Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi A. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy K. znak: OŚ.633.1.2017 w sprawie o naruszenie stosunków wodnych postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu A. B. wpis w wysokości 200 (słownie: dwieście) zł. [...]

Sygn. II SAB/Kr 114/24

Uzasadnienie

Skarżący A. B. za pismem z dnia 18 kwietnia 2024 roku wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy K. znak: OŚ.633.1.2017 w sprawie o naruszenie stosunków wodnych.

Skarżący w skardze wniósł o cyt: "wydanie orzeczenia, że przedmiotowe przewlekle prowadzone postępowanie administracyjne od 14 grudnia 2022 roku miało charakter rażący z rażącym naruszeniem prawa." Wniósł ponadto o "zasądzenie od Wójta Gminy K. grzywny w górnej granicy".

W uzasadnieniu skargi przedstawił szczegółowo okoliczności, które świadczą o rażącej przewlekłości prowadzonego od 12 marca 2012 roku postępowania.

Jak wynika z treści skargi z dnia 18 kwietnia 2024 roku, Skarżący podnosi, że w tej sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wójta Gminy K. a przewlekłość ta miała charakter rażący. Podnosi, że po dacie 14 grudnia 2022 roku do dnia wniesienia skargi sprawa nie została rozpoznana, a Wójt Gminy K. nie zastosował się do wydanych wyroków: WSA w Krakowie z dnia 13

*

grudnia 2022 roku, sygn. II SAB/Kr 219/22, NSA z dnia 5 grudnia 2023 roku, sygn. III OSK 1115/23.

W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o oddalenie skargi z racji jej bezzasadności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.

Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. póz. 2167 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. póz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a

l

sygn.. akt II SAB/Kr

tego przepisu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 -3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Jak stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, sąd:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1),

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2),

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3),

4) jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a),

5) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o

istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b),

6) w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2).

W przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala

t

skargę odpowiednio w całości albo w części, stosownie do art. 151 p.p.s.a.

Merytoryczne rozpoznanie skargi poprzedza ustalenie, czy jest ona dopuszczalna. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Pojęcie przewlekłości zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. póz. 775, dalej k.p.a.) jako: postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

W tym kontekście wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21, przesądził, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. póz. 329 z późn. zm.). W powyższej uchwale jasno wskazano więc, że zakończenie postępowania administracyjnego przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, uniemożliwia jej rozpoznanie. Sąd nie może w takiej sytuacji badać, czy przed jej zakończeniem organ prowadził postępowanie w sposób przewlekły.

Wprawdzie wyrażone w ww. uchwale stanowisko odnosi się bezpośrednio do zakończenia postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej, jednak należy mieć na względzie, że zarzut bezczynności lub przewlekłości ocenia się przez pryzmat sposobu realizacji kompetencji określonego organu. Jeśli zarzut bezczynności czy przewlekłości dotyczy organu rozpatrującego sprawę w pierwszej instancji, to momentem granicznym, z perspektywy ww. uchwał, będzie wydanie decyzji kończącej postępowanie przez ten organ. Ta zaś decyzja nie ma w momencie jej wydania przymiotu ostateczności, skoro przysługuje od niej odwołanie (por. art. 16 § 1 k.p.a.).

Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że Wójt Gminy K. decyzją z dnia 31 lipca 2018 r., wydaną po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego z wniosku A. B. w sprawie dotyczącej zmiany stosunków wodnych na działkach nr [...] i nr [...] w miejscowości G., gmina K., orzekł, iż na działce nr [...] w G. nie nastąpiło zakłócenie stosunków wodnych w wyniku wykonania nasypu na działce nr

[...] Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, niemniej jednak wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 63/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ze skargi A. B. uchylił decyzje organów l i II instancji. Ten ostatni wyrok uprawomocnił się dopiero w styczniu 2022 r., ze względu na śmierć jednej ze stron postępowania. Akta tego postępowania administracyjnego Sąd dołączał do kolejnych postępowań inicjowanych skargami A. B., a to do spraw o sygn. akt II SAB/Kr 138/20 oraz II SAB/Kr 219/22. Akta administracyjne zostały zwrócone do organu w dniu 9 lutego 2024 r., po uprawomocnieniu się tego ostatniego wyroku.

Skarżący wniósł (składając osobiście na dzienniku podawczym Urzędu Gminy K.) skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy K. , znak: OŚ.633.1.2017 w sprawie o naruszenie stosunków wodnych na działkach nr [...] i nr [...] w miejscowości G., gmina K. w dniu 18 kwietnia 2024 r.

Wcześniej jednak, co w dniu 30 stycznia 2024 roku Wójt Gminy K. wydał decyzję w tej sprawie, a zatem w terminie niespełna dwóch miesięcy od uprawomocnienia się w dniu 5 grudnia 2023 r. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 grudnia 2022 r, sygn. akt II SAB/Kr 219/22, kiedy wyrokiem z dnia 5 grudnia 2023 roku, sygn. III OSK 1115/23 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną od tej wyroku.

Od decyzji Wójta z dnia 30 stycznia 2024 roku Skarżący złożył odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania, decyzją z dnia 20 marca 2024 roku uchyliło decyzję Wójta Gminy K. i przekazało sprawę temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania.

Akta postępowania administracyjnego zostały przekazane z Kolegium do Wójta z dniu 26 kwietnia 2024 roku.

Jak wynika z treści skargi z dnia 18 kwietnia 2024 roku, Skarżący podnosi, że w tej sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wójta Gminy K. , a przewlekłość ta miała charakter rażący. Podnosi, że po dacie 14 grudnia 2022 roku do dnia wniesienia skargi sprawa nie została rozpoznana, a Wójt Gminy K. nie zastosował się do wydanych wyroków: WSA w Krakowie z dnia 13

grudnia 2022 roku, sygn. II SAB/Kr 219/22, NSA z dnia 5 grudnia 2023 roku, sygn. III OSK 1115/23.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, w sytuacji, w której przed dniem wniesienia skargi (18 kwietnia 2024 roku) Wójt Gminy K. wydał decyzję w sprawie (decyzja z dnia 30 stycznia 2024 roku) zachodzi przeszkoda do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez sąd administracyjny, o czym stanowi ww. uchwała NSA z dnia 7 marca 2022 r., sygn. II OPS 1/21.

W okolicznościach niniejszej sprawy, Wójt Gminy K. nie pozostawał na dzień wniesienia skargi do sądu w przewlekłości, bowiem już uprzednio, w dniu 30 stycznia 2024 roku, wydał decyzję w tej sprawie.

Wobec powyższego Sąd uznał, że wniesiona skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie naruszenia stosunków wodnych nie mogła odnieść skutku i, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż podane w punktach 1-5a) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Dlatego Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, postanowiono zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu od niniejszej skargi, o czym orzeczono jak w pkt 2 sentencji postanowienia.