Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie sędzia WSA Jadwiga Smołucha, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2019 r. sprawy ze skargi E. G. na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza oddala skargę

Zaskarżoną uchwałą Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej (dalej: "Prezydium", "organ II instancji") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2018 r. poz. 617 ze zm.), art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. z 2018 r. poz. 168), uchwały Nr [...] Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie upoważnienia Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej do działania w imieniu Naczelnej Rady Lekarskiej - utrzymało w mocy uchwałę Nr [...] Okręgowej Rady Lekarskiej w K. (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] maja 2018 r. w sprawie zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza lekarzowi E. G. na czas trwania niezdolności do wykonywania zawodu, tj. na czas leczenia psychiatrycznego.

W uzasadnieniu przedstawiono stan sprawy wskazując, że Okręgowa Rada Lekarska w K. uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. powołała komisję mającą ocenić zdolność lekarza E. G. do wykonywania zawodu lekarza. W uzasadnieniu uchwały organ I instancji powołał się na informacje zawarte w piśmie kierownika Oddziału Ginekologiczno-Położniczego S. Szpitala Miejskiego sp. z o.o. z siedzibą w S. z dnia 11 października 2017 r. oraz w piśmie lekarzy Oddziału Ginekologiczno-Położniczego ww. Szpitala z dnia 11 października 2017 r. Z podanych w pismach informacji wynika, że lekarz E. G. jest bardzo często rozkojarzona, niewyspana i zmęczona, zdarza się jej zasypiać w dyżurce lekarskiej w obecności innych lekarzy. Nie rozróżnia twarzy lekarzy i przełożonych, odmawia wykonywania procedur medycznych, do których jest wyznaczana, spóźnia się oraz zwalnia z powodów zdrowotnych, nie uczestniczy w obchodach lekarskich. Wskazano również, że lekarz E. G. w trakcie specjalizacji z położnictwa i ginekologii nie opanowała podstawowych czynności lekarskich, jak i podstawowych czynności ginekologicznych, pomimo wielokrotnych instrukcji lekarzy pracujących na oddziale. Ponadto lekarz E. G. nie pełni dyżurów lekarskich, ponieważ położne odmawiają z nią współpracy. Okoliczności te zdaniem organu I instancji uzasadniały uzasadnioną wątpliwość, czy lekarz E. G. ze względu na swój stan zdrowia jest zdolna do wykonywania zawodu lekarza.

Powołana ww. uchwałą komisja na posiedzeniu w dniu [...] stycznia 2018 r. po przeprowadzeniu badania rozpoznała u lekarza E. G. zaburzenia schizotypowe oraz orzekła, że lekarz E. G. nie jest zdolna do wykonywania zawodu lekarza. Z powyższych względów organ I instancji po zapoznaniu się z opinią Komisji podjął uchwałę Nr [...] w dniu [...] maja 2018 r. w sprawie zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza lekarzowi E. G.

Od uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w K. z dnia [...] maja 2018 r. lekarz E. G. wniosła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej uchwały i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Okręgowej Radzie Lekarskiej w K. W odwołaniu zarzuciła naruszenie:

- art. 7, art. 77 oraz art. 78 k.p.a. poprzez brak zebrania wyczerpującego i nie budzącego wątpliwości materiału dowodowego, oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na orzeczeniu specjalnej komisji stwierdzającej zdolność lekarza E. G. do wykonywania zawodu, która to opinia ze względu na sposób przeprowadzonego badania, nie była wystarczająca do rzetelnego rozpoznania sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie uwzględnienie wniosków lekarza E. G. o ponowne powołanie komisji i skierowanie skarżącej na dodatkowe badania i wydania zaskarżonej uchwały.

Po rozpatrzeniu odwołania Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej uchwały wskazało, że zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy specjalistów z odpowiednich dziedzin medycyny. Komisja ta wydaje orzeczenie w przedmiocie zdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych. Stosownie zaś do ust. 3 przepisu okręgowa rada lekarska na podstawie orzeczenia komisji może podjąć uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności.

Prezydium podzieliło stanowisko organu I instancji, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do zawieszenia lekarza E. G. prawa wykonywania zawodu na czas trwania niezdolności do wykonywania zawodu.

Organ II instancji wskazał, że podstawę podjęcia zaskarżonej uchwały stanowiło zawarte w protokole z dnia [...] stycznia 2018 r. orzeczenie Komisji powołanej do oceny stanu zdrowia lekarza, która po przeprowadzeniu badania oraz w oparciu o znajdującą się w aktach sprawy dokumentację medyczną - historię choroby ze Szpitala Centrum Psychiatrii w K. rozpoznała u lekarza E. G. zaburzenia schizotypowe oraz wydała orzeczenie stwierdzające, że lekarz E. G. jest niezdolna do wykonywania zawodu lekarza. Komisja stwierdziła u lekarz E. G. występowanie zaburzeń treści i toku myślenia, ksobność i podejrzliwość wobec otoczenia, nieumiejętność korzystania z własnych zasobów - wiedzy i doświadczeń zawodowych, zakłócenia w interpretacji i kojarzeniu faktów, nieadekwatność reakcji emocjonalnych i zachowania w sytuacjach lekarskich jak i podstawowych czynności ginekologicznych pomimo wielokrotnych instrukcji lekarzy pracujących w oddziale. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że utrzymujące się przewlekle objawy psychopatologiczne, brak pełnego wglądu w chorobę i krytycyzmu, nieumiejętność realnej oceny swoich kompetencji społecznych oraz deficytów uniemożliwiają wykonywanie zawodu lekarza.

Zdaniem organ II instancji mając na uwadze orzeczenie komisji, zaistniały podstawy do zawieszenia lekarza E. G. prawa wykonywania zawodu lekarza na czas niezdolności do jego wykonywania i z tych względów brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej uchwały.

Prezydium w odniesieniu do załączonych do odwołania dokumentów:

- opinii lekarskiej z dnia 14 czerwca 2018 r. Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej W.s.c.

- opinii z dnia 22 maja 2018 r. ordynatora Oddziału Urologii dr n.med. A. S.,

- opinii z dnia 7 czerwca 2018 r. Kierownika przychodni B. W.

- zaświadczenia Ośrodka Hipnozy i Psychoterapii dr A.A. w K.,

- karty informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia 3 sierpnia 2018 r.

wskazało, że właściwą do oceny stanu zdrowia lekarza pod kątem zdolności do wykonywania zawodu jest powołana w trybie art. 12 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty komisja, która wydaje orzeczenie o stanie zdrowia lekarza i zdolności do wykonywania przez niego zawodu. W przedmiotowej sprawie powołana do oceny stanu zdrowia lekarza Komisja orzekła z uwagi na utrzymujące się przewlekle objawy psychopatologiczne, brak pełnego wglądu w chorobę i krytycyzmu, nieumiejętność

realnej oceny swoich kompetencji społecznych oraz deficytów o niezdolności lekarza E. G. do wykonywania zawodu lekarza. Podniosła również, że nie ma znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy i oceny zdolności do wykonywania zawodu zaświadczenie kierownika Ośrodka Hipnozy i Psychoterapii Dr A. A. z dnia 22 maja 2018 r., że lekarz E. G. jest zdolna do wykonywania zawodu lekarza.

Organ II instancji wyjaśnił, że z tych względów również informacje zawarte w pozostałych ww. dokumentach nie mają wpływu na ocenę stanu zdrowia lekarza E. G. Ponadto opinia z dnia 7 czerwca 2018 r. kierownika przychodni B. W. odnosi się do pełnienia przez lekarza E. G. dyżurów w Przyszybowym Punkcie Opatrunkowym KWK W. i dotyczy okresu 2014-1016 r. Ponadto organ podniósł, że opinia z dnia 22 maja 2018 r. Ordynatora Oddziału Urologii dotyczy miesięcznego stażu ww. lekarza. Opinie te w żaden sposób nie odnoszą się do stanu zdrowia lekarza. Natomiast opinia lekarska Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej W. s.c. w K. wskazuje na brak objawów choroby psychicznej, jednakże stwierdzenie to nie przesądza o zdolności lek. E. G. do wykonywania zawodu.

Odnosząc się do nadania uchwale rygoru natychmiastowej wykonalności należy organ wskazał, że zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego. Prezydium podzieliło stanowisko organu I instancji, że bezkrytyczna postawa lekarza E. G. co do możliwości kontynuowania pracy jako lekarza uzasadniała konieczność nadania uchwale rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na ochronę zdrowia potencjalnych pacjentów.

Skargę na tę uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako: "Sąd") złożyła E. G. (dalej: "skarżąca") wnosząc o stwierdzenie za bezprawne postanowień organów Władzy korporacyjnej tj. Naczelnej Rady Lekarskiej w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. oraz wydanie wyroku zaocznego, opatrzonego rygorem natychmiastowej wykonalności w przypadku zaistnienia przesłanek przewidzianych w art. 339 k.p.c. Jednocześnie skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wniosła także o uwzględnienie przez Sąd następujących okoliczności, iż z podanych dotychczasowo kart szpitalnych pobytów w Oddziałach Psychiatrycznych nie wynika, aby rozpoznano u skarżącej psychiatryczną jednostkę chorobową, stanu lub zespół psychiatryczny uniemożliwiający bezpieczne

wykonywanie zawodu lekarza ogólnego, stanu lub zespół psychiatryczny uniemożliwiający bezpieczne wykonywanie czynności lekarza - rezydenta w położnictwie i ginekologii. Wskazał również, że lekarze Zakładów dopuszczający ją do pracy w charakterze lekarza stażysty, lekarza ogólnego oraz lekarza — rezydenta w dziedzinie położnictwa i ginekologii nie ujawniali w moim przypadku przeciwskazań do wykonywania tych czynności zawodowych z uwagi na zaburzenia psychiczne. Jednocześnie wyjaśniła, że z cząstkowych opinii stażowych z okresu pełnienia obowiązków lekarza - rezydenta z zakresu położnictwa i ginekologii posiada odpowiednie trafne oceny jej pracy i zachowania w Zespole pracowniczym. Ponadto wniosła o ustalenie przez Sąd, czy postępowanie wewnątrzkorporacyjne w ramach Okręgowej i Naczelnej Izby Lekarskiej było zgodne z zasadami wynikającymi ze stosownych przepisów Prawa Korporacyjnego (Kodeks Etyki Lekarskiej) oraz z zachowanie zasad Prawa zawodowego (Kodeks Cywilny).

Skarżąca w uzasadnieniu skargi podkreśliła również, że deprecjonowanie wszystkich pracowników sektora zdrowia, a w tym biegłych nie znajduje żadnych podstaw. Wskazała również, że Korporacja Lekarska i jej Funkcjonariusze przekroczyli swe uprawnienia w sposób szczególnie jaskrawy, co zdaniem skarżącej w pełni zasługuje na aprobatę Sądu będącego władnym ustalić, czy postępowania o jakich mowa w tym przypadku były zgodne z obowiązującymi zasadami.

W odpowiedzi na skargę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej wnosiło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej uchwale.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga jest niezasadna gdyż zaskarżona uchwała prawa nie narusza.

Materialnoprawną podstawę uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w K., którą zawieszono skarżącej prawo wykonywania zawodu lekarza na czas leczenia psychiatrycznego stanowi przepis art. 12 ust 1 i 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty.

Zgodnie z tym przepisem, jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na jego stan zdrowia ma obowiązek powołać komisję lekarską, która po przeprowadzeniu niezbędnych badań wyda orzeczenie w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych.

Stosownie zaś do ust. 3 przepisu okręgowa rada lekarska na podstawie orzeczenia komisji może podjąć uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności albo o ograniczeniu wykonywania określonych czynności medycznych na okres trwania niezdolności.

W świetle tych przepisów podkreślić należy, że jedyną i wystarczającą przesłanką do powołania komisji jest "uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu".

Taka konstrukcja przepisu zobowiązuje organ powołujący komisję do każdorazowego wskazania okoliczności, które uzasadniają podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu.

W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, że Okręgowa Rada Lekarska w K. miała uzasadnione powody aby powołać komisję lekarską, co do stanu zdrowia skarżącej gdyż informacje zawarte w piśmie kierownika Oddziału Ginekologiczno-Położniczego S. Szpitala Miejskiego sp. z o.o. z siedzibą w S. z dnia 11 października 2017 r. oraz w piśmie lekarzy Oddziału Ginekologiczno-Położniczego ww. Szpitala z dnia 11 października 2017 r stwarzały uzasadnioną wątpliwość, czy skarżąca ze względu na swój stan zdrowia jest zdolna do wykonywania zawodu lekarza.

Skarżąca nie zakwestionowała uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w K. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. powołującej komisję mającą ocenić

jej zdolność do wykonywania zawodu lekarza, w szczególności nie zakwestionowała składu komisji orzekającej.

Tryb działania komisji uregulowany jest w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 3 listopada 2011 r. w sprawie trybu powoływania i sposobu działania komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych oraz trybu orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych (Dz. U. Nr 246, poz. 1475), które zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia komisja w celu wydania orzeczenia przeprowadza badanie lekarskie, a także może skierować lekarza na niezbędne badania lub obserwację w podmiocie leczniczym lub wystąpić o wydanie dodatkowej opinii lekarza specjalisty w odpowiedniej dziedzinie medycyny. Z § 5. ust. 1 wynika, że komisja wydaje orzeczenie na podstawie przeprowadzonego badania i zgromadzonej w toku postępowania dokumentacji medycznej.

Komisja przeprowadziła badanie skarżącej oraz dokonała analizy zgromadzonej w sprawie dokumentacji medycznej rozpoznając u lekarza E. G. zaburzenia schizotypowe oraz wydała orzeczenie stwierdzające, że lekarz E. G. w aktualnym stanie zdrowia jest niezdolna do wykonywania zawodu lekarza.

Mając na uwadze orzeczenie komisji Okręgowa Rada Lekarska w K. trafnie wskazała, że zaistniały podstawy do zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza skarżącej E. G. na czas trwania niezdolności do wykonywania zawodu, tj. na czas leczenia psychiatrycznego.

Podkreślić należy, że na potrzeby postępowania w przedmiocie orzeczenia o niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na jego stan zdrowia jedynym uprawnionym organem wypowiadającym się o stanie zdrowia jest powołana specjalnie w tym celu komisja. Dla organu podejmującego decyzję o ograniczeniu prawa wykonywania zawodu wiążące, w zakresie stanu zdrowia jest orzeczenie komisji powołanej w trybie art. 12 ust 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty i składającej się z lekarzy specjalistów posiadających specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny.

W skład Komisji wchodzili trzej lekarze psychiatrzy, a więc skład był zgodny z wymogami § 1 ww. rozporządzenia, a protokół z prac zawiera wszystkie elementy określone w § 7. Protokół został podpisany przez wszystkich członków Komisji

Niezasadne więc pozostają zarzuty niedopuszczenia dowodu z kart szpitalnych pobytów w Oddziałach Psychiatrycznych na okoliczność ustalenia stanu zdrowia skarżącej, w sytuacji gdy nie godzi się z ustaleniami komisji. Komisja dysponowała dokumentacją lekarską dotyczącą dotychczasowego leczenia skarżącej lecz nie była w posiadaniu karty informacyjnej leczenia szpitalnego Wielospecjalistycznego Szpitala Powiatowego S.A. NZOZ Szpital im. Dr. B. H. w T. gdyż skarżąca nie przedstawiła takiego dowodu.

Z karty tej wynika, że skarżąca zgłosiła się celem oceny stanu psychicznego i została przyjęta na oddział w dniu 9 lipca 2018r, a więc po wydaniu uchwały Nr [...] Okręgowej Rady Lekarskiej w K. z dnia [...] maja 2018 r.

Po 26 dniowej obserwacji skarżącą wypisano do domu w stanie ogólnym dobrym z zaleceniem kontynuacji leczenia w warunkach ambulatoryjnych i z rozpoznaniem zaburzeń adaptacyjnych F43.2 i zaburzeń osobowości mieszanych F61.

Jeżeli zdaniem skarżącej stwierdzone rozpoznanie nie stanowi przeszkody do wykonywania przez nią pracy zawodowej i leczenie psychiatryczne zostało zakończone powinna złożyć stosowny wniosek do organu załączając kartę informacyjną leczenia szpitalnego Wielospecjalistycznego Szpitala Powiatowego S.A. NZOZ Szpital im. Dr. B. H. w T.

Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.