Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Michał Kowalski (spr.) Sędzia NSA Joanna Salachna po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 stycznia 2025 r. sygn. akt I SA/Gl 623/24 w sprawie ze skargi J. C. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 20 marca 2024 r. nr COF.OUR.635.1058.2024 ŁD.JJ.ZZ 00669431 w przedmiocie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 23 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 623/24 na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. 2026 poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") w sprawie skargi J. C. uchylił postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 20 marca 2024 r. oraz poprzedzające je postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Bydgoszczy z dnia 30 stycznia 2024 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez skarżącego przekazał do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. tytuł wykonawczy z dnia 13 grudnia 2023 r.

W piśmie z dnia 3 stycznia 2024 r. zobowiązany wniósł zarzut nieistnienia obowiązku, podnosząc, że jest zwolniony z obowiązku regulowania opłat abonamentowych wobec spełnienia przesłanek z art 4 ust. 1 pkt 2, 4 i 5 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j, Dz. U. 2020 r., poz. 1689, dalej także: u.o.a.). Obecnie ma ukończone 77 lat, a nadto stwierdzono u niego upośledzenie słuchu w zakresie tonów wysokich oraz nadwzroczność obu oczu z niedowidzeniem potwierdzone orzeczeniem w sprawie zdolności do służby wojskowej, co uprawnia go do zwolnienia z opłat abonamentowych na podst. art. 4 ust. 1 pkt 4 i 5 u.o.a.

Niezależnie od powyższego od 2005 r. dysponuje zezwoleniem na bezpłatne używanie odbiornika telewizyjnego i radiowego zarejestrowanego w mieszkaniu w S., uzyskanym w oparciu o § 4 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 21 lipca 1993 r. w sprawie opłat abonenckich za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.

Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. zawiesił postępowanie egzekucyjne.

Stanowisko wierzyciela na wniesiony zarzut zostało wyrażone w postanowieniu Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia 30 stycznia 2024 r., w którym oddalono zarzut nieistnienia obowiązku.

W zażaleniu została powtórzona dotychczas prezentowana przez zobowiązanego argumentacja dotycząca obowiązywania zwolnienia od opłat abonamentowych w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej.

Natomiast jako nową okoliczność zobowiązany podniósł, że od daty uzyskania zezwolenia na bezpłatne używanie odbiornika telewizyjnego i radiofonicznego do dnia wszczęcia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 13 grudnia 2023 r. nie otrzymał żadnego wezwania do zapłaty nieuregulowanych opłat abonamentowych, których dotyczy wystawiony tytuł wykonawczy. Wierzyciel stwierdził, że wskazuje to na wniesienie na etapie zażalenia nowego zarzutu, tj. zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. Zarzut ten pozostawiono bez rozpatrzenia.

Zażalenie nie zostało uwzględnione.

Weryfikując ponownie stanowisko w zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku wierzyciel wskazał, że sporna jest kwestia uprawnień do zwolnienia od opłat abonamentowych w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej. Zobowiązany twierdzi, że zwolnienie od opłat abonamentowych, jakie uzyskał w gospodarstwie domowym, w lutym 2000 r. obowiązywało również w miejscu prowadzonej działalności gospodarczej.

Wierzyciel nie podzielił tego poglądu, stwierdzając, że uregulowania prawne zawarte w ustawie abonamentowej odnoszą się do możliwości uzyskania zwolnienia od wnoszenia opłat abonamentowych w gospodarstwie domowym.

W zakresie rejestracji zgłoszonej na firmę bezsporny jest fakt, że dokonana została rejestracja jednego odbiornika telewizyjnego i dwóch odbiorników radiofonicznych na Biuro w S. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została imienna książeczka radiofoniczna służąca do dokonywania opłat abonamentowych. (dowód w postaci kserokopii zarchiwizowanego przez Pocztę Polską S.A. "Wniosku o rejestrację odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego" znajduje się w aktach sprawy).

Po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r., poz. 1342) jako zarejestrowanemu już podmiotowi korzystającemu z 1 odbiornika telewizyjnego i 2 odbiorników radiofonicznych, został nadany indywidualny numer identyfikacyjny abonenta, który zastąpił imienną książeczkę opłat abonamentowych.

Wnosząc opłaty zobowiązany miał zatem wiedzę, że zwolnienie od obowiązku uiszczania opłat abonamentowych, otrzymane w ramach gospodarstwa domowego nie obejmuje używania odbiorników w miejscu pracy.

Ponadto w korespondencji prowadzonej z Pocztą Polską S.A. w piśmie z dnia 13 listopada 2017 r. zatytułowanym jako wniosek o umorzenie zaległości w opłatach abonamentowych, po otrzymanym upomnieniu z dnia 2 listopada 2017 r. zobowiązany informował, że kiedy zatrudniał pracowników w biurze dokonał rejestracji i opłacał abonament, a we wrześniu 2015 r. dokonał wyrejestrowania odbiorników, gdyż od 2011 r. prowadził biuro jednoosobowe i jako osoba niedowidząca i niedosłysząca nie korzystał z odbiorników. W tym samym piśmie wskazał, że odbiorniki wyrejestrował we wrześniu 2012 r. Podał także, że "prywatnie, po otrzymaniu orzeczenia komisji lekarskiej niezwłocznie skorzystałem z możliwości wyrejestrowania odbiorników RTV w miejscu zamieszkania, ze względu na inwalidztwo I grupy."

W ocenie wierzyciela egzekucja była uzasadniona, gdyż zwolnienie od opłat abonamentowych nie obowiązuje w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej czy też w miejscu pracy. Ponadto do skutecznego wyrejestrowania odbiorników doszło dopiero w dniu 9 stycznia 2024 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylając zaskarżonym wyrokiem postanowienia organów obu instancji stwierdził, że osoba fizyczna zobowiązana jest do zarejestrowania każdego posiadanego odbiornika radiowego/telewizyjnego, chyba, że pozostają one w tym samym gospodarstwie domowym oraz samochodzie stanowiącym własność osób należących do tego samego gospodarstwa domowego, zdefiniowanego w art. 2 ust. 6 u.o.a.

W konsekwencji skarżący zobowiązany był zarejestrować zarówno odbiorniki rtv znajdujące się w miejscu zamieszkania, jak i te odbiorniki rtv, które znajdowały się w miejscu prowadzenia przez niego indywidualnej działalności gospodarczej.

Sąd pierwszej instancji zauważył, że ustawodawca określając krąg podmiotów uprawnionych do zwolnienia z ponoszenia opłat abonamentowych, nie wskazał, że dotyczy on wyłącznie odbiorników zarejestrowanych w ramach gospodarstwa domowego. Z tytułu prowadzenia tej jednoosobowej działalności gospodarczej skarżący nie stał się odrębnym abonentem. Wszystkie odbiorniki rtv ("domowe" i zlokalizowane w biurze) są przypisane do skarżącego, jako tego samego abonenta, ponieważ to on prowadzi działalność gospodarczą i sam osobiście jest podmiotem praw i obowiązków z tego wynikających.

Sąd uznał, że twierdzenie wierzyciela, że zwolnienia odnoszą się wyłącznie do opłat abonamentowych wnoszonych w gospodarstwie domowym jest nieuprawione. Dla oceny zasadności zarzutu nieistnienia obowiązku nie ma także znaczenia akcentowana przez organ okoliczność, że skarżący uiszczał wcześniej opłaty za odbiorniki zlokalizowane w biurze.

W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższy wyrok w całości wnosząc o oddalenie skargi ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz nie wnosił o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie prawa materialnego:

1. przepisów art. 2 ust. 1 - 7 oraz art. 3 ust. 4 oraz art. 4 ust. 1 pkt la i art. 5 ust. 1-5 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych zw. dalej "ustawą abonamentową" w zw. § 11 - 18 ust, 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że:

1) gospodarstwo domowe obejmuje działalność gospodarczą prowadzoną przez abonenta - przedsiębiorcę i zarejestrowane na taką działalność w jej biurze odbiorniki rtv oraz, że zwolnienie, które obowiązuje dla gospodarstwa domowego i osoby fizycznej jest także wiążące mimo odrębnej rejestracji odbiorników rtv także w miejscu prowadzenia przez tą osobę będącą przedsiębiorcą indywidualnej działalności gospodarczej

2) pomimo nie kwestionowania przez zobowiązanego faktu rejestracji odbiornika RTV t.j. w miejscu świadczenia pracy przez zobowiązanego tj. w miejscu prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, wobec nie przedstawienia żadnych dowodów przez niego na jego wyrejestrowanie przed 8 stycznia 2024 r. to przedsiębiorcę prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą i posiadającego rejestrację odbiorników rtv, z których korzysta w miejscu pracy nie obowiązuje obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej od każdego odbiornika rtv i to pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego aż do czasu zgłoszenia zaprzestania ich używania (wyrejestrowanie)

3) na osobach w miejscu ich pracy nie spoczywa obowiązek rejestracji każdego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, użytkowanego w lokalach lub budynkach zajmowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej albowiem objęta ona jest regulacjami dotyczącymi gospodarstwa domowego oraz, że zwolnienia uzyskiwane przez takie osoby odnoszące się do ich gospodarstwa domowego obejmują swym zakresem jednocześnie odbiorniki zarejestrowane odrębnie w miejscu pracy tj. prowadzenia działalności gospodarczej, a także, że nie ma konieczności dokonania wyrejestrowania takich odbiorników tj. że nie ciążył na Zobowiązanym prowadzącym działalność gospodarczą pomimo rejestracji odbiornika, otrzymania indywidualnego numeru identyfikacyjnego odrębnego od rejestracji odbiornika w gospodarstwie domowym obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej tym bardziej, że dla tych odbiorników nie została dopełniona formalność ich wyrejestrowania

4) fakt bycia abonentem tj. osobą zobowiązaną do uiszczania opłat abonentowych z tytułu posiadania dwóch rejestracji odbiorników tj. w miejscu jej zamieszkania i odrębnie w miejscu pracy - prowadzenia działalności gospodarczej może świadczyć o tym, że czynności i zwolnienia dokonane przez taką osobę w ramach jednej rejestracji w miejscu zamieszkania z automatu dotyczą dokonanej przez nią drugiej rejestracji w miejscu świadczenia przez nią pracy tylko dlatego, że jest to ta sama osoba fizyczna a co za ty idzie, uznanie przez Sąd de facto , że nie ma potrzeby ani odrębnej rejestracji takich odbiorników w miejscu świadczenia pracy albowiem jest to z to samo " gospodarstwo domowe" względnie a contrario, że nie ma obowiązku opłacania opłat abonamentowych w miejscu świadczenia pracy jeśli w miejscu zamieszkania taki abonent dokonał wyrejestrowania odbiorników czy przedstawił dokument świadczący o objęciu go zwolnieniem.

Mylne zrozumienie przez Sąd wymienionych przepisów doprowadziło do uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach , że: "skoro organ potwierdził, ze zwolnienie to obowiązuje w gospodarstwie domowym" (indywidualny numer identyfikacyjny - 00673884) to "bezpodstawne jest jednak stanowisko organu, ze zwolnienie to nie jest wiążące dla rejestracji zgłoszonej na działalności gospodarczą pod adresem w S. (indywidualny numer identyfikacyjny - 00669431), a nadto WSA w Gliwicach uznał, że: "Wszystkie odbiorniki rtv ("domowe" i zlokalizowane w biurze) są przypisane do skarżącego jako tego samego abonenta, gdyż to on prowadzi działalność gospodarczą i sam osobiście jest podmiotem praw i obowiązków z tego wynikających" a " twierdzenia wierzyciela, że zwolnienia odnoszą się wyłącznie do opłat abonamentowych wnoszonych w gospodarstwie domowym jest nieuprawnione nie ma także znaczenia, ze skarżący uiszczał wcześniej opłaty za odbiorniki zlokalizowane w biurze i w konsekwencji zdaniem Sądu wierzyciel dopuścił się nieprawidłowości w rozumieniu ww. przepisów i wobec tego uzasadnione było wydanie wobec wierzyciela wyroku uchylającego postanowienie z 20 marca 2024 r. i poprzedzające je postanowienie Poczty Polskiej S.A. z dnia 30 stycznia 2024 r. jako naruszające prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie,

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi, i uchylenie postanowienia z dnia 20 marca 2024 r. i poprzedzające je postanowienie Poczty Polskiej S.A. z dnia 30 stycznia 2024 r. jako naruszających prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie i jako naruszających przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., polegające na błędnie ustalonym stanie faktycznym polegającym w szczególności na przyjęciu, że

1) zarejestrowanie odbiornika przez zobowiązanego wobec w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej i jego wyrejestrowanie 9 stycznia 2024 r. tj. w sposób określony w § 13 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nie jest wystarczające do uznania, że był on zobowiązany do uiszczania w/w opłat do dnia wyrejestrowania odbiorników,

2) zarejestrowanie odbiornika przez zobowiązanego i jego późniejszego wyrejestrowanie w dniu 8 stycznia 2024 r. oraz nadanie takiemu użytkownikowi indywidualnego numeru identyfikacyjnego i jego przesłanie na adres rejestracji odbiornika rtv nie stanowi wystarczającej przesłanki istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy abonamentowej i rozporządzeń wykonawczych do niej o obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekucji w trybie u.p.e.a. błędnie wskazującym, że organ nieprawidłowo rozstrzygnął i ustosunkował się do podnoszonych przez zobowiązanego zarzutów albowiem wydane przez Organ postanowienia nie naruszają w żadnym stopniu przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy a tym bardziej art. 2 ust. 1-7 oraz art. 3 ust. 4 i art. 4 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych a także § 11 - § 18 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. a wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny Gliwicach musiałby uznać, że wniesioną skargę przez Zobowiązanego jako niezasadną należy oddalić,

3. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedokonanie kontroli legalności działania wierzyciela, wydanych przez niego aktów, brak podania przez Sąd I instancji analizy regulacji prawnych rozstrzygnięcia a podanie jedynie konkluzji skutkujących uwzględnieniem skargi i uchyleniem postanowień wierzyciela a więc naruszenia powodującego błędną analizę i pominięcie ustaleń organu, załączonych do akt dokumentów, a co za tym idzie nie rozpoznanie istoty sprawy, co mogło mieć wpływ na treść wyroku, ponieważ kompleksowa analiza zgłoszonych zarzutów a następnie ocena działania wierzyciela na podstawie posiadanych przez niego i przedstawionych Sądowi dokumentów oraz w świetle przedstawionych zastrzeżeń, ustaleń i dowodów oraz przepisów prawa powinna doprowadzić do oddalenia skargi zobowiązanego przez WSA w Gliwicach,

Strona przeciwna nie skorzystała z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej.

Istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół kwestii czy osoba fizyczna, która uzyskała ustawowe zwolnienie z opłat abonamentowych w miejscu zamieszkania, pozostaje zobowiązana do uiszczania tych opłat od odbiorników zarejestrowanych odrębnie w ramach prowadzonej indywidualnej działalności gospodarczej. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia prawa materialnego w uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, że zwolnienie to rozciąga się na odbiorniki o charakterze komercyjnym ze względu na jedność podmiotową osoby fizycznej. Wykładnia zaprezentowana w zaskarżonym wyroku jest jednak prawidłowa i w pełni uwzględnia specyfikę statusu prawnego osoby fizycznej jako przedsiębiorcy na gruncie polskiego systemu prawnego.

Wbrew twierdzeniom organu, kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma prawidłowa interpretacja pojęcia podmiotu (abonenta) w świetle ustawy o opłatach abonamentowych. Ustawa ta wiąże obowiązek wnoszenia opłat oraz prawo do zwolnień z konkretną osobą, a nie z adresem czy kategorią lokalu, w którym odbiornik się znajduje. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych, obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej ciąży na osobach, które dokonały rejestracji odbiorników. Skarżący jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą. W świetle konstytucyjnej oraz cywilistycznej zasady jednolitości statusu prawnego osoby fizycznej, podmiot taki – bez względu na zakres i formę aktywności zawodowej – posiada jedną i tę samą podmiotowość prawną oraz jeden majątek. Osoba fizyczna nie tworzy nowego, odrębnego podmiotu prawa przez sam fakt otwarcia biura czy zarejestrowania działalności w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Wszystkie zobowiązania, jak i uprawnienia, w tym publicznoprawne, przypisane są bezpośrednio tejże osobie fizycznej.

Przenosząc powyższe na grunt przepisów regulujących zwolnienia, należy wskazać, że art. 4 ust. 1 pkt 2, 4 i 5 ustawy o opłatach abonamentowych konstruuje zwolnienia o charakterze stricte podmiotowym. Ustawodawca, określając katalog osób uprawnionych do nieodpłatnego korzystania z odbiorników RTV (m.in. osoby, które ukończyły 75. rok życia lub legitymujące się określonym stopniem niepełnosprawności narządów wzroku i słuchu), powiązał ten przywilej bezpośrednio z cechami osobistymi konkretnego człowieka, a nie z funkcją lokalu, w którym urządzenia są umieszczone. Ustawa nie zawiera żadnego przepisu wyłączającego stosowanie tych zwolnień wobec odbiorników używanych przez uprawnioną osobę fizyczną w miejscu prowadzenia przez nią jednoosobowej działalności gospodarczej. Argumentacja wierzyciela zmierzająca do sztucznego podzielenia statusu prawnego skarżącego na "osobę prywatną" i "przedsiębiorcę" w celu wykreowania dwóch odrębnych abonentów nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa.

W konsekwencji, jeśli dana osoba fizyczna spełnia ustawowe przesłanki do zwolnienia z opłat abonamentowych i fakt ten został formalnie potwierdzony, zwolnienie to wywiera skutek wobec wszystkich odbiorników, których ta osoba jest posiadaczem i które na nią zarejestrowano. Bez znaczenia dla bytu tego zwolnienia pozostaje okoliczność, że część odbiorników została technicznie przypisana do adresu miejsca pracy lub że nadano im odrębny, indywidualny numer identyfikacyjny. Numer ten służy celom ewidencyjno-technicznym Poczty Polskiej i nie może modyfikować materialnoprawnych uprawnień podatnika wynikających bezpośrednio z ustawy. Skoro wierzyciel nie kwestionował faktu spełniania przez skarżącego kryteriów zdrowotnych i wiekowych uzasadniających zwolnienie, to trafne było stanowisko Sądu pierwszej instancji, że egzekwowany obowiązek zapłaty w istocie nie istniał.

Za całkowicie chybione należało uznać także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonał wszechstronnej i należytej kontroli legalności zaskarżonych postanowień, opierając się na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Sąd ten słusznie uznał, że wcześniejsze uiszczanie przez skarżącego opłat za odbiorniki zlokalizowane w biurze czy też kwestia braku ich formalnego wyrejestrowania przed wszczęciem egzekucji nie mogły sanować działań wierzyciela zmierzających do ściągnięcia należności publicznoprawnej od osoby, która z mocy samej ustawy była z jej wnoszenia zwolniona. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest wyczerpujące, zawiera jasną strukturę, logiczną analizę prawną i precyzyjną konkluzję, co w pełni realizuje wymogi stawiane przez prawo procesowe.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji, pomimo odmiennej oceny prawnej dokonanej przez wierzyciela, w pełni odpowiada prawu. Wszelkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty o charakterze materialnym i procesowym okazały się bezpodstawne.

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.