Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant: specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. V. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego; 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. o nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz J. V. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2011 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej: Dyrektor Oddziału) z [...] kwietnia 2011 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji ostatecznej w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009.

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem złożonym w dniu [...] maja 2009 r. J. V.wystąpił o przyznanie płatności na rok 2009. We wniosku zadeklarował do płatności cztery działki rolne oznaczone literami A, B, C i D położone na działkach ewidencyjnych o numerach [...] oraz jedną działkę rolną oznaczoną literą E położoną na działkach ewidencyjnych o numerach [...].

Decyzją z [...] grudnia 2009 r. o numerze [...], Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej: kierownik Biura) przyznał wnioskodawcy płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 w łącznej wysokości 6.771,28 zł, w tym: z tytułu jednolitej płatności obszarowej kwotę 3.036,81 zł oraz z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych kwotę 3.734,47 zł.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Dyrektor Oddziału zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Kierownika Biura z [...] grudnia 2009 r.

Decyzją z [...] kwietnia 2011 r. o numerze [...], Dyrektor Oddziału stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009. W podstawie prawnej przywołano art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 i § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Kierownik Biura wydał decyzję z naruszeniem art. 24 ust 1 lit. c w związku z art. 12 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażanie zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r. ze zm.), dalej: rozporządzenie Komisji (WE) Nr 796/2004. Wskazano, że analiza sprawy wykazała, iż Kierownik Biura przyznał płatność do działkek ewidencyjnych: nr [...] – do pow. 3,48 ha, nr [...] – do pow. 0,23 ha oraz nr [...] – do pow. 0,32 ha, tj. do powierzchni przekraczającej powierzchnię maksymalnego kwalifikowanego obszaru działek ewidencyjnych (PEG) ustalonej dla tych działek, wynoszącej odpowiednio: 3,34 ha, 0,25 ha (maksymalny spójny obszar 0,22) i 0,30 ha.

Dyrektor Oddziału zaznaczył, iż obowiązkiem Kierownika Biura było sprawdzenie czy zadeklarowane przez rolnika powierzchnie działek rolnych nie przekraczają PEG (powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza stanowiąca maksymalną kwalifikowaną powierzchnię na danej działce ewidencyjnej, o którą może ubiegać sie rolnik). Wskazał jednocześnie, iż ustalenie to winno nastąpić w trakcie kontroli administracyjnej wniosku, w oparciu o bazę referencyjną w systemie informacji geograficznej (LPIS) oraz na podstawie bezpośredniego pomiaru wykonanego przez pracownika ARiMR na aktualnym obrazie ortofotomapy.

W konsekwencji, wobec tego, że decyzja Kierownika Biura z [...] grudnia 2009 r. uwzględniała nieprawidłową powierzchnię PEG dla zadeklarowanych działek ewidencyjnych, należało stwierdzić, że płatności zostały przyznane w wysokości niezgodnej z przepisami prawa i orzec o stwierdzeniu nieważności tej decyzji.

J. V. odwołał się od decyzji Dyrektora Oddziału, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu zarzucił, iż niedopuszczalnym było wskazanie w zawiadomieniu z [...] kwietnia 20011 r. o wszczęciu postępowania, iż decyzja Kierownika Biura została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem świadczy to o bezstronności pracownika ARiMR przy prowadzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Skoro bowiem pracownik wydający zaskarżoną decyzję wypowiedział się wcześniej w tej samej sprawie poprzez autorytatywne uznanie, że Kierownik Biura rażąco naruszył prawo, to podlegał wyłączeniu od udziału w sprawie. W dalszej części odwołujący nie zgodził się, że w sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa. Podniósł, iż można wprawdzie uznać, że doszło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, niemniej jednak jest to jedynie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć lub nawet miało wpływ na wynik sprawy, nie zaś rażące naruszenie prawa.

Po rozpatrzeniu odwołania strony, Prezes ARiMR wydał w dniu [...] czerwca 2011 r. decyzję o numerze [...], którą utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału z [...] kwietnia 2011 r.

W uzasadnieniu organ przywołał przepisy prawa jakie znalazły zastosowanie w sprawie oraz stwierdził, iż decyzja Kierownika Biura z [...] grudnia 2009 r. rażąco narusza przepisy prawa procesowego tj. art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. 2008, Nr 170, poz. 1051, ze zm.) w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., bowiem przyznając płatności na rok 2009 do powierzchni 3,48 ha na działce ewidencyjnej Nr [...], oraz do powierzchni 0,32 ha na działce ewidencyjnej Nr [...], na których znajdowały się działki rolne oznaczone literami B i G Kierownik Biura przyznał przedmiotowe płatności nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do płatności na tych działkach zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004. Tym samym Dyrektor Oddziału zasadnie stwierdził nieważność tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Odnosząc się do twierdzeń zawartych w odwołaniu Prezes ARiMR wskazał, iż podnoszony zarzut braku bezstronności pracownika organu administracji publicznej nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem okoliczność, iż w zawiadomieniu o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura została podana powierzchnia maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (PEG), która następnie została powtórzona w decyzji Dyrektora Oddziału z dnia [...] kwietnia 2011 r., nie oznacza, że zaistniały w sprawie okoliczności uzasadniające wyłączenie pracownika. Natomiast ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego rażącego naruszenia prawa, Prezes ARiMR podkreślił, iż dokonując przeglądu orzecznictwa zarówno wojewódzkich sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącego pojęcia rażącego naruszenia prawa, a także opierając się na poglądach prezentowanych w doktrynie prawa o postępowaniu administracyjnym można – oczywiście w pewnym uogólnieniu – wskazać, że przeważający staje się ten kierunek w orzecznictwie, zgodnie z którym naruszenie prawa w decyzji ma charakter rażący wówczas, gdy w sposób oczywisty, bezsporny i nie stwarzający odmiennej wykładni został naruszony przepis prawny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. V. wystąpił o uchylenie decyzji Prezesa ARiMR z [...] czerwca 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Oddziału z [...] kwietnia 2011 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi powtórzył wcześniejszy zarzut błędnej wykładni przepisu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa. W ocenie skarżacego, wskazane przez organy wady decyzji stanowią wprawdzie naruszenie przepisów postępowania, lecz nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, bowiem wady takie mogą skutkować jedynie jej uchyleniem w trybie zwyczajnym. Dodatkowo skarżący przedstwił rozważadnia na temat tego, jaki wpływ na wynik sprawy może mieć pomyłka zaledwie o 1% powierzchni deklarowanych działek.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując twierdzenia i wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ stwierdził, iż stopień różnicy między obszarem deklarowanym, a maksymalną powierzchnią deklarowaną nie ma znaczenia dla oceny zasadności prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sady administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego.

Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów uznać należało, że zasługuje ona na uwzględnienie.

W tym miejscu zaznaczyć należy, iż kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów zapadły w ramach jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, tj. w trybie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.

W podstwie prawnej decyzji Dyrektora Oddziału z 14 kwietnia 2011 r. wskazano przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, zgodnie z którym, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstwy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Skoro zatem organ uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, Sąd poddał analizie zasadność weryfikacji decyzji ostatecznej w drodze postępowania nieważnościowego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Może zostać wszczęte na wniosek lub jak w niniejszej sprawie urzędu.

W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 k.p.a., co oznacza, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym, działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej (por. wyrok NSA z 27 października 1995 r., sygn. akt III SA 829/95, niepublikowany, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95, OSNAP 1996/18/258). Powołany art. 156 § 1 k.p.a. stanowi zamknięty katalog przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji.

Zgodnie z treścią tego przepisu organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która, między innymi jak wskazuje pkt 2 tej normy, wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organy orzekające założyły, że w sprawie przyznania płatnosci beneficjentowi J. V. w ramach systemu wsparcia bezpośredniego doszło do rażącego naruszenia prawa procesowego tj. przepisu art. 3 ust 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w związku z art. 7 i art. 77 §1 kpa, bowiem przyznając wnioskodawcy płatności bezpośrednie na rok 2009 do powierzchni 3,48 ha na działce ewidencyjnej Nr [...] oraz do powierzchni 0,32 ha na działce ewidencyjnej Nr [...], na których znajdowały sie działki rolne oznaczone literami B i G Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał przedmiotowe płatnosci nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do płatności na tych działkach zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art 24 ust 1 lit c rozporzadzenia Komisji ( WE ) Nr 796/2004.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie przyjęto, iż rażące naruszenie prawa, będące przyczyną nieważności decyzji występuje wówczas, "gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek" (por. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985 r., s. 237 ). Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (zob. wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23). O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37).

Badając zarzuty skargi w powyższym kontekście, Sąd podziela stanowisko skarżącego, że wskazane przez organy wady decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] grudnia 2009r. będące wynikiem naruszenia przepisów postępowania, nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia organu administracyjnego o przyznaniu płatności. Decyzja organu Agencji o przyznaniu producentowi rolnemu płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego wydana została bowiem w oparciu o właściwą - mającą w sprawie zastosowanie podstawę prawną art. 7 ust 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach - w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz. U. 2008 Nr 170 poz. 1051 zez zm. ), po przeprowadzeniu kontroli administracyjnej wniosku co do ustalenia powierzchni referencyjnej ustalonej w systemie informacji geograficznej. Organ administracyjny właściwie też, zgodnie z prawem, uznał, iż powierzchnia działek rolnych kwalifikowana do jednolitej płatności obszarowej winna zostać ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady Nr 73/ 2009 z dnia 19 stycznia 2009r. Przystępując do kontroli wniosku o płatność również zasadnie i zgodnie z prawem organ przyjął, iż w myśl z art. 24 ust 1 lit c rozporządzenia Komisji ( WE) nr 796/ 2004 nie można dokonać żadnych płatności na rzecz obszarów wykraczających poza ustaloną w systemie informacji geograficznej powierzchnie referencyjną. W oparciu o powyżej wskazane i mające w sprawie zastosowanie regulacje, organ stwierdził różnicę między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych, a powierzchnią stwierdzoną w oparciu o pomiary powierzchni ewidencyjno - gospodarczej ( PEG), wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęcia obszarów zajmowanych przez działki rolne ujęte we wniosku producenta. Wyliczona przez organ procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną działek rolnych kwalifikowaną, a stwierdzoną w czasie kontroli uzasadniała, w ocenie organu, zgodnie z art. 51 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 pomniejszenie płatności o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę, co zostało w sprawie uczynione. Do ustalenia płatności przyjęto, jak się później okazało nieprawidłową, błędną powierzchnię działki ewidencyjnej. Nr [...] – 3,48ha zamiast wynikającą z PEG powierzchnię 3,34ha, a co do działki ewidencyjnej Nr [...] zadeklarowaną 0,32 ha zamiast wynikającą z PEG powierzchnię 0,30 ha. Dyrektor Oddziału stwierdzając nieważność decyzji o przyznaniu płatności uznał, że powyższe stanowi rażące naruszenie prawa art. 24 lit c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/ 2004. W decyzji organu I instancji Dyrektor Oddziału wskazał również na błędnie przyjętą do płatności powierzchnię działki ewidencyjnej nr [...] – 0,23 ha w sytuacji gdy, jak wskazano powierzchnia referencyjna wynikająca z PEG uprawniona do płatności stanowiła w przypadku tej nieruchomości 0,22 ha. Organ odwoławczy potwierdzając rozstrzygnięcie organu I instancji, co do zasadności wzruszenia decyzji w trybie nadzwyczajnym - stwierdzenia jej nieważności wobec rażącego naruszenia zasad postępowania administracyjnego zweryfikował stanowisko Dyrektora Oddziału wskazując, że przyznanie płatności bezpośredniej do działki oznaczonej nr [...] ostatecznie nastąpiło w zgodzie z przepisami prawa tj. do powierzchni nie wykraczającej poza powierzchnię maksymalnego kwalifikowanego obszaru przypadającego na działkę dla celów płatności obszarowych do której mogą zostać przyznane płatności.

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu wskazać należy, że w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] grudnia 2009r. o przyznaniu wnioskodawcy jednolitej płatności obszarowej w istocie doszło o do naruszenia - art. 7, 77 kpa w zakresie ustalenia przez organ stanu faktycznego poprzez nieprawidłowe przyjęcie powierzchni referencyjnej działek, uprawnionej do płatności, co przełożyło się na ustalenie kwoty przyznanej skarżącemu Jednolitej Płatności Obszarowej. Wydana w sprawie decyzja o przyznaniu płatności obszarowej ustala w stosunku do dwóch działek płatność za powierzchnię istotnie wyższą niż uprawniona, a zatem błędnie przez organ przyjętą. Jednakże tego rodzaju uchybienie będące wynikiem nieprawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego skutkujące zawyżeniem kwoty przyznanej płatności nie stanowi rażącego naruszenia prawa, a co za tym idzie nie może być konwalidowane wzruszeniem decyzji w trybie postępwania nadzwyczajnego - nieważnościowego. Wskazane przez organ przepisy procedury administracyjnej nie mogą stanowić w przypadku ich naruszenia podstawy do stwierdzenia nważnosci decyzji z powodu ich "rażącego naruszenia". Nie można bowiem przyjąć , wbrew twierdzeniom organu, iż treść decyzji jaką podjął Kierownik Biura ARiMR o przyznaniu skarżącemu JPO stoi w oczywistej, jaskrawej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów prawa bądź rozstrzygnięcie organu Agencji o przynaniu rolnikowi płatności zawiera wadę tkwiacą w samej decyzji, a tylko w takiej sytuacji zaistniałyby przesłanki do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 §1 pkt 2 kpa. W świetle wskazanych wyżej argumentów, w ocenie Sądu brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu wnioskodawcy JPO w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 157 §1 pkt 2 kpa.

Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że w sprawie niniejszej organy Agencji stwierdzeniem nieważności w sposób całkowicie nieuzasadniony objęły również decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o przyznaniu wnioskodawcy uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych uzytkach zielonych ( płatności zwierzęcej ), w sytuacji braku jakichkolwiek zastrzeżeń co do prawidłowości wydanego w tym przedmiocie rozstrzygnięcia.

Z wyłożonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. Zgodnie z dyspozycją art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.