Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, sędzia WSA Anna Zaorska, Protokolant referent Krzysztof Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2016 r. oraz zabezpieczenie jej na majątku podatnika oddala skargę

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. decyzją z dnia [...] maja 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w S. (dalej: Naczelnik UCS" lub "organ I instancji") z dnia [...] września 2018 r. określającą M. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka", "Strona") przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2016 r. oraz orzekającą o zabezpieczeniu na majątku Spółki nieuregulowanej, przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2016r. oraz odsetek za zwłokę przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, w podatku od towarów i usług za ww. okres obliczonych na dzień wydania decyzji.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 14 lipca 2017 r. Naczelnik UCS wszczął kontrolę celno-skarbową wobec Spółki w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowość obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od 1 kwietnia 2016r. do 31 grudnia 2016 r.

W toku kontroli ustalono, że Skarżąca zawyżyła podatek naliczony poprzez ujęcie w rejestrach zakupu VAT za ww. okres faktur VAT wystawionych m.in. przez B. sp. z o.o. z siedzibą w W. tytułem zakupu folii stretch, czym naruszyła art. 86 ust 1 i ust 2 pkt 1 lit a (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 z późn. zm., dalej: "u.p.t.u.")

Na podstawie zebranego materiału dowodowego kontrolujący stwierdzili, iż głównym celem przeprowadzonych transakcji było wykazanie w deklaracji złożonej przez Spółkę kwoty podatku naliczonego z tytułu nabycia towaru, a w konsekwencji zadeklarowanie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy, przy jednoczesnym braku możliwości zweryfikowania prawidłowości rozliczenia się kontrahentów Spółki z budżetem państwa.

Ponadto w trakcie kontroli ustalono, iż Skarżąca wystawiała faktury VAT tytułem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz czeskich kontrahentów, fakturując takie same ilości folii stretch, jakie widniały na fakturach VAT wystawionych na jej rzecz przez B. sp. z o.o.

Zdaniem kontrolujących materiał dowodowy zebrany w trakcie kontroli celno - skarbowej potwierdza ponad wszelką wątpliwość, iż Spółka świadomie uczestniczyła w łańcuchu transakcji wykorzystanych do popełnienia oszustwa w rozliczeniu podatku VAT, mając w zamiarze czerpanie pożytków z tego procederu. Stworzony łańcuch podmiotów miał na celu jedynie obrót fakturami VAT, pozwalający podmiotom wskazanym na fakturach jako nabywcy na pomniejszanie podatku należnego i w następstwie powyższego pomniejszenie zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług.

Według kontrolujących, powyższe skutkować może naruszeniem art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. oraz stanowi podstawę do stwierdzenia nierzetelności prowadzonych przez Skarżącą ewidencji za okres od stycznia do czerwca 2018r., co w konsekwencji uzasadnia potrzebę zabezpieczenia tych należności. Zgromadzony materiał dowodowy daje bowiem podstawy do uznania, że transakcje nabycia towarów przez Skarżącą od B. sp. z o.o. we wskazanym okresie w istocie nie miały miejsca. W konsekwencji przedmiotowe faktury VAT nie mogą stanowić dla Spółki (odbiorcy tych faktur) podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w tych fakturach z tej przyczyny, że stwierdzają one czynności, które w rzeczywistości nie zostały wykonane.

W oparciu o ustalenia dokonane w toku kontroli decyzją z dnia [...] września 2018 r. Naczelnik UCS określił Skarżącej i zabezpieczył na jej majątku przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2016 r. w łącznej kwocie 782 141,00 zł oraz kwotę odsetek za zwłokę w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2016 r. w łącznej wysokości 120 719,00 zł. obliczonych na dzień wydania decyzji.

Po rozpoznaniu odwołania Strony Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowym przypadku została spełniona przesłanka zabezpieczenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego na majątku podatnika wskazana w art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: "O.p."), tj. wykazano, że zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego.

Dyrektor IAS stwierdził, że uzasadnioną obawę niewykonania określonych przybliżonych zobowiązań podatkowych przez Spółkę uzasadnia już sam charakter stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości polegających na nierzetelnym prowadzeniu ewidencji zakupu oraz podejrzeniu uczestnictwa Strony w mechanizmie oszustwa podatkowego, mającego na celu zawyżenie podatku naliczonego do odliczenia, a tym samym narażenia Skarbu Państwa na znaczne straty.

Podkreślono, że w toku kontroli ujawniono, że Skarżąca w rejestrach zakupów VAT za II, III i IV kwartał 2016 r., prowadzonych dla potrzeb rozliczenia podatku od towarów i usług, świadomie zaewidencjonowała i rozliczyła w deklaracjach VAT-7K faktury VAT, wystawione przez B. sp. z o.o., niedokumentujące rzeczywistych transakcji gospodarczych, w łącznej kwocie podatku od towarów i usług w wysokości 1.046.449,18 zł, poprzez co zawyżyła podatek naliczony do odliczenia, skutkujący niezadeklarowaniem zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za okres od II kwartał 2016r. do IV kwartał 2016 r. w łącznej kwocie 782.141 zł. Spółka w deklaracjach VAT-7K za II, III i IV kwartał 2016 r. zadeklarowała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, a za IV kwartał 2016 r. oraz dodatkowo zadeklarowała kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 250.000 zł.

Zauważono, że Strona rozliczając w deklaracjach VAT-7K podatek zawarty w ww. fakturach VAT niedokumentujących faktycznych nabyć towarów handlowych, przy jednoczesnym wykazaniu sprzedaży tych towarów tylko w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, opodatkowanej stawką VAT w wysokości 0%, bezpodstawnie zawyżyła podatek naliczony do odliczenia w łącznej kwocie 1.046.449,18 zł, niwelując w ten sposób ewentualne zobowiązania podatkowe w tym podatku za okres od II kwartału 2016r. do IV kwartał 2016 r.

Zdaniem Dyrektora IAS powyższe okoliczności mogą wskazywać na naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. oraz nierzetelne prowadzenie przez Spółkę ewidencji zakupu za II, III i IV kwartał 2016 r., co uzasadnia obawę niewykonania zobowiązań podatkowych a tym samym potrzebę zabezpieczenia tych należności.

Organ odwoławczy podał ponadto, że w złożonej deklaracji dla podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 :

- za 2016 r. Spółka zadeklarowała dochód w wysokości: 228.633 zł,

- za 2017 r. Spółka zadeklarowała dochód w wysokości: 47.932,00 zł,

- za 2018 r. Spółka zadeklarowała dochód w wysokości: 252.271,98 zł.

W ocenie Dyrektora IAS dochody uzyskiwane przez Spółkę za lata 2016 - 2018 nie gwarantują uregulowania zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług, ustalonych w toku prowadzonej wobec Spółki kontroli celno - skarbowej.

Ponadto zauważono, że z treści Księgi Wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy W. wynika, iż Skarżąca jest właścicielem lokalu mieszkalnego w W., ul. [...]/[...]. Podano, że w dziale III ww. księgi wieczystej: prawa, roszczenia i ograniczenia dokonano wpisu o ustanowieniu hipoteki umownej łącznej na kwotę 1.189.587.65 zł, zabezpieczającej wierzytelność wynikającą z umowy kredytu z dnia 4 października 2016 r. zawartej przez Stronę z [...] Bank S.A.

Odnosząc się do powyższych danych Dyrektor IAS uznał, że okoliczności takie jak: brak majątku, wysokość kapitału zakładowego [...] zł oraz fakt, że szacowana kwota zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za przedmiotowe okresy rozliczeniowe może wielokrotnie przekroczyć wysokość kapitału zakładowego Spółki, dają podstawę do stwierdzenia, że istnieje uzasadniona obawa, że Spółka nie będzie w stanie uiścić zobowiązań.

Organ odwoławczy stwierdził, iż w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki warunkujące zastosowanie zabezpieczenia, uzasadniające obawę niewykonania przez Stronę zobowiązania podatkowego, polegające na :

- charakterze uchybień tj. podejrzeniu zaniżeniu wysokości zobowiązania poprzez odliczanie od podatku należnego podatku naliczonego wynikającego z faktur niedokumentujących rzeczywistych czynności gospodarczych;

- prawdopodobieństwie nierzetelnego prowadzenia ewidencji;

- prawdopodobieństwie udziału w transakcjach karuzelowych;

- nie wykazywaniu zobowiązania do zapłaty w deklaracjach VAT-7,

- działaniu Strony ukierunkowanych na otrzymywanie zwrotów podatku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Skarżąca wniosła o uchylenie ww. decyzji Dyrektora IAS oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika UCS z [...] września 2019 r. w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych oraz zarzuciła:

naruszenie art. 121 § 1 oraz w art. 124 w związku z art. 33 O.p. poprzez schematyczność działań podjętych wobec Spółki, jak również dowolność i arbitralność zaskarżonej decyzji, będące wynikiem niewyjaśnienia istoty sprawy i wszystkich jej okoliczności, w tym roli Spółki w opisanych zdarzeniach gospodarczych, w wyniku czego decyzja została oparta na przypuszczeniach i domysłach organów podatkowych zamiast na dowodach co najmniej uprawdopodabniających istnienie zobowiązania podatkowego w wyższej kwocie niż zostało zadeklarowane przez Spółkę,

naruszenie art. 122 w związku z art. 187 § 1 i art. 191 w związku z art. 33 O.p. na skutek bezpodstawnego uznania w oparciu o nierzetelnie ustalony oraz niekompletny stan faktyczny sprawy, że wysokość zobowiązania podatkowego jest wyższa od zadeklarowanego przez Spółkę i tym samym zaistniała przesłanka do dokonania zabezpieczenia na majątku Spółki w wyniku:

- pozbawienia Spółki na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. prawa do odliczenia podatku VAT z faktur wystawionych przez B. sp. z o.o. w wyniku błędnego uznania, że transakcje te nie miały faktycznie miejsca, zaś wystawione przez ten podmiot faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przedmiotowe transakcje miały faktycznie miejsce, towary zostały fizycznie przekazane firmom transportowym działającym na zlecenie Spółki, zaś transakcje zostały prawidłowo udokumentowane oraz rozliczone przez Spółkę, na co wskazuje brak jakichkolwiek dowodów mających świadczyć o nierzetelności transakcji;

- pozbawienia Spółki na podstawie art. 86 ust. 1 u.p.t.u. prawa do odliczenia podatku VAT z faktur wystawionych przez J. s.c. oraz Przedsiębiorstwo Wielobranżowe W. z uwagi na błędne uznanie, że faktury wystawione przez te podmioty mają bezpośredni związek z fakturami wystawionymi przez B. sp. z o.o., które zostały uznane za nierzeczywiste, podczas gdy przedmiotowe faktury mają związek ze sprzedażą dokonaną przez Spółkę na rzecz zagranicznych odbiorców, która w żaden sposób nie została zakwestionowana;

naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 w związku z art. 33 O.p. z uwagi na sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób wewnętrznie sprzeczny w zakresie oceny tego, czy przedmiotowe transakcje z B. sp. z o.o. miały faktycznie miejsce z uwagi na wskazywanie z jednej strony na nierzeczywisty charakter transakcji, zaś z drugiej strony na niedochowanie przez Spółkę należytej staranności przy wyborze tego kontrahenta B. sp. z o.o., co dowodzi tego, że organy podatkowe nie potrafią w sposób jednoznaczny ustalić stanu faktycznego sprawy w zakresie obrotu towarami.

2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:

- art. 33 O.p. w wyniku bezpodstawnego uznania, że zaistniały przesłanki do dokonania zabezpieczenia na majątku Skarżącej w sytuacji, w której stan faktyczny sprawy nie potwierdza zaistnienia tych przesłanek, zaś ustalony majątek Spółki oraz osiągane dochody nie dają podstaw do uznania, że Spółka nie wykona w przyszłości zobowiązania z tytułu podatku VAT za II, III i IV kwartał 2016 r.,

- art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. w związku z art. 33 O.p. poprzez bezzasadne pozbawienie Spółki prawa do odliczenia podatku VAT z faktur wystawionych przez B. sp. z o.o.;

- art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w związku z art. 33 O.p. poprzez bezzasadne pozbawienie Spółki prawa do odliczenia podatku VAT z faktur wystawionych przez J. s.c. oraz Przedsiębiorstwo Wielobranżowe W. .

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe zasadnie zastosowały w sprawie przepisy art. 33 O.p., uzasadniające, w ustalonych okolicznościach faktycznych, dokonanie zabezpieczenia na majątku Skarżącej przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2016 r. oraz orzeczenie o zabezpieczeniu na majątku Spółki nieuregulowanej, przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2016 r. oraz odsetek za zwłokę przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

W niniejszej sprawie nie nastąpiło naruszenie przepisów, które dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, że w ramach postępowania w sprawie zabezpieczenia, organ nie ma obowiązku tak szczegółowego rozważania kwestii materialnoprawnych, jak tego oczekuje Skarżąca. Organ wykazał istnienie uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane.

Zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego określone w art. 33 O.p. jest instytucją, której celem jest ochrona interesów wierzyciela podatkowego, przyszłych bądź już istniejących, ale nieokreślonych jeszcze decyzją podatkową. Ma ono zapewnić wykonanie przez zobowiązanego ciążącego na nim obowiązku.

Wyjaśniając podstawy prawne wyroku należy wskazać, że podstawowym celem zabezpieczenia nie jest przymusowy pobór podatku lecz zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Postępowanie zabezpieczające nie prowadzi do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, stwarza jedynie pewne gwarancje, że w przyszłości dojdzie do jego wyegzekwowania (por. S. Babiarz, B. Dauter. B. Gruszczyński. R. Hauser. A. Kabat. M. Niezgódka - Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz. Warszawa 2010, s. 255 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2015 r., II FSK 3220/12 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W trybie art. 33 § 2 O.p. możliwe jest zatem zabezpieczanie zobowiązań, które, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, powstały z mocy prawa, ale jeszcze nie wydano decyzji określającej wysokość zobowiązania lub wysokość zwrotu podatku. W takich przypadkach nie jest jeszcze znana ani kwota zobowiązania, ani też kwota zwrotu podatku. Przy czym stosowanie zabezpieczenia w tym trybie jest możliwe jedynie w ramach wszczętego i prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej.

W świetle art. 33 O.p., decydujące znaczenie dla podjęcia decyzji o zabezpieczeniu ma wystąpienie przesłanki w postaci uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Powyższego nieostrego pojęcia, ze względu na jego rozległy zakres ustawodawca nie zdefiniował. Przybliżył je jednak dwoma przykładami. Są to "trwale zaprzestanie regulowania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Te dwie okoliczności "w szczególności" wskazują na to, że ustawowa przesłanka zabezpieczenia (uzasadniona obawa) ma miejsce.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że Skarżąca zarzuca m.in. błędne kwalifikowanie jej działań jako uczestnika zorganizowanego oszustwa podatkowego.

Sąd wskazuje, że decyzja zabezpieczająca uprawdopodabnia jedynie wysokość zobowiązania (zaległości) podatkowego, ale nie rozstrzyga sprawy wymiaru podatku co do istoty, ponieważ nie przesądza o treści przyszłej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego lub określającej wysokość zwrotu podatku inną niż zadeklarowana. Z tych względów wykracza poza granice niniejszej sprawy wymaganie prowadzenia przez organy podatkowe, a co za tym idzie przez Sąd orzekający w tej sprawie, szczegółowych dywagacji i ocen w kwestii potencjalnych naruszeń prawa materialnego, w przyszłej, ewentualnej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego lub zwrot podatku. Wymagałoby to wręcz rozstrzygania jakie dowody w sprawie związanej z wymiarem podatku należy prowadzić w przedmiocie ustalenia istnienia oszustwa podatkowego oraz jak oceniać dowody już zebrane.

Skarżąca zarzuca organom niewyjaśnienie istoty sprawy i wszystkich jej okoliczności, w tym roli Spółki w opisanych zdarzeniach gospodarczych, w wyniku czego decyzja została oparta na przypuszczeniach i domysłach organów podatkowych zamiast na dowodach co najmniej uprawdopodabniających istnienie zobowiązania podatkowego w wyższej kwocie niż zostało zadeklarowane przez Spółkę. Jednocześnie Skarżąca wskazuje na nierzetelnie ustalony oraz niekompletny stan faktyczny.

W ocenie Sądu Skarżąca wadliwe identyfikuje granice sprawy zabezpieczenia. Rozumowanie Skarżącej sprowadza się do tego, że bez pełnego dowodzenia w postępowaniu wymiarowym kwestie związane z zarzucanym jej udziale w oszustwie podatkowym, nie powinny być wykorzystane do argumentowania decyzji o przybliżonej wysokości zobowiązania oraz jego zabezpieczenia. A więc, gdyby podzielić argumenty Skarżącej, to należałoby generalnie zanegować stosowanie instytucji zabezpieczenia "przedwymiarowego" w sprawach podatku od towarów i usług. Organ nie byłby bowiem w stanie wydać decyzji o zabezpieczeniu "przedwymiarowym" spełniającej oczekiwania Strony, bo taka decyzja byłaby zawsze przedwczesna, a okoliczności w niej wskazane byłyby zawsze niedostatecznie udowodnione i niewyjaśnione kompleksowo, skoro nie byłoby jeszcze w obrocie prawnym decyzji wymiarowej.

Dla potrzeb argumentowania przesłanek zabezpieczenia oraz jego przybliżonej wysokości wystarczające było wskazanie, bazujące na ustaleniach kontrolnych, że w kontrolowanym okresie Skarżąca uwzględniła przy rozliczaniu podatku naliczonego faktury nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń. Organ charakteryzuje m.in. na podstawie zebranych dowodów, że Skarżąca znalazła się w łańcuchu obrotu spełniającym cechy oszustwa podatkowego. Mając na uwadze ustalenia postępowania kontrolnego, organy podatkowe opisują specyfikę podmiotów występujących jako ogniwa obrotu. Dla potrzeb orzeczenia zabezpieczenia te ustalenia są wystarczające. Rzecz jasna uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie daje i nie może dawać pewności, że wynikiem postępowania wymiarowego będzie dokładnie takie rozstrzygnięcie, które znajduje się w zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu, organy podatkowe wykazały w okolicznościach faktycznych sprawy, które zostały rozważone we wzajemnym powiązaniu, stosownie do treści art. 122 i art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p., że Skarżąca znalazła się w sytuacji uzasadniającej obawy, że zobowiązanie nie zostanie przez nią wykonane. Sąd podziela ustalenia organu, że na istnienie uzasadnionej obawy składają się okoliczności wykazane w postępowaniu. Tym samym zarzuty naruszenia art. 121 § 1, art. 124 w zw. z art. 33 O.p. oraz zarzuty materialnoprawne naruszenia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) w zw. z art. 33 O.p. nie zasługują na uwzględnienie.

Skoro organ zakwestionował przedmiotowe faktury, to powinny być one pominięte w rozliczeniu podatku od towarów i usług. Wobec faktu, że na potrzeby zabezpieczenia nie przeprowadza się pełnego postępowania dowodowego i wystarczające są dane pozwalające ustalić przybliżoną kwotę zobowiązania, wskazane wyżej ustalenia uznać należy za wystarczający dowód na tym etapie postępowania.

Sąd stwierdza, że decyzja prawidłowo określiła przybliżoną wysokość zobowiązania, a wysokość zobowiązania podatkowego jest wyższa od zadeklarowanego przez Spółkę. W tym zakresie zarzuty naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 33 O.p. należało ocenić jako niezasadne.

Uzasadnienie decyzji wskazuje, że organ prawidłowo wskazał podstawy określenia przybliżonej wysokości zobowiązania. Uzasadnienie jest zwięzłe w zakresie analizy sytuacji majątkowej Skarżącej, ale wszystkie istotne ustalenia w tej kwestii zostały uzewnętrznione.

Mając na uwadze ustalone nieprawidłowości, w przypadku ostatecznego potwierdzenia dotychczasowych ustaleń, przybliżona kwota zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2016 r. może wynieść 782.141,00 zł plus odsetki za zwłokę obliczone na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu w wysokości 120.719,00 zł.

Sąd podziela argumentację organów, iż dochody uzyskiwane przez Skarżącą za lata 2016 - 2018 nie gwarantują uregulowania zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług, ustalonych w toku prowadzonej wobec Spółki kontroli celno-skarbowej.

W złożonej deklaracji dla podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 : za 2016 r. Spółka zadeklarowała dochód w wysokości: 228.633 zł, za 2017 r. dochód w wysokości: 47.932,00 zł, za 2018 r. dochód w wysokości: 252.271,98 zł.

Natomiast z wydruku zupełnego Treści Księgi Wieczystej nr [...], prowadzonej dla Sądu Rejonowego W. wynika, iż Skarżąca jest właścicielem lokalu mieszkalnego w W., ul. [...]/[...]. W dziale III: prawa, roszczenia i ograniczenia dokonano wpisu o ustanowieniu hipoteki umownej łącznej na kwotę 1.189.587.65 zł. Wierzytelność wynika z umowy kredytu nr [...] z dnia 4 października 2016 r. zawartej z [...] Bank SA.

Obciążenie jedynej nieruchomości hipoteką umowną, której wartość przekracza przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego i która ewentualnie mogłaby zapewnić wyegzekwowanie tego zobowiązania, uprawnia stwierdzenie, że ewentualna egzekucja zobowiązania podatkowego z tej nieruchomości mogłaby okazać się nieskuteczna.

Reasumując, Sąd uznał za zasadną argumentację organów, iż brak majątku, wysokość kapitału zakładowego [...] zł oraz fakt, że szacowane ustalenia mogą wielokrotnie przekroczyć wysokość kapitału zakładowego Spółki, istnieje uzasadniona obawa, że Spółka nie będzie w stanie uiścić zobowiązań.

Również spełnione zostały wymogi postawione w art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p. w zw. z art. 124 O.p. Skarżąca zarzuciła, iż uzasadnienie decyzji pozostaje wewnętrznie sprzeczne w zakresie oceny tego, czy przedmiotowe transakcje z B. sp. z o.o. miały faktyczne miejsce z uwagi na wskazywanie z jednej strony na nierzeczywisty charakter transakcji, zaś z drugiej strony na niedochowanie przez Spółkę należytej staranności przy wyborze kontrahenta. W ocenie Skarżącej organy podatkowe nie potrafią jednoznacznie ustalić stanu faktycznego w zakresie obrotu towarami.

Gwarancją realizacji zasady swobodnej oceny dowodów jest ustawowy wymóg, aby decyzja podatkowa zawierała m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 6 O.p.).

Rozważając ww. zarzuty wskazać należy przede wszystkim na brak możliwości w postępowaniu "przedwymariowym" szczegółowej oceny wiarygodnych dowodów bezpośrednich, z których wynikałoby, że transakcje wskazywane w spornych fakturach zostały faktycznie zrealizowane. W toku kontroli celno-skarbowej stwierdzono nieprawidłowości w zakresie deklarowanych podstaw opodatkowania oraz obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od 1 kwietnia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. i te ustalenia stały się podstawą wydania decyzji zabezpieczającej.

Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonej decyzji naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy.

Z tych względów, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), należało skargę oddalić.

-----------------------

11