Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Paweł Zaborniak AWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 kwietnia 2021 r. sprawy ze sprzeciwu A. w W. od decyzji Wojewody z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - sprzeciw oddala –

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] ( dalej: "organ II instancji", "organ odwoławczy" lub "Wojewoda" ) uchylająca decyzję Starosty [...] ( dalej: "organ I instancji") z [...].08.2020 r. Nr [...] znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą dla A ( dalej: "inwestor" lub "wnoszący sprzeciw") pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej B na działce nr ewid. 156/1 w B. D.gm. S. i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W podstawie prawnej decyzji powołano art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a.").

Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że Starosta [...], decyzją z [...] sierpnia 2020 r. Nr [...] znak [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla A pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej B składającej się z wieży kratowej z fundamentem, anten sektorowych, radioliniowych, dwóch szaf teletechnicznych posadowionych na fundamentach oraz wewnętrznej linii zasilającej od projektowanej rozdzielnicy TGSM do planowanego przez PGE zestawu złączowo-pomiarowego w ogrodzeniu na działce nr ewid. 156/1 w obrębie ewidencyjnym B. D., jednostce ewidencyjnej S..

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. N., który zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 1 ust. 2 pkt 1, art. 2, 9 i 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz.U. z 2020 r., poz. 1333; dalej: "P.b."), jak również naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 8 w zw. z art. 77 i 80 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. Wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z treści raportu Najwyższej Izby Kontroli znak 186/2018/P/17/082/LLU (treść raportu opublikowana na stronach internetowych NIK) oraz listy mieszkańców miejscowości B. D. sprzeciwiających się planowanej inwestycji. Podniósł, że zamierzona inwestycja w żaden sposób nie przystaje do istniejącej czy też planowanej zabudowy w okolicy. Budowa kratownicowego masztu o wysokości 40 metrów wpłynie również negatywnie na walory przebiegających przez miejscowość szlaków turystycznych takich jak Podkarpacki Szlak Winnic, Projekt ATLAS, szlak konny Karpackie Podkowy, Jasielski Szlak Winny. Podniósł, że w sąsiedztwie znajduje się także objęty programem Natura 2000 obszar "Łąki nad Młynówką", a także szereg obiektów o charakterze zabytkowym oraz atrakcji turystycznych, w szczególności zabytkowy cmentarz i kościół parafialny, cmentarz wojenny nr 27 czy murowana figura pochodząca z XV wieku. Ponadto w jego ocenie brak jest podstaw do uznania, że projektowana inwestycja spełnia wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zarzucił również naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez uznanie, że w sprawie przeprowadzona została kompletna i całkowita ocena oddziaływania inwestycji na środowisko oraz nieodległy obszar objęty programem Natura 2000, bez zbadania czy wiązki promieniowania tych anten nakładają się na siebie i określenia wartości ewentualnego ich skumulowanego promieniowania, co jest konieczne dla oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko pod kątem jego ewentualnego, potencjalnego oddziaływania, o którym stanowi §1 pkt 2 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. odnośnie przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany[pic]

Zarzucając naruszenie art. 8 k.p.a. w związku z art. 28, 77 i 80 k.p.a. wytknął pominięcie udziału w postępowaniu podmiotów, którym w początkowych etapach postępowania przyznano status strony. Twierdzi, że udział stron pierwotnie biorących udział w postępowaniu uzasadniony jest tym, że pozostają one w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, zaś pozbawienie ich przymiotu strony winno zostać poparte stosownym rozstrzygnięciem z uzasadnieniem, które mogłoby zostać poddane ewentualnej kontroli.

Uchylając decyzję organu I instancji Wojewoda stwierdził, że organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę pomimo braku kompletności projektu budowlanego. W uzasadnieniu podniósł, że inwestycja jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej powinna obejmować całość zamierzenia podczas gdy w projekcie budowlanym wskazano, że "Zasilanie Stacji Bazowej Telefonii Cyfrowej sieci "T." nr 55582 B. D. nie jest przedmiotem opracowania". Jednocześnie zamieszczono stwierdzenie, według którego: "Projekt instalacji zasilającej w/w Stacji Bazowej według odrębnego opracowania". Na projekcie zagospodarowania terenu (str. 24 rys. nr PZT_ 1) wskazano elementy projektowanej stacji bazowej w tym m.in. nr 6 — planowany przez PGE zestaw złączowo-pomiarowy ZK1 +1P (do wykonania przez PGE poza zakresem niniejszego opracowania) oraz nr 7 - planowany przez PGE kabel YKYXS 4x35 mm na głębokości 0, 7 m (do wykonania przez PGE poza zakresem niniejszego opracowania).

Organ II instancji podkreślił, że pozwolenie na budowę musi dotyczyć całego zamierzenia budowlanego. W sytuacji, gdy zamierzona inwestycja polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej projekt budowlany winien obejmować całą infrastrukturę towarzyszącą (w tym również przyłącz energetyczny), bez której użytkowanie tego obiektu nie byłoby możliwe. Wyodrębnienie z projektu budowlanego budowy przyłącza energetycznego, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, w celu wykonania go w kolejnym etapie inwestycji, uznał za naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy P.b. Na poparcie swojego stanowiska powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 2012 r., II OSK 503/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 9 marca 2016 r., IV SA/Po 890/15, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 14 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1432/18, z 15 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 156/19, z 10 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 384/19, z 11 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 1012/19).

Organ stwierdził również, że bez znaczenia pozostaje fakt, że w odniesieniu do przyłączy inwestor może realizować ich budowę także na podstawie zgłoszenia. Wyjaśnił bowiem, że chodzi tu o sytuację, gdy budowa przyłączy nie jest sprzężona z budową obiektu budowlanego (art. 29a i 30 oraz art. 33 P.b.).

Zgodził się również z odwołującym, że w aktach sprawy brak jest informacji dotyczących utraty statusu strony przez niektóre osoby. Wyjaśnił przy tym, że opisane nieprawidłowości nie mogą zostać naprawione w postępowaniu odwoławczym, gdyż wymagają przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, co naruszałoby wynikającą z art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania. W ponownie prowadzonym postępowaniu nakazał organowi I instancji zgodnie z art. 77 §1 k.p.a. wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, dokonanie analizy kompletności projektu budowlanego, wezwanie inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z przepisami, a następnie w zależności od ustaleń wydanie rozstrzygnięcie, stosownie do wymagań art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.

W sprzeciwie do decyzji A zarzuciła:

-naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. polegające na uchyleniu decyzji organu I instancji pomimo tego, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji dawał podstawę do wydania decyzji co do istoty sprawy,

-wadliwą wykładnię art. 33 ust. 1 P.b. poprzez uznanie, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nie dotyczy całego zamierzenia budowlanego,

-naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz podstawy prawnej decyzji,

-naruszenie przepisu art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zakresie konstrukcji uzasadniania zaskarżonej decyzji poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej w zakresie oceny projektu budowlanego i uznanie, że inwestor "wyodrębnił z projektu budowlanego budowy przyłącze energetyczne".

Na tych podstawach wniesiono o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,

2) zasądzenie od organu administracji na rzecz sprzeciwiającego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Składający sprzeciw nie zgadza się z twierdzeniem Wojewody [...], że projekt budowlany powinien obejmować budowę instalacji elektrycznej związanej z przyłączem, podkreślając, że leży to po stronie zakładu energetycznego. Inwestor wykonuje tylko tą część instalacji, która łączy stację bazową z przyłączem i ten zakres prac został ujęty w dokumentacji projektowej. Nie zgadza się ze stanowiskiem, że inwestor "wyodrębnił z projektu budowlanego budowy przyłącze energetyczne".

Podkreślił, że skoro decyzja Starosty [...] z [...] sierpnia 2020 roku, nr [...] dotyczy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej B składającej się z wieży kratowej z fundamentem, anten sektorowych, radioliniowych, dwóch szaf teletechnicznych posadowionych na fundamentach oraz wewnętrznej linii zasilającej od projektowanej rozdzielnicy TGSM do planowanego przez PGE zestawu złączowo-pomiarowego w ogrodzeniu na działce nr ewid. 156/1 w obrębie ewidencyjnym B. D., jednostce ewidencyjnej S., to obejmuje całość inwestycji. Brak podstaw do nakładania na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę tej części instalacji, którą wykonuje zakład energetyczny.

Zarzucanego przez Wojewodę [...] "braku rozwiązania w przedmiotowym projekcie budowlanym kwestii budowy przyłącza energetycznego do projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej" nie można w jego ocenie rozpatrywać w kategorii niekompletności tego projektu.

Jako niejasne ocenia stwierdzenie, że "w wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ nie doręczył ww. osobom zaskarżonej decyzji z [...] sierpnia 2020 roku nr [...] znak [...] o pozwoleniu na budowę. Jak podkreślił, Wojewoda [...], mógł we własnym zakresie wyjaśnić powyższą kwestię i nie jest celowym uchylenie tylko z tej przyczyny decyzji.

Zarzucił także, że uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Ustosunkowując się do sprzeciwu Wojewoda konsekwentnie podniósł, że w świetle art. 33 ust. 1 P.b., pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. W świetle powyższego przepisu, dopuszczalne jest etapowanie inwestycji polegającej na budowie zamierzenia wieloobiektowego, natomiast niedopuszczalne jest etapowanie robót budowlanych polegających na wykonaniu urządzeń związanych z obiektem budowlanym.

Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 i 2 P.b., projekt budowlany powinien zawierać: projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych. Natomiast, w myśl przepisu § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. [pic]1935), część opisowa projektu zagospodarowania działki lub terenu winna zawierać projektowane zagospodarowanie działki lub terenu, w tym urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi, układ komunikacyjny, w tym określający parametry techniczne dróg pożarowych, sieci i urządzenia uzbrojenia terenu zapewniające przeciwpożarowe zaopatrzenie w wodę, ukształtowanie terenu i zieleni w zakresie niezbędnym do uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania działki lub terenu, a część rysunkowa projektu zagospodarowania działki powinna określać układ sieci i instalacji uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych, w tym: wodociągowych, ujęć wody ze strefami ochronnymi, cieplnych, gazowych i kanalizacyjnych lub służących do oczyszczania ścieków, oraz określający sposób odprowadzania wód opadowych, z podaniem niezbędnych profili podłużnych, spadków, przekrojów przewodów oraz charakterystycznych rzędnych, wymiarów i odległości, wraz z usytuowaniem przyłączy, urządzeń i punktów pomiarowych (§ 8 ust. 3 pkt 6 ww. rozporządzenia).Tym samym, projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego stanowi składową projektu budowlanego, a zatem braki w projekcie zagospodarowania terenu świadczą o niekompletności projektu budowlanego, co w konsekwencji prowadzi do stwierdzenia, że naruszone zostały nie tylko przepisy formalne, ale także art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. Wydanie bowiem pozwolenia na budowę na podstawie wniosku, obejmującego jedynie część zamierzenia inwestycyjnego, stanowi naruszenie prawa materialnego, bez wątpienia mające wpływ na wynik sprawy. Brak rozwiązań w projekcie budowlanym w zakresie m.in. przyłącza elektroenergetycznego do projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej (do wykonania przez PGE poza zakresem opracowania), należy zdaniem organu II instancji, jednoznacznie rozpatrywać w kategorii niekompletności projektu, co stanowi naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. Jednocześnie organ II instancji wyjaśnił, że w okolicznościach niniejszej sprawy niemożliwym było uzupełnienie dostrzeżonych nieprawidłowości w trybie art. 136 § 1 k.p.a., gdyż koniecznym jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w szerokim zakresie, z poszanowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania, która wyklucza zmianę przedmiotu prowadzonego postępowania (np. poprzez rozszerzenie zamiaru inwestycyjnego o budowę przyłącza elektroenergetycznego) na etapie odwoławczym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu, w relacji do zasad ogólnych, jakimi rządzi się ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), jest znacznie uproszczone. Organ administracji nie ma obowiązku udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4 p.p.s.a.), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3 p.p.s.a.), sąd co do zasady rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.).

W orzecznictwie przyjmuje się, iż z uwagi na zawężony zakres podmiotowy spraw wywołanych sprzeciwem oraz ograniczenie kontroli sprawowanej przez sąd drugiej instancji (art. 151a § 3 p.p.s.a.), że sprzeciw nie jest środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji. Zwraca się także uwagę, iż z uwagi na skutki prawne wynikające z art. 170 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a., art. 64e i art. 151a § 1 p.p.s.a. należy wykładać w ten sposób, że określone w tych przepisach granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu nie obejmują oceny decyzji kasacyjnej w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W konsekwencji zatem przyjmuje się, że przepis art. 64e p.p.s.a. ogranicza zakres kontroli sądu do oceny "istnienia przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a." (por. wyrok WSA w Poznaniu z 2 sierpnia 2018 r., II SA/Po 343/18; wyrok NSA z 21 sierpnia 2018 r., II OSK 2182/18; wyrok NSA z 7 czerwca 2018 r., II OSK 1319/18; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 24 października 2018 r., II SA/Go 460/18; wyrok NSA z 7 grudnia 2017 r., II OSK 3011/17; wyrok NSA z 27 sierpnia 2018 r., II OSK 2226/18; wyrok WSA w Szczecinie z 8 maja 2018 r., II SA/Sz 253/18; wyrok NSA z 18 października 2018 r., I OSK 3632/18, wyrok NSA z 29 sierpnia 2019, II OSK 2030/19 wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach orzecznie.nsa.gov.pl; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017, s. 430; Postępowanie sądowoadministracyjne, pod red. T. Wosia, Wolters Kluwer, Warszawa 2017, s. 340-345; J.G. Firlus, T. Woś, Sprzeciw od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Przegląd Prawa Publicznego 2017, nr 6; M.J. Czubkowska, J. Siemieniako, Sprzeciw jako sposób zmniejszenia ilości decyzji kasatoryjnych, ZNSA 2018, nr 4, s. 50-70).

W myśl art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tym samym, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15). Kasacyjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Konieczność natomiast uzupełnienia postępowania dowodowego, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego, wyłączając tym samym dopuszczalność decyzji kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16).

Kontroli Sądu poddano decyzję Kolegium uchylającą decyzję Starosty [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z wieży kratowej z fundamentem, anten sektorowych, radioliniowych, dwóch szaf teletechnicznych posadowionych na fundamentach oraz wewnętrznej linii zasilającej od projektowanej rozdzielnicy TGSM do planowanego przez PGE zestawu złączowo-pomiarowego w ogrodzeniu na działce nr ewid. 156/1 w obrębie ewidencyjnym B.D..

Jak wynika z akt sprawy jest to kolejna decyzja kasacyjna organu II instancji w tej sprawie. Poprzednią decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję organu I instancji odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla wyżej opisanej inwestycji. Z uzasadnienia tej decyzji wynikało, że przed wydaniem decyzji odmownej organ I instancji nie wezwał inwestora w trybie art. 35 ust. 3 P.b. do usunięcia nieprawidłowości w zakresie braku decyzji środowiskowej, dokonał w tym zakresie samodzielnej oceny przedsięwzięcia stwierdzając, że nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko bez wskazania przepisów prawa, na których oparł swoje stanowisko i które w jego ocenie zostały naruszone.

Z akt sprawy wynika, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Starosta [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym, a po ich usunięciu zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującą "budowę stacji bazowej telefonii komórkowej A składającej się z wieży kratowej z fundamentem, anten sektorowych, radioliniowych, dwóch szaf teletechnicznych posadowionych na fundamentach oraz wewnętrznej linii zasilającej od projektowanej rozdzielnicy TGSM do planowanego przez PGE zestawu złączowo -pomiarowego w ogrodzeniu na działce nr ewid. 156/1 w obrębie ewidencyjnym B. D., jednostce ewidencyjnej S..

Zgodnie z art. 35 P.b: przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. (art. 35 ust. 1 P.b.).

W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia ( ust.3).

W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ( ust. 4).

Organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ( ust.5):

1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3;

2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę;

3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki.

W niniejszej sprawie podstawą uchylenia decyzji organu I instancji zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę było stwierdzenie przez organ II instancji niekompletności projektu.

Organ II instancji stwierdził i w zasadzie nie kwestionował tego również inwestor, że przedmiotem odrębnego opracowania jest "Zasilanie stacji Bazowej Telefonii cyfrowej sieci "T." nr 55582 B. D..

W ocenie organu II instancji niedopuszczalne jest etapowanie inwestycji w sytuacji, gdy dotyczy to elementów, bez których nie jest możliwe jej prawidłowe funkcjonowanie. Stacja bazowa telefonii komórkowej, jak wskazuje obejmuje całą infrastrukturę towarzyszącą, w tym również przyłącz energetyczny.

W opozycji do organu inwestor twierdzi, że udzielenie pozwolenia A na budowę stacji telefonii komórkowej T. składającej się z wieży kratowej z fundamentem, anten sektorowych, radioliniowych, dwóch szaf teletechnicznych posadowionych na fundamentach oraz wewnętrznej linii zasilającej od projektowanej rozdzielnicy TGSM do planowanego przez PGE zestawu złączowo-pomiarowego w ogrodzeniu na działce nr 156/1, obejmuje całość inwestycji.

W sporze rację należy przyznać organowi.

Ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] września 2017 r., nr [...] wynika, że Wójt Gminy S. ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego: budowa stacji bazowej telefonii komórkowej A na działce nr ewid 156/1 położonej w miejscowości B. D. gmina S..

W decyzji ustalono charakterystykę i parametry techniczne inwestycji:

- wieża stalowa kratowa o wysokości do 42,00 m, plus odgromniki o wysokości 3 m,

- zespół anten sektorowych ( 3 sztuk),

- zespół anten radioliniowych zamontowanych na konstrukcji wieżowej – 2 sztuki,

- moduły sterujące w ilości 6 sztuk,

- ruszt pod szafy teletechniczne,

- linie zasilające wraz ze złączem pomiarowym,

- drogi kablowe poprowadzone na drabinach.

Wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej A dotyczył realizacji wieży kratowej z fundamentem, anten sektorowych, radioliniowych oraz wewnętrznej linii zasilającej od projektowanej rozdzielnicy TGSM do planowanego przez PGE zestawu złączowo pomiarowego w ogrodzeniu.

Z projektu budowlanego dołączonego do wniosku, części D tj. Projektu architektoniczno – budowlanego branża elektryczna w tym warunki techniczne przyłączenia wskazano, że przedmiotem opracowania jest projekt wykonawczy w zakresie zasilania w energię elektryczną projektowanej stacji bazowej "KKS_S._BACZALDOLNY23211" "A" na projektowanej kratowej wieży stalowej. W pkt 2.2. wskazano, że zasilanie w energię elektryczną projektowanej stacji bazowej T., zgodnie z wydanymi przez PGE Dystrybucja warunkami przyłączenia, obywać będzie się ze złącza nN na budynku położonym na dz. Nr 156/1 w linii nN ze stacji transformatorowej Bączal 15, poprzez złącze kablowo-pomiarowe 0,4 kV ZK1+1P. Wskazano, że w celu zasilania projektowanej Stacji Bazowej T. należy w zakresie budowy przyłącza:

- zabudować w granicy ogrodzonego terenu stacji złącze kablowo-pomiarowe 0,4 kV ZK1+1P,

- podłączenie projektowanego złącza 0,4 kV ZK1+1P wykonać przewodem YAKXS 4x35mm2,

b) w zakresie budowy wewnętrznej instalacji odbiorczej stacji bazowej przyłączonego podmiotu:

- zbudować w złączu kablowym ZK1 rozłącznik izolacyjny IS 63/4,

- wykonać odcinek linii zasilającej pomiędzy proj. złączem kablowym ZK1, a projektowaną rozdzielnicą TGSM kablem YKY 4x10 mm2 ułożonym w ziemi w rurze osłonowej DVR Ø50mm2 AROT na głębokość 0,7 m,

- zabudować na konstrukcji wsporczej w okolicy projektowanych szaf sprzętowych rozdzielnie TGSM,

- w rozdzielnicy TGSM dokonać rozdziału PEN na przewody PE i N, miejsce rozdziału uziemić. Dalej wskazano również, że pomiar energii elektrycznej przewidziano w części pomiarowej projektowanego zestawu złączowo-pomiarowego 0,4 kV ZK1+1P, którego zabudowę PGE planuje w granicy ogrodzenia inwestycji w miejscu dostępnym do obsługi,

-w komorze licznikowej należy zbudować wyłącznik nadprądowy S303 B32A stanowiący zabezpieczenie przelicznikowe,

-licznik energii elektrycznej czynnej- dostarczy i zabuduje PGE

- zalicznikowo rozłącznik izolacyjny IS 63/4 .

Z kolei ze znajdujących się w aktach warunków przyłączenia do sieci dystrybucyjnej wynika zakres prac koniecznych do wykonania w zakresie przyłączenia.

Jako miejsce przyłączenia wskazano złącze nN na budynku położonym na działce nr 156/1 w linii nN. Wskazano również miejsce dostarczenia energii elektrycznej stanowiące jednocześnie miejsce dostarczenia energii elektrycznej stanowiące miejsce rozgraniczenia własności dystrybucji PGE Dystrybucja SA i Instalacji podmiotu przyłączanego: zaciski na listwie zaciskowej za układem pomiarowo -rozliczeniowym w kierunku instalacji odbiorcy. Wskazano również, że tak zewnętrzną, jak i wewnętrzną instalację elektryczną odbiorczą należy wykonać zgodnie z aktualnie obowiązującymi w tym zakresie przepisami.

Projekt budowlany nie zawiera natomiast projektu realizacji zasilania zewnętrznego biegnącego od przewidzianej w granicy ogrodzonego terenu stacji złącza kablowo-pomiarowe 0,4 kV ZK1+1P do złącza nN na budynku położonym na działce nr 156/1 w linii nN, czyli miejsca przyłączenia.

W projekcie budowlanym dotyczącym konstrukcji wieży i fundamentów w części opisowej w pkt 3. 8 dotyczącej instalacji zasilania wskazano, że zasilanie Stacji Bazowej Telefonii Cyfrowej sieci T. nr 55582 B. D. nie jest przedmiotem niniejszego opracowania. Zamieszczono także sformułowanie "projekt instalacji zasilającej w/w stacji Bazowej według odrębnego opracowania".

Na tej podstawie inwestor twierdzi, że projekt budowlany jest kompletny i obejmuje całe zamierzenie.

Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić i nie zmienia powyższego także fakt, że inwestor dokonał zmiany wniosku poprzez jak twierdzi ograniczenie terenu inwestycji do wewnętrznej linii zasilającej od projektowanej rozdzielnicy TGSM do planowanego przez PGE zestawu złączowo-pomiarowego w ogrodzeniu ( zmiana wniosku z dnia 4 grudnia 2018 r.).

Z ugruntowanego już w tym zakresie orzecznictwa sadów administracyjnych wynika, że brak rozwiązania w projekcie budowlanym kwestii budowy przyłączy i przewodów sieci do projektowanego obiektu należy rozpatrywać w kategorii niekompletności tego projektu (art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b.). Podkreśla się bowiem, że stosownie do art. 34 ust. 3 P.b., projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego i innych elementów. Tak więc projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego stanowi składową część projektu budowlanego, a tym samym braki w projekcie zagospodarowania terenu świadczą o niekompletności całego projektu budowlanego. W konsekwencji organ zatwierdzając projekt budowlany, nieprzewidujący niezbędnej infrastruktury towarzyszącej narusza nie tylko przepisy procesowe, ale także art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. Wydanie bowiem pozwolenia na budowę na podstawie wniosku, obejmującego jedynie część zamierzenia budowlanego, stanowi naruszenie prawa materialnego, bez wątpienia mające wpływ na wynik sprawy.

I tak np. w wyroku z 17 grudnia 2013 r., sygn. II SA/Ke 646/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wskazał, że decyzja organu I instancji pomija treść art. 33 ust. 1 P.b., a w związku z tym przepisem także art. 3 pkt 1a i pkt 9 tej ustawy. Organ I instancji nie zwrócił bowiem należytej uwagi na fakt, że wniosek o pozwolenie na budowę nie obejmuje całości zamierzenia budowlanego. Bezspornym bowiem jest, że złożony przez inwestora projekt budowlany nie zawiera projektów przyłączy: wodociągowego, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, które - wedle jego oświadczenia - objęte zostaną odrębnymi opracowaniami. Inwestor nie wystąpił także o ujęcie w pozwoleniu na budowę przyłączy gazowego i energii elektrycznej, które będzie wykonywane przez dostawców mediów. Tymczasem zgodnie z art. 33 ust. 1 ww. ustawy, pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Stosownie zaś do art. 3 pkt 1 lit.a P.b., ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym, należy przez to rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Zgodnie z art. 3 pkt 9 ww. ustawy przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W świetle przytoczonych przepisów pozwolenie na budowę musi dotyczyć całego zamierzenia budowlanego. Wyjątek dopuszczono jedynie wówczas, kiedy zamierzenie obejmuje więcej niż jeden obiekt. W przypadku wniosku, obejmującego jeden obiekt, pozwolenie musi obejmować części składowe tego obiektu i to w takiej postaci, by mógł on być użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem. Oznacza to, że w sytuacji, gdy inwestycja polega na budowie budynku, projekt budowlany winien obejmować nie tylko sam obiekt kubaturowy, ale także infrastrukturę towarzyszącą, bez której użytkowanie tego obiektu nie byłoby możliwe. Wyodrębnienie z projektu budowlanego przyłączy, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, w celu wykonania ich w kolejnym etapie inwestycji, należy uznać za naruszenie art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2012 r. sygn. II OSK 503/11, także wyrok WSA w Kielcach sygn. akt II SA/Ke 28/13).

Z kolei w wyroku NSA z 8 kwietnia 2011 r., sygn. II OSK 630/10 za trafne ocenił stanowisko Sądu I instancji, że rozdzielanie przez organy administracji architektoniczno-budowlanej poszczególnych etapów procesu budowlanego i eliminowanie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę poszczególnych jego części (sprawie chodziło o rozdzielenie budowy wieży telekomunikacyjnej oraz montażu na tej wieży anten - urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne) stanowi obejście prawa. W myśl zasady wyrażonej w art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę dotyczy bowiem całego zamierzenia budowlanego, a jedynie wyjątkowo, w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, może dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu w rozpoznawanej sprawie, budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy P.b. jest stacja bazowa telefonii komórkowej jako całość, nie zaś jej poszczególne elementy. Obiektem budowlanym jest natomiast budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. ( art. 3 pkt. 1 b ustawy). W związku z tym, iż projektowana inwestycja obejmuje jeden obiekt budowlany, tego rodzaju wyjątek nie ma więc zastosowania.

Zbliżonego do niniejszej sprawy stanu faktycznego dotyczył także wyrok WSA w Krakowie z 6 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 900//18, w którym Sąd uchylając decyzje zatwierdzające projekt budowany i udzielające pozwolenia na budowę zarzucił organom bezrefleksyjne zaakceptowanie projektu, w którym inwestor ograniczył się do stwierdzenia: "przyłącz energetyczny do wykonania z ZK po stronie Tauron, kanalizacja sanitarna z działki drogowej w ramach oddzielnego opracowania, wodociąg z działki drogowej w ramach oddzielnego opracowania, przyłącz gazu z działki inwestora w ramach oddzielnego opracowania". Podobnie jak w poprzednio powołanych wyrokach Sąd wskazał, że zgodnie z przepisem art.33 ust.1 P.b. pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Tymczasem tak określone zamierzenie dotyczy obiektu, który nie może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem.

Sąd podziela wyżej reprezentowane stanowiska Sądów, które w pełni znajdą odniesienie w niniejszej sprawie. Nie może podważyć go również podnoszona przez inwestora okoliczność, że realizacja zewnętrznej linii zasilającej ma nastąpić przez PGE. Ze wskazanych wyżej okoliczności wynika bowiem, że również niektóre elementy wewnętrznej linii zasilającej mają być wykonane przez PGE, a mimo to nie wpłynęło to na zakres zgłoszonego do realizacji przedsięwzięcia. Kwalifikacji poszczególnych etapów realizacji do kompletnego przedsięwzięcia, jak np. przyłącza energetycznego nie wyklucza ich wykonanie przez podmiot dystrybuujący, ale ich wpływ na funkcjonowanie przedsięwzięcia jako całości. Oczywistym jest natomiast, że brak przyłącza energetycznego do stacji bazowej telefonii komórkowej pozbawia ją podstawowej funkcji i uniemożliwia działanie zgodne z przeznaczeniem.

Wskazać również należy, że zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2012.462 z późn.zm.) obowiązującego na dzień sporządzenia projektu, projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta. Część opisowa powinna m.in. określać 1) przedmiot inwestycji, a w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt budowlany - zakres całego zamierzenia, a w razie potrzeby kolejność realizacji obiektów; 2) istniejący stan zagospodarowania działki lub terenu z opisem projektowanych zmian, 3) projektowane zagospodarowanie działki lub terenu, w tym urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi, układ komunikacyjny, 4) zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej lub terenu, 5 ) w przypadku budynków - powierzchnię zabudowy, o której mowa w pkt 4, określanej zgodnie z zasadami zawartymi w Polskiej Normie dotyczącej określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych wymienionej w załączniku do rozporządzenia. Część rysunkowa, sporządzona na mapie powinna określać: 1)orientację położenia działki lub terenu w stosunku do sąsiednich terenów i stron świata; 2) granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dojazdów, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary; 3) ukształtowanie terenu, z oznaczeniem zmian w stosunku do stanu istniejącego, a w razie potrzeby charakterystyczne rzędne i przekroje pionowe terenu; 4) ukształtowanie zieleni, z oznaczeniem istniejącego zadrzewienia podlegającego adaptacji lub likwidacji, oraz układ projektowanej zieleni wysokiej i niskiej, a w razie potrzeby charakterystyczne rzędne i przekroje pionowe terenu; 5) układ sieci i instalacji uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych, w tym: wodociągowych, ujęć wody ze strefami ochronnymi, cieplnych, gazowych i kanalizacyjnych lub służących do oczyszczania ścieków, oraz określający sposób odprowadzania wód opadowych, z podaniem niezbędnych profili podłużnych, spadków, przekrojów przewodów oraz charakterystycznych rzędnych, wymiarów i odległości, wraz z usytuowaniem przyłączy, urządzeń i punktów pomiarowych; 7) układ linii lub przewodów elektrycznych i telekomunikacyjnych oraz związanych z nim urządzeń technicznych, przedstawiony w powiązaniu z sieciami zewnętrznymi, z oznaczeniem miejsca i rzędnych w miarę potrzeby, przyłączenia do sieci zewnętrznych i złączy z instalacją obiektów budowlanych oraz charakterystycznych elementów, punktów pomiarowych, symboli i wymiarów. Stosownie do § 12 rozporządzenia część rysunkowa projektu architektoniczno-budowlanego powinna zawierać m.in. rzuty wszystkich charakterystycznych poziomów obiektu budowlanego, w tym widok dachu lub przekrycia oraz przekroje, przeprowadzone w charakterystycznych miejscach obiektu budowlanego, konieczne do przedstawienia układu funkcjonalno- przestrzennego obiektu budowlanego oraz położenia sytuacyjno-wysokościowego - z nawiązaniem do poziomu terenu, zasadnicze elementy wyposażenia technicznego, ogólnobudowlanego, umożliwiającego użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym instalacje: wodociągowe, kanalizacyjne, ogrzewcze, wentylacyjne, chłodnicze, klimatyzacyjne i gazowe, instalacje i urządzenia budowlane: elektryczne i telekomunikacyjne oraz instalację piorunochronną, instalacje i urządzenia budowlane ochrony przeciwpożarowej określone w przepisach odrębnych - wraz ze sposobem powiązania instalacji obiektu budowlanego bezpośrednio z sieciami (urządzeniami) zewnętrznymi albo z instalacjami zewnętrznymi na zagospodarowywanym terenie oraz związanymi z nimi urządzeniami technicznymi, uwidocznione na rzutach i przekrojach pionowych obiektu budowlanego, co najmniej w formie odpowiednio opisanych schematów lub przedstawione na odrębnych rysunkach.

Zatem projekt budowlany nie zawierający układu linii lub przewodów elektrycznych i telekomunikacyjnych oraz związanych z nim urządzeń technicznych, przedstawiony w powiązaniu z sieciami zewnętrznymi, z oznaczeniem miejsca i rzędnych w miarę potrzeby, przyłączenia do sieci zewnętrznych i złączy z instalacją obiektów budowlanych oraz charakterystycznych elementów, punktów pomiarowych, symboli i wymiarów nie odpowiada stawianym wymogom.

Podsumowując tą część zważań, stwierdzić należy, że słuszne jest stanowisko organ II instancji, że niedopuszczalne jest etapowania inwestycji budowy stacji telefonii komórkowej poprzez pominięcie realizacji przyłącza energetycznego, niezależnie od tego, że ma on zostać wykonany przez gestora sieci.

Dokonując oceny kwalifikacji stwierdzonej wady postępowania, pod kątem zastosowanego przez organ II instancji art. 138 § 2 k.p.a. uznać ją należy za istotną i uzasadniającą decyzję kasacyjną organu.

Wprawdzie za dopuszczalne należy ocenić sytuacje, w których w trakcie postępowania odwoławczego okaże się, że projekt budowlany obarczony jest wadami nieistotnymi, czyli wadami, które są związane z wymogami o charakterze formalnym, a które nie oznaczają istotnych naruszeń, o których mowa w art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 P.b. i wówczas organ odwoławczy jest uprawniony, w ramach kompetencji wynikającej z art. 136 k.p.a., do podjęcia działań polegających na zobowiązaniu inwestora do sanowania nieistotnych nieprawidłowości projektu budowlanego. W takich sytuacjach, jeśli inwestor usunie nieprawidłowości, decyzja organu II instancji jest wydawana w warunkach istnienia sanowanego projektu budowlanego. Pamiętać bowiem trzeba, że pozwolenie na budowę wchodzi do obrotu prawnego po wydaniu decyzji ostatecznej ( tak NSA w wyroku z 16 października 2020 r. II OSK 2083/19).

Niniejsza sprawa nie dotyczy jednak błędów nieistotnych. W sprawie chodzi o stwierdzenie niekompletności projektu budowlanego, który sięga wniosku o zatwierdzenie projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę a więc inicjującego postępowanie. Brak ten nie mógł zostać uzupełniany przez organ II instancji. Słusznie bowiem podnosi organ II instancji, że nie może rozszerzać ani zmieniać przedmiotu sprawy, i że w postępowaniu odwoławczym może być rozstrzygnięta wyłącznie tożsama sprawa tak pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym.

Słuszny jest również zarzut organu II instancji podniesiony za odwołującym, że w sprawie nie została w sposób prawidłowy wyjaśniona kwestia kręgu stron postępowania. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji organu I instancji wynika, że została ona doręczona pełnomocnikowi inwestora, a także: J. P., J.N. oraz Wójtowi Gminy S.. W decyzji wskazano, że zostaje ona doręczona stronom według wykazu znajdującego się w aktach sprawy. Tymczasem znajdujący się w aktach sprawy wykaz stron nie pokrywa się z ZPO do decyzji organu I instancji. W istocie rację ma odwołujący, jak również organ II instancji, że kwestia ta nie została w żaden sposób wyjaśniona, podczas gdy poprzednio wydana przez organ I instancji decyzja została skierowana do stron według znajdującego się wykazu ( akta administracyjne organu I instancji -k.17)

Wprawdzie uchybienie to nie może stanowić samodzielnej podstawy do uchylenia decyzji, a ponadto jest uwzględniane na zarzut strony, której uchybienie dotyczy, to jednak ze względu na przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji zasadne będzie wyjaśnienie powstałych wątpliwości.

Wyjaśnić również należy, że organ II instancji wywiązał się z wynikającego z art. 138 § 2 k.p.a. obowiązku wskazania, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Nakazał organowi I instancji dokonanie ponownej analizy kompletności projektu budowlanego, wezwanie inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z przepisami, a następnie w zależności od dokonanych ustaleń wydanie rozstrzygnięcia stosownie do art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 a § 2 p.p.s.a.