Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska Sędziowie: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędzia del. WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant asystent sędziego Krzysztof Tomaszewski po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 1497/10 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 30 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 1497/10, po rozpatrzeniu skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej [...] w Bydgoszczy z dnia [...] września 2010 r. nr [...] o odmowie przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności z programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania".

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Kierownik Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej [...] w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] września 2010 r. odmówił skarżącemu przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności z programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" z powodu ograniczenia środków. Organ I instancji wyjaśnił podstawy prawne oraz zasady przyznawania pomocy społecznej uregulowane w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej podkreślając, że niewielka ilość środków nie pozwala na uwzględnienie wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc. Wskazano, że w 2010 roku Rejonowy Ośrodek Pomocy Społecznej nie posiada wystarczających środków finansowych, aby zaspokoić wszystkie potrzeby osób zgłaszających się o pomoc i żeby zaspokoić je w całości. Na zasiłki celowe w ramach powyższego programu Rejonowy Ośrodek Pomocy Społecznej przeznaczył w tym roku kwotę 471,960 zł (39,930 zł miesięcznie). Pozwala to przy ustalonym średnim koszcie świadczenia w wysokości 90 zł na osobę w miesiącu zrealizować 5244 świadczeń, tj. 437 miesięcznie dla 2000 osób uprawnionych i ubiegających się o tą formę pomocy (w tym ok. 390 dzieci do 7 roku życia, 560 uczniów szkół podstawowych i gimnazjalnych oraz 1050 pozostałych osób, tj. min. niepełnosprawnych, długotrwale chorych, bezrobotnych itd.). Organ I instancji podkreślił, że skarżący jest uprawniony do odbioru żywności w ramach Programu "Dostarczanie żywności dla najuboższej ludności Unii Europejskiej", a ponadto w jego przypadku istnieje możliwość poprawy sytuacji we własnym zakresie poprzez ponowne złożenie wniosku do Urzędu Miasta o przyznanie dotacji do czynszu oraz wystąpienie z wnioskiem do Sądu o zmianę ugody sądowej dotyczącej alimentów.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem M. K. złożył odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 24 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej,

- art. 3 i 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania",

- § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie podwyższenia wysokości kryterium dochodowego uprawniającego do korzystania z bezpłatnych posiłków w ramach programu wieloletniego,

- art. 107 § 3 kpa poprzez zupełne pominięcie uzasadnienia prawnego w zaskarżonej decyzji, czyli wyjaśnienia podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa, co w konsekwencji powoduje, że taka decyzja jest niezrozumiała dla strony w przedmiocie przyczyn odmowy przyznania świadczenia pieniężnego, mimo że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika wprost, iż skarżący spełnia wszystkie warunki do jego przyznania.

Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy stwierdziło, że nie może on zostać uwzględniony. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że organ I instancji, wbrew twierdzeniom skarżącego, bardzo szczegółowo przeanalizował stan faktyczny i prawny sprawy, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wydanej decyzji. Uwzględniono w szczególności sytuację materialną i rodzinną M. K., wielkość możliwych do rozdysponowania w poszczególnych miesiącach kwot, ilość osób ubiegających się o pomoc na terenie objętym działaniem Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej i osób już objętych pomocą. Przy podejmowaniu decyzji uwzględniono stosowne przepisy ustawy o pomocy społecznej (w szczególności określające kryteria przyznawania pomocy) i uwzględniono przepisy wykonawcze. Forma i wysokość pomocy przyznanej w zakwestionowanej decyzji, tj. zasiłku celowego, są wynikiem wnikliwej analizy wszystkich tych okoliczności.

Skargę na tę decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył M. K. Strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez błędne przyjęcie, że podniesione w odwołaniu zarzuty naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, art. 3 i 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie realizacji programu wieloletniego oraz § 1 uchwały Rady Miasta w Bydgoszczy w sprawie podwyższenia wysokości kryterium dochodowego uprawniającego do korzystania z bezpłatnych posiłków w ramach programu wieloletniego nr [...], nie zasługują na uwzględnienie, co w odczuciu skarżącego miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, że nie wskazano kryteriów ustalenia wysokości przyznanej pomocy, a uzasadnienie decyzji jest niejasne. Jego zdaniem obowiązkiem organów pomocy społecznej jest rozpoznanie wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc. Tymczasem wysokość zasiłków przyznanych decyzją Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej nie pozwala na zaspokojenie podstawowych potrzeb skarżącego i uniemożliwia mu bytowanie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Nadto obowiązkiem organu jest niezwłoczna wypłata udzielonej pomocy, w przeciwnym razie staje się ona bezcelowa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 30 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 1497/10 uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji wyjaśnił, że materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia były przepisy ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267, poz. 2259, ze zm.). Sąd przywołał treść art. 3 i 7 tej ustawy i wyjaśnił, że według art. 5 ust. 1 powołanej ustawy pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, o których mowa w art. 3 pkt 1, jeżeli dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150% kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, z tym że zgodnie z art. 5 ust. 2 tej ustawy rada gminy może podjąć uchwałę o podwyższeniu kryterium dochodowego. Uchwałą z dnia 20 września 2006 r. nr LXXIII/1385/06 Rady Miasta Bydgoszczy podwyższone zostało kryterium dochodowe uprawniające do korzystania z bezpłatnych posiłków w ramach wskazanego programu dożywiania dla osoby samotnie gospodarującej oraz osoby w rodzinie do 200% kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Oznacza to, że kryterium dochodowe wynosi 954 zł zamiast 477 zł. Z akt sprawy wynika, że dochód skarżącego nie przekracza wskazanego kryterium, albowiem wynosi 496,83 zł. Następnie Sąd I instancji przytoczył dane podane przez organ, dotyczące sposobu wykorzystania przyznanych w ramach przedmiotowego programu środków finansowych. Sąd Wojewódzki przypomniał, że pomoc społeczna nie może być traktowana jako stałe źródło dochodu służące do zaspokajania choćby najbardziej uzasadnionych potrzeb. Nadto Sąd I instancji uznał, że wydanie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji nastąpiło w wyniku przeprowadzonego prawidłowo postępowania wyjaśniającego, w toku którego w pełni respektowano podstawowe zasady postępowania administracyjnego wyrażone w szczególności w przepisach art. 6, 7 i 10 kpa oraz szczegółowe wskazania zawarte w przepisach art. 75, 76, 77 i 80 kpa dotyczące postępowania dowodowego. W toku tego postępowania zebrano odpowiedni materiał dowodowy pozwalający na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. W tym stanie rzeczy uznając, że nie doszło do naruszenia jakiegokolwiek przepisu obowiązującego prawa, wobec braku przesłanek z art. 145 § 1 ust. 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd I instancji stosownie do art. 151 powołanej ustawy skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od tego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniósł M. K. W złożonej skardze skarżący, na postawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 3 pkt 1 w związku z art. 5 w związku z art. 7 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego Pomoc państwa w zakresie dożywiania w związku z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, 3 i 4, art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 24 ust. 1 i 2 w związku z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej w związku z art. 2 i art. 32 Ustawy Zasadniczej - poprzez błędną wykładnię wspomnianego konglomeratu norm prawnych, a w konsekwencji ich niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu niezasadności skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] listopada 2010 r., a w konsekwencji oddalenia skargi mandanta skarżącego na mocy zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podczas gdy literalna treść wskazanych wyżej unormowań, umiejscowienie ich w systemie prawa, jak również ich specyficzny charakter oraz realne powiązanie z regulacjami natury konstytucyjnej, przy przyjęciu spełnienia przez M. K. statuowanych przesłanek uprawniających go do otrzymania stosownej pomocy, powodować winny rozstrzygnięcie na korzyść skarżącego.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 maja 2011 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, ewentualnie o uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, jak również o merytoryczne rozpoznanie skargi (zgodnie ze stanowiskiem zaprezentowanym tamże przez skarżącego).

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca przedstawiła swoje argumenty na poparcie zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarga kasacyjna nie zawiera żadnych uzasadnionych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy dokonał bowiem właściwej i prawidłowej wykładni przepisów prawa powołanych w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna zawiera wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 1 w związku z art. 5 w związku z art. 7 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego Pomoc państwa w zakresie dożywiania w związku z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, 3 i 4, art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 24 ust. 1 i 2 w związku z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej w związku z art. 2 i art. 32 Ustawy Zasadniczej, poprzez błędną wykładnię tych norm prawnych, co spowodowało oddalenie przez Sąd I instancji skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] listopada 2010 r.

W niniejszej sprawie, co wymaga podkreślenia, skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oparcie skargi kasacyjnej na wspomnianym wyżej zarzucie wywiera ten skutek, że w sprawie są miarodajne wszystkie ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji. Skazana jest zatem na niepowodzenie próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji przez zarzut naruszenia prawa materialnego (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wydanie 2, str. 373). Taka zaś sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż skarżący kasacyjnie polemizuje z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd I instancji, podzielający stanowisko organów orzekających w sprawie. Dotyczy to w szczególności istotnej dla sprawy kwestii, którą rozstrzygnięto na niekorzyść skarżącego, a mianowicie, że w rozpatrywanej sprawie, mimo iż skarżący spełnia formalne przesłanki do przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na dożywianie, to jednak organ pomocy społecznej, działając w granicach tzw. uznania administracyjnego, miał prawo odmówić skarżącemu wnioskowanej pomocy ze względu na szczupłość otrzymanych na ten cel środków finansowych w stosunku do ilości osób wnioskujących o przyznanie takiej pomocy finansowej.

Podkreślić należy, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, o czym stanowi art. 2 ust. 1 powołanej ustawy. Konstrukcja tej zasady wskazuje, że organy pomocy społecznej nie wyręczają obywatela z obowiązku utrzymywania się w trudnej życiowo sytuacji, ale wymagają od niego aktywności w pokonywaniu niepomyślności życiowych (Ł. Borkowski, R. Krajewski, S. Szymański: Komentarz do ustawy o pomocy społecznej wraz ze zbiorem przepisów wykonawczych, Kutno 2006, s. 10). Organy pomocy społecznej są obowiązane do współuczestnictwa w podejmowanych samodzielnie przez potrzebującego środkach zaradczych, co oznacza, że brak aktywności ze strony zainteresowanego pomocą uprawnia organ do powstrzymania się od udzielenia świadczenia. Przepis art. 4 ustawy o pomocy społecznej nakłada na osoby korzystające z pomocy społecznej obowiązek współdziałania z organami pomocy społecznej w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji życiowej. Przepis art. 3 ust. 1 ustawy stanowi zaś, że pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Według art. 3 ust. 3 ustawy rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, regulującymi kwestię zasiłku celowego, zasiłek taki "może być przyznany". Ze sformułowania tego wynika, że decyzje dotyczące zasiłków celowych (w tym i na dożywianie) mają charakter uznaniowy, co oznacza, że nawet spełnienie przez ubiegającego się o zasiłek warunków koniecznych do jego uzyskania nie oznacza, że po stronie organu powstaje obowiązek jego przyznania, w celu dostarczania jej środków utrzymania. Powyższe oznacza, że udzielając świadczeń z pomocy społecznej organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy oraz uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb. Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że skoro do udzielenia pomocy na podstawie ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", mającej zastosowanie w niniejszej sprawie, stosuje się z mocy art. 7 tej ustawy odpowiednio przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, to oznacza to konieczność uwzględnienia przy udzielaniu takiej pomocy także finansowych możliwości organu i potrzeb innych osób spełniających ustawowe warunki do otrzymania takiej pomocy. Słusznie Sąd I instancji wskazał, że wydając zaskarżone decyzję organy pomocy społecznej były obowiązane do uwzględnienia konieczność zapewnienia takiej pomocy również innym potrzebującym, niejednokrotnie pozostających w jeszcze trudniejszych warunkach bytowych niż skarżący, zwłaszcza gdy forma i wysokość udzielanej pomocy musi spełniać także ustawowe kryterium mieszczenia się w możliwościach pomocy społecznej. Za wyznacznik tych możliwości należy więc przyjąć wysokość środków finansowych pozostających w dyspozycji organu na ten cel oraz ilość osób spełniających ustawowe kryteria do skorzystania z takiej pomocy.

Z analizy akt sprawy wynika, że Sąd Wojewódzki prawidłowo uznał zaskarżone decyzje za wyczerpująco i należycie uzasadnione. Organy te wykazały bowiem wysokość środków pozostających w dyspozycji organu orzekającego i ilość osób, którym udzielono takiej pomocy, co w konsekwencji potwierdza zasadność odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy ze względu na szczupłość środków finansowych, jakimi dysponuje organ.

Wskazać ponadto należy, że organy pomocy społecznej realizując postanowienia ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego Pomoc państwa w zakresie dożywiania, obowiązane są w pierwszej kolejności do zapewnienia świadczenia w zakresie dożywiania dzieciom do 7 roku życia, uczniom do czasu ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej, a dopiero następnie osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w szczególności osobom samotnym, w podeszłym wieku, chorym lub niepełnosprawnym. Taka też sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Organ w ramach posiadanych środków przyznał zasiłki na dożywianie ok. 390 dzieciom w wieku do 7 lat, 560 uczniom szkół podstawowych i gimnazjów oraz 1050 osobom niepełnosprawnym, długotrwale chorym i bezrobotnym. Ośrodek nie ma możliwości finansowych przyznania wnioskowanej pomocy każdej osobie uprawnionej do ewentualnego jej otrzymania. Prawidłowo Sąd I instancji uznał również, że organ wystarczająco uzasadnił, jakimi dysponuje środkami. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości, to znaczy, że pochodzi od organu, który go wystawił oraz domniemania zgodności z prawdą oświadczenia organu, od którego dokument pochodzi.

Podsumowując stwierdzić należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna stanowi jedynie polemikę skarżącego z Sądem I instancji, w której skarżący wyraża przede wszystkim swoje niezadowolenie z zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, domagając się świadczeń z pomocy społecznej. Jednakże samo tylko niezadowolenie skarżącego nie może stanowić podstawy do skutecznego zaskarżenia zapadłego w sprawie wyroku.

Przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że sprawa co do istoty została prawidłowo rozpatrzona, a dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy w pełni odpowiada prawu. Wobec tego uznać należy, że zarzuty skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji powołanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o pomocy społecznej oraz ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego Pomoc państwa w zakresie dożywiania są nieusprawiedliwione.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.