Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 20 listopada 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant: starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. T. i I. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 października 2020 r. sygn. akt II SA/Bd 429/20 w sprawie ze skargi S. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości 1. prostuje z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w komparycji zaskarżonego wyroku w ten sposób, że w miejsce numeru zaskarżonej decyzji "[...]" wpisuje "[...]"; 2. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy na rzecz A. T. i I. A. solidarnie kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 13 października 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 429/20, oddalił skargę S. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], Wójt Gminy B. odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym M., gmina B. W ocenie organu skarżący nie legitymował się tytułem prawnym do nieruchomości w dacie postępowania podziałowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Na powyższą decyzję S. A. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który ją oddalił.

Sąd zaznaczył, że zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego – w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Sąd zwrócił przy tym uwagę na zasadę trwałości decyzji ostatecznych wyrażoną w art. 16 § 1 K.p.a. oraz przepisy rozdziału 12 K.p.a.

Sąd I instancji przypomniał, że decyzja zatwierdzająca projekt podziału działki nr [...] została wydana w oparciu przepisy ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 – dalej "u.g.n."). Zgodnie zaś z art. 93-98 u.g.n., o tym, w jaki sposób będzie podzielona nieruchomość, decyduje co do zasady jej właściciel (użytkownik wieczysty). Jeżeli projektowany podział nieruchomości jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu), nikt poza właścicielem (użytkownikiem wieczystym) nieruchomości nie może decydować o sposobie przebiegu granic działek na jego nieruchomości. Tylko takie podmioty są władne dysponować nieruchomością w ramach przysługującego im prawa, mają więc interes prawny, aby żądać czynności organu. Sąd zaznaczył, że stronami postępowania podziałowego są właściciele, współwłaściciele albo użytkownik wieczysty lub współużytkownicy wieczyści nieruchomości. Przymiotu strony nie można zaś wywodzić z korzystania z gruntu bez tytułu prawnego, jak też z praw obligacyjnych.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie bezsporne jest, że S. A. nie był stroną postępowania zakończonego decyzją podziałową, której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności, mimo stwierdzonego zasiedzenia przedmiotowej nieruchomości. Sąd stwierdził, że skoro skarżący, jako następca prawny osób, które od dnia 17 grudnia 2015 r. (czyli od daty uprawomocnienia się postanowienia sądu cywilnego o zasiedzenie) legitymowały się tytułem prawnym do spornej nieruchomości, nie może być uznany za stronę postępowania podziałowego, to postępowanie zakończone decyzją w tym przedmiocie z dnia [...] kwietnia 2013 r. nie może zostać wznowione z powodu określonego w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Odnosząc się zaś do obszernych zarzutów skargi Sąd stwierdził, że dotyczą one samej poprawności ww. decyzji, która jednak jest ostateczna i prawomocna, funkcjonuje w obrocie prawnym i korzysta z domniemania legalności do czasu, w którym nie zostanie skutecznie wzruszona w trybie nadzwyczajnym. Sąd uznał zatem, że podnoszone kwestie poprawności przeprowadzonych czynności geodezyjnych poprzedzających wydanie decyzji podziałowej, a nadto poprawności operatu szacunkowego stanowiącego jej podstawę, nie mogły mieć wpływu na wynik kontrolowanego postępowania, jak i postępowania sądowoadministracyjnego.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła I. A. oraz A. T. (spadkobierczynie po skarżącym S. A., zmarłym w dniu 5 grudnia 2020 r.), reprezentowane przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniesiono ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa sądowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (p.u.s.a.) w związku z art. 134 i 135 p.p.s.a., poprzez pominięcie rozpoznania podnoszonego w treści skargi zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1) i 4) K.p.a., dotyczącego oparcia decyzji administracyjnej Wójta Gminy B. z dnia [...] kwietnia 2013 r. na operacie sporządzonym wadliwie przez geodetę A. W.;

2) art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z podnoszonym w treści skargi naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1) i 4) K.p.a., poprzez szczątkowe i nie czyniące zadość wymogom uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego przedstawienie stanowiska sądu w odniesieniu do zarzutu wadliwości operatu szacunkowego sporządzonego przez biegłego geodetę A. W., w istocie rzeczy zaś sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w tej części rozstrzygnięcia w sposób stanowiący podstawę stwierdzenia, że przedmiotowy zarzut nie został rozpoznany;

3) art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 30 § 4 K.p.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a., poprzez zaakceptowanie faktu, że postępowanie administracyjne prowadzone przez organ administracji i zakończone decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] kwietnia 2013 r. wydaną w sprawie zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położoną w obrębie ewidencyjnym M., gmina B., prowadzone było z udziałem osób nieżyjących w chwili prowadzenia postępowania i wydania kwestionowanej decyzji, tj. wobec J. i M. Z., historycznych właścicieli tej nieruchomości, tj. postępowanie prowadzone było z pominięciem kwestii następstwa prawnego wskazanych osób;

4) art. 28 K.p.a., polegające na błędnej wykładni i w konsekwencji niewłaściwym zastosowaniu, poprzez dowolne uznanie jakoby poprzednik prawny skarżących – S. A. – "bezspornie" nie był stroną postępowania administracyjnego, podziałowego, zakończonego decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] kwietnia 2013 r.;

5) art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w związku art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 157 § 2 i art. 158 § 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w obiegu prawnym decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] kwietnia 2013 r. wydanej w sprawie, której adresatem były osoby nie żyjące w dniu jej wydania, tj. M. i J. Z.;

6) art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2) K.p.a. w związku z art. 157 § 2 i art. 158 § 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w obrocie prawnym decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] kwietnia 2013 r. wydanej z rażącym naruszeniem prawa i brak stwierdzenia nieważności przywołanej decyzji Wójta Gminy B. opartej na rażąco wadliwym operacie szacunkowym.

Wskazano, że – czyniąc zadość wymogowi wynikającemu z art. 57 § 1 pkt 3) w zw. z art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a) – zaskarżony wyrok oraz poprzedzające ten wyrok decyzje organów administracji naruszają uprawnienia oraz interes prawny skarżących w ten sposób, że utrzymują w mocy dotychczasowy stan prawny dotyczący nieruchomości, której współwłaścicielami są skarżące, ustalony na podstawie wadliwej decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] kwietnia 2013 r., wydanej na podstawie wadliwie sporządzonego operatu i zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym M., gmina B. Zdaniem skarżących kasacyjnie na skutek tej decyzji opartej na wadliwie sporządzonym operacie, został uszczuplony stan posiadania skarżących — zmniejszona została o ok. kilkadziesiąt lub nawet kilkaset metrów kwadratowych należąca obecnie do skarżących nieruchomość, a postępowanie administracyjne zakończone wydaniem przedmiotowej decyzji działowej prowadzone było z udziałem osób nieżyjących, tj. J. i M. Z., przy jednoczesnym pozbawieniu możliwości zapewnienia udziału w postępowaniu ówczesnych właścicieli nieruchomości, w tym S. A., poprzednika prawnego skarżących kasacyjnie. Tym samym poprzednik prawny skarżących — S. A. — został pozbawiony możliwości skutecznego wzruszenia w trybie zwyczajnym obowiązującej nadal decyzji dzielącej nieruchomość, której pozostawał współwłaścicielem. Nieruchomość została podzielona administracyjnie w 2013 r. bez udziału poprzednika prawnego skarżących i bez udziału pozostałych współwłaścicieli, a przy tym decyzja zatwierdzająca projekt podziału została oparta na wadliwie sporządzonym operacie, uszczuplającym powierzchnię dzielonej działki o kilkaset metrów kwadratowych.

Wskazano, że w związku z powyższym doszło do nielegalnej ingerencji w sferę praw majątkowych poprzednika prawnego skarżących, z czym bez wątpienia bezpośrednio wiąże się interes prawny skarżących w wyeliminowaniu decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] kwietnia 2013 r., co możliwie jest — wobec braku możliwości zaskarżenia decyzji w zwykłym trybie — w trybie szczególnym, tj. w drodze wznowienia postępowania i uchylenia kwestionowanej decyzji, względnie stwierdzenia jej nieważności.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto ww. zarzuty.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty oparte na obu podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., lecz istota sprawy dotyczy zasadności zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. Według skarżących kasacyjnie naruszenie wskazanego przepisu polega na błędnej jego wykładni i w konsekwencji niewłaściwym zastosowaniu, poprzez dowolne uznanie jakoby poprzednik prawny skarżących – S. A. – "bezspornie" nie był stroną postępowania administracyjnego, podziałowego, zakończonego decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Zacząć należy od wskazania, że we wniosku o wznowienie postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją podziałową z [...] kwietnia 2015 r. skarżący powołał się na przesłanki wznowienia "wskazane co najmniej w art.145 §1 pkt 4, 5 oraz pkt 1". Uszczegółowiając wnioskujący wskazał, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, pomimo, że o jego prawach do nieruchomości organ administracji był informowany oraz wskazał na wadliwość operatu podziałowego sporządzonego przez geodetę A. W., potwierdzoną przez Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z 31 października 2018 r., czyli na nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody, o których stanowi art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. Na tę ostatnią okoliczność wnioskujący S. A. załączył ww. pismo Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z 31 października 2018 r. Gdy zaś chodzi o podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wnioskujący powoływał się na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 21 października 2015 r. stwierdzające zasiedzenie przedmiotowej działki przez jego rodziców J. i H. A. z dniem 1 stycznia 1985 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji poczynił rozważania dotyczące tego, kto jest uprawniony do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania podziałowego i kto decyduje o przebiegu granic, wywodząc, że wniosek taki mogą złożyć jedynie właściciele i oni też decydują o przebiegu granic. Rzecz jednak w tym, że w rozpoznawanej sprawie decyzja została wydana z urzędu. Dlatego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku rozważania dotyczące osoby legitymowanej do złożenia wniosku o podział nieruchomości (nie mylić z wnioskiem o wznowienie) nie mają w sprawie znaczenia. W rozpoznawanej bowiem sprawie właściciel ani nie wystąpił z wnioskiem o podział, ani nie decydował o przebiegu granic ( str.3 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Wszczęcie postępowania podziałowego i wydanie decyzji nastąpiło z urzędu. Organy administracji orzekające w przedmiocie wznowienia uznały, że skarżący nie był właścicielem działki w dacie podziału i dlatego nie może powoływać się na podstawę określoną w art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. ( vide: argumentacja zawarta w uzasadnieniu decyzji SKO z [...] lutego 2020 r. [...]). Natomiast z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika jednoznacznie, czy Sąd uznał, że skarżący nie ma legitymacji do złożenia wniosku o wznowienie, czy też postępowanie nie może być wznowione z powodu braku podstaw wznowieniowych, jak to Sąd I instancji stwierdził na str.4 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Ale, jeśli przyjąć, że z powodu braku podstaw wznowieniowych, to brak jest stanowiska i oceny Sądu co do podnoszonej we wniosku o wznowienie podstawy określonej w art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ta niejednoznaczność stanowiska wyrażonego przez Sąd I instancji ma swoje konsekwencje dla rozstrzygnięcia sprawy i czyni zasadnym podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. Przepis art.141 § 4 p.p.s.a. został wprawdzie wskazany jako naruszony w innym kontekście, to jednak Naczelny Sąd Administracyjny ma obowiązek jego uwzględnienia także w innej postaci jego naruszenia, aniżeli wskazują skarżący kasacyjne, jeśli naruszenie tego przepisu wynika z akt sprawy.

Ponadto wniosek o wznowienie postępowania podziałowego może złożyć właściciel, co jest rzeczą dość oczywistą. Nie może być natomiast kwestionowana okoliczność, że S. A., a po jego śmierci skarżący kasacyjnie, jako jego następcy prawni, są właścicielami spornej działki a to wobec treści prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 21 października 2015 r. stwierdzającego zasiedzenie ze skutkiem prawnym od 1 stycznia 1985 r. Skutek prawny nastąpił zatem nie od dnia stwierdzenia prawomocności orzeczenia o zasiedzeniu, lecz od dnia 1 stycznia 1985 r. Skutek prawny nastąpił analogicznie, jak w przypadku postępowania o stwierdzenie nabycia spadku. Zauważyć w tym miejscu należy, że do postępowania o stwierdzenie zasiedzenia, odpowiednie zastosowanie znajdują m.in. przepisy o stwierdzeniu nabycia spadku, o czym mowa w art. 610 k.p.c. Postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku ma bowiem także charakter deklaratoryjny, a więc nie kształtuje nowego, ale stwierdza istniejący stan prawny. Przepisy prawa cywilnego łączą nabycie spadku z chwilą otwarcia spadku (art. 925 k.c.), a otwarcie spadku następuje z chwilą śmierci spadkodawcy (art. 924 k.c.). A zatem nabycie praw i obowiązków wchodzących w skład spadku nie jest uzależnione ani od złożenia przez spadkobiercę oświadczenia o przyjęciu spadku, ani też od uzyskania przez niego orzeczenia właściwego organu państwowego. Inaczej mówiąc, związanie przez ustawę nabycia spadku przez spadkodawcę ze zdarzeniem prawnym, jakim jest śmierć osoby fizycznej, oznacza, że z chwilą śmierci spadkodawcy (a więc z chwilą otwarcia spadku), spadkobierca wchodzi z mocy samego prawa w ogół praw i obowiązków należących do spadku.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że postanowienie o stwierdzeniu zasiedzenia ma charakter deklaratoryjny, a nabycie prawa własności następuje z mocy samego prawa. Skutek w postaci nabycia prawa podmiotowego przez zasiedzenie nie kształtuje zatem nowego, ale stwierdza istniejący stan prawny ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z 11 października 2012 r. III CSK 316/11, Lex nr 1232468).

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w świetle orzecznictwa, jeżeli podanie o wznowienie postępowania jest oparte na podstawie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., czyli na twierdzeniu, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, to zazwyczaj ocena, czy wnoszący podanie rzeczywiście był stroną postępowania, nie powinna co do zasady stanowić podstawy do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. W takim przypadku zazwyczaj ustalenie istnienia podmiotowej przesłanki dopuszczalności wznowienia nierozerwalnie łączy się z badaniem samej podstawy wznowienia. Rozstrzygnięcie tej kwestii powinno zatem nastąpić po wznowieniu postępowania, w ramach postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. Wyrazem ustalenia, że wniosek złożył podmiot niebędący stroną, będzie wówczas decyzja o odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji, wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Natomiast wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania a limine jest dopuszczalne jedynie w sytuacjach bezspornych i ewidentnych, gdy brak związku wnioskodawcy ze sprawą jest jednoznaczny i jest to czytelne bez potrzeby prowadzenia postępowania wyjaśniającego (por. przykładowo wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1126/08 oraz z dnia 10 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 3348/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednakże jak wyżej zaznaczono, jest tak zazwyczaj, zaś w rozpoznawanej sprawie sytuacja jest szczególna. Wniosek o wznowienie postępowania podziałowego złożył następca prawny właścicieli, a jest rzeczą prawnie oczywistą, że był do tego uprawniony. Jak wyżej zaznaczono, nie może być kwestionowana okoliczność, że S. A., a po jego śmierci skarżący kasacyjnie, jako jego następcy prawni, są właścicielami spornej działki a to wobec treści prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 21 października 2015 r. stwierdzającego zasiedzenie ze skutkiem prawnym od 1 stycznia 1985 r. Należy zatem przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie skarżący S. A. miał legitymację do żądania wszczęcia postępowania o wznowienie postępowania w sprawie kwestionowanej decyzji podziałowej. A skoro tak to należało odnieść się do wskazanych we wniosku o wznowienie podstaw, czego niestety zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W pkt 3 skargi i jej uzasadnieniu (str.15 skargi zdanie ostatnie i str.16) skarżący wskazał, " (...) podnoszę, że druga okoliczność wskazana w moim piśmie z dnia 14 listopada 2018 r., tj. ujawniona już po wydaniu decyzji, ale istniejąca w chwili jej wydania, wadliwość operatu technicznego geodety A. W., a zatem głównego dowodu, na podstawie, którego została wydana decyzja podziałowa, stanowi nową – w sensie ujawnienia – okoliczność faktyczną obligującą organ do wznowienia postępowania z urzędu.

Natomiast Sąd Wojewódzki uznał, bo tak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że te zarzuty skargi dotyczą samej poprawności decyzji, podczas gdy stanowią także wskazaną podstawę wznowienia.

Na marginesie wskazać należy, że organy prowadzące postępowanie podziałowe miały świadomość uprawnień właścicielskich H. i J. A. do przedmiotowej nieruchomości, co wynika jednoznacznie z korespondencji pełnomocnika ich córki T. G. (a siostry skarżącego) znajdującej się w aktach postępowania podziałowego (vide: pismo radcy prawnego M. O. z 6 września 2011 r.).

Ubocznie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w toku niniejszego postępowania sądowego na etapie międzyinstancyjnym została wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy decyzja z [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej. Z akt sprawy nie wynika, czy od tej decyzji wpłynęła skarga do WSA w Bydgoszczy i tym samym, czy zakończyło się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej. Ma to o tyle istotne znaczenie, że stwierdzenie nieważności może skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji ostatecznej co do której toczy się postępowanie wznowieniowe. Prowadzi to wówczas do bezprzedmiotowości postępowania wznowieniowego i konieczności jego umorzenia. W sytuacji natomiast jednoczesnego prowadzenia postępowania wznowieniowego i nieważnościowego zawiesza się postępowanie wznowieniowe, a następnie po rozstrzygnięciu co do nieważności, podejmuje postępowanie wznowieniowe. Tak więc powinno być ustalone i wzięte pod uwagę, czy decyzja SKO w Bydgoszczy w przedmiocie stwierdzenia nieważności jest prawomocna, czy też nadal toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej.

Mając powyższe na uwadze i uznając, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł, jak w pkt 2 sentencji.

Wobec stwierdzenia oczywistej omyłki w komparycji wyroku Sądu I instancji w zakresie numeru zaskarżonej decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 3 w zw. z art. 156 § 1 p.p.s.a., sprostował z urzędu w tym zakresie zaskarżone orzeczenie (pkt 1 sentencji).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 3 sentencji).