Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Zarębska-Kobak Sędziowie NSA Ryszard Bryk NSA Stanisław Śliwa /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 17 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego - skargę oddala -

do wyroku z dnia 17 czerwca 2009 r.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 KPA po rozpoznaniu odwołania J. R. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie utrzymał w mocy skarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podniesiono, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 850/07 uchylona została decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. utrzymująca w mocy wskazaną wyżej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., która udzielała pozwolenia na użytkowanie murowanego budynku garażowego i murowanej wiaty, usytuowanych na działce nr 188/3 w miejscowości T. Przyczyną kasacyjnego rozstrzygnięcia Sądu było wadliwe przyjęcie przez organy nadzoru budowlanego, że potwierdzenie wykonania przez inwestorów H. i G. C. czynności nakazanych decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...] tj. wykonanie wentylacji naturalnej nawiewno-wywiewnej w każdym pomieszczeniu budynku garażowego, jest równoznaczne ze stwierdzeniem zdolności do użytkowania wykonanego obiektu. W związku z powyższym, Sąd wskazał na konieczność dokonania ustaleń czy prace nakazane wspomnianą decyzją wykonane zostały zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i czy po ich wykonaniu stan techniczny budynku spełnia wymagania wynikające z przepisów prawa budowlanego, w szczególności czy obiekt zdolny jest do użytku.

Zastosowując się do wskazań Sądu, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. zobowiązał H. i G. C. do przedłożenia w terminie do dnia 31 października 2008 r. oceny stanu technicznego i zdatności do użytkowania murowanego budynku garażowego i murowanej wiaty, usytuowanych na działce nr 188/3 w miejscowości T. W wyznaczonym terminie wskazana ocena została przedłożona. Wynika z niej, że stan techniczny elementów konstrukcyjnych obiektów, których dotyczy sprawa jest dobry, nośność poszczególnych elementów konstrukcyjnych wystarczająca, brak jest jakichkolwiek przeciwwskazań do bezpiecznego użytkowania.

Ze względu na fakt, iż budowa przedmiotowych obiektów miała miejsce w latach 80-tych w postępowaniu znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Jej regulacje przewidują możliwość legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu, jeżeli nie zachodzą przesłanki do wydania nakazu jego rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 cytowanej ustawy. Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie brak spełnienia okoliczności, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Stosownie do brzmienia tego przepisu samowolnie wzniesiony obiekt budowlany podlega przymusowej rozbiórce, jeśli znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo też jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę. W świetle obowiązującego w 1989 r. Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] (zatwierdzonego uchwałą nr [...] Gminnej Rady Narodowej z dnia [...] kwietnia 1989 r., Dz. Urz. Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1988 r., nr [...], poz. [...]) obszar, na którym znajduje się działka nr 188/3 to teren oznaczony symbolem 27 MRJ czyli teren budownictwa zagrodowego z dopuszczeniem budownictwa jednorodzinnego oraz lokalizacji nowych siedlisk, wymiany i rozbudowy substancji kubaturowej i wszelkich remontów. W ocenie organu II instancji, nie zachodzą w sprawie także przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., bowiem po wykonaniu przez inwestorów czynności określonych decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r., brak występowania niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia oraz niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Nie zostały również naruszone obowiązujące w czasie budowy przedmiotowych obiektów przepisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. 17, poz. 62 z późn. zm.). Organ podkreślił, że usytuowanie obiektów, będących przedmiotem niniejszego postępowania w odległości 4,35 m od przybudówki murowanej posiadającej ścianę pełną bez otworów nie narusza § 14 rozporządzenia z 1980 r, który ustanawia jako minimalną odległość 8m od budynków inwentarskich, stodół, suszarni i podobnych budynków gospodarczych nie zabezpieczonych ścianą oddzielenia pożarowego. Od strony działki nr 188/4 garaż i wiata mają ściany pełne bez otworów. Ta ostatnia działka jest niezabudowana.

Wskazując na art. 42 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. organ II instancji wskazał, iż wobec treści przedłożonej przez inwestorów oceny stanu technicznego obiektów, których dotyczy sprawa, zasadnym jest stwierdzenie zdatności do użytkowania. Tym samym, jako prawidłowe należy uznać udzielenie pozwolenia na użytkowanie wspomnianych obiektów.

Decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J. R., wnosząc o jej uchylenie, jak też usunięcie z obrotu oprawnego poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zarzucił nieuwzględnienie jego argumentacji przedstawionej w odwołaniu od pierwszoinstancynego rozstrzygnięcia. Zakwestionował przyjęcie przez organy wykonania przez inwestorów obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Wskazał także na niespełnienie wymogów określonych przez przepisy dotyczące ochrony przeciwpożarowej.

W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu skarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt (decyzja, postanowienie) wydany został z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, sąd, w zależności od stopnia tego naruszenia, eliminuje taki akt z obrotu prawnego poprzez jego uchylenie (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.) lub stwierdzenie jego nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W przeciwnym wypadku skarga podlega oddaleniu (art. 151 P.p.s.a.). Nadto wskazać należy na art. 134 § 1 P.p.s.a. zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że ocenia sprawę w jej całokształcie.

Dokonując kontroli zaskarżonego aktu w takim właśnie zakresie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że sprawa zezwolenia na użytkowanie murowanego budynku garażowego i murowanej wiaty, usytuowanych na działce nr 188/3 w miejscowości T. była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Sąd ten w uzasadnieniu wyroku z dnia 19.03.2008 r., sygn. akt II SA/Rz 850/07 wskazał, że organ II instancji winien uzupełnić materiał dowodowy sprawy o ustalenie stanu technicznego obiektu, po to by umożliwić organowi - stosownie do przepisu art. 42 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. – stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu, co jest podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.

Z mocy przepisu art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

Mając na uwadze brzmienie przepisu art. 153 p.p.s.a. oraz wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 19.03.2008 r. stwierdzić należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie związany jest stanowiskiem wyrażonym w powołanym wyroku, z którego wynika, że jedyną wadą decyzji zaskarżonej w poprzednio rozpoznawanej sprawie jest brak oceny stanu technicznego przedmiotowego obiektu.

Realizując wskazania Sądu co do dalszego postępowania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...].07.2008 r. zobowiązał inwestorów H. i G. C. do przedłożenia w terminie do dnia 31.10.1008 r. oceny stanu technicznego i zdatności do użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego. Inwestorzy w zakreślonym im terminie przedłożyli organowi ocenę stanu technicznego i zdatności do użytkowania przedmiotowego obiektu sporządzoną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia. Z dokumentu tego wynika, że nie ma żadnych przeciwwskazań technicznych do bezpiecznego użytkowania murowanego budynku garażowego i murowanej wiaty, usytuowanych na działce nr 188/3 w miejscowości T.

Mając na uwadze takie właśnie ustalenia stwierdzić należy, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r., wydana w oparciu o przepis art. 42 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. nie narusza przepisów prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy, dlatego skarga na nią nie mogła zostać uwzględniona.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zarzut dotyczący niewykonania przez inwestorów obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].01. 2006 r. polegającego wykonaniu wentylacji naturalnej nawiewno-wywiewnej w każdym pomieszczeniu garażowym murowanego budynku garażowego krytego eternitem falistym jest

nieuzasadniony. Z notatki służbowej z dnia 25.05.2006 r., z protokołu oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji z dnia 16.10.2006 r. oraz z oceny stanu technicznego tego obiektu wynika, że przedmiotowa wentylacja została wykonana. Takie ustalenia pozwalają stwierdzić, że H. i G. C. zrealizowali nałożony na nich decyzją z dnia [...].01.2006 r. obowiązek. Odmienne twierdzenia skarżącego w tej materii nie zasługują na uwzględnienie. Kwestia odległości garażu i murowanej wiaty od przybudówki murowanej została wyjaśniona przy rozstrzygnięciu sprawy II SA/Rz 118/09. Przybudówka posiada ścianę oddzielenia pożarowego, dlatego nie można mówić w tym przypadku o naruszeniu przepisu § 14 rozporządzenia. Również odległość przedmiotowych obiektów od budynku inwentarsko-składowego nie narusza przepisów prawa. W takiej sytuacji nie można stwierdzić naruszenia jakichkolwiek przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.

Skoro w sprawie nie zachodzą przesłanki do nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego w oparciu o przepis art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., a inwestorzy zrealizowali nałożony na nich - w trybie art. 40 tej ustawy -obowiązek, to stwierdzić należy, iż udzielenie przez organ pozwolenia na użytkowanie obiektu w świetle brzmienia oceny stanu technicznego i zdatności do użytkowania, w oparciu o przepis art. 42 ust. 3 ustawy jest w pełni uzasadnione.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.