapewnienia dostępu do telekomunikacji.

Strona skarżąca powołała orzeczenia które, kwestionują prawidłowość ustanawiania przez organ uchwałodawczy gminy ograniczeń w możliwości lokalizowania na terenie objętym tymże planem stacji bazowych telefonii komórkowej, w tym m in. poprzez nieostre, niezdefiniowane pojęcia takiej jak z § 23 ust. 3 pkt 4) Uchwały.

Takie wieloznaczne, nieprawne pojęcia w istocie uzależniają możliwość zlokalizowania niezbędnej infrastruktury od uznania organów administracji, a w konsekwencji w sposób rażący naruszają art. 46 ust. 1 Megaustawy w zw. z art. 2, art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8, art. 4 ust. l i art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.

Zdaniem strony skarżącej Uchwała w zaskarżonej części powoduje bezprawne ograniczenie jej w możliwości prowadzenia na tym terenie działalności telekomunikacyjnej pozwalającej na świadczenie usług bezprzewodowych za pomocą stacji bazowych wykorzystujących technologię połączeń radiowych, jak również dyskryminuje ją w stosunku do przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne w technologii stacjonarnej. Jest to regulacja niedopuszczalna na gruncie przepisów rangi konstytucyjnej oraz ustawowej, w tym art. 113 ust. 3 pkt 5 P.t. oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 P.p. w zw. z art. 10 ust. 1 P.t.

Nie chodzi tu jedynie o sprzeczności z Megaustawą, ale także z zasadą neutralności technologicznej i usługowej, obowiązującą w telekomunikacji na poziomie europejskim, implementowaną w P.t. (art. 2 ust. 5 w zw. z art. 112 ust. 4 pkt 7 P.t.), oraz narzuconą do przestrzegania przez podmioty publiczne, a więc także Gminę Kraków (art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o informatyzacji).

W ocenie strony skarżącej niejasne są przesłanki przyjęcia przez Radę Miasta Krakowa w Uchwale skarżonych postanowień, gdyż zaskarżona Uchwała nie zawiera dokładnego i przedmiotowego uzasadnienia. Z pewnością takim uzasadnieniem dla wprowadzonych ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej dedykowanej sieciom czy urządzeniom telefonii mobilnej nie mogą być ogólne cele Uchwały.

Strona skarżąca zarzuca, że uchwała w zaskarżonej części narusza przepisy prawa powszechnie obowiązujące wskazane w zarzutach skargi. Wprowadzone rozwiązania co do lokalizowania infrastruktury telekomunikacyjnej, wykładane zarówno przez pryzmat poszczególnych zapisów, jak i całościowo zostały uchwalone wbrew:

1. zakazowi z art. 46 ust. 1 Megaustawy w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 10) u.p.z.p.

wprowadzania ograniczeń co do lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu

łączności publicznej w rozumieniu przepisów u.g.n. na całym terenie objętym Uchwałą;

2. konstytucyjnej zasadzie równości i braku dyskryminacji przy prowadzeniu działalności gospodarczej, w tym wbrew zakazowi ograniczenia swobody działalności gospodarczej przez akt inny niż ustawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z uwagi na jej bezzasadność.

Organ przedstawił przebieg procedury planistycznej obszaru "G. L.":

1. Ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzenia planu - 13 lipca 2007 r.

2. Termin składania wniosków do planu - do 21 sierpnia 2007 r.

3. Rozpatrzenie wniosków złożonych do planu - Zarządzenie Nr 1873/2007 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 11 września 2007 r.

4. Ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko - 24 kwietnia 2009 r.

5. Wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu - od 5 maja do 2 czerwca 2009 r.

6. Dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w wyłożonym projekcie planu - 15 maja 2009 r.

7. Termin składania uwag do wyłożonego projektu planu - do 16 czerwca 2009 r.

8. Rozpatrzenie uwag złożonych do wyłożonego projektu planu - Zarządzenie Nr 1514/2009 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 7 lipca 2009 r.

9. Przekazanie pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu - Zarządzenie Nr 2073/2009 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 23 września 2009 r.

10. Uchwalanie planu - Sesja Rady Miasta Krakowa - 21 października 2009 r. - pierwsze czytanie projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu.

11. Uchwalanie planu - Sesja Rady Miasta Krakowa - 18 listopada 2009 r. - drugie czytanie

projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu - Rada odroczyła głosowanie nad uchwaleniem planu.

12.Ogłoszenie/obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu części projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko - 12 lutego 2010 r.

13. Ponowne wyłożenie do publicznego wglądu części projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko - od 24 lutego do 24 marca 2010 r.

14.Dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w ponownie wyłożonej części projektu planu - 4 marca 2010 r.

15.Termin składania uwag do ponownie wyłożonej części projektu planu - do 7 kwietnia 2010 r.

16. Rozpatrzenie uwag złożonych do ponownie wyłożonej części projektu planu – Zarządzenie Nr 925/2010 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 kwietnia 2010 r. 17. Uchwalanie planu - Sesja Rady Miasta Krakowa - 9 czerwca 2010 r. - czytanie i głosowanie nad ujednoliconym projektem uchwały w sprawie uchwalenia planu - Rada podjęła uchwałę Nr CIII/1384/10.

18. Ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego Nr 343, poz. 2377 z dnia 7 lipca 2010 r.

Dowody na dokonanie czynności proceduralnych, wymaganych przepisami prawa, załączono do odpowiedzi na skargę.

Organ podkreślił że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "G. -L." został przez Radę Miasta Krakowa uchwalony 9 czerwca 2010 r., natomiast ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tzw. ustawa szerokopasmowa) weszła w życie 17 lipca 2010 r., a zatem nie obowiązywała w dacie uchwalenia skarżonego planu miejscowego.

Organ zauważył, że przepisy ustawy szerokopasmowej w jej pierwotnym brzmieniu regulowały w art. 75 ust. 2-8 tryb dostosowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego do wymagań określonych w art. 46 ust. 1 ustawy szerokopasmowej. Jednakże w żadnym z tych przepisów ustawodawca nie przewidywał sankcji nieważności ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które nie odpowiadałyby wymogom określonym w art. 46 ust. 1 ustawy szerokopasmowej. Przepisy dostosowawcze zawarte w art. 75 ust.2 do ust. 8 ustawy szerokopasmowej zostały następnie uchylone ustawą z dnia 12 października 2012 r. (Dz.U.12.256) która weszła w życie 16 grudnia 2012 r. Natomiast 25 października 2019 r. wszedł w życie art. 46 ust. 1a ustawy szerokopasmowej ustanawiający generalną zasadę, na podstawie której "nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi."

Przechodząc natomiast do merytorycznych zarzutów spółki, zaznaczono, że wprowadzony w § 7 pkt 4 uchwały zakaz lokalizacji wolnostojących masztów antenowych mieści się w granicach "władztwa planistycznego" gminy wyrażającego się w prawie do kształtowania przestrzeni, a za jego wprowadzeniem przemawiała okoliczność, że dominującą zabudową występującą w obszarze planu jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna ([...] % obszaru), natomiast obszar planu obejmują w przeważającej części tereny rolnicze (ok. [...]% obszaru). W przypadku zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, nie jest dopuszczalna lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej o znacznym oddziaływaniu, (art. 46 ust. 2 zd. 2 ustawy szerokopasmowej).

Z kolei regulacje określone w § 23 ust. 3 pkt 4 uchwały dotyczą infrastruktury telekomunikacyjnej stacjonarnej, a zatem nie ustanawiają zasad lokalizacji urządzeń łączności publicznej z zakresu technologii komórkowej mobilnej. Przepisy te były zgodne z obowiązującymi w dacie ich uchwalenia wytycznymi Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej zawartymi w Podręczniku dla urbanistów (stan sierpień 2011 r.) w związku z wejściem w życie tzw. "ustawy szerokopasmowej". Zgodnie z nimi, (str. 36 Poradnika) "art. 46 ust. 1 ustawy szerokopasmowej nie może być rozumiany w taki sposób, że wykluczone jest, by postanowienia planu uniemożliwiały lokalizowanie każdej, o dowolnych cechach inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, np. każdego masztu antenowego jaki chciałby zrealizować dowolny inwestor". Ponadto, zalecenia zawarte na str.67-68 Poradnika zawierały wyraźne zalecenia, na podstawie których "W miejscowym planie zagospodarowani przestrzennego można wprowadzić zapisy odnoszące się do maskowania infrastruktury telekomunikacyjnej. Wskazano, iż urządzenia, czy obiekty telekomunikacyjne nie muszą szpecić krajobrazu bądź miejskiego rynku, bo można je w różny sposób zamaskować i wkomponowywać w istniejący krajobraz. Jest wiele przykładów takich rozwiązań, które można zastosować i na polskim gruncie. Stacje bazowe są maskowane jako drzewa, pomniki czy słupy ogłoszeniowe. Taki obiekt można świetnie ukryć na kościele, kamienicy czy nawet w parku narodowym. Zresztą i w Polsce mamy pierwsze przykłady pokazujące techniki maskowania. W planie miejscowym można wprowadzić postanowienie, że stacja bazowa ma być wkomponowana w krajobraz. Co ważne, można określić też sposób maskowania. Należy na przykład wskazać, że stacja ma przypominać drzewo, pomnik czy komin."

Nie ulega wątpliwości, że na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 604, ze.zm. dalej: ustawa szerokopasmowa) zostały wprowadzone do porządku prawnego regulacje mające na celu zapewnienie jak największej liczbie odbiorców dostępu do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych. Nie oznacza to jednak, że przepisy ustawy szerokopasmowej pozbawiły organy gminy możliwości wprowadzania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zasad kształtowania przestrzeni, przy uwzględnieniu zasad zrównoważonego rozwoju oraz ładu przestrzennego, określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W ocenie Organu, kwestionowane przez skarżącą spółkę zasady w żaden sposób nie uniemożliwiają lokalizacji urządzeń z zakresu łączności publicznej na całym obszarze planu, co bezskutecznie próbuje dowodzić strona skarżąca w skardze. Ponadto zauważyć należy, że w obszarze planu, jak i w jego najbliższym sąsiedztwie, znajdują się stacje nadawcze telefonii komórkowych, co zostało przedstawione w załączniku graficznym.

Analiza przepisów ustawy szerokopasmowej, w kontekście ustalenia zasad lokalizacji stacji telefonii komórkowych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, była przedmiotem analizy sądów administracyjnych.

Organ podkreślił, że regulacje skarżonego planu miejscowego są zgodne z przepisami ustawy szerokopasmowej, gdyż z ich treści nie da się wyprowadzić normy pozbawiającej gminy prawa kształtowania przestrzeni przez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy takimi urządzeniami, a inwestor na podstawie ww. przepisów nie może żądać, aby obszar objęty planem miejscowym był bezwarunkowo otwarty na jego inwestycje. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorcom telekomunikacyjnym uprawnień do kształtowania polityki przestrzennej na obszarze gminy.

Równocześnie zapisy skarżonej uchwały umożliwiają realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w obszarze objętym ustaleniami skarżonej uchwały. W ocenie organu nie można również podzielić stanowiska strony skarżącej, jakoby zapisy planu miejscowego miały dyskryminacyjny charakter w stosunku do przedsiębiorców będących przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi w zakresie wprowadzonych w planie ograniczeń. Należy bowiem mieć na uwadze, że stopień oddziaływania i ingerencji działalności polegającej na świadczeniu usług z zakresu infrastruktury telekomunikacyjnej w ochronę środowiska i krajobrazu oraz kształtowanie przestrzeni nie jest taki sam, jak w przypadku każdego innego rodzaju działalności.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j. z dnia 2024.06.26) kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6). Z kolei zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że złożona skarga zasługuje na uwzględnienie.

Strona skarżąca trafnie wywodzi swój indywidualny interes prawny do zaskarżenia uchwały z art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ( Dz.U.2021.777 t.j. z dnia 2021.04.26), który stanowi, że przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes UKE mogą zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego.

Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego oraz przekroczenie przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) władztwa planistycznego.

W myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części powoduje: naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W tej normie ustawowej poszukiwać należy ewentualnych podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały

Rozpoznając niniejszą skargę Sąd stwierdza, że tok formalnoprawny podejmowania zaskarżonej uchwały został w wystarczająco prawidłowy sposób zachowany przez organ, który działał zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Dalej stwierdzić należy, że uchwała została przyjęta 9 czerwca 2010 roku, ogłoszona 7 lipca 2010 r., a obowiązuje od 7 sierpnia 2010 r. Ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych z 7 maja 2010 r. ( Megaustawa) ogłoszona została 16 czerwca 2020 r, a weszła w życie 17 lipca 2010 r. Wejście w życie uchwały planistycznej przypadło na okres obowiązywania ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych z 7 maja 2010 r. Przepisy Megaustawy obowiązywały w dniu uchwalenia uchwały. Artykuł 75 ust. 1 Megaustawy w obowiązującej wówczas wersji, przesądza, że art. 46 i art. 48 Megaustawy stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy (czyli tych, które weszły w życie, a nie jako uchwalone są w okresie vacatio legis). Ten przepis intertemporalny w kolejnych ustępach regulował procedurę dostosowania treści obowiązującego planu do nowych wymagań rangi ustawowej. Regulacja ta jednak nie miała zastosowania do uchwały, bowiem jej przepisy, choć uchwalone przed 17 lipca 2010 roku, zaczęły obowiązywać dopiero od dnia 7 sierpnia 2010 roku.

Zaskarżone ustalenia uchwały planistycznej powinny spełniać wymogi art. 46 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych z 7 maja 2010 r.

Wywiedziona skarga zasadnie zarzuca, że w ustaleniach zaskarżonego planu miejscowego wprowadzono niedopuszczalne w świetle przepisów prawa powszechnie obowiązującego ograniczenie w :

- § 7 pkt 4) uchwały

W granicach obszaru objętego planem obowiązuje zakaz lokalizacji wolnostojących stacji bazowych telefonii komórkowej oraz wież radiokomunikacyjnych.

- § 23 ust. 3 pkt 4) uchwały

Ustala się następujące zasady łączności telekomunikacyjnej: 4) urządzenia telekomunikacyjne należy umieszczać: a) wewnątrz obiektów kubaturowych istniejących,

b) w kioskach wolnostojących, lokalizowanych w terenach przeznaczonych pod infrastrukturę, pod warunkiem minimalizacji gabarytów kiosku oraz dostosowania jego wystroju architektonicznego do otaczającej zabudowy.

Wprowadzony zakaz § 7 pkt 4) uchwały jest całkowity i oznacza, że na całym obszarze planu nie można zlokalizować wolnostojących stacji bazowych telefonii komórkowej oraz wież radiokomunikacyjnych. Zakaz nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Zgodzić należy się z zarzutami skargi, że rozwiązanie wprowadzone w skarżonym ustaleniu w sposób drastyczny ogranicza możliwość jakichkolwiek inwestycji telekomunikacyjnych na obszarze objętym uchwałą. Ustalenie to zostało wyznaczone w sposób generalny dla całego obszaru i całej zabudowy, bez uwzględnienia specyfiki infrastruktury telekomunikacyjnej (mobilnej) oraz specyfiki zagospodarowania terenu.

W ocenie Sądu, to ustalenie planu uznać należy za wadliwe. Stacja bazowa, maszt telekomunikacyjny, aby mogły spełniać swoje funkcje takie jak propagacja sygnału, komunikowanie się z innymi stacjami bazowymi tworzącymi sieć telekomunikacyjną, czy łączenie z urządzeniami końcowymi (aparaty telefoniczne, laptopy itp.) z częścią stałą cyfrowej sieci telekomunikacyjnej, to jej anteny sektorowe i radioliniowe winny znajdować się na takiej wysokości, aby "górować" nad istniejącą zabudową. Technologia telekomunikacyjna i jej funkcja wymaga zatem, aby anteny były zainstalowane na odpowiedniej wysokości, powinny być one montowane na konstrukcjach wsporczych (masztach), co do zasady ponad istniejącą zabudową.

Następnie stwierdzić należy, że wprowadzony zakaz (§ 7 pkt 4 uchwały) oraz ustalenia sformułowanej zasady łączności telekomunikacyjnej: § 23 ust 3 pkt 4): urządzenia telekomunikacyjne należy umieszczać: a) wewnątrz obiektów kubaturowych istniejących, b) w kioskach wolnostojących, lokalizowanych w terenach przeznaczonych pod infrastrukturę, pod warunkiem minimalizacji gabarytów kiosku oraz dostosowania jego wystroju architektonicznego do otaczającej zabudowy,

są niezgodne z art. 46 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. (Dz. U. z 2010, Nr 106, poz. 675 ze zm.), który stanowi, że plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów , a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Istotą wprowadzenia regulacji z art. 46 ust. 1 i 2 ww. ustawy było stworzenie możliwości zapewnienia jak największej liczbie odbiorców dostępu do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych. Zasada ta pozwala zatem na dokonywanie oceny celowości wprowadzonych w planie miejscowym zakazów i ograniczeń, co jednocześnie wymaga wykazania, że w przeciwnym razie obowiązująca treść planu miejscowego będzie prowadziła do powstawania obszarów niedostępnych lub z ograniczonym dostępem dla rozwoju sieci bezprzewodowych, a więc sprzecznych z celami ustaw (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2022 r. II OSK 1704/19 oraz z dnia 25 stycznia 2022 r. II OSK 1176/19). Jak mowa wyżej, regulacja zawarta w art. 46 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, ma na celu zapewnienie jak największej liczbie odbiorców, dostępu do bezprzewodowych sieci na całym obszarze objętym zapisami planu. Zaskarżone ustalenia planu są jawnie sprzeczne z celami w/w ustawy i muszą wiązać się właśnie z upośledzeniem tych terenów w wysokiej jakości sygnał telekomunikacyjny. Wskazać też należy, że orzecznictwo, dopuszcza lokalizacje tego typu urządzeń w terenach zabudowy także mieszkaniowej wiążąc ją z nieznacznym oddziaływaniem tych urządzeń na środowisko (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2023 r. II OSK 1623/20).

Co istotne, z art. 46 ust. 1 u.w.r. wynika zasada ogólna dopuszczalności inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na terenach objętych postanowieniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z 29 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 1020/14; wyrok NSA z 3 września 2015 r. sygn. akt II OSK 44/14, wyrok NSA z 31 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1814/17). Przepisy planu nie tylko nie mogą zakazywać tego rodzaju inwestycji, ale także w taki sposób winny zostać sformułowane, aby było możliwe ich lokalizowanie. Podyktowane jest to rozwojem cywilizacyjnym. Rozwój bowiem sieci telekomunikacyjnych ma niezwykle istotne znaczenie z punktu widzenia rozwoju gospodarki cyfrowej, a tym samym poprawy konkurencyjności gospodarki. W szczególności, w materiałach Komisji Europejskiej podkreśla się, że sieć 5G jest kluczową technologią sieci nowej generacji, która umożliwi innowacje i będzie wspierać transformację cyfrową (https://digital-strategy.ec.europa.eu/pl/policies/5g). Tym samym, rozwój sieci telekomunikacyjnych, którego niezbędnym elementem jest m. in. budowa i modernizacja infrastruktury obejmującej maszty i anteny, mieści się w kategorii ważnego interesu publicznego, uzasadniającego daleko idące ograniczenie władztwa planistycznego gminy (art. 1 ust. 2 pkt 9 i 10 u.p.z.p. w zw. z art. 1, art. 5 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) – tak wyrok NSA z 29 sierpnia 2023 r. sygn. akt II OSK 2818/20.

Wyjaśnienie organu, że § 23 ust. 3 pkt 4) uchwały dotyczy wyłącznie infrastruktury telekomunikacyjnej stacjonarnej nie wynika ani z literalnej, ani z systemowej wykładni tego ustalenia planu. Wobec braku w uchwale definicji legalnej "urządzeń telekomunikacyjnych", należy odnieść się do definicji ustawowej tego pojęcia tj. art. 2 pkt 46 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r prawo telekomunikacyjne, zgodnie z którą urządzenie telekomunikacyjne to urządzenie elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewniania telekomunikacji, zaś przez telekomunikację zgodnie z art. 2 pkt 42 P.t. rozumie się nadawanie, odbiór lub transmisję informacji, niezależnie od ich rodzaju, za pomocą przewodów, fal radiowych bądź optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną. Te regulacje prawa telekomunikacyjnego, w sposób niebudzący wątpliwości przesądzają, że § 23 ust, 3 pkt 4) uchwały dotyczy wszelkich form inwestycji telekomunikacyjnych, bez względu na użytą następnie technologię świadczenia usług i zapewnienia dostępu do telekomunikacji.

Strona skarżąca trafnie wywodzi, że zawarte w planie i zaskarżone sformułowania wykluczają możliwość lokalizowania inwestycji z zakresu telekomunikacji. Wbrew przepisom art. 1 ust 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zaskarżona uchwała nie uwzględnia w wystarczający sposób potrzeb w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych. Trafny jest również zarzut opierający się na wadliwej legislacji. Nieprecyzyjne i nieostre sformułowania przepisów miejscowych prowadzą do uniemożliwienia ich stosowania i tym samym wyłączenia inwestycji telekomunikacyjnych w obszarze planu. Ustalenia, że urządzenia telekomunikacyjne należy umieszczać: a) wewnątrz obiektów kubaturowych istniejących, b) w kioskach wolnostojących, lokalizowanych w terenach przeznaczonych pod infrastrukturę, pod warunkiem minimalizacji gabarytów kiosku oraz dostosowania jego wystroju architektonicznego do otaczającej zabudowy – nie są poprawne pod względem legislacyjnym.

Określenia "obiekty kubaturowe istniejące", "tereny przeznaczone pod infrastrukturę" "minimalizacja gabarytów kiosku", "dostosowanie wystroju architektonicznego do otaczającej zabudowy" - to są zdecydowanie uznaniowe wymogi nieostre i niejasne, które nie są do zaakceptowania w świetle zasad prawidłowej techniki legislacyjnej.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 stycznia 2020 r sygn. akt II OSK 447/18, za orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego " ...naruszeniem Konstytucji jest stanowienie przepisów niejasnych, wieloznacznych, które nie pozwalają na przewidzenie konsekwencji prawnych zachowań jednostki (podmiotów podobnych). Należyta poprawność, precyzyjność i jasność przepisów prawnych ma szczególne znaczenie, gdy chodzi o ochronę konstytucyjnych praw i wolności człowieka i obywatela. Adresat normy prawnej musi wiedzieć, jakie jego zachowanie, i z jakich przyczyn ma znaczenie prawne (zob. wyrok TK z dnia 22 maja 2002 r., sygn. K 6/02, OTK-A 2002 r., nr 3, poz. 33).

W uchwale planistycznej nie zawarto definicji użytego w nim określenia. Nie wiadomo zatem co jest desygnatem pojęcia "obiekty kubaturowe istniejące", "tereny przeznaczone pod infrastrukturę", nie wiadomo w jaki sposób ma być realizowana "minimalizacja gabarytów kiosku", "dostosowanie wystroju architektonicznego do otaczającej zabudowy".

Kwestionowane ustalenie uchwały odnosi się do całego obszaru planu i nie można jednoznacznie odczytać jego rzeczywistej treści. Zgodzić należy się z zarzutami skargi, że urządzeń telekomunikacyjnych nie da się dowolnie minimalizować, czy zmieniać ich formy i struktury, tak aby dopasować je do gabarytów kiosku. Są to urządzenia techniczne, produkowane seryjnie, a nie na zamówienie. Infrastruktura techniczna niezwykle rzadko jest projektowana i wykonywana jako element kompozycyjny zabudowy miast, czy wsi. Nakaz jej minimalizowania jest w całości niemożliwy do spełnienia. Podobnie, co najmniej niezrozumiałe jest, w jaki sposób i w jakim celu inwestor miałby umieszczać (wbudować) urządzenia telekomunikacyjne wewnątrz obiektów kubaturowych istniejących oraz w kioskach wolnostojących, lokalizowanych w terenach przeznaczonych pod infrastrukturę. Tak sformułowany nakaz nie znajduje podstawy w obowiązujących przepisach prawa.

Nadto, wskazać należy, że w § 6 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. 2016 t.j. z dnia 2016.03.07) określono, że przepisy uchwały redaguje się tak, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. Tego brakuje zaskarżonym ustaleniom planu.

W rozpatrywanej sprawie istotna jest również specyfika obszaru objętego planem miejscowym, bowiem jest to obszar, który położony jest poza centrum Krakowa, przy jego wschodnich granicach, obejmuje ponad [...] ha. Zgodzić należy się ze stroną skarżącą, że na tak rozległym i mało zurbanizowanym terenie, właśnie wolnostojące maszty antenowe byłyby najlepszym nośnikiem, gwarantującym pokrycie terenu sygnałem radiowym, a jednocześnie tym, który pozwala ograniczyć ilość stawianych stacji bazowych.

Z powyższych względów, Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. , bowiem organ planistyczny naruszył zasady sporządzania planu do których odwołuje się art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.)

O kosztach postępowania orzeczono, jak w pkt II wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą, ustaloną jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz.U.2018.265 t.j. z dnia 2018.01.30), uiszczoną opłatę kancelaryjną za pełnomocnictwo procesowe oraz 300 zł wpisu od skargi (łącznie 797 zł).