Postanowieniem z dnia 17 listopada 2015 r. odmówiono, na wniosek S. S., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W piśmie z dnia 16 listopada 2015 r. skarżący wystąpił z ponownym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez zmianę dotychczasowego orzeczenia wydanego w tym przedmiocie. Tym razem powołał się na wszczęte przeciwko niemu postępowanie o ustalenie składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy (kopia zawiadomienia z dnia 28 września 2015 r. o wszczęciu postępowania w sprawie zaległości wynoszących 3109,24 zł i kopia decyzji ZUS z 10 listopada 2015 r. o wymiarze składek w takim wymiarze – 3 109,24 zł - za okres od lipca do września 2015 r.; zawiadomienie od komornika o zaległości wynoszącej 3656,01 zł, z którego nie wynika jednak, do kogo to pismo było adresowane) oraz wezwanie go przez A. S.A. do zapłaty kwoty 917,67 zł (kopia pisma z 7 września 2015 r.). Podał też, że od września nie prowadzi już działalności gospodarczej, która zresztą generowała zadłużenie w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych i Urzędzie Skarbowym, i nie pracuje; pozostaje na utrzymaniu rodziców. Nie posiada oszczędności, nieruchomości, jest natomiast właścicielem samochodu Renault Clio z 2000 r. Egzekucja 12 000 zł kary może zatem spowodować nieodwracalne skutki w jego sytuacji finansowo-majątkowej. W dalszym ciągu podkreśla, że łącznie prowadzonych jest przeciwko niemu 14 postępowań, w których wymierzono mu karę 168 000 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwaną: "Ppsa", postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Konieczne jest zatem co najmniej uprawdopodobnienie, że od ostatnio wydanego w sprawie postanowienia, którego zasadność nie była kwestionowana w drodze zażalenia, nastąpiły zmiany uzasadniające modyfikację dotychczas wyrażonego przez Sąd stanowiska.
Analiza ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dała podstaw do zmiany dotychczasowego orzeczenia. Nie wykazano, aby od dnia 17 listopada 2015 r. nastąpiły okoliczności określone w powołanym przepisie, a dołączone do akt kopie dokumentów dotyczą okresu wcześniejszego. Zwrócić należy jednak uwagę, że na podstawie treści tych dokumentów nie sposób także wywieść możliwości nastąpienia zdarzeń określonych w art. 61 § 3 Ppsa, jako że dowodzą one jedynie tego, że wskazane należności nie zostały uregulowane, ale już nie odnoszą się do powodów tego stanu rzeczy. Może to oczywiście wynikać z braku dostatecznych środków, choć nie musi. Jednak nawet taki stan nadal nie stanowi wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a jedynie niemożliwości lub trudności wykonania decyzji – jako zwykłej konsekwencji nabycia przez nią przymiotu ostateczności. Skierowanie takiej decyzji do ewentualnego wykonania (egzekucji) w przedstawionych przez stronę okolicznościach nie będzie przecież oznaczać, że może zostać ona pozbawiona środków czy majątku, których – jak przecież twierdzi, nie posiada. Także zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej, a nie zakończenie – jak podano we wniosku (co wynika z treści wpisów w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dostępnych na stronie internetowej https://prod.ceidg.gov.pl), miało miejsce przed dniem 17 listopada 2015 r. i nie może być rozpatrywane w kontekście zmiany okoliczności.
Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 4 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.
