Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie: sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), sędzia WSA Tomasz Janeczko, , Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2023 r. sprawy ze skargi L. J. i M. C. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 16 października 2014 r. nr XCII/2350/2014 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę

M. C. oraz L. J., po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, złożyli skargę na uchwałę Rady m.st. Warszawy z 16 października 2014 r. Nr XCII/2350/2014 w sprawie w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Miasto – O. S. część I (plan) - w części dotyczącej działki nr ew. [...] obr. [...] , przy ul. O. w W., zarzucając istotne naruszenie zasad i trybu sporządzania planu:

art. 28 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego i naruszenie prawa własności skarżących wobec wprowadzenia daleko idących ograniczeń zabudowy tj. ograniczeń konserwatorskich dla budynku, dla którego przed uchwaleniem planu wydano pozwolenie na rozbiórkę, a którą rozpoczęto w dacie uchwalenia planu;

art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego i naruszenie prawa własności, ze względu na wyznaczenie linii zabudowy po obrysie budynku rozebranego na podstawie pozwolenia na rozbiórkę (ostatecznego przed uchwaleniem planu), co ograniczyło prawo zabudowy i skutkuje zakazem rozbudowy;

art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. żart. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., wobec sprzeczności między częścią tekstową i graficzną planu polegającą na tym, że powierzchnia zabudowy określona w § 19 ust. 19 pkt 2 lit. b nie odpowiada powierzchni zabudowy w części graficznej, wobec wyznaczenia linii zabudowy bez uwzględnienia wskaźników zabudowy wynikających z ww. zapisu;

art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w z w. z art. 20 ust 1 zd. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p., poprzez naruszenie zasad i trybu sporządzania planu sprzecznego ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego m.st. Warszawy (uchwała Rady m.st. Warszawy z 10 października 2006 r. Nr LXXX11/2746/2006- dalej Studium), która polega na: i) ustaleniu dalej

idących ograniczeń w zakresie zasad ochrony układu urbanistycznego niż w Studium, ii) wprowadzeniu zakazu rozbudowy obiektów, także nowopowstałych, na terenie układu urbanistycznego, iii) ustaleniu intensywności zabudowy brutto o innej wartości (0,7) niż wskazana w Studium (1), iv) wyznaczeniu linii zabudowy w sposób umożliwiający zabudowę wyłącznie ok. 10% powierzchni nieruchomości, co zwiększa udział powierzchni biologicznie czynnej powyżej 60%.

Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności planu w części tekstowej i graficznej co do działki nr [...] i zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając swój interes prawny wskazali, że są użytkownikami wieczystymi ww. nieruchomości, leżącej na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (...). Przytoczyli art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z w zw. art. 17 ust. 2 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw wskazując, że legitymują się interesem prawnym uzasadniającym wniesienie skargi.

Dalej podnieśli, że ww. nieruchomość do połowy 2015 r. była zabudowana jednokondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym. Budynek rozebrano na mocy decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 6 Września 2012 r. nr [...] poprzedzonej decyzją Stołecznego Konserwatora Zabytków z 4 lipca 2012 r. zezwalającą na rozbiórkę.

Informację, że budynek przeznaczono do rozbiórki przekazano skarżącym przed 2012 r. Konserwator Zabytków uzgadniając decyzję o warunkach zabudowy w postanowieniu z 21 czerwca 2011 r. wskazał, że budynek drewniany i budynki gospodarcze pozostają w bardzo złym stanie i są przeznaczone są do rozbiórki.

Prezydent m. st. W-wy decyzją z 26 września 2013 r. Nr [...] pozwolił na budowę budynku jednorodzinnego, wolnostojącego z garażem w bryle, w oparciu o decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z [...] o warunkach zabudowy. Budowę rozpoczęto przed uchwaleniem planu i na dzień złożenia wniosku nie zakończono. Uchwałę podjęto 16 października 2014 r. W tej dacie budynek objęty był pozwoleniem na rozbiórkę, którą rozpoczęto.

W § 7 ust. 5 pkt 98 planu wymieniono obiekty ujęte w Gminnej Ewidencji Zabytków (GEZ), podlegające ochronie w planie ul. O. - dom. W § 7 ust. 6 planu wskazano nakazy i zakazy dotyczące obiektów wymienionych w ust. 5, w tym:

a) zakaz zmian cech architektonicznych budynku, charakterystycznych dla okresu jego powstania takich jak: bryła, oryginalny kąt;

b) nachylenia połaci dachowej i materiału pokrycia dachu, balkony i balustrady, stolarka, materiały elewacyjne, podział elewacji, detale architektoniczne i elementy elewacji takie jak boniowanie, gzymsy, cokoły, obramienia okien, okładziny elewacyjne, z zastrzeżeniem pkt 2 i zapisów szczegółowych dla terenów (§ 7 ust. 6 pkt 1 planu);

c) zakaz rozbudowy obiektów, z wyjątkiem miejsc wskazanych w zapisach szczegółowych dla terenów, gdzie ją dopuszczono, z ograniczeniem do 10% powierzchni zabudowy budynku, w głąb działki, zgodnie z liniami zabudowy na rysunku planu (§ 7 ust. 6 pkt 2 planu);

d) w razie prac remontowych - zachowanie lub odtworzenie cech architektonicznych budynku, charakterystycznych dla okresu jego powstania, zachowanie oryginalnych osi kompozycyjnych elewacji, w tym: rytmu otworów okiennych i drzwiowych, wielkości i podziałów stolarki, kolorystyki okien dla całego budynku (§ 7 ust. 6 pkt 4 planu).

Budynek przy ul. O. oznaczono liniami ukośnymi - jako wpisany do GEZ. W zapisach szczegółowych dla terenu [...] wskazano "dla budynków mieszkalnych położonych przy ul. O. oraz O. (obiekty ujęte w GEZ) ustala się ochronę zgodnie z regulacjami § 7 ust. 6 (§ 19 ust. 19 pkt 4 lit. b planu). W zakresie zasad rozbudowy zaś ustalono: "linie rozgraniczające i zabudowy zgodnie z rysunkiem planu, dopuszcza się rozbudowę od strony ogrodu poza wyznaczonymi nieprzekraczalnymi liniami zabudowy o głębokości do 3 m, wysokości do l-szej kondygnacji, w postaci zabudowy o lekkiej konstrukcji o przeszkleniu ścian . czołowych minimum 80%; dla zabudowy wzdłuż ul. Z. zakazuje się łączenia zabudowy na przyległych działkach poprzez dobudowywanie garaży/tarasów do granicy działki (19 ust. 19 pkt 2 lit. a planu).

Wojewoda rozstrzygnięciem nadzorczym z 27 listopada 2014 r. stwierdził nieważność części planu. WSA w W-wie wyrokiem z 28 kwietnia 2015 r., IV SA/Wa 217/15 oddalił skargę Miasta st. Warszawy. NSA wyrokiem z 29 września 2015 r., II OSK 1768/15 uchylił ww. wyrok w części dotyczącej § 18 ust. 16 planu. WSA w Warszawie wyrokiem z 3 marca 2016 r. sygn. IV SA/Wa 3881/15 uchylił rozstrzygnięcie nadzorcze w tym zakresie.

Wojewoda stwierdził nieważność § 19 ust. 19 pkt 2 lit. a planu w zakresie "(...) poza wyznaczonymi nieprzekraczalnymi liniami zabudowy o głębokości do 3 m, (...)". Obecnie wskazuje on ,Dla terenu [...]ustala się: (...) 2) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego:

a)linie rozgraniczające i zabudowy zgodnie z rysunkiem planu, dopuszcza się rozbudowę od strony ogrodu, wysokości do l-szej kondygnacji, w postaci zabudowy o lekkiej konstrukcji o przeszkleniu ścian czotowych minimum 80%; dla zabudowy wzdłuż ul. Z. zakazuje się łączenia zabudowy na przyległych działkach poprzez dobudowywanie garaży/tarasów do granicy działki. "

Linie zabudowy na załączniku graficznym planu wyznaczono po obrysie budynku nr [...], który w dniu jego uchwalenia objęty był pozwoleniem na rozbiórkę, którą rozpoczęto. Skarżący złożyli zatwierdzony projekt rozbiórki z 2012 r. z projektem budynku. Na załączniku graficznym nie wyznaczono linii zabudowy.

Zapisy te niezasadnie zakazują rozbudowy, ustanawiają ochronę konserwatorską dla obiektu objętego pozwoleniem na rozbiórkę, mają zastosowanie do nowego obiektu, są sprzeczne (część tekstowa z graficzną) i ze Studium.

Wskazali, że ograniczenia zabudowy ich działki reguluje § 7 ust. 6 planu w zw.

z § 19 ust. 19 pkt 4 lit. b, w tym m.in.:

zakaz zmian cech architektonicznych budynku, charakterystycznych dla okresu jego powstania takich jak: bryła, oryginalny kąt nachylenia połaci dachowej i materiał pokrycia dachu, balkony i balustrady, stolarka, materiały elewacyjne, podział elewacji, detale architektoniczne i elementy elewacji takie jak boniowanie, gzymsy, cokoły, obramienia okien, okładziny elewacyjne, z zastrzeżeniem pkt 2 i zapisów szczegółowych (§ 7 ust. 6 pkt 1 planu);

zakaz rozbudowy obiektów, z wyjątkiem miejsc wskazanych w zapisach szczegółowych dla terenów, gdzie ją dopuszczono, z ograniczeniem rozbudowy do 10% powierzchni zabudowy budynku, w głąb działki, zgodnie z liniami zabudowy na rysunku planu (§ 7 ust. 6 pkt 2 planu);

w razie prowadzenia prac remontowych - nakaz zachowania lub odtworzenia cech architektonicznych budynku, charakterystycznych dla okresu jego powstania oraz zachowanie oryginalnych osi kompozycyjnych elewacji, w tym: rytmu otworów okiennych i drzwiowych, wielkości i podziałów stolarki, jednolitej kolorystyki okien dla całego budynku (§ 7 ust 6 pkt 4 planu),

Ograniczenia te i pozostałe zapisy [...] uzasadniono położeniem na działce budynku wpisanego do GEZ. Na załączniku graficznym wyznaczono linie zabudowy po obrysie budynku ujawnionego w ewidencji zabytków (projekt rozbiórki z 2012 r.).

W zakresie rozbudowy "dopuszcza się rozbudowę od strony ogrodu poza wyznaczonymi nieprzekraczalnymi liniami zabudowy o głębokości do 3 m,

do l-szej kondygnacji, w postaci zabudowy o lekkiej konstrukcji o przeszkleniu ścian czołowych minimum 80%". Po modyfikacji rozstrzygnięciem nadzorczym obecnie zapis ten brzmi: "dopuszcza się rozbudowę od strony ogrodu, wysokości do l-szej kondygnacji, w postaci zabudowy o lekkiej konstrukcji o przeszkleniu ścian czołowych minimum 80%". Na załączniku graficznym do planu nie wyznaczono takiej linii zabudowy.

Dalej skarżący opisali decyzje sprzeczne z planem, znane organowi z urzędu.

Zaznaczyli, że plan opracowano w oparciu o stan nieruchomości, który na dzień jego uchwalenia był co najmniej tymczasowy. Utrwalono stan, który nie mógł być utrzymany w przyszłości (pozwolenie na rozbiórkę m.in. z uwagi na zły stan techniczny budynku). Ustalając ochronę konserwatorską plan wymienia budynek mieszkalny przy ul. O.- ujęty w GEZ (§ 7 ust. 5 i 6 w zw. z § 19 ust. 19 pkt 4 lit. b planu), tak samo na "rysunku planu" (§ 7 ust. 6 planu).

Obrys budynku na załączniku graficznym przypomina obrys budynku rozebranego i budynku, na który wydano pozwolenie na budowę. Plan nie rozróżnia nowych budynków i rozebranych na mocy pozwolenia i wskazuje, że zapisy § 7 ust. 5 i 6 w zw. z § 19 ust. 19 pkt 4 lit. b nie obowiązują, jeżeli dojdzie do wykreślenia obiektu z GEZ. Wprowadza zatem ochronę konserwatorską również dla obiektów niewpisanych do GEZ, które powstaną w miejscu rozebranych.

Powyższe świadczy o przekroczeniu granic władztwa planistycznego poprzez wprowadzenie ograniczeń w zabudowie niemających oparcia w ochronie interesu publicznego wynikającej z przepisów odrębnych.

Organ naruszył art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. Z art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego i naruszenie prawa własności wobec wyznaczenia linii zabudowy wg obrysu budynku rozebranego na mocy pozwolenia na rozbiórkę ostatecznego przed uchwaleniem planu, co ograniczyło zabudowę do niewielkiej części określonej nieprzekraczalnymi liniami zabudowy. Linię zabudowy wyznaczono wg obrysu budynku rozebranego o pow. 70 m2.

Porównanie obrysu budynku w pozwoleniu na budowę z liniami zabudowy w planie wskazuje, że strony pozbawiono prawa realizacji jakiekolwiek inwestycji, a są uprawnione do budowy budynku na podstawie ww. pozwolenia, ale w przypadku np. rozbudowy budynku, takie działania będą niemożliwe. Nie ma podstaw, aby bryła budynku podlegała ochronie. Takie ograniczenie może mieć zastosowanie do

obiektów wpisanych do rejestru zabytków lub GEZ, ale do nowopowstałych nie chroni wartości architektonicznych, czy kulturowych.

Ponadto, Studium też nie ogranicza rozbudowy nowych obiektów na terenie układu urbanistycznego "Miasto - O ([...] W Tomie II pkt 2 ppkt c - obszary prawnej ochrony konserwatorskiej - pomnik historii oraz obszary i obiekty wpisane do rejestru zabytków dopuszczono "ewentualną przebudowę i uzupełnienie o nowe elementy zgodnie z zachowaniem specyficznych cech układu i zabudowy, w oparciu o wyniki analiz konserwatorskich (wysokość, gabaryty, rozwiązania architektoniczne)", a wobec nowych obiektów ograniczono wyłącznie gabaryty nowej zabudowy - "dostosowanie gabarytów zabudowy do historycznego sąsiedztwa oraz nawiązanie do charakteru zespołu "kształt dachu i zwieńczenia, materiały wykończeniowe, zieleń, udział % terenów nie zabudowanych".

Zapis § 19 ust. 19 pkt 2 lit. a dopuszczający rozbudowę od strony ogrodu poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy o głębokości do 3 m, wysokości do l-szej kondygnacji, w postaci zabudowy o lekkiej konstrukcji o przeszkleniu ścian czołowych minimum 80% w części "poza wyznaczonymi nieprzekraczalnymi liniami zabudowy o głębokości do 3 m" uznano za nieważny.

Dalej skarżący opisali obszernie dopuszczalność ingerencji gminy w prawo własności (użytkowania wieczystego).

Nadto, w § 19 ust. 19 pkt 2 lit. b przyjęto maksymalną powierzchnię zabudowy działki budowlanej na 35%, a powierzchnia zabudowy budynku oznaczonego na załączniku graficznym do planu liniami zabudowy wynosi 70 m2 (projekt rozbiórki budynku z 2012 r., dane w EGiB), a powierzchnia działki ma 684 m2. Tylko ok. 10% powierzchni działki może być zatem zabudowane. Jest to większa powierzchnia biologicznie czynna w planie (min. 55%), a w studium (max. 60%). Wyznaczenie linii nieuwzględniających ww. wskaźnika istotnie narusza zasady sporządzania planu.

W ocenie skarżących uchwała narusza też art. 28 ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. wobec sprzeczności ze Studium - uchwałą Nr LXXXII/2746/2006 Rady m.st. W-wy z 10 października 2006 r.

Przepisy te wskazują, że ustalenia planu winny mieć odzwierciedlenie w Studium. Zgodnie z załącznikiem graficznym do Studium "Kierunki Zagospodarowania Przestrzennego" działka skarżących leży na terenie "[...]" (o przewadze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) o maks, udziale powierzchni biologicznie czynnej 60%. Zgodnie z 1.2. pkt 2 Studium: "Główne kierunki zmian i przekształceń w strefie miejskiej

dla obszarów zabudowy wymagają realizacji w zagospodarowaniu przestrzennym następujących ustaleń: rewaloryzacja układów przestrzennych o wartościach zabytkowych i kulturowych, stosownie do wymogów wynikających z ochrony dziedzictwa kulturowego (...) - modernizacja zabudowy istniejącej z możliwością jej uzupełnienia zabudową o funkcjach usługowych i mieszkaniowych z uwzględnieniem gabarytów zabudowy istniejącej, z zachowaniem zieleni urządzonej, w tym zieleni osiedlowej. Zgodnie z pkt XIII dla terenów [...] w strefie miejskiej przyjęto wskaźnik intensywności zabudowy brutto.

W pkt 2 pkt c - (obszary prawnej ochrony konserwatorskiej - pomnik historii oraz obszary i obiekty wpisane do rejestru zabytków) wskazano, że: "Ochrona zabytkowych układów urbanistycznych polega w szczególności na uwzględnianiu w zagospodarowaniu przestrzennym następujących zasad ochrony:

zachowanie i rewaloryzacja zabytkowego układu i kompozycji urbanistycznej, w tym zachowanie rozplanowania układu ulic, placów (ich przebieg, przekrój, linie rozgraniczające i linie zabudowy) i budynków, zachowanie komponowanych układów zieleni, w tym zieleni przyulicznej,

utrzymanie i kontynuacja zagospodarowania terenu o walorach kulturowych oraz utrzymanie zasady historycznych podziałów parcelacyjnych - odtworzenie w miarę możliwości podziałów geodezyjnych,

uczytelnienie ich w terenie (ogrodzenia, specjalne ukształtowanie wnętrz kwartałów, mała architektura),

dopuszczenie ewentualnej przebudowy i uzupełnienia o nowe elementy zgodnie z zachowaniem specyficznych cech układu i zabudowy, w oparciu o wyniki analiz konserwatorskich (wysokość, gabaryty, rozwiązania architektoniczne)

ograniczenie gabarytów ewentualnej nowej zabudowy - dostosowanie gabarytów zabudowy do historycznego sąsiedztwa oraz nawiązanie do charakteru zespołu (kształt dachu i zwieńczenia, materiały wykończeniowe, zieleń, udział % terenów nie zabudowanych).

Plan jest zatem sprzeczny ze Studium bowiem: ustala dalej idące ograniczenia w zakresie zasad ochrony układu urbanistycznego; zakazuje rozbudowy obiektów, także nowopowstałych, na terenie układu urbanistycznego; ustala intensywność zabudowy brutto na 0,7 a Studium na 1,0; wyznacza linie zabudowy na działce skarżących umożliwiając zabudowę tylko 10% powierzchni, co zwiększa udział powierzchni biologicznie czynnej powyżej 60%;

W odpowiedzi na skargę Miasto st. Warszawa powołało § 7 ust. 6 w zw. z § 19 ust. 19 pkt 4 lit. b planu m.in.: zakazujący zmian cech architektonicznych budynku, charakterystycznych dla okresu jego powstania, zakazujący rozbudowy obiektów, z wyjątkiem miejsc wskazanych w zapisach szczegółowych, nakazujący zachowanie lub odtworzenie cech architektonicznych budynku, charakterystycznych dla okresu jego powstania w przypadku prowadzenia prac remontowych.

Następnie wskazała na uwarunkowania konserwatorskie.

Zgodnie z § 7 ust. 3 pkt 1 planu działka należy do zespołu urbanistycznego S. Miasto-O. zespół urbanistyczny i budowlany dawnego "Miasta-O."(...) z zielenią i nawierzchnią brukową pozostałą na ul. O. (...); czas powstania: 1924-1930. Jest to obszar wpisany do rejestru zabytków pod nr [...], w planie – [...]

Leży też w strefie ochrony konserwatorskiej dla nieruchomych zabytków archeologicznych oznaczonej na rysunku plan [...] .

W § 7 ust. 5 pkt 98 planu wskazano obiekty ujęte w GEZ m.in. dom przy ul. O. Na obszarze "Miasta – O." wpisanego do rejestru zabytków zgodnie z § 7 ust. 1 "ochronie konserwatorskiej podlegają bryły i gabaryty budynków, ich elewacje oraz forma zagospodarowania działek i nawierzchnie, jak również relacje przestrzenne pomiędzy obiektami zabudowy, rozplanowanie i geometria ulic, placów i działek, ukształtowanie linii zabudowy, gęstość zabudowy, współzależność między zabudowa, zielenią a przestrzenia otwartą a także funkcja obszaru."

Organ podniósł że ww. działka leży na trenie [...]. Zgodnie z § 19 ust. 19 pkt 1 jest to "teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w formie budynków wolnostojących i bliźniaczych, zgodnie z ustaleniami § 4 ust. 2 pkt 11; obszar o jednorodnej zabudowie zgodnie z ustaleniami § 5 ust. 5". Stosownie do § 4 ust. 2 pkt 11 a plan ustala "Dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonych symbolem [...] przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie budynków wolnostojących, bliźniaczych, szeregowych i atrialnych, zgodnie z zapisami szczegółowymi dla terenów; jeden budynek z nie więcej niż dwoma mieszkaniami na działce. W § 5 ust. 5 planu "Ustala się ochronę wskazanych na rysunku planu obszarów o jednorodnej zabudowie:

nakazuje się ochronę gabarytów, architektury i otoczenia poprzez zachowanie układu i kompozycji urbanistycznej, zespołów budowlanych, zieleni oraz procentowego udziału zabudowy terenu, zgodnie z ustaleniami szczegółowymi dla terenów;

dopuszcza się ewentualną przebudowę i uzupełnienia z zachowaniem specyficznych cech układu i zabudowy (gabaryty, rozwiązania architektoniczne z dostosowaniem do historycznego sąsiedztwa oraz nawiązaniem do charakteru zespołu —poprzez kształt i pokrycie dachu, zwieńczenie, materiały wykończeniowe), zgodnie z ustaleniami szczegółowymi dla terenów.

Odnosząc się do zarzutu wprowadzenia ograniczeń konserwatorskich dla budynku, dla którego przed uchwaleniem planu wydano pozwolenie na rozbiórkę, a którą rozpoczęto w dacie uchwalenia planu organ wskazał na szczególne wartości historyczne i kulturowe tego terenu, które skutkowały:

wpisem do rejestru zabytków i objęciem ochroną konserwatorską już 2 grudnia 1993r. - ujęciem w Gminnej Ewidencji Zabytków (GEZ) i objęciem ustaleniami planu.

wpis do GEZ sygnalizowano w "Studium wartości kulturowych architektoniczno- urbanistycznych i krajobrazowych obszaru zwanego "Miasto ogród S." w W. Zeszyt 2. Kwartały ulic - zagospodarowanie i zabudowa. Wnioski konserwatorskie i wytyczne do planów miejscowych" M. S. z 2005 r.

W załączniku do Zarządzenia Prezydenta m.st. Warszawy z 24 lipca 2012 r. nr [...[ w sprawie założenia ewidencji zabytków m.st. Warszawy wymienia się dom przy ul. O. (...), a z informacji Stołecznego Konserwatora Zabytków wynika, że wyłączono go z GEZ zarządzeniem z 28 maja 2019r. nr [...] .W dacie uchwalenia planu pozostawał zatem w GEZ.

Co do pozwolenia na rozbiórkę i jej rozpoczęcia organ wyjaśnił, że decyzję o rozbiórce poprzedzała decyzja z 19 września 2011r. o warunkach zabudowy uzgodniona ze Stołecznym Konserwatorem Zabytków (postanowieniem z 21 lutego 2011r.). Decyzją z 26 września 2013 r. (ostateczną 2 listopada 2013r.) pozwolono na budowę budynku jednorodzinnego, wolnostojącego z garażem w bryle przy ul. O., dlatego zgodnie z procedurą uwzględniono ją w planie.

W aktach brak jest dokumentów potwierdzających zakończenie rozbiórki. Ze zdjęć lotniczych (mapa um.warszawa.pl) z 2008,2010,2011,2012,2013,2014,2015 wynika, że budynku nie rozebrano przed wejściem w życie planu, gdyż nie widnieje na zdjęciu z 2016 r. Nie da się jednak na podstawie zdjęć lotniczych i załączonych do skargi dokumentów określić, kiedy rozbiórkę rozpoczęto.

W zakresie zarzutu wyznaczenia linii zabudowy wg obrysu budynku rozebranego Rada podkreśliła, że w dacie uchwalenia planu pozostawał on w GEZ i był częścią chronionego zabytkowego zespołu urbanistycznego, w którym "ochronie

konserwatorskiej podlegają bryły i gabaryty budynków, ich elewacje oraz forma zagospodarowania działek i nawierzchnie, jak również relacje przestrzenne pomiędzy obiektami zabudowy, rozplanowanie i geometria ulic, placów i działek, ukształtowanie linii zabudowy, gęstość zabudowy, współzależność miedzy zabudowa, zielenią a przestrzenia otwartą a także funkcja obszaru." Dlatego, ochroną objęto całe założenie historyczne w stanie najbardziej zbliżonym do pierwowzoru i dopuszczono jak najmniejszą ingerencję w kształt, gabaryty, relacje przestrzenne budynków, dążąc do zachowania stanu istniejącego.

Odnośnie zarzutu, że powierzchnia zabudowy określona w § 19 ust. 19 pkt 2 lit. b planu nie odpowiada powierzchni zabudowy w części graficznej, wobec wyznaczenia linii zabudowy bez uwzględnienia wskaźników z § 19 ust. 19 pkt 2 planu organ wyjaśnił, że plan ustala warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego poprzez linie rozgraniczające, wskaźniki oraz maksymalne i minimalne parametry zabudowy i zagospodarowania działki, które należy czytać łącznie. Przytoczony maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy działki budowlanej - 35%, wskazuje maksymalną powierzchnię działki jaka może być zabudowana. Powierzchnia potencjalnej zabudowy będzie wynikała z łącznej analizy wszystkich parametrów i zapisów planu.

Zgodnie z zawartą w planie definicją powierzchni biologicznie czynnej, jest to "grunt rodzimy pokryty roślinnością oraz wodę powierzchniową na działce budowlanej, które pozostają niezabudowane i nieutwardzone. W szczególności za powierzchnię biologicznie czynną nie uznaje się: zieleni projektowanej na dachach i ścianach budynków, budowli nadziemnych i 10 podziemnych". Powierzchnia biologicznie czynna oprócz zabudowanej budynkiem, ograniczonym obowiązującymi liniami zabudowy, może być pomniejszona także o powierzchnie utwardzone np. dojazdy, komunikacja. Działka skarżących, oprócz powierzchni ograniczonej obowiązującymi liniami zabudowy w głębi działki, ograniczona jest nieprzekraczalnymi liniami zabudowy oraz od drogi [...obowiązującymi liniami zabudowy, co umożliwia powiększenie powierzchni zabudowy.

W zakresie decyzji o warunkach zabudowy z 19 września 2011r., uzgodnionej 21 lutego 2011 r. ze Stołecznym Konserwatorem Zabytków Rada zaznaczyła, że ustalała ona parametry, które uwzględniono w planie: budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie wolnostojącej z garażem w bryle; obowiązująca linia zabudowy: na przedłużeniu linii zabudowy budynków O. tj. 4m od

południowo - wschodniej granicy działki; wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki do 0,29; ilość kondygnacji nadziemnych: 3 (trzecia w poddaszu użytkowym); ilość kondygnacji podziemnych; szerokość elewacji frontowej do13m; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej: do 7m; powierzchnia biologicznie czynna min. 58 %.

Co do sprzeczności planu ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego m.st. Warszawy (uchwała Nr LXXX11/2746/2006 dalej "studium"), organ wyjaśnił, że ww. działka w studium leży na terenie [...] - terenach o przewadze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o minimalnym udziale 60% powierzchni biologicznie czynnej. Zgodność ze studium odnośnie powierzchni biologicznie czynnej jest zatem zachowana. Studium wskazuje minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej całej jednostki planistycznej, a więc jej udział procentowy większy niż 60% pow. zachowanej na działce budowlanej jest prawidłowy.

Odnośnie intensywności zabudowy brutto 0,7, a więc innej niż wskazana w studium, wyjaśniono, że w studium "Wysokości i wskaźniki intensywności zabudowy brutto, określa się jako orientacyjne dla różnych rodzajów zabudowy w poszczególnych strefach funkcjonalnych. Służyć one mają do badania chłonności terenów i opracowywania wytycznych programowo- przestrzennych w m.p.z.p. "( .) Przez wskaźnik intensywności zabudowy brutto rozumie się stosunek powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych budynków liczonej w zewnętrznym obrysie murów do powierzchni terenu.(...). Wskaźniki ten i wysokości zabudowy zostaną uśrednione dla poszczególnych obszarów i będą uszczegółowione - w tym również wskazane zostaną lokalne dominanty wysokościowe - na podstawie analiz urbanistycznych wykonywanych do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z uwzględnieniem spójności kompozycji przestrzennej. "

Przytoczony w skardze fragment studium uzasadnia więc wprowadzone ograniczenia rozbudowy obiektów. "Ochrona zabytkowych układów urbanistycznych polega w szczególności na uwzględnianiu w zagospodarowaniu przestrzennym następujących zasad ochrony: (...) - ograniczenie gabarytów ewentualnej nowej zabudowy - dostosowanie gabarytów zabudowy do historycznego sąsiedztwa oraz nawiązanie do charakteru zespołu (kształt dachu i zwieńczenia, materiały wykończeniowe, zieleń, udział % terenów niezabudowanych)."

Organ dodał, że skarżący byli użytkownikami wieczystymi działki w dacie wyłożenia projektu planu (28.01.2013 r. - 27.02.2013 r.) z terminem składania uwag do 30.03.2013 r. oraz w dacie uchwalania, jednak uwag nie złożyli.

Zaznaczył, że art. 3 ust. 1 u.p.z.p. upoważnia gminę do wprowadzania ograniczeń prawa własności poprzez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, o ile wprowadzane są w odpowiedniej proporcji do celów zapewnianiających racjonalną gospodarkę przestrzenną. Gmina uprawniona jest zatem do przeznaczenia terenu na określone funkcje i ustalania zasad jego zagospodarowania. Ustalenia planu mogą zatem w znacznym stopniu ograniczać prawo własności (art. 4 ust. 1 i 2 pkt 1 u.p.z.p.).

Zdaniem organu, sposób wyznaczenia linii zabudowy i zapisy planu wymienione w skardze, nie świadczą o przekroczeniu władztwa planistycznego. Powołując się na orzecznictwo TK wskazała, że nie można żądać ochrony prawa własności ponad to, co przewiduje art. 64 Konstytucji RP, art. 140 k.c. i art. 6 u.p.z.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i dotyczy m in. skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 - dalej p.p.s.a.).

Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. przesądza natomiast, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a jednym ograniczeniem jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Sąd ma zatem obowiązek poddać kontroli całą uchwałę..

Przede wszystkim należało zbadać, czy zachodziła przesłanka umożliwiająca zaskarżenie uchwały organu gminy do sądu administracyjnego, to jest czy skarżący wykazali, że uchwała narusza ich interes prawny lub uprawnienie (por. art. 101 ust. 1 u.s.g.), a więc czy istnieje związek pomiędzy własną - prawnie gwarantowaną (a nie

faktyczną) sytuacją skarżących, a zaskarżonym planem, polegający na negatywnym wpływie na ich sferę prawnomaterialną, czy pozbawia pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację.

W przypadku miejscowego planu podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia - co do zasady - są właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia planu miejscowego kształtują, wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co należy odnieść również do prawa użytkowania wieczystego. Na gruncie art. 101 ust. 1 u.s.g. w orzecznictwie przyjmuje się, że podmiotami legitymowanymi do zaskarżenia planu miejscowego są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Ustalenia planu miejscowego co do przeznaczenia konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi w art. 140 K.c. (por. wyroki NSA z 14 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1541/12, 23 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 2369/12, 5 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 117/13, 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK' 1719/16, 26 października 2016 r. sygn. akt II OSK 137/15, 17 stycznia 2019 n, sygn. akt II OSK 467/17). Przepis ten wskazuje, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Skarżący uprawniony do zaskarżenia uchwały w przedmiocie planu miejscowego może w konsekwencji skutecznie podważać tylko te ustalenia planu, które naruszają jego prawo własności (prawo użytkowania wieczystego), a w szerszym zakresie tylko wówczas, gdy jest niezbędne dla zachowania spójności ustaleń planistycznych (zob.m.in. wyroki NSA sygn. akt II OSK 2992/14, z 25 października 2019 r., sygn. akt II OSK 1905/19, z 18 czerwca 2020 r" sygn. akt II OSK 334/20, CBOSA).

W tej sprawie skarżący posiadają tak rozumiany interes prawny. Zapisy planu co do sposobu zagospodarowania terenu pozostają bowiem w bezpośrednim związku z ich uprawnieniami, jak i obowiązkami wynikającymi z przysługującego im prawa użytkowania wieczystego do działki nr [...] obr. [...] , położonej przy ul O. w W. Nieruchomość ta leży bowiem na terenie [...] , dla którego m.in. w § 5 ust. 5 pkt 1 i 2 'nakazano ochronę gabarytów, architektury i

otoczenia poprzez zachowanie układu i kompozycji urbanistycznej, zespołów budowlanych, zieleni oraz procentowego udziału zabudowy terenu, zgodnie z ustaleniami szczegółowymi dla terenów oraz dopuszczono ewentualną przebudowę i uzupełnienia z zachowaniem specyficznych cech układu i zabudowy (gabaryty, rozwiązania architektoniczne z dostosowaniem do historycznego sąsiedztwa oraz nawiązaniem do charakteru zespołu —poprzez kształt i pokrycie dachu, zwieńczenie, materiały wykończeniowe), zgodnie z ustaleniami szczegółowymi dla terenów. W § 7 ust. 6 w zw. z § 19 ust: 19 pkt 4 lit. b planu m in. zakazano rozbudowy obiektów, z wyjątkiem miejsc wskazanych w zapisach szczegółowych.

Konsekwencją pozytywnego ustalenia legitymacji skargowej stron była merytoryczna ocena zarzutów skargi odnośnie działki nr [...], bowiem procedura i tryb sporządzenia planu, jako całości była już kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie w wyroku z 28 kwietnia 2015 r., IV SA/Wa 217/15.

Mając na uwadze zarzuty skargi zaznaczyć przede wszystkim należy, że organ planistyczny związany był obowiązującymi na tym terenie uwarunkowaniami konserwatorskimi, ustanowionymi ze względu na jego znaczne wartości historyczne i kulturowe. Działka skarżących leży bowiem na obszarze zabytkowego układu urbanistycznego - zespołu urbanistycznego i budowlanego dnego "Miasta – O." zwanego też "Miastem – O." (wraz z zielenią i nawierzchnią brukową pozostałą na ulicy O.) wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...], decyzją z 2 grudnia 1993 r. Celem ochrony obszaru było zachowanie zabytkowej struktury przestrzennej ukształtowanej w oparciu o historyczną parcelację, zabudowę i zieleń. Z tej przyczyny w § 7 ust. 3 pkt 1 planu wskazano na powyższe ustalenia (na rysunku planu [...]).

W dacie uchwalenia planu była również ujęta w Gminnej Ewidencji Zabytków (GEZ) - zarządzeniem Prezydenta m.st. Warszawy z 24 lipca 2012 r. nr 2998/2012 (§ 7 ust. 5 pkt 98 planu). Wyłączenia z GEZ dokonano bowiem dopiero zarządzeniem z 28 maja 2019r. nr [...]. Uwzględniając powyższe w § 7 ust. 1 planu organ planistyczny wskazał, że ochronie konserwatorskiej podlegają bryły i gabaryty budynków, ich elewacje oraz forma zagospodarowania działek i nawierzchnie, jak również relacje przestrzenne pomiędzy obiektami zabudowy, rozplanowanie i geometria ulic, placów i działek, ukształtowanie linii zabudowy, gęstość zabudowy, współzależność miedzy zabudowa, zielenią a przestrzenia otwartą a także funkcja obszaru.

Niezależnie, działka leży w strefie ochrony konserwatorskiej dla nieruchomych zabytków archeologicznych (na rysunku planu KRZ-OA).

W tym miejscu szczególnego podkreślenia wymaga, że zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 12 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami historyczny układ urbanistyczny lub ruralistyczny stanowi przestrzenne założenie miejskie lub wiejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg.

Założenia przestrzenne zazwyczaj nie tworzy jednorodnej całości, a często przegląd różnych przeplatających się stylów architektonicznych związany z kształtowaniem nowej zabudowy. Chodzi zatem nie tylko o zewnętrzne elementy poszczególnych obiektów i ich cechy, ale również o całość historycznego układu, w którym one powstały, o jego swoiste cechy, a więc również o ich usytuowanie.

Powyższe uwarunkowania zostały uwzględnione w § 5 ust. 5 planu ustalającym ochronę wskazanych na rysunku planu obszarów o jednorodnej zabudowie: poprzez nakaz ochrony gabarytów, architektury i otoczenia poprzez zachowanie układu i kompozycji urbanistycznej, zespołów budowlanych, zieleni oraz procentowego udziału zabudowy terenu, zgodnie z ustaleniami szczegółowymi dla terenów i dopuszczono przebudowę i uzupełnienia z zachowaniem specyficznych cech układu i zabudowy (gabaryty, rozwiązania architektoniczne z dostosowaniem do historycznego sąsiedztwa oraz nawiązaniem do charakteru zespołu — poprzez kształt i pokrycie dachu, zwieńczenie, materiały wykończeniowe), zgodnie z ustaleniami szczegółowymi dla terenów. W § 7 ust. 6 planu zawarto nakazy i zakazy dotyczące obiektów wymienionych w ust. 5, w tym m.in.: zakaz rozbudowy obiektów, z wyjątkiem miejsc wskazanych w zapisach szczegółowych dla terenów, gdzie ją dopuszczono, z ograniczeniem do 10% powierzchni zabudowy budynku, w głąb działki, zgodnie z liniami zabudowy na rysunku planu.

Ponadto, skoro po decyzji o warunkach zabudowy z 19 września 2011r., (uzgodnionej przez organ konserwatorski 21 lutego 2011 r.) została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę (26 września 2013 r.), to określone w niej parametry uwzględniono w planie, a zatem: budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie wolnostojącej z garażem w bryle; obowiązująca linia zabudowy: na przedłużeniu linii zabudowy budynków O., to jest 4m od południowo - wschodniej granicy działki; - wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do

powierzchni działki do 0,29; ilość kondygnacji nadziemnych: 3 (trzecia w poddaszu użytkowym); szerokość elewacji frontowej do 13 m; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej: do 7m; • powierzchnia biologicznie czynna min. 58 %.

Konsekwencją przedstawionych wyżej uwarunkowań konserwatorskich było również wyznaczenie linii zabudowy po obrysie budynku objętego pozwoleniem na rozbiórkę. W dacie uchwalenia planu nadal figurował on w GEZ i nadal stanowił element historycznego założenia urbanistycznego, w którym ochroną objęto m.in. formy zagospodarowania działek i nawierzchnie, relacje przestrzenne pomiędzy obiektami zabudowy, rozplanowanie i geometrię ulic, placów i działek, ukształtowanie linii zabudowy, gęstość zabudowy, w celu zachowania w jak najszerszym zakresie stanu istniejącego.

Natomiast skarżący z jednej strony podkreślają, że nie kwestionują zasadności wprowadzenia w planie w stosunku do budynku objętego rozbiórką ustaleń związanych z położonym na tym terenie układem urbanistycznym, z drugiej pomijają, że nawet rozbiórka starego budynku, nie zmienia uwarunkowań obowiązujących na tym terenie, w tym konieczności zachowania wzajemnych relacji przestrzennych pomiędzy obiektami. Znaczna część argumentacji skargi pomija powyższe, kwestionuje bowiem objęcie ochroną bryły budynku zapominając o samym usytuowaniu obiektu. Błędnie przy tym wskazują, że zasady ochrony konserwatorskiej w studium nie wprowadzają ograniczeń w rozbudowie nowych obiektów powołując się na tom II pkt 2 ppkt c dot. obszarów prawnej ochrony konserwatorskiej W powołanym zapisie dopuszcza się bowiem wyłącznie "ewentualną przebudowę i uzupełnienie elementy zgodnie z zachowaniem specyficznych cech układu i zabudowy, w oparciu o wyniki analiz konserwatorskich (...). Roboty budowlane obejmujące przebudowę (zob. art. 7a Prawa budowlanego, nie są rozbudową, która polega na zwiększeniu kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości długości, szerokość bądź liczby kondygnacji.

We wskazanym wyżej tomie II pkt 2 ppkt c studium nakazano również dostosowanie gabarytów zabudowy do historycznego sąsiedztwa oraz nawiązanie do charakteru zespołu (...).

Skarżący zarzucili ponadto, że powierzchnia zabudowy wymieniona w § 19 ust. 19 pkt 2 lit. b planu nie odpowiada powierzchni zabudowy w części graficznej, wobec wyznaczenia linii zabudowy bez uwzględnienia wskaźników określonych w § 19 ust. 19 pkt 2 planu. Niemniej w planie organ przedstawiono m.in. linie rozgraniczające, wskaźniki oraz maksymalne i minimalne parametry zabudowy i zagospodarowania

działki, które należy odczytywać łącznie. Maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy , działki budowlanej - 35%, określa powierzchnię działki jaka może być maksymalnie zabudowana, a powierzchnia do ewentualnej zabudowy będzie wynikiem analizy wszystkich parametrów i zapisów planu.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że w studium działka skarżących leży w obszarze [...]to jest terenach o przewadze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o minimalnym udziale 60% powierzchni biologicznie czynnej, a więc udział procentowy większy niż 60% zachowanej powierzchni na działce budowlanej nie narusza tego zapisu.

Chybiony okazał się też zarzut dotyczący określenia innego wskaźnika intensywności zabudowy brutto 0,7, niż wskazany w studium, skoro w studium wskazano, że wysokości i wskaźniki intensywności zabudowy brutto, określa się jako orientacyjne dla różnych rodzajów zabudowy w poszczególnych strefach funkcjonalnych i mają one służyć do badania chłonności terenów i opracowywania wytycznych programowo - przestrzennych w m.p.z.p. Podano, że wskaźnik intensywności zabudowy brutto to stosunek powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych budynków liczonej w zewnętrznym obrysie murów do powierzchni terenu. Wskaźniki ten i wysokości zabudowy zostaną uśrednione dla poszczególnych obszarów i uszczegółowione (...), na podstawie analiz . urbanistycznych wykonywanych do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z uwzględnieniem spójności kompozycji przestrzennej.

Niemniej bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostawała argumentacja organu, że । skarżący byli użytkownikami wieczystymi działki w dacie wyłożenia projektu planu oraz w dacie uchwalania, a żadnych uwag nie wnieśli.

Kończąc Sąd zaznacza, że organ - w świetle art. 6 ust. 1 u.p.z.p. - działając w granicach przyznanego mu władztwa planistycznego, może kształtować sposób wykonywania prawa własności, posiada zatem kompetencje do wprowadzania rozwiązań ograniczających czy nawet wyłączających możliwość wykorzystania , nieruchomości. Niemniej musi wykazać, że właśnie taka ingerencja była uzasadniona. Gmina ma bowiem obowiązek działać w granicach prawa, kierować się interesem publicznym, wyważać interesy publiczne z interesami prywatnymi, uwzględniać aspekt , racjonalnego działania i proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności.

Jak stanowi ust. 2 pkt 1 art. 6 u.p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Z powołanego przepisu wynika, że prawo podmiotu do zabudowy terenu nie ma charakteru absolutnego.

Właściciel nieruchomości lub podmioty posiadające inny tytuł prawny nie mają zatem pełnej swobody w zagospodarowaniu swojej nieruchomości. Nie mogą wymagać, aby organ planistyczny uchwalając plan uwzględniał ich oczekiwania, skoro w istotę planowania przestrzennego wpisane jest wyważanie przez gminę często sprzecznych interesów indywidualnych i publicznego. Obowiązek uwzględniania w planie prawa własności/ użytkowania wieczystego nie dotyczy bowiem jedynie prawa własności inwestora, ale również prawa własności innych podmiotów, w tym właścicieli nieruchomości położonych w pobliżu nieruchomości inwestora, jak i lokalnej społeczności.

Zasady te, zdaniem Sądu, zostały zachowane w tej sprawie. Plan ani nie ogranicza skarżących w korzystaniu z nieruchomości w sposób dotychczasowy, ani nie unieważnia wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast w sytuacji planowania rozbudowy tak wzniesionego budynku skarżący muszą respektować zapisy planu. Ingerencja w uprawnienia właścicielskie, czy też w prawo użytkowania wieczystego mieszczące się w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego jest dopuszczalne i nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności.

Gmina nie przekroczyła władztwa planistycznego.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

-----------------------

#

#

#

#

#

#

/16-6

#

#