Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Gminy Goczałkowice-Zdrój z dnia 26 marca 2019 r. nr VI/46/2019 w przedmiocie zmiany statutu Gminnego Ośrodka Kultury w Goczałkowicach-Zdroju oddala skargę.

Przedmiotem sporu jest uchwała nr VI/46/2019 Rady Gminy Goczałkowice-Zdrój z dnia 26 marca 2019 roku w sprawie zmiany Statutu Gminnego Ośrodka Kultury w Goczałkowicach- Zdroju .

Organ stanowiący w § 1 ust. 2 uchwały postanowił dokonać zmian w statucie Gminnego Ośrodka Kultury w Goczałkowicach-Zdroju poprzez dodanie w § 6 Statutu punktu 9 w brzmieniu: "organizacja i prowadzenie placówek wsparcia dziennego w formie świetlicy w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. o wspieraniu rodziny i pieczy zastępczej".

Wykonanie uchwały powierzono Wójtowi Gminy Goczałkowice-Zdrój. ( § 2). W § 3 wskazano, iż uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego.

Uchwała została podjęta na podstawie art. 7 ust. 1 pkt.9 , art. 40 ust. 2 pkt 2, art. 41 ust. 1, art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2018 poz. 994 z późn.zm.) oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U. 2018 poz. 1983 z późn.zm.) w związku z art. 18 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. 2018 poz. 998 z późn.zm.)

W stosunku do uchwały nie wydano rozstrzygnięcia nadzorczego.

Pismem z 16 lipca 2019r., Wojewoda Śląski wniósł skargę na powyższą uchwałę Rady Gminy Goczałkowice-Zdrój z 26 marca 2019 r., zaskarżając ją w całości i domagając się stwierdzenia jej nieważności jako sprzecznej z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t.j Dz. U. z 2018 poz. 1983 ze zm.), w związku z art. 18c ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 998 ze zm.).

Wojewoda po przywołaniu treści art. 13 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej wskazał, iż w świetle jego treści instytucja kultury, jako osoba prawna, jest całkowicie odrębnym w stosunku do gminy podmiotem prawa, z własnym majątkiem, środkami trwałymi, przychodami oraz kosztami, samodzielnie gospodarującą w ramach posiadanych środków, gdzie niezależnie od grupy działań uznawanych za działalność kulturalną sensu stricte art. 13 ust. 2 pkt 6 tej ustawy umożliwia wprowadzenie do statutu instytucji kultury zapisu, dotyczącego prowadzenia innych działań niż tworzenie, upowszechnianie i ochrona kultury. Zaznaczył także, iż instytucja kultury nie została nadto ograniczona w zakresie możliwości wyboru takich zadań, ani w ustawie o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, ani też w ustawie o działalności pożytku publicznego i wolontariacie, czy też w ustawie Prawo przedsiębiorców lub ustawie o finansach publicznych przy założeniu, iż nie jest to działalność nastawiona na uzyskiwanie zarobku sensu stricte.

Wskazał, iż Rada podejmując kwestionowaną uchwałę Nr VI/46/2019 z dnia 26 marca 2019 r. rozszerzyła przedmiot działania Ośrodka Kultury w Goczałkowicach-Zdroju o zadania dodatkowe z zakresu wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej, tzn. o organizację i prowadzenie placówek wsparcia dziennego w formie świetlicy w rozumieniu ustawy o wspieraniu rodziny i pieczy zastępczej co zdaniem Wojewody narusza prawo.

Organ zaznaczył, iż ośrodek kultury oraz placówka wsparcia to dwie jednostki organizacyjne gminy, realizujące zadania w ramach dwóch odrębnych reżimów prawnych, tj; systemu działalności kulturalnej oraz wspierania rodziny i pieczy zastępczej.

Wskazał, iż placówkę wsparcia dziennego mogą prowadzić trzy grupy podmiotów: 1. gmina, 2. podmiot, któremu gmina zleciła realizację tego zadania na podstawie art. 190, lub 3. podmiot, który uzyskał zezwolenie wójta.

Placówka wsparcia dziennego prowadzona przez gminę jest jednostką budżetową w myśl ustawy o finansach publicznych .

W myśl zaś art. 190 ust. 1 i 2 ustawy organy jednostek samorządu terytorialnego mogą zlecić realizację zadań, o których mowa:

1) organizacjom pozarządowym prowadzącym działalność w zakresie wspierania rodziny, pieczy zastępczej lub pomocy społecznej;

2) osobom prawnym i jednostkom organizacyjnym działającym na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, stosunku Państwa do innych kościołów i związkom wyznaniowych oraz o gwarancji wolności sumienia i wyznania. jeżeli ich cele statutowe obejmują prowadzenie działalności w zakresie wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej lub pomocy społecznej.

Do zlecania realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, stosuje się ustawę z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, a żaden z w/w przepisie podmiotów nie musi posiadać zezwolenia wójta na prowadzenie placówki wsparcia dziennego.

Podstawą prowadzenia placówki jest tu zlecenie przez gminę realizacji prowadzenia placówki wsparcia dziennego. Wykluczona jest przy tym interpretacja prawa, w świetle której w/w norma umożliwia zlecanie prowadzenia placówek wsparcia dziennego osobom prawnym, których cele statutowe obejmują prowadzenie działalności w zakresie wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej lub pomocy społecznej, a które nie są jednocześnie podmiotami działającym na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, stosunku Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancji wolności sumienia i wyznania.

Podmiotem występującym o zezwolenie na prowadzenie placówki wsparcia dziennego nie może być zatem własna jednostka organizacyjna gminy, lecz wyłącznie podmiot zewnętrzny wobec niej.

Zdaniem Wojewody literalne brzmienie przywołanych przepisów wskazuje, iż brak jest umocowania do powierzenia przez Radę Gminy w Goczałkowicach-Zdroju Gminnemu Ośrodkowi Kultury w Goczałkowicach-Zdroju zadania, polegającego na organizacji i prowadzeniu placówki wsparcia dziennego. Na prawidłowość prezentowanej przez organ nadzoru wykładni wskazują także jego zdaniem regulacje zawarte w art. 18c ust. 1 ww. ustawy który przesądza, iż gmina może połączyć placówkę wsparcia dziennego (lub inny gminny podmiot, wyznaczony do pracy z rodziną) z jednostką organizacyjną pomocy społecznej, w tym jednostką organizacyjną, o której mowa w art. 111 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1508 ze zm.). Jeżeli połączenie obejmuje ośrodek pomocy społecznej, placówkę wsparcia dziennego lub inny gminny podmiot wyznaczony do pracy z rodziną działa w ramach tego ośrodka. Połączenie placówki wsparcia dziennego z domem pomocy społecznej następuje z uwzględnieniem zasad określonych w art. 56a ustawy o pomocy społecznej, dotyczących sposobu łączenia typów domów pomocy społecznej oraz obowiązującego standardu poziomu usług dla każdego typu domu (art. 18c ust. 2 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej).

Tymczasem Gminny Ośrodek Kultury w Goczałkowicach- Zdroju nie jest jednostką organizacyjną pomocy społecznej, o której mowa w ustawie o pomocy społecznej. Dlatego niedopuszczalne zdaniem organu byłoby organizacyjne połączenie tej jednostki z placówką wsparcia dziennego.

Zdaniem Wojewody nie do zaakceptowania jest rozwiązanie polegające na rozszerzeniu katalogu zadań GOK-u poprzez dodanie zapisu o możliwości prowadzenia zadań tożsamych z zadaniami wykonywanymi przez dzienne ośrodki wsparcia prowadzone w formie: opiekuńczej przy pominięciu w/w regulacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wskazał, iż art. 13 ust.2 pkt 6 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działał kulturalnej dopuszcza możliwość prowadzenia przez samorządową instytucje kultury działalności innej niż kulturalna. Jeżeli instytucja zamierza działalność taką prowadzić przepisy stwarzają możliwość zawarcia w tym zakresie odpowiednich zapisów w statucie. Kwestia ta podlega regulacji statutowej i mieści się w kompetencjach organizatora. Tym samym przez ujęcie w statucie innej działalności niż kulturalna nie został naruszony art. 13 ust. 1 w/w ustawy o działalności kulturalnej, a zatem nie można przyjmować, że postanowienia zawarte w treści uchwały będącej przedmiotem postępowania przyjęto bez podstawy prawnej.

W ocenie Gminy Wojewoda nie bierze pod uwagę, że GOK jako instytucja kultury posiada osobowość prawną, jest więc odrębnym od gminy podmiotem i dlatego może być ubiegającym się o wydanie zezwolenia o którym mowa w art. 18 ust. 2 i art.19 ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Ani w art.18 ust.2 i art. 19 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej nie ma żadnego ograniczenia podmiotowego w stosunku do osób, które mogą ubiegać się o w/w zezwolenie. Mając odpowiedni zapis w statucie dotyczący zakresu działalności GOK w Goczałkowicach -Zdroju mógłby również ubiegać się o powyższe zezwolenie.

Organ nie podzielił zarzutu Wojewody, że zmiana statutu GOK jest sprzeczna z art. 18 c ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Przepis ten stwarza jedynie możliwość w zakresie połączenia placówek wsparcia dziennego z jednostką organizacyjną pomocy społecznej, nie rodzi takiego obowiązku, dotyczy podmiotów bez osobowości prawnej i stwarza podstawy do tylko jednej z kilku możliwości funkcjonowania placówki wsparcia dziennego.

Wskazany przepis nie wpływa na możliwość wyznaczenia do pracy z rodziną przez odpowiednie zapisy w statucie np. GOK, jako jednostki posiadającej osobowość prawną, która następnie będzie ubiegać się o zezwolenie wójta na prowadzenie placówki wsparcia dziennego i w oparciu o takie zezwolenie będzie taką placówkę prowadzić, a zatem zapisy zaskarżonej uchwały zdaniem organu Gminy nie są z tym przepisem sprzeczne.

Zdaniem Gminy w skardze błędnie podkreślono, że ośrodek kultury oraz placówka wsparcia dziennego to dwie jednostki organizacyjne gminy, realizujące zadania w ramach dwóch odrębnych reżimów prawnych. W jej ocenie interpretując art. 190 o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej można przyjąć, iż dopuszczalne jest prowadzenie placówki wsparcia dziennego przez osoby prawne, których cele statutowe obejmują prowadzenie działalności w zakresie wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej lub pomocy społecznej, a które nie są jednocześnie podmiotami działającym na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, stosunku Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancji wolności sumienia i wyznania. Taką osobą prawną jest samorządowa instytucja kultury posiadająca osobowość prawną. placówki wsparcia nie muszą być odrębnymi jednostkami organizacyjnymi, zatem nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem zajętym w skardze, że ośrodek kultury oraz placówka wsparcia dziennego to dwie jednostki organizacyjne realizujące zadania w ramach dwóch odrębnych reżimów prawnych.

W ocenie gminy możliwa jest realizacja zadań z różnych ustaw przez jedną jednostkę organizacyjną, w tym przypadku np. ośrodek kultury, który ma osobowość prawną. Art. 19 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej odnoszący się do elementów wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa wyżej, nie obliguje wnioskodawcy do przedstawienia aktu utworzenia odrębnej jednostki organizacyjnej w postaci placówki wsparcia.

Zdaniem Gminy dopuszczalna jest zmiana statutu instytucji kultury polegająca na rozszerzeniu zakresu działalności statutowej o inną działalność w postaci prowadzenia placówek wsparcia, o ile GOK jednocześnie spełni warunki określone do wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 19 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018, poz.2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 dalej powoływana jako p.p.s.a.) sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą ( art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 247 § 1 O.p.).

Z kolei, zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

A zatem w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt został wydany z istotnym naruszeniem prawa, uwzględnienie skargi na podstawie art. 147 p.p.s.a. będzie polegać na stwierdzeniu nieważności tego aktu. Wyrok stwierdzający nieważność uchwały lub aktu wywiera skutek prawny z mocą ex tunc.

Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Na wstępie należy zauważyć, że wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił precyzyjnie rodzaju tego naruszenia. Podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii naruszeń istotnych, tj. w szczególności w razie podjęcia uchwały przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały lub naruszenia procedury jej uchwalania.

Stosownie do art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nieważna jest uchwała jednostki samorządu terytorialnego sprzeczna z prawem.

W rozpoznawanej sprawie oceniając pod tym kątem zaskarżoną uchwałę Rady Gminy Goczałkowice –Zdrój, Sąd w składzie orzekającym nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi i stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu.

Sąd nie podziela poglądu skarżącego, że zaskarżona uchwała z 26 marca 2019 r. została podjęta w sytuacji braku ustawowej delegacji dla rady gminy do powierzenia samorządowej instytucji kultury, prowadzącej działalność kulturalną, zadania w zakresie organizacji i prowadzenia placówek wsparcia dziennego, w szczególności w formie świetlicy.

Należy przypomnieć, że sporna uchwała Rady Gminy Goczałkowice –Zdrój Żory została podjęta na podstawie art. 7 ust. 1 pkt.9 , art. 40 ust. 2 pkt 2, art. 41 ust. 1, art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym – dalej u.s.g.- (Dz.U. 2018 poz. 994 z późn.zm.) oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej dalej ustawa o działalności kulturalnej (Dz.U. 2018 poz. 1983 z późn.zm.) w związku z art. 18 ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej -dalej: ustawa o wspieraniu rodziny - (Dz.U. 2018 poz. 998 z późn.zm.).

Przepis art. 40 ust. 1 u.s.g. stanowi, iż na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Na podstawie niniejszej ustawy organy gminy mogą wydawać akty prawa miejscowego w zakresie organizacji urzędów i instytucji gminnych( art. 40 ust. 1 pkt 2 u.s.g. Z kolei, art.41 ust 1 u.s.g. stanowi, iż akty prawa miejscowego ustanawia rada gminy w formie uchwały. W myśl zaś art. 42 u.s.g. zasady i tryb ogłaszania aktów prawa miejscowego określa ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1523 oraz z 2018 r. poz. 2243).

Należy wskazać, że prowadzenie działalności kulturalnej jest zadaniem własnym jednostek samorządu terytorialnego, co wprost wynika z art. 9 ust. 2 ustawy o działalności kulturalnej. Rada Gminy Goczałkowice-Zdrój uchwałą nr XXVIII/166/2004 z 7 grudnia 2004r. utworzyła instytucję kultury pn. nazwą Gminny Ośrodek Kultury ( w skrócie GOK) i nadała jej statut. Jest to samorządowa instytucja kultury obejmującą wyszczególnione jednostki organizacyjne, w tym kluby i świetlice, realizującą działania w dziedzinie wychowania, edukacji, tworzenia i upowszechniania kultury, upowszechniania historii miasta i regionu. Do zadań gminy należy również prowadzenie placówek wsparcia dziennego o zasięgu nieprzekraczającym terenu gminy. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny, na jednostkach samorządu terytorialnego spoczywa obowiązek wspierania rodziny przeżywającej trudności w wypełnianiu funkcji opiekuńczo-wychowawczych, a obowiązek ten jest realizowany we współpracy z szeroko określonym środowiskiem lokalnym. Przepis art. 18 ust. 2 ww. ustawy stanowi, że placówkę wsparcia dziennego prowadzi gmina, podmiot, któremu gmina zleciła realizację tego zadania na podstawie art. 190, lub podmiot, który uzyskał zezwolenie wójta.

Placówka wsparcia dziennego jest gminną jednostką organizacyjną, powoływaną do życia przez uprawniony organ stanowiący i kontrolny odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.s.g. organem stanowiącym i kontrolnym w gminie jest rada gminy, która jest organem gminy (art. 11a ust.1 pkt 1) u.s.g.). W przypadku gminy jednostce takiej będzie mógł być nadany przez powyższy organ statut. Gmina może realizować to zadanie przy wykorzystaniu własnych podmiotów, a może skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 190 i zlecić realizację tego zadania podmiotom niepublicznym.(por. Stanisław Nitecki, Aleksandra Wilk, Ustawa o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Komentarz.(do art. 18). Wyd. WK 2016). W przedmiotowej sprawie Gmina działając przez organ stanowiący i kontrolny, postanowiła zrealizować ww. zadanie przy wykorzystaniu własnego podmiotu tj. GOK.

Ustawa o działalności kulturalnej w art. 13 ust. 2 określa w pkt 1-6, co zawiera statut instytucji kultury, przy czym w pkt 6) są to postanowienia dotyczące prowadzenia działalności innej niż kulturalna, jeżeli instytucja zamierza taką działalność prowadzić.

W zaskarżonej uchwale z dnia 26 marca 2019 r. w statucie GOK postanowiono rozszerzyć zadania tej instytucji określone w § 6 dodając punkt 9 o: organizację i prowadzenie placówek wsparcia dziennego w formie świetlicy w rozumieniu ustawy z 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i pieczy zastępczej.

Zatem rada gminy podejmując zaskarżoną uchwałę, rozszerzyła statut o postanowienia dotyczące prowadzenia działalności innej niż kulturalna, tym samym wyrażając skonkretyzowany zamiar prowadzenia takiej działalności, co w ocenie Sądu pozostaje w zgodzie z art. 13 ust. 2 pkt 6) ustawy o działalności kulturalnej. Takiemu zapisowi w statucie nie sprzeciwiają się również przepisy ustawy o wspieraniu rodziny. Co więcej, zgodnie z art. 9 pkt 2) tej ustawy instytucją zapewniającą wsparcie rodzinie jest m.in. placówka wsparcia dziennego, którą w myśl art. 18 ust. 2 ww. ustawy prowadzi gmina, podmiot, któremu gmina zleciła realizację tego zadania lub podmiot, który uzyskał zezwolenie wójta.

W konsekwencji powyższego wbrew postawionym w skardze zarzutom, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona uchwała narusza prawo w stopniu istotnym, uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności.

Ugruntowanym jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, iż do istotnych naruszeń, skutkujących stwierdzeniem nieważności uchwały należy zaliczyć: naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię, a także przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał ( por. m.in. wyrok WSA w Łodzi z 21 marca 2019 r. sygn. III SA/Łd 25/19). W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich naruszeń. Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wówczas, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Chodzi tu o wady kwalifikowane, z powodu których cały akt lub jego część nie powinien wejść w ogóle do obrotu prawnego. W takiej sytuacji konieczne jest stwierdzenie nieważności aktu, czyli jego wyeliminowanie z obrotu prawnego z mocą ex tunc, co powoduje, że dany akt, czy jego część nie wywołują skutków prawnych od samego początku.(por. wyrok WSA w Olsztynie z 31 stycznia 2019 r., sygn. II SA/Ol 887/18). GOK jako samorządowa instytucja kultury może prowadzić działalność inną niż kulturalna, o ile taki zamiar zostanie przewidziany w statucie. Prowadzenie w ramach GOK placówki wsparcia dziennego w formie świetlicy w rozumieniu ustawy o wspieraniu rodziny nie koliduje zdaniem Sądu z podstawową działalnością statutową GOK, jako instytucji powołanej do szerzenia kultury ale i do realizacji celu w dziedzinie wychowania i edukacji.

Wobec powyższego Rada Gminy Goczałkowice Zdrój wbrew zarzutom skargi prawidłowo określiła podstawę prawną zmiany statutu GOK. Działała na podstawie i w granicach prawa, a w szczególności zgodnie z przepisem art. 40 ust. 2 pkt 2 u.s.g. w związku z art. 13 ust. 1 i ust. 2 pkt 6) ustawy o działalności kulturalnej i w zw. z art. 18 c ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny.

Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie istotnego naruszenia wskazanych w skardze przepisów i z tej przyczyny skargę jako bezzasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił.