Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant: Krzysztof Tomaszewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2005 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oddala skargę

Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2004 r., Nr [...], wydaną na podstawie m.in. art. 30 ust.1 w związku z art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. Nr 114, poz. 740, z późn. zm.), po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego cofnięto p. R. B. licencję pracownika ochrony pierwszego stopnia nr [...], wydaną na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. W uzasadnieniu stwierdzono, że Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki określone w art. 26 ust. 2 pkt 5 powołanej wyżej ustawy, tzn. został skazany prawomocnym określeniem za przestępstwo umyślne. W dniu [...] października 2004 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] wpłynęła informacja z Krajowego Rejestru Karnego, ze strona popełniła przestępstwa z art. 193 i 191 § 1 K.k. W dniu [...] września 2003 r. Sąd Rejonowy w [...] wyrokiem o sygn. akt [...] uznał stronę winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzył łączną karę z art. 85 K.k jednego roku ograniczenia wolności oraz nieodpłatnej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godz. miesięcznie i świadczenia pieniężnego w wysokości 200,0 zł, przy czym wykonanie kary zawieszono na okres 2 lat. Biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego w sprawie organ prowadzący postępowanie postanowił cofnąć licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia uznając, iż cofnięcie licencji w takim przypadku jest obligatoryjne a nie fakultatywne.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła strona, która nie negując faktu wydania wyroku podniosła, że zgodnie z art. 505 K.p.k. sąd wraz z odpisem wyroku powinien doręczyć skazanemu pouczenie o prawie, terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu oraz o skutkach jego niewniesienia . Skarżący na zasadzie art. 506 § 1 K.p.k. wniósł taki sprzeciw do Sądu Rejonowego w [...] w dniu [...]listopada 2004 r. i w związku z tym wniósł również o zawieszenie wykonania przedmiotowej decyzji do czasu rozpatrzenia sprawy przez Sąd.

Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2004 r., Nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdzono, że dyspozycja art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia stanowi, ze komendant wojewódzki Policji cofa licencję pracownikowi ochrony, jeśli ten przestanie spełniać m.in. warunek określony w art. 26 ust.2 pkt 5 ustawy, tj. warunek niekaralności pracownika ochrony za przestępstwo umyślne. Organ II instancji za bezsporny uznał fakt skazania odwołującego się za przestępstwo z winy umyślnej, przytaczając fakty ustalone w tej sprawie w decyzji organu I instancji. W związku z tym uznał, że strona nie spełnia przesłanki ustalonej w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia. O wydanie nowej licencji pracownika ochrony strona będzie mogła ubiegać się - przy spełnieniu innych warunków określonych przepisami ustawy o ochronie osób i mienia – nie wcześniej niż po zatarciu skazania. Zgodnie z art. 70 § 1 K.k. zawieszenie wykonania kary następuje na okres próby, który biegnie od uprawomocnienia się orzeczenia. W razie warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec skarżącego kary ograniczenia wolności, skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia próby (art. 76 § 1 K.k.). W przypadku odwołującego się ten termin nie upłynął. Odnosząc się do argumentów strony podniesionych w odwołaniu stwierdzono, ze żadna z okoliczności w nim przywołanych nie zmienia faktu, iż p. R. B. został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne. Wyrok Sądu Rejonowego w [...] zapadł i uprawomocnił się, wobec czego Komendant Wojewódzki Policji z/s w [...] był zobowiązany na mocy art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia do cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, bowiem ustawodawca nie ustalił możliwości innego sposobu rozstrzygnięcia w takich przypadkach.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł zainteresowany wnosząc o zmianę lub uchylenie decyzji o cofnięciu licencji. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy i przytoczeniu dotychczas użytych argumentów skarżący poinformował, iż w dniu [...] grudnia 2004 r. Sąd Okręgowy w [...][...] Wydział Karny Odwoławczy po rozpoznaniu zażalenia skarżącego na zarządzenie z dnia [...] listopada 2004 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia środka odwoławczego na podstawie art. 437 § 1 i 2 K.p.k. postanowił uchylić zaskarżone zarządzenie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w [...]. Postanowienie jest prawomocne. Skarżący wywodzi stąd wniosek, ze argumenty użyte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są bezzasadne i nie ma podstaw do cofnięcia mu licencji pracownika ochrony pierwszego stopnia.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny policji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu, po obszernym przedstawieniu stanu sprawy stwierdzono, że skarżący przestał spełniać warunek niekaralności za przestępstwo umyślne, określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia, ponieważ został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa z art. 193 i 191 § 1 K.k. Na zmianę stanowiska Komendanta Głównego Policji nie mogą wpłynąć argumenty skarżącego przedstawione w skardze. W rozpatrywanym przypadku żadna z przywoływanych tam okoliczności nie zmienia faktu, ze skarżący został skazany prawomocnym orzeczenie sądu za przestępstwa umyślne. Wyrok Sądu Rejonowego w [...] zapadł i uprawomocnił się, wobec czego właściwy organ Policji został zobowiązany na mocy art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia do cofnięcia stronie licencji pracownika ochrony pierwszego stopnia. Ustawodawca nie przewidział w takim przypadku możliwości innego rozstrzygnięcia. Z załączonych do skargi dokumentów wynika, że skarżący poczynił kroki do ewentualnego wzruszenia niekorzystnego dla niego wyroku skazującego. Nie zmienia to jednak faktu, iż wyrok ten jest prawomocny i wiąże organy Policji rozstrzygające w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji, stosownie do przywołanego art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2004 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2004 r., którą cofnięto skarżącemu – p. R. B. licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

Argumentacja organów Policji obu instancji jest w zasadzie taka sama i sprowadza się do stwierdzenia, że wobec skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem sądu karnego za przestępstwo umyślne skarżący przestał spełniać warunek niekaralności za przestępstwo umyślne, określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia, a w związku z tym komendant wojewódzki Policji był zobowiązany na mocy art. 31 ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy do cofnięcia licencji. Przepis ten bowiem jednoznacznie, w sposób nie dopuszczający innego rozwiązania stwierdza, że "Komendant wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt (...) 5 (ustawy).

Argumentacji tej skarżący przeciwstawił swoje działania zmierzające do ewentualnego wzruszenia niekorzystnego dla niego wyroku skazującego, przy czym w dniu rozpatrywania sprawy dotyczącej skargi na przedmiotową decyzję administracyjną Komendanta Głównego Policji sprawę karna skarżącego dopiero przekazano do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w [...].

Sąd nie podziela argumentacji skarżącego.

Jak wynika z akt sprawy, właściwy komendant wojewódzki Policji otrzymuje z urzędu z Krajowego Rejestru Karnego informację o skazaniu pracownika ochrony fizycznej prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne. Organ Policji jest związany prawomocnym wyrokiem sądu karnego i nie ma podstaw do badania jakichkolwiek zarzutów wobec tego wyroku. W tej sytuacji, wobec poinformowania go o skazaniu pracownika ochrony fizycznej prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne, organ może jedynie stwierdzić, że skazany przestał spełniać warunek niekaralności za tego rodzaju przestępstwa, wymagany w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia od ubiegających się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, a następnie – na podstawie cytowanego wyżej art. 31 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy – wydać decyzję o cofnięciu licencji (tzw. uznanie związane). Rzeczywiście, jak podkreślają to organy Policji obu instancji, ustawodawca nie przewidział w takim przypadku możliwości innego rozstrzygnięcia. Inaczej mówiąc, prawomocny wyrok skazujący pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia za przestępstwo umyślne wiąże bezwzględnie organy Policji rozstrzygające w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji, stosownie do przywołanego art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia. W takiej sytuacji cofnięcie licencji następuje obligatoryjnie.

Przyjęte w ustawie o ochronie osób i mienia rozwiązanie prawne w rozpatrywanej sprawie uzasadnia po prostu waga chronionych dóbr.

Oczywiście, nie można wykluczyć, że skarżący zdoła wzruszyć wyrok skazujący za przestępstwo umyślne. Jest to już jednak odrębne zagadnienie, gdzie znajdą zastosowanie inne przepisy, związane z naprawieni skarżącemu szkody.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.