Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku T. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Miechowskiego z dnia 29 sierpnia 2024 r. nr 247/2024 zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w sprawie ze skargi kasacyjnej T. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 września 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 680/25 w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 25 marca 2025 r. znak: WI-I-7840.17.5.2024.ES w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Miechowskiego z dnia 29 sierpnia 2024 r. nr 247/2024 zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 4 września 2025 r., II SA/Kr 680/25, oddalił skargę T. M. (dalej: skarżący) na decyzję Wojewody Małopolskiego z 25 marca 2025 r. znak: WI-I.7840.17.5.2024.ES w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Miechowskiego z 29 sierpnia 2024 r. nr 247/2024 zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem skarżącego kasacyjnie sam fakt wybudowania hali spowoduje skutki nieodwracalne, tj. zanieczyszczenia środowiska w postaci spalin, zanieczyszczenia wód, odory, czy też erozję gleb. A w dalszej kolejności w sytuacji jej uwzględnienia potrzebę rozebrania hali.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej zwanej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma uchwała podjęta w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2023 r., II GPS 2/22, zgodnie z którą: "W postępowaniu sądowoadministracyjnym, zainicjowanym skargą na postanowienie: a) stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, b) o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, c) stwierdzające niedopuszczalność odwołania, – nie jest dopuszczalne, na podstawie art. 61 § 3 (...) (p.p.s.a. – przyp. NSA), wstrzymanie wykonania decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji."

Jak wynika bowiem z uzasadnienia cytowanej uchwały "sprawa zainicjowana skargą na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, czy też postanowienie o niedopuszczalności odwołania ma charakter procesowy, w takim przypadku złożony w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie może być uwzględniony, albowiem zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, nie ma bowiem charakteru materialnoprawnego. Natomiast złożony w takich okolicznościach wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, dotyczy decyzji, która nie została podjęta w postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy, a więc sprawy zainicjowanej wniesioną skargą."

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pomiędzy zaskarżoną decyzją o umorzeniu postępowania odwoławczego, a udzieleniem pozwolenia na budowę nie zachodzi tożsamość przedmiotowa (por. uchwała NSA z 13 listopada 2023 r., II GPS 2/22). Zwrot "w granicach tej samej sprawy" dotyczy sprawy w ujęciu materialnym. Na "sprawę administracyjną" w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej.

Powyższe rozumienie "sprawy administracyjnej" nie umożliwia w sprawie dotyczącej umorzenia postępowania odwoławczego wstrzymania wykonania decyzji Starosty Miechowskiego z 29 sierpnia 2024 r. nr 247/2024, którą zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielono pozwolenia na budowę. Decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego nie rozstrzyga bowiem o prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji. W decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze organ stwierdził jedynie, że odwołujący się nie posiadają interesu prawnego w tej sprawie, zatem nie mogli wnieść odwołania od decyzji Starosty z 29 sierpnia 2024 r. Między tymi sprawami nie zachodzi zatem tożsamość przedmiotowa i właśnie ze względu na odrębność zakresu przedmiotowego nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym. Powyższe oznacza także, że nie jest skuteczne powołanie we wniosku o wstrzymanie wykonania skutków dotyczących wykonania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, ponieważ ta ostatnia sprawa nie jest przedmiotem oceny w sprawie ze skargi na decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.