Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz Z. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi wniesionej przez Z.(...) sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w Wysogotowie (dalej: strona, spółka lub skarżąca) jest postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: Zakład, ZUS lub organ) z (...) kwietnia 2019 r. znak: (...) utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora I Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w P. z (...) marca 2019 r. nr (...) o kontynuowaniu czynności kontrolnych. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

ZUS Oddział I w P. w dniu 14 lutego 2019 r. doręczył stronie (płatnikowi składek) zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli (płatnik składek wyraził zgodę na wszczęcie kontroli przed upływem 7 dni od dnia doręczenia ww. zawiadomienia) oraz upoważnienie nr (...) dla inspektora kontroli Zakładu do przeprowadzenia kontroli. W upoważnieniu jako przewidywany termin zakończenia kontroli wskazano 18 dni roboczych od daty doręczenia upoważnienia.

Czynności kontrolne prowadzone były przez Zakład do 25 lutego 2019 r. W dniu 25 lutego 2019 r. płatnik składek złożył w siedzibie organu sprzeciw na czynności kontrolne inspektora Zakładu, w którym zarzucił organowi brak zawiadomienia o planowanych czynnościach kontrolnych mimo ustawowego obowiązku w tym zakresie oraz zaplanowanie czynności kontrolnych poza siedzibą przedsiębiorcy i miejscem wykonywania działalności gospodarczej bez uzyskania uprzedniej zgody przedsiębiorcy. W związku z wniesionym sprzeciwem czynności kontrolne zostały przez Zakład wstrzymane z dniem 25 lutego 2019 r. (informacja o wstrzymaniu czynności kontrolnych z 25 lutego 2019 r.). Postanowieniem z 28 lutego 2019 r. I Oddział Zakładu w P. orzekł o kontynuowaniu czynności kontrolnych. W wyniku rozpoznania zażalenia Prezes ZUS postanowieniem z 5 kwietnia 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na powyższe postanowienie strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z 5 lutego 2019 r. V SA/Wa 1155/19 sąd I instancji uchylił zaskarżone postanowienie. Wyrok ten jest nieprawomocny.

Pismem z 5 marca 2019 r. skarżąca złożyła kolejny sprzeciw na czynności kontrolne inspektora kontroli ZUS. Prowadzonej kontroli strona zarzuciła naruszenie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. 2019 r. poz. 1292, ze zm., dalej: Prawo przedsiębiorców). Strona stanęła na stanowisku, że kontrola wszczęta 14 lutego 2019 r. powinna zakończyć się najpóźniej do 4 marca 2019 r. a pomimo tego dalsze czynności kontrolne są podejmowane. W sprzeciwie podniesiono również, że w upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli błędnie wskazano termin zakończenia kontroli-18 dni roboczych (termin właściwy dla małych przedsiębiorców), gdy kontrolowana spółka jest mikroprzedsiębiorcą.

Postanowieniem z 13 marca 2019 r. ZUS postanowił kontynuować czynności kontrolne. W uzasadnieniu organ powołując się na art. 59 ust. 5 pkt 1 i 2 Prawa przedsiębiorców wyjaśnił, że w momencie wpływu pierwotnego sprzeciwu (25 lutego 2019 r.) Inspektor kontroli Zakładu wstrzymał czynności. Z mocy prawa wstrzymany został bieg czasu trwania kontroli. Czynności kontrolne były wykonywane w okresie od 14 lutego 2019 r. do 25 lutego 2019 r. i trwały 8 dni roboczych. Okres przypadający po 25 lutego 2019 r. nie jest wliczany do czasu trwania kontroli. W związku z powyższym zdaniem organu nie przekroczono czasu przewidzianego na kontrolę płatnika składek.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano również, że w latach 2017-2018 płatnik składek zgłaszał do ubezpieczeń społecznych średnio 39 osób - zleceniobiorców, dlatego też stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 2 Prawa przedsiębiorców zasadnie został uznany za małego przedsiębiorcę. Organ wyjaśnił, że ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 300, dalej: usus) w art. 6 wskazuje kto i z jakiego tytułu podlega ubezpieczeniom społecznym. W kręgu osób podlegających ubezpieczeniom społecznym są zleceniobiorcy. Przepisy ustawy prawo przedsiębiorców wskazują na szersze pojęcie pracownika, wykraczające poza ramy zakresu podmiotowego art. 2 Kodeksu pracy. Zakład przeprowadzając kontrolę płatnika składek w zakresie, o którym mowa w art. 86 ust. 2 pkt 1 usus bierze pod uwagę wszystkie tytuły do ubezpieczeń. Odmienne stanowisko prowadziłoby do sytuacji, że płatnicy składek - przedsiębiorcy, którzy nie powierzają pracy osobom na podstawie stosunku pracy nie podlegaliby w ogóle kontroli.

W wyniku rozpoznania zażalenia Prezes ZUS postanowieniem z (...) kwietnia 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy w uzasadnieniu wyjaśnił, że w postępowaniu odwoławczym w tej sprawie podlega rozpatrzeniu wyłącznie zarzut dotyczący czasu prowadzenia kontroli u płatnika składek, gdyż tylko ten zarzut stanowił przedmiot rozstrzygnięcia w zaskarżonym postanowieniu. Pozostałe zarzuty były podniesione w sprzeciwie z 25 lutego 2019 r. i zostały rozpatrzone przez I Oddział Zakładu w postanowieniu z (...) lutego 2019 r., a następnie w postępowaniu prowadzonym na skutek zażalenia przez Prezesa Zakładu (postanowienie z (...) kwietnia 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu i instancji).

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 55 ust. 1 Prawa przedsiębiorców poprzez przekroczenie dopuszczalnego czasu trwania kontroli organ odwoławczy wyjaśnił, że na podstawie art. 17 i art. 36 ust. 2 usus do obowiązków płatników składek należy zgłaszanie do Zakładu osób podlegających obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym oraz opłacanie za zgłoszonych ubezpieczonych składek na ubezpieczenia społeczne. Obowiązki powyższe płatnicy składek wykonują za pomocą dokumentów zgłoszeniowych i rozliczeniowych. Z dokumentów rozliczeniowych DRA składanych przez płatnika składek wynika, że w latach 2017-2018 płatnik składek zgłaszał do ubezpieczeń społecznych średniorocznie 39 osób, zatem w jego ocenie należy on do małych przedsiębiorców. Informacje o liczbie osób zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych znajdujące się w systemie informatycznym Zakładu są potwierdzeniem czynności dokonanych przez płatnika składek. Przewidywany w upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli termin zakończenia kontroli został ustalony prawidłowo.

Strona na ww. postanowienie złożyła skargę wnosząc o uchylenie obydwu postanowień i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów:

1) prawa materialnego tj. art. 59 ust. 5 pkt 1 i ust. 11 Prawa przedsiębiorców w zw. z art. 6 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: kpa) poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez organ, że prowadzenie czynności kontrolnych możliwe jest pomimo wniesienia sprzeciwu na czynności kontrolne, podczas gdy przepisy wskazanego artykułu wprowadzają nakaz wstrzymania prowadzonej kontroli do czasu wydania postanowienia w przedmiocie wniesionego sprzeciwu;

2) postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 55 ust. 1 Prawa przedsiębiorców w zw. z art. 124 § 2 kpa, w zw. z art. 126 kpa i art. 107 § 6 kpa poprzez przyjęcie, że dopuszczalny okres kontroli u skarżącej wynosi 18 dni roboczych bez zawarcia uzasadnienia faktycznego ww. ustalenia w treści postanowienia, podczas gdy okres kontroli skarżącej wynosi 12 dni roboczych, a w konsekwencji prowadzenie kontroli po przekroczeniu dopuszczalnego czasu jej trwania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: ppsa) uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji (postanowienia) nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ppsa). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawa. Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 ppsa).

Warunki rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym ustawodawca określił w art. 119 ppsa, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie kończy postępowanie w sprawie.

Dokonana przez sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że zwiera ono wady powodujące konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego.

Przedmiotem oceny sądu jest postanowienie Prezesa ZUS z (...) kwietnia 2019 r., nr (...) utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora I Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w P. z (...) marca 2019 r. nr (...) o kontynuowaniu czynności kontrolnych. Kontrolowane postanowienie zostało m.in. wydane na podstawie art. 59 ust 9 pkt 1 Prawa przedsiębiorców.

Zgodnie z art. 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców na postanowienie, o którym mowa w ust. 7 pkt 2 (postanowienie o kontynuowaniu czynności kontrolnych – dopisek sądu), przedsiębiorcy przysługuje zażalenie w terminie 3 dni od dnia doręczenia postanowienia. Właściwy organ rozpatruje zażalenie w terminie 7 dni od dnia jego wniesienia oraz wydaje postanowienie o:

1) utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia;

2) uchyleniu zaskarżonego postanowienia i odstąpieniu od czynności kontrolnych.

W ocenie sądu zarzuty strony zawarte w skardze częściowo zasługują na uwzględnienie.

Skarżąca w skardze twierdzi, że ZUS po wniesieniu sprzeciwu od kontroli powinien wstrzymać czynności kontrolne.

Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że zgodnie z art. 59 ust 5 pkt 1 Prawa przedsiębiorców wniesienie sprzeciwu powoduje wstrzymanie: 1) czynności kontrolnych przez organ kontroli, którego czynności sprzeciw dotyczy - z chwilą doręczenia kontrolującemu zawiadomienia o wniesieniu sprzeciwu; 2) biegu czasu trwania kontroli - od dnia wniesienia sprzeciwu do dnia zakończenia postępowania wywołanego jego wniesieniem. Powyższy przepis jednoznacznie wskazuje, że wstrzymanie czynności kontrolnych następuje z chwilą doręczenia kontrolującemu zawiadomienia o wniesieniu sprzeciwu, a nie z chwilą złożenia na biurze podawczym samego sprzeciwu.

W sprawie strona wskazuje, że sprzeciw złożyła w siedzibie organu w dniu 25 lutego 2019 r. o godz. 8:15, podczas gdy czynności kontrolne w postaci przesłuchania osoby, która wykonywała pracę na rzecz płatnika składek (w charakterze ubezpieczonego), trwały od godz. 7:50 do godz. 9:15. Skarżący jednakże wykazał jedynie datę i godzinę złożenia sprzeciwu, a nie datę i godzinę zawiadomienia kontrolującego o wniesieniu sprzeciwu. Stąd też inspektor kontroli podczas przesłuchania nie miał wiedzy, że sprzeciw został wniesiony. Niezwłocznie po uzyskaniu informacji o wniesieniu sprzeciwu inspektor kontroli ZUS wstrzymał czynności kontrolne i pismem z 25 lutego 2019 r. (dzień wpływu sprzeciwu) zawiadomił o tym płatnika składek. Tym samym w ocenie sądu organ nie naruszył art. 59 ust. 5 pkt 1 Prawa przedsiębiorców. Także postanowienie o kontynuowaniu czynności kontrolnych zostało wydane (28 lutego 2019 r.) w przewidzianym ustawowo terminie trzech dni od wniesienia sprzeciwu (art. 59 ust. 7 Prawa przedsiębiorców).

Strona w skardze podniosła również zarzut nieprawidłowego przyjęcie przez organ, że dopuszczalny okres kontroli u skarżącej wynosi 18 dni roboczych, podczas gdy zdaniem strony okres kontroli wynosi 12 dni roboczych. W konsekwencji zdaniem spółki kontrolna jest prowadzona po przekroczeniu dopuszczalnego czasu jej trwania.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że w sprawie organ nie przekroczył czasu trwania kontroli zarówno 12 dni roboczych, jak i tym bardziej 18 dni roboczych. Z akt sprawy wynika, że Inspektor kontroli Zakładu wstrzymał czynności kontrolne - w związku z wpływem w dniu 25 lutego 2019 r. sprzeciwu. Z mocy prawa wstrzymany został bieg czasu trwania kontroli.

Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 5 Prawa przedsiębiorców wniesienie sprzeciwu powoduje wstrzymanie: 1) czynności kontrolnych przez organ kontroli, którego czynności sprzeciw dotyczy - z chwilą doręczenia kontrolującemu zawiadomienia o wniesieniu sprzeciwu; 2) biegu czasu trwania kontroli - od dnia wniesienia sprzeciwu do dnia zakończenia postępowania wywołanego jego wniesieniem.

Czynności kontrolne inspektor kontroli Zakładu wykonywał w okresie od 14 lutego 2019 r. do 25 lutego 2019 r., tj. przez 8 dni roboczych. Okres przypadający po 25 lutego 2019 r. nie jest wliczany do czasu trwania kontroli. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 11 Prawa przedsiębiorców organ kontroli może kontynuować czynności kontrolne z dniem, w którym postanowienie, o którym mowa w ust. 7 pkt 2, stało się ostateczne, a w przypadku wniesienia przez przedsiębiorcę zażalenia - z dniem, w którym postanowienie, o którym mowa w ust. 9 pkt 1, zostało doręczone przedsiębiorcy.

W sprawie, o czym była mowa wyżej, po wniesieniu przez stronę pierwszego sprzeciwu, czynności kontrole nie zostały podjęte, gdyż postępowanie ostatecznie zostało zakończone postanowieniem Prezesa ZUS z (...) kwietnia 2019 r. znak (...), a skarżąca już w dniu 5 marca 2019 r. złożyła kolejny sprzeciw. Tym samym organ do czasu doręczenia ostatecznego postanowienia w przedmiocie sprzeciwu nie mógł zgodnie z przepisami kontynuować czynności kontrolnych. A więc w kontrolowanej sprawie czynności kontrolne wynosiły 8 dni i nie przekraczały dozwolonego okresu.

Jednakże w ocenie sądu strona skarżąca ma rację wskazując na nieprawidłowe ustalenie w stosunku do skarżącej jest statusu przedsiębiorstwa, jako przedsiębiorstwa małego i wpisaniu w upoważnieniu do kontroli liczby 18 dni roboczych jako przewidywanego terminu zakończenia kontroli (patrz art. 49 ust 7 Prawa przedsiębiorców wskazujący, co powinno zawierać upoważnienie, m.in. w pkt 7 wskazano, że winno ono zawierać przewidywany termin zakończenia kontroli).

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa przedsiębiorców mikroprzedsiębiorca oznacza przedsiębiorcę, który w co najmniej jednym roku z dwóch ostatnich lat obrotowych spełniał łącznie następujące warunki: a) zatrudniał średniorocznie mniej niż 10 pracowników oraz b) osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz z operacji finansowych nieprzekraczający równowartości w złotych 2 milionów euro, lub sumy aktywów jego bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych lat nie przekroczyły równowartości w złotych 2 milionów euro.

Natomiast małym przedsiębiorcą jest przedsiębiorca, który w co najmniej jednym roku z dwóch ostatnich lat obrotowych spełniał łącznie następujące warunki: a) zatrudniał średniorocznie mniej niż 50 pracowników oraz b) osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz z operacji finansowych nieprzekraczający równowartości w złotych 10 milionów euro, lub sumy aktywów jego bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych lat nie przekroczyły równowartości w złotych 10 milionów euro - i który nie jest mikroprzedsiębiorcą.

ZUS w postanowieniu wyjaśnił, że strona w latach 2017 - 2018 r. zgłaszała do ubezpieczeń średnio 39 osób - zleceniobiorców. Zdaniem Zakładu skoro ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 300, dalej: usus) w art. 6 wskazuje kto i z jakiego tytułu podlega ubezpieczeniom społecznym i wśród nich wymienia zleceniobiorcy. Przepisy ustawy prawo przedsiębiorców wskazują na szersze pojęcie pracownika, wykraczające poza ramy zakresu podmiotowego art. 2 Kodeksu pracy. Zakład przeprowadzając kontrolę płatnika składek w zakresie, o którym mowa w art. 86 ust. 2 pkt 1 usus bierze pod uwagę wszystkie tytuły do ubezpieczeń. Odmienne stanowisko prowadziłoby do sytuacji, że płatnicy składek - przedsiębiorcy, którzy nie powierzają pracy osobom na podstawie stosunku pracy nie podlegaliby w ogóle kontroli.

W ocenie sądu z powyższym twierdzeniem nie można się zgodzić. Po pierwsze w wypadku podmiotu, który całość pracy powierza osobom nie na podstawie stosunku pracy, tylko na podstawie umów cywilnoprawnych, to wówczas taki przedsiębiorca będzie odpowiadał definicji mikroprzedsiębiorcy. Po wtóre i najważniejsze definicja małego i mikroprzedsiębiorcy jest jasna i wyraźnie wskazuje na pracownika i zatrudnianie, a także na pełny etat (art. 7 ust 3), a więc są to pojęcia ewidentnie związane ze sferą stosunków pracy, w Polsce regulowaną Kodeksem pracy. Ponadto sam prawodawca w uzasadnieniu do projektu ustawy (Druk VIII.2051) wyjaśnił, że cyt. "pojęcia mikro-, małego i średniego przedsiębiorcy (art. 7 ust. 1 pkt 1-3 ustawy) zostały zdefiniowane przede wszystkim na użytek ustawy - Prawo przedsiębiorców, w szczególności w zakresie kontroli działalności gospodarczej (...). W Prawie przedsiębiorców znajdą się także przepisy doprecyzowujące ww. definicje, analogiczne do przepisów art. 109 u.s.d.g. Średnioroczne zatrudnienie, do którego odnoszą się definicje mikro-, małego i średniego przedsiębiorcy, określa się w przeliczeniu na pełne etaty. Co prawda projekt ustawy - Prawo przedsiębiorców, jak i przepisy u.s.d.g. nie zawierają definicji pojęć "pracownik", "etat" oraz "zatrudnienie", jednakże w związku z tym, iż przedmiotowe sformułowania dotyczą sfery stosunku pracy, przy interpretacji tych pojęć należy stosować normy prawne wynikające z ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (k.p.)".(...) Zgodnie z art. 2 k.p. pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Określona w przywołanym przepisie definicja ma charakter uniwersalny i znajduje zastosowanie w całym systemie prawa. Tym samym wykonywanie pracy w ramach innego stosunku prawnego niż stosunek pracy, np. na podstawie umowy zlecenia, nie będzie mieściło się w zakresie definicji z art. 2 k.p."

Mając powyższe na względzie sam prawodawca jednoznacznie w uzasadnieniu wskazał, jak należy definiować te pojęcia. Natomiast organ w sposób nieprawidłowy dokonał wykładni tych pojęć, gdyż dokonał rozszerzającej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 2 Prawa przedsiębiorców zrównując zleceniobiorców z pracownikami, do czego nie upoważniają ZUS żadne przepisy prawa. Podkreślenia wymaga, że ZUS nie może zasłaniać się własnymi przepisami, przy rozszerzającej wykładni. Definicja mikro i małego przedsiębiorcy jest definicją ogólną i winna być w jednakowy sposób rozumiana przez wszystkie organy kontrolne. Co więcej przy takim przyjętym przez ZUS założeniu zupełnie nie będzie jasne w jaki sposób organ ustali średnioroczne zatrudnienie, o którym mowa w art. 7 ust. 3 Prawa przedsiębiorców, do którego ustalenia konieczne jest uwzględnienie pełnych etatów (8 godzin pracy – art. 129 § 1 k.p. - czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 4 miesięcy).

W związku z powyższym błędnie ZUS w wydanym upoważnieniu wskazał przewidywany czas kontroli na 18 dni roboczych.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 Prawa przedsiębiorców przedsiębiorca może wnieść sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania przez organ kontroli czynności z naruszeniem przepisów art. 48, art. 49, art. 50 ust. 1 i 5, art. 51 ust. 1, art. 54 ust. 1, art. 55 ust. 1 i 2 oraz art. 58. Sprzeciw wymaga uzasadnienia.

Z powyższego wynika, że przedmiotem sprzeciwu może być zarówno kwestia upoważnienia do kontroli w tym jego elementów (art. 49 ust. 7 Prawa przedsiębiorców), jak również kwestia czasu trwania kontroli (art. 55 ust. 1 Prawa przedsiębiorców), to w sprawie sąd stwierdził, że upoważnienie do przeprowadzenia kontroli zawiera nieprawidłową informację dotyczącą czasu trwania kontroli. Prawidłowa informacja powinna wskazywać, że długości kontroli w sprawie nie może przekraczać 12 dni roboczych.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną wyrażoną w przedmiotowym wyroku.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa zaskarżone postanowienie zostało uchylone. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa i w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Na kwotę 480 zł składają się koszty zastępstwa procesowego.