Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś (spr.), Sędzia NSA Marek Olejnik, Sędzia WSA (del.) Maja Chodacka, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 379/17 w sprawie ze skargi M.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 27 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2013 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M.M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie kwotę 8100 (osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 24 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 379/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę M.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z 27 lutego 2017 r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2013 r.

W uzasadnieniu powyższego wyroku wskazano, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. przeprowadził wobec M.M. (dalej: "strona" lub "skarżący"), prowadzącego pozarolniczą działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo [...], postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ podatkowy stwierdził, że faktury VAT wystawione na rzecz skarżącego przez [...] nie odzwierciedlają faktycznych zdarzeń gospodarczych, gdyż usługi budowlane w nich opisane nie zostały wykonane przez wystawców tych dokumentów. Z kolei materiał budowlany opisany na fakturach VAT wystawionych przez Przedsiębiorstwo [...] nie został w całości wykorzystany do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, wobec czego w tej części nie stanowi podstawy dla obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W konsekwencji organ pierwszej instancji stwierdził, że zaistniałe nieprawidłowości skutkowały zawyżeniem wartości naliczonego podatku od towarów i usług łącznie za poszczególne kwartały 2013 r.

Po rozpatrzeniu odwołania strony, Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie wydał decyzję z 27 lutego 2017 r., którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji uznając, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy (m.in. w postaci oświadczeń i zeznań świadków oraz strony, pism z innych organów podatkowych/skarbowych i ZUS, danych zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, Bazie Internetowej REGON i Systemie Rejestracji Centralnej Krajowej Ewidencji Podatników, składanych przez kontrahentów skarżącej, zeznań i deklaracji podatkowych, dowodów zgromadzonych podczas postępowań kontrolnych i podatkowych, protokołów czynności sprawdzających i kończących postępowania decyzji wydanych w przedmiocie podatku od towarów i usług wobec wystawców spornych faktur) ewidentnie pokazuje, że zaistniały przesłanki do zakwestionowania prawa skarżącego do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z tychże faktur VAT.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję organu odwoławczego skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1, art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"), także naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 120 i art. 122, art. 180, art. 181 i art. 188, art. 197 § 1, art. 121 § 1, art. 207 i art. 210, art. 199a § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"), szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał skargę za niezasadną. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że spór w sprawie sprowadza się do oceny zasadności pozbawienia skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących świadczenie na rzecz strony usług budowlanych oraz nabyć od: [...]. Prawo do odliczenia podatku naliczonego w przypadku nabyć od pierwszych trzech podmiotów zostało zakwestionowane ze względu na uznanie przez organy, że faktury wystawione przez te podmioty stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane, natomiast w przypadku Przedsiębiorstwa T. organy uznały, że częściowo wystawione przez ten podmiot faktury nie mogą stanowić postawy do obniżenia podatku należnego ze względu na to, że materiał za nabycie którego zostały wystawione nie służył do działalności opodatkowanej.

Sąd w pełni podzielił przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację faktyczną i prawną, a w konsekwencji słuszność zajętego w sprawie stanowiska i wydanego rozstrzygnięcia. Uznał, iż stan faktyczny sprawy został ustalony z zachowaniem zasad procedury przewidzianej w ustawie Ordynacja podatkowa. Organy zebrały bardzo obszerny materiał dowodowy, a strona na każdym etapie postępowania miała zapewniony w nim udział. W sprawie podjęte zostały niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego - materiał został zebrany i rozpatrzony zgodnie z normami art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej czego wyraz organ dały w uzasadnieniu decyzji sporządzonych zgodnie z wymogami wynikającymi z dyspozycji art. 210 § 4 tej ustawy.

Słusznie w ocenie Sądu organ odwoławczy uznał, że materiał dowodowy potwierdza, iż zaistniały przesłanki do zakwestionowania prawa skarżącego do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z tychże faktur VAT. Zaewidencjonowane w rejestrach prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług faktury VAT, zakwestionowane przez organ kontroli skarbowej, mające dokumentować zakup i sprzedaż usług remontowo – budowlanych oraz sprzętu wystawione przez lub na rzecz kontrahentów strony nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Zasadnie także organy zauważyły, że okolicznością świadczącą o nierzetelności przedmiotowych faktur VAT, jest dokonywanie zapłaty w gotówce dla firmy A. B., spółki M. i częściowo dla A. za rzekomo wykonane prace. Taki sposób zapłaty nie tylko jest sprzeczny z art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584 ze zm.), lecz także nie może zostać uznany za dostateczne zabezpieczenie interesów przedsiębiorcy w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Wobec ustalenia, że kontrahenci strony, którzy widnieją na zakwestionowanych fakturach VAT, jako ich wystawcy, nie dostarczyli na rzecz strony towarów i usług w nich wykazanych, nie ma podstaw do podważenia w takim stanie faktycznym prawidłowego zastosowania przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. W ocenie Sądu brak było podstaw do uznania, by skarżący przyjmując zakwestionowane faktury działał w dobrej wierze.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący. Wyrok zaskarżył w całości, zarzucając naruszenie:

1. przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 141 § 4 zd. 1 oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wadliwe wykonanie przez Sąd funkcji kontrolnej, z uwagi na błędne przyjęcie, że organy podatkowe obu instancji rozpatrując sprawę oparły się na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, zgromadziły kompletny materiał dowodowy, dokonały jego wszechstronnej analizy i wyciągnęły prawidłowe wnioski ze zgromadzonego materiału dowodowego,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., wskutek niedostrzeżenia przez Sąd naruszenia przez organy podatkowe przepisów dotyczących postępowania dowodowego - art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191, a które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy,

2. prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 3 pkt 4 lit. a) ustawy o VAT poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i w konsekwencji zakwestionowanie faktur VAT dotyczących nabycia w badanym okresie, usług i towarów od wykonawców i dostawców: [...],

3. przepisów Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L2006.347.1) poprzez pominięcie zasady neutralności tego podatku i ograniczając w konsekwencji prawa jednostki i nakładając na nią obowiązki sprzeczne z brzmieniem prawa wspólnotowego, a skutkujące wyższym obciążeniem podatkowym,

4. przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez nieuchylenie decyzji pomimo naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów i dlatego podlega oddaleniu.

Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny postawionych w niniejszej sprawie zarzutów, należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach, nie mając uprawnień do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy formułowanej na ich poparcie argumentacji. Zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 oraz art. 176 p.p.s.a. wynika, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich w sposób ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy podatkowe. Wymaga równocześnie podkreślenia, że podnosząc zarzuty uchybienia przepisom proceduralnym strona przy ich konstruowaniu powinna mieć na względzie, że w świetle art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawa kasacyjna obejmująca zarzut naruszenia przepisów postępowania może być skuteczna (tj. mogąca prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej) jedynie w przypadku, gdy zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wykazanie, że taki potencjalny istotny wpływ na rozstrzygnięcie zachodzi, należy również do strony, gdyż także w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie ma uprawnień do zastępowania jej w prawidłowym formułowaniu podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.

Powyższe przypomnienie było niezbędne, gdyż rozpatrywana obecnie skarga kasacyjna nie w pełni realizuje ustawowe wymogi, przede wszystkim z uwagi na brak precyzji w sformułowaniu zarzutów oraz brak wyczerpującego ich uzasadnienia.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy należy wskazać, iż formułując w pierwszej kolejności zarzuty proceduralne, autor skargi kasacyjnej usiłuje podważyć ustalenia stanu faktycznego oraz ich ocenę, stanowiące podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji przedmiotem sporu jest zasadność pozbawienia skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących świadczenie na rzecz strony usług budowlanych oraz nabyć od: [...].

Sąd pierwszej instancji podzielił w tym sporze stanowisko organów podatkowych i uznał, iż stan faktyczny sprawy został ustalony z zachowaniem zasad procedury przewidzianej w ustawie Ordynacja podatkowa. Według Sądu "organy zebrały bardzo obszerny materiał dowodowy, a strona na każdym etapie postępowania miała zapewniony w nim udział. W sprawie podjęte zostały niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego - materiał został zebrany i rozpatrzony zgodnie z normami art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej czego wyraz organ dały w uzasadnieniu decyzji sporządzonych zgodnie z wymogami wynikającymi z dyspozycji art. 210 § 4 tej ustawy" (str. 19 uzasadnienia wyroku").

Przedstawiając szeroką argumentację – odnoszącą się do poszczególnych kontrahentów skarżącego - Sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko organów podatkowych, iż faktury VAT wystawione przez firmę A.B. oraz spółki M. i A. nie odzwierciedlały rzeczywistych operacji gospodarczych dokonanych pomiędzy tymi firmami a skarżącym, a skarżący świadomie posłużył się nimi w celu zawyżenia podatku naliczonego w składanych deklaracjach. Natomiast w zakresie faktur VAT, których wystawcą było Przedsiębiorstwo [...] pozbawiono skarżącego prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w tych fakturach zawartego, z uwagi na brak wykorzystania towaru do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Ustalenia te strona skarżąca usiłuje zwalczać zarzutem naruszenia art. 141 § 4 zd. 1 oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Uzasadniając ten zarzut autor skargi kasacyjnej stwierdza, iż "działania organów w zakresie ustalania stanu faktycznego i gromadzenia materiału dowodowego w niniejszej sprawie sprowadziły się głównie do przyjęcia ogólnych danych będących w zasobach informatycznych czy ogólnodostępnych takich jak CEDIG" (str. 3 skargi kasacyjnej). Dalej na tej samej stronie zarzuca się, że organy podatkowe "nie dokonały wskazanych przez stronę czynności zmierzających do całościowego wyjaśnienia sprawy".

Taki sposób uzasadniania zarzutów nie może być skuteczny, gdyż obowiązkiem strony było wykazanie jakich konkretnie czynności organ podatkowy nie dokonał oraz jakie braki występują w materiale dowodowym. Na podkreślenie zasługuje również fakt, iż twierdzeniu strony skarżącej o ograniczaniu się organu podatkowego do ogólnodostępnych zasobów przeczy zebrany w sprawie materiał dowodowy, na który poza pozyskanymi dokumentami składają się zeznania świadków oraz strony. Co prawda w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor zarzuca brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, jednak nie sformułował w tym zakresie prawidłowego zarzutu naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej, co czyni taki zarzut nieskutecznym.

Oceniając okoliczności niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny - podobnie jak wcześniej uczynił to Sąd pierwszej instancji - akceptuje poczynione ustalenia stanu faktycznego i ich ocenę. Analizując transakcje z firmą A.B. organ podatkowy wskazał, iż w tracie prowadzonego postępowania ustalono, że firma ta nie posiadała siedziby pod adresem wskazanym w ww. fakturach, nie prowadziła również pod tym adresem działalności gospodarczej, brak było również nowych adresów dotyczących zarejestrowanej działalności gospodarczej w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, w systemie PESEL i Bazie Internetowej REGON oraz w Systemie Rejestracji Centralnej Krajowej Ewidencji Podatników (SeRCe). Organ podatkowy podjął również czynności zmierzające do przesłuchania A.B., w charakterze świadka, jednak z uwagi na brak w bazach danych informacji o aktualnym adresie jego zamieszkania czynności te okazały się bezskuteczne. Według ustaleń organów podatkowych A.B. nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, nie składał zgłoszenia aktualizacyjnego w zakresie podatku od towarów i usług odnośnie zaprzestania prowadzenia działalności lub zmiany właściwości miejscowej, nigdy nie składał zeznań podatkowych o wysokości dochodu (poniesionej straty) dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, jak również nigdy nie składał deklaracji dla podatku od towarów i usług. Ustalono, że faktycznie nie prowadził on działalności gospodarczej. Nie posiadał dochodów pozwalających na zakup maszyn i narzędzi budowlanych, czy też zatrudnienie pracowników. W tej sytuacji zaistniały podstawy do uznania przez organ odwoławczy, że A.B. nie dysponował ani majątkiem, ani środkami pieniężnymi umożliwiającymi mu prowadzenie działalności w zakresie i rozmiarach wynikających z zakwestionowanych faktur VAT, czyli czynności opisane w tych fakturach nie zostały faktycznie wykonane przez ich wystawcę, a skarżący powinien wiedzieć, że uczestniczy w transakcji związanej z oszustwem dotyczącym podatku od towarów i usług.

Organ podatkowy poczynił również ustalenia dotyczące spółek M. i A., z których wynika, że w ich imieniu działał J.B. (sporządzał i podpisywał m.in. faktury, protokoły, kosztorysy) nie posiadając stosownego umocowania. Z kolei osoby uprawnione do tych reprezentacji spółek deklarowały brak jakiejkolwiek wiedzy na temat prowadzonej przez te spółki działalności gospodarczej ani nie potwierdzały, aby ich spółki prowadziły rzeczywistą działalność gospodarczą i świadczyły jakiekolwiek usługi. Organ podatkowy dokonał analizy możliwości wykonania przez te podmioty w kontrolowanym okresie usług budowalno-montażowych i dostawy towaru (w odniesieniu do spółki A.), będących przedmiotem transakcji udokumentowanych spornymi fakturami VAT i stwierdził, że nie dysponowały zapleczem technicznym niezbędnym do dostarczenia usług i dostawy, nie zatrudniały pracowników ani nie wskazały żadnych podwykonawców, którzy mogliby wykonać odsprzedaży usług. W odniesieniu do spółki M. brak było jakichkolwiek dowodów świadczących o rozliczeniach za pośrednictwem rachunków bankowych, natomiast w przypadku spółki A. skarżący zeznał, że należności rozliczono częściowo przelewem a częściowo gotówką.

Mając na uwadze poczynione ustalenia, organ odwoławczy stwierdził, że w roku 2013 spółki M. i A. wystawiały i wprowadzały do obrotu prawnego fikcyjne faktury VAT, dokumentujące dostawy towarów i świadczenie usług, przekazując je dla rzekomych kontrahentów - podczas gdy transakcje te w istocie nie miały miejsca. Organ podatkowy wskazał również na okoliczności świadczące o braku należytej staranności skarżącego w kontaktach z tymi spółkami.

Z kolei w zakresie transakcji z Przedsiębiorstwem [...], organ odwoławczy za niewiarygodne uznał, aby skarżący jako racjonalnie działający przedsiębiorca podjął decyzję, aby w badanym okresie zgromadzić i bez określonego celu gospodarczego magazynować kruszywa o bardzo wysokiej wartości, przewyższające niemal dwukrotnie łączną wartość prac budowlanych i ziemnych, wykonanych z użyciem materiałów zakupionych przez niego. Podkreślono również fakt, że skarżący deklarował brak kontroli, tj. niedokumentowanie rozchodu i wywozu z terenu żwirowni zgromadzonego materiału o znacznej wartości. W tej sytuacji organ podatkowy uznał, iż faktury VAT dotyczące nabycia kamienia nie stanowią podstawy dla obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w nich zawartego - w zakresie, w jakim dokumentują nabycie towaru na łączną wartość brutto 1.460.575,80 zł, wynikającą ze stwierdzonego niedoboru rozchodu ilościowego kamienia 14.843,25 ton, co wynika z wystawionych przez skarżącego faktur sprzedaży i załączonych do nich protokołów robót. Co istotne, strona skarżąca ani w toku postępowania kontrolnego i podatkowego nie przedstawiła żadnych dowodów, że kamień ten magazynowała na terenie zakładu w R.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż powyższe ustalenia stanu faktycznego zostały ocenione przez Sąd pierwszej instancji i w całości zaakceptowane, a Naczelny Sąd Administracyjny w pełni tę ocenę podziela. Tymczasem zarzutami skargi kasacyjnej nie podważono skutecznie tej oceny, przede wszystkim z powodu braku wyczerpującego uzasadnienia tych zarzutów.

W niepodważonym skutecznie stanie faktycznym nie może zostać uwzględniony zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 3 pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Również w tym zakresie strona skarżąca nie sprostała wyżej wskazanym ustawowym wymogom, bowiem nie określiła jednoznacznie na czym polegało naruszenie tego przepisu, gdyż w petitum skargi kasacyjnej zarzuca jego niewłaściwe zastosowanie, aby w uzasadnieniu budować zarzut błędnej wykładni tego przepisu. Przedstawiona w tym zakresie argumentacja dotyczy kwestii tzw. dobrej wiary, przy czym autor skargi kasacyjnej w głównej mierze ograniczył się do przytoczenia stanowiska doktryny oraz orzecznictwa TSUE, stwierdzając w konkluzji, iż "w przedmiotowej sprawie Skarżący spełnia wszystkie wskazane przez orzecznictwo Trybunału przesłanki do uznania go za "przezornego przedsiębiorcę" czy "sumiennego kupca"." (str. 7 skargi kasacyjnej).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego tak skonstruowany oraz uzasadniony zarzut materialnoprawny nie mógł być skuteczny. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż Sąd pierwszej instancji dokonał oceny należytej staranności skarżącego w kontaktach ze wskazanymi kontrahentami i słusznie uznał, iż na brak działania w dobrej wierze wskazują m.in. sposób nawiązania i prowadzenia współpracy, brak prawidłowej ich weryfikacji czy gotówkowy sposób rozliczania transakcji o wartości przekraczającej 15.000 euro.

Analizując całość akt sprawy w kontekście uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny zaakceptował stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż "ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego sprawie wynika bowiem, że Podatnik co najmniej powinien był wiedzieć, że transakcje mające stanowić podstawę do odliczenia podatku VAT mogą wiązać się z przestępstwami popełnionymi przez ich wystawców" (str. 25 uzasadnienia wyroku).

Naczelny Sąd Administracyjny nie ma podstaw aby rozpoznać zarzut dotyczący naruszenia przepisów Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L2006.347.1), polegający zdaniem strony skarżącej na pominięciu zasady neutralności tego podatku i ograniczeniu prawa jednostki przez nałożenie na nią obowiązków sprzecznych z brzmieniem prawa wspólnotowego, a skutkującym wyższym obciążeniem podatkowym. Po pierwsze, nie wskazano konkretnych przepisów (z podaniem jednostki redakcyjnej: przepisu, ustępu, punktu) które działaniem Sądu pierwszej instancji miałyby być naruszone. A po drugie, nie przedstawiono żadnego uzasadnienia tego zarzutu, co w konsekwencji czyni go nieskutecznym.

W sytuacji uznania, iż zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.

Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA

Maja Chodacka Danuta Oleś (spr.) Marek Olejnik