Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2025 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 25 marca 2025 r. znak: WI-I.7840.17.5.2024.ES w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.

Decyzją z dnia 29 sierpnia 2024 r. znak: BA.6740.114.2024.ET, działając na podstawie art. 28 ust. 1 i ust. 1a, art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ust. 1 oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 lipca 1994r. r Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725, dalej: P.b.) oraz na podstawie art. 104 k.p.a. Starosta Miechowski zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił inwestorowi D. sp. z o.o. z siedzibą w W., pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego p.n. budowa hali przetwórstwa i konfekcjonowania warzyw z częścią biurową, wewnętrzną stacją trafo, instalacjami wewnętrznymi: wody zimnej, C.WM., c.o., wentylacji mechanicznej, chłodnictwa, sprężonego powietrza, pary technologicznej, kanalizacji sanitarnej i technologicznej, gazu LPG, elektrycznej niskiego napięcia oraz instalacjami zewnętrznymi: kanalizacji deszczowej, gazu LPG, kanalizacji sanitarnej, zbiornikami buforowymi na wodę pitną i ścieki technologiczne i sanitarne, zbiornikami na wody opadowe i gaz LPG, osadnikiem i przepompownią ścieków ora: utwardzenia placów dróg wewnętrznych i miejsc parkingowych na działkach o nr ewidencyjnych [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym M.-C., jednostka ewidencyjna C.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli T. M. i M. W..

Decyzją z dnia 25 marca 2025 r. znak: WI-I.7840.17.5.2024.ES, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 104 i 105 k.p.a. i art. 82 ust. 3 P.b. Wojewoda Małopolski umorzył postępowanie odwoławcze.

Organ odwoławczy ustalił, że T. M. i M. W. nie byli stronami ww. postępowania administracyjnego, a decyzja organu I instancji nie została im doręczona. Odwołujący się podali, że są właścicielami nieruchomości, znajdujących się, w ich ocenie, w obszarze oddziaływania ww. inwestycji, tj. dz.ew.nr [...] obr. [...] M.-C. (KW nr: [...] – właściciel T. M.) i dz. ew. nr [...] obr[...] M. (KW nr: [...] – właściciel S. W.). Według informacji zawartej piśmie z 5 listopada 2024 r. M. W. jest spadkobiercą właściciela działki nr [...].

Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustalenie stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę następuje na podstawie art. 28 ust. 2 P.b., zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się

w obszarze oddziaływania obiektu. Pod pojęciem obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu (art. 3 pkt 20 P.b.). Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że położenie nieruchomości w bliskim sąsiedztwie z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, samo w sobie nie jest wystarczające do przyjęcia, że przysługuje właścicielowi tej nieruchomości przymiot strony postępowania. Znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu należy rozumieć w ten sposób, że przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania administracyjnego. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę. Celem wskazanej wyżej regulacji (art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 P.b.) jest przesądzenie, że skutecznie można kwestionować zamierzenie inwestycyjne wtedy, gdy ma się w sprawie interes prawny i to w takim zakresie w jakim zamierzenie inwestycyjne koliduje z uzasadnionym interesem opartym na konkretnym przepisie prawa materialnego.

Organ odwoławczy zauważył, do obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie zaliczono działek: nr [...], której właścicielem jest T. M. ani nr [...], której właścicielem jest M. W.. Także projektant w informacji o obszarze oddziaływania obiektu zawartej na str. 18 - 19 opisu PZT, nie wskazał działek nr [...] jako znajdujących się w obszarze oddziaływania.

W toku prowadzonego postępowania odwoławczego, do kwestii oddziaływania przedmiotowego obiektu na środowisko, poziomu hałasu, zacieniania w tym nieruchomości skarżących ustosunkował się projektant przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego w piśmie z 11 października 2024 r. Nadto pełnomocnik inwestora przy piśmie z 28 października 2024 r. ustosunkował się do zarzutów odwołania, a przy piśmie z 12 grudnia 2024 r. przedłożył dodatkowy materiał dowodowy, tj. analizę rozprzestrzeniania hałasu (mapa rozkładu izofony immisji hałasu w porze dziennej i nocnej opracowaną przez autora projektu, przedłożone przy piśmie z 12 grudnia 2024 r.); informację o obszarze oddziaływania; analizę zacieniania i przesłaniania (rysunek wędrówki cienia w godzinach 7.00, 12.00, 17.00).

Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy organu odwoławczy przyznał rację organowi I instancji, że brak jest podstaw do przyznania przymiotu strony postępowania T. M. i M. W.. Organ ustalił, że nieruchomości odwołujących się znajdują się w odległości około 7 m (dz. nr [...]) i około 16 m (dz. nr [...]) od granicy z dz. ew. nr [...] (najbliżej usytuowana działka, będąca częścią terenu inwestycji) i w odległości ok. 8,5 m (dz. nr [...]) i około 20 m (dz. nr [...]) od terenu inwestycyjnego (w tej – najbliższej odległości - zaprojektowano miejsca postojowe). Z kolei budynek mieszkalny odwołujących się znajduje się w odległości ok. 16 m (dz. nr [...]) i około 25 m (dz. nr [...]) m od terenu inwestycyjnego – przy czym od projektowanego budynku (który stanowi główne źródło hałasu) odległość ta wynosi około 44 m do granicy działki nr [...] około 52 m pomiędzy projektowanym, a istniejącym na działce nr [...] budynkiem mieszkalnym oraz ok. 48 m od projektowanego budynku do granicy działki nr [...] i około 56 m pomiędzy projektowanym, a istniejącym na działce nr [...] budynkiem mieszkalnym. Ponadto, pomiędzy działkami odwołujących się, a dz. ew. nr [...], [...], [...], [...] i [...] znajduje się dz. ew. nr [...]. Zatem nieruchomość objęta inwestycją nie graniczy bezpośrednio z działkami odwołujących się. Organ wskazał nadto, że dz. ew. nr [...], która znajduje się pomiędzy terenem inwestycji, a nieruchomością odwołujących się stanowi drogę (ul. O.

Organ odwoławczy ustalił nadto, że na terenie, na którym projektowana jest inwestycja, a także na terenie działek nr [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Gminy Charsznica (uchwała Nr XXXII/168/2005 Rady Gminy w Charsznicy z 10 listopada 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Gminy Charsznica). W planie tym ustalono m.in. obowiązującą linię zabudowy - § 3 pkt 15 MPZP. Linia ta zgodnie z projektem zagospodarowania terenu przebiega na działkach odwołujących w odległości około 15,5 m (dz. nr [...]) i około 20 m (dz. nr [...]) od terenu inwestycji.

Zdaniem organu odwoławczego przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne, wobec jego odległości od granicy nieruchomości odwołujących się, a także z uwzględnieniem zapisów obowiązującego MPZP, nie ogranicza zabudowy działek odwołujących się w rozumieniu przepisów techniczno-budowlanych, w tym Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.). Projektowany obiekt nie wpływa na zabudowę nieruchomości odwołujących się zakresie wynikającym z ustaleń MPZP.

Wojewoda wyjaśnił, że wzajemną odległość obiektów budowlanych reguluje m.in. § 12, 271 i następne WT. Projektowany obiekt budowlany nie uniemożliwia zabudowy nieruchomości odwołujących się, albowiem odległość od projektowanego, w tym postępowaniu budynku, do najbardziej wysuniętej na południowy wschód

(w kierunku terenu inwestycyjnego) granicy działki odwołujących się (dot. dz. [...] wyniesie nie mniej niż 44 m oraz w odniesieniu do działki nr [...] wyniesie 48 m. Odległość ta jest zatem prawie trzykrotnie większa (por. § 271 WT), niż minimalna dopuszczona przepisami prawa. Zatem, wynikające z przepisów techniczno-budowlanych (WT) odległości wzajemne obiektów budowlanych zostaną nie tylko spełnione, ale gwarantują brak oddziaływania na działki odwołujących się. Z uwagi na odległość projektowanego budynku do granicy działek (nr [...] i [...]) i jego wysokość (12,25 m – pkt 4.3 opisu, str. 28 PAB), przedmiotowe zamierzenie nie będzie również przesłaniało i zacieniało nieruchomości odwołujących się (por. § 13, 57-60 WT). Z analizy zacieniania i przesłaniania (rysunek wędrówki cienia w godzinach 7.00, 12.00, 17.00) wynika, że najdłuższy cień (godz. 17.00) rzucany przez projektowany budynek kończy się na działce drogowej nr [...]. Również w odniesieniu do § 19 WT, projektowana inwestycja nie wpływa na możliwość zabudowy nieruchomości odwołujących się. Zaprojektowano łącznie 26 miejsc postojowych w trzech zgrupowaniach (każde do maksymalnie 10 stanowisk postojowych). Projektowane naziemne miejsca postojowe na działkach nr [...], [...], [...], [...] i [...], stanowiących teren inwestycji, usytuowane są w wymaganych odległościach, tj. od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym: odległość w najbliżej usytuowanym miejscu wynosi: 16 m (odległość od budynku na dz. nr [...]) i około 25 m (odległość od budynku na dz. nr [...]) – przy wymaganych 7 m, zgodnie z WT oraz od granicy działki budowlanej: - w najbliżej usytuowanym miejscu wynosi: 8,5 m (odległość od granicy dz. nr [...]) i około 20 m (odległość od granicy dz. nr [...]) – przy wymaganych 3 m zgodnie z WT. Ponadto, zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową

(§ 19 ust. 7 WT). Teren Inwestycji oddzielony jest od działek odwołujących się działką drogową. Organ uwzględnił również hipotetyczną zabudowę działek odwołujących się, która nie jest ograniczona przez planowaną inwestycję.

Odnosząc się do kwestii odległości urządzeń od granicy działki, organ wskazał, że największa, wynikająca z przepisów, odległość wynosi 5 m – zaprojektowano separator substancji ropopochodnych na kanalizacji deszczowej, usytuowany w najmniejszej odległości 30 m od granicy działki (odległość od strony drogi ul. O. przy wymaganych 5 m zgodnie z § 38 WT. Ponadto, projekt nie przewiduje lokalizacji bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe. Ścieki odprowadzane będą do gminnej sieci kanalizacji sanitarnej (aby zachować równomierność odprowadzanie ścieków zaprojektowano podziemny zbiornik wraz z przepompownią (pkt. 2.1, str. 21 opisu PZT), oddalony o około 64 m od granicy działki – od strony drogi ul. O.

Organ podkreślił, że działki nr [...] leżą w terenach mieszkalnictwa jednorodzinnego. Zatem odwołujący się, w ramach będącej w ich dyspozycji nieruchomości gruntowej, mogą wybudować dowolny obiekt budowlany, który będzie zgodny z przeznaczeniem i wymogami wynikającym z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także każdy inny obiekt, w sytuacji zmiany punktowej ustaleń tego planu, a projektowana w tym postępowaniu inwestycja nie umożliwi swobodnej zabudowy tego terenu. Wymagane przepisami prawa odległości wynikające z przepisów, w tym techniczno-budowlanych, względem dowolnej hipotetycznej zabudowy działek skarżących, zostaną zachowane. Brak jest zatem podstaw w przepisach prawa do stwierdzenia wpływu projektowanego obiektu na nieruchomo odwołujących się, albowiem odległość projektowanego obiektu względem nieruchomości skarżących, kilkukrotnie przekracza wartości wynikające z przepisów, w tym technicznobudowlanych, zatem w żaden sposób nie jest ograniczona swobodna zabudowa tych nieruchomości.

Dla przedmiotowej inwestycji Inwestor uzyskał decyzję Burmistrza Miasta Miechów z 15 listopada 2023 r., znak: IOŚ.6220.4.d.2023, o środowiskowych uwarunkowaniach, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz nałożono dodatkowe uwarunkowania korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji zawarte w uzasadnieniu decyzji pkt 2. Wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym cyt.: wyznaczyć miejsca czasowego magazynowania wytworzonych odpadów.

Projekt przewiduje miejsce na pojemniki do gromadzenia odpadów na utwardzonym placu (rys. nr Z-01, str. 32 PZT) w odległości około 125 m od granicy działki (odległość od strony drogi ul. O. – przy wymaganych 3 m zgodnie z § 23 pkt 2 WT). Ponadto, zgodnie z treścią § 23 ust. 1 pkt 1 WT, odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, powinna wynosić co najmniej 10 m - od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Tym samym zaprojektowane miejsce do gromadzenia odpadów stałych nie będzie wprowadzało ograniczenia w zabudowie działek nr [...] Zostało ono zlokalizowane w odległości ponad 135 m od tych działek.

Odnosząc się do kwestii hałasu organ podał, że z treści rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku z dnia 14 czerwca 2007 r. (Dz.U. z 2014 r., poz. 112) wynika, że dopuszczalny poziom hałasu w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w przedziale czasu odniesienia równy 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym wynosi 50 dB, a w przedziale czasu odniesienia równy 1 najmniej korzystnej godzinie nocy wynosi 40 dB. Z treści projektu przedmiotowej inwestycji wynika, że największy hałas będzie generowany przez pracę urządzeń instalacji chłodniczej (skraplacz nad dachem - nieobudowany przegrodami budowlanymi) – pkt 9.3, str. 30 opisu PAB – usytuowany w odległości około 70 m od granicy działki (pomiar własny skalówką), od strony drogi ul. O. Z kolei z analizy w zakresie poziomu hałasu, dołączonej do pisma z 12 grudnia 2024 r. wynika, że przedmiotowa Inwestycja nie narusza dopuszczalnych poziomów hałasu dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Jeżeli zaś realizowane zamierzenie inwestycyjne będzie źródłem immisji w postaci uciążliwych zapachów, to inwestor korzystając z prawa zabudowy (art. 4 P. b.) nie zakłóci korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych.

W ocenie organu, w niniejszej sprawie odwołujący się nie wykazali, w jaki sposób prawo korzystania z ich nieruchomości zostanie naruszone lub ograniczone przez realizację przedmiotowej inwestycji. Odwołujący się nie posiadają indywidualnego interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, gdyż brak jest przepisu prawa materialnego, który ograniczałby swobodną zabudowę ich nieruchomości (co szczegółowo przeanalizowane w uzasadnieniu niniejszej decyzji). Z kolei podnoszone przez odwołujących się okoliczności, dotyczące zaistnienia immisji wskutek realizacji inwestycji, mogą być uznane za ewentualne naruszenie ich interesu faktycznego, a nie interesu prawnego. Organ zauważył nadto, że dołączone do odwołania sprawozdanie z badań pomiaru poziomu hałasu dotyczy istniejącego Zakładu [...] sp. z o.o. sp. k. – Zakład, ul. O. z miejscem pomiaru na działki nr [...] (zlokalizowanej naprzeciwko istniejącego Zakładu), a nie przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu oraz projektem architektoniczno-budowlanym, a także wyjaśnieniami złożonymi w toku prowadzonego postępowania odwoławczego (pismo z 12 grudnia 2024 r.), inwestycja nie oddziałuje na nieruchomości odwołujących się. Nadto postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę nie można skutecznie podważyć prawidłowości zastosowania rozwiązań projektowych, za których sporządzenie ponosi odpowiedzialność projektant. Odnosząc się do pozostałych uwag odwołania organ wyjaśnił, że wobec formalnego zakończenia przedmiotowej sprawy (umorzenie) nie mogą one podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu. Dotyczy to również przeprowadzenia dowodu z określonych dokumentów.

Na powyższą decyzję T. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

- 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. - na skutek nie przyznania skarżącemu statusu strony w zw. z czym skarżący bez własnej winy nie brał udziału

w postępowaniu administracyjnym, co skutkuje spełnieniem przesłanki wznowienia postępowania,

- 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw.

z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało umorzeniem postępowanie odwoławcze w sytuacji, gdy skarżący posiada interes prawny oraz interes faktyczny by być stroną postępowania, albowiem przedmiotowa inwestycja ma bezpośredni i pośredni wpływ na działkę skarżącego, a więc jego nieruchomość powinna być uwzględniona w obszarze oddziaływania inwestycji;

- art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.-na skutek zwrócenia się do skarżącego i jego pełnomocnika o wypowiedzenie się w sprawie planowanej inwestycji budowlanej - co zgodnie z ratio legis zasady wysłuchania stron świadczy, że skarżący został uznany przez organ, jako strona postępowania administracyjnego. Wobec tego umorzenie postępowania odwoławczego z powodu nie przyznania skarżącemu statusu strony doprowadziło do rażącego naruszenia prawa, które to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

- 34 ust. 3 pkt 1 lit e P. b. w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 5 P. b. w zw. z art. 28 ust 2 P. b. w zw. z art. 3 pkt 20 P. b. - na skutek nieuwzględnienia przez projektanta w projekcie zagospodarowania terenu, że działka skarżącego (nr [...]) jest narażona na oddziaływanie inwestycji, objętej pozwoleniem na budowę;

- art. 5 ust. 1 pkt 9 P. b. w zw. z art. 140 k.c. w zw. z art. 5 Konstytucji RP w zw. z art. 74 Konstytucji RP w zw. z art. 16 pkt 62-64 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne w zw. z art. 28 ust. 2 P. b. w zw. z art. 3 pkt 20 P. b. poprzez nieuwzględnienie interesów osób trzecich tj. skarżącego, bowiem na jego działkę będą się przenosić immisje tj. hałas, zanieczyszczenia powietrza i wody, utrudnienia w odprowadzaniu ścieków, zwiększenie poboru wody, zwiększenie ruchu samochodowego, czy też zapachy;

- naruszenie przepisów Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112) w zw. z art. 144 k.c. w zw. z art. 222 § 2 k.c. w zw. z art. 28 ust. 2 P. b. w zw. z art. 3 pkt 20 P. b. poprzez pominięcie okoliczności, że fakt graniczenia działek skarżącego z drogą ul. O. (działka nr [...]), która to jest nieruchomością oddzielającą własność skarżącego od planowanej inwestycji, świadczy o bezpośrednim graniczeniu nieruchomości skarżącego z planowaną inwestycją; w związku z charakterem społeczno-gospodarczym planowej inwestycji, prawdopodobnie trzeba będzie poszerzyć drogę dojazdową do niej, ewentualnie wykonać konieczne naprawy lub konserwację. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarżący posiada interes prawny i faktyczny by być stroną postępowania, gdyż bezpośrednio koło niego odbywać się będą dojazdy i odjazdy z planowanej inwestycji;

- art. 144 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2024 r. poz. 54 z późn. zm.) w zw. z art. 222 ust. 5 Pś w zw. z art. 4 P. b. w zw. z art. 28 ust. 2 P. b. w zw. z art. 3 pkt 20 P. b. - poprzez pominięcie okoliczności, że brak regulacji w kwestii odniesienia wartości substancji zapachowych w powietrzu i metody oceny zapachowej jakości powietrza nie jest podstawą by stwierdzić, czy takowe immisje oddziałują na nieruchomości skarżącego. Tymczasem brak konkretnych regulacji nie może oznaczać, że takowe zjawisko emisyjne nie występuję na gruncie tej sprawy - a to miało wpływ na wynik sprawy w postaci nie przyznania skarżącemu statusu stron w tym postępowaniu administracyjnym.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego zaskarżaną decyzją na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W tak zakreślonych ramach skarga okazała się nieuzasadniona.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Małopolskiego z 25 marca 2025 r., którą umorzono, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024 r. poz. 725, dalej: k.p.a.), postępowanie odwoławcze wywołane odwołaniami T. M. i M. W. od decyzji Starosty Miechowskiego z dnia 29 sierpnia 2024 r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie hali przetwórstwa i konfekcjonowania warzyw z częścią biurową, a nadto opisaną infrastrukturą techniczną, utwardzeniem placów dróg wewnętrznych i miejsc parkingowych na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] położonych w C. . Wojewoda uznał, że postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe, a to ze względu na to, że nieruchomości odwołujących się nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, a w konsekwencji nie przysługiwał właścicielom tych nieruchomości (w tym obecnie skarżącemu T. M.) przymiot strony.

Wyjść należy od tego, że zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Stosownie do art. 3 pkt 20 P.b. przez obszar ten rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W świetle powyższego przyjąć należy, że do uznania, iż określona nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji budowlanej nie wystarczy stwierdzenie, że będzie ona faktycznie wpływała na sąsiednie działki, lecz niezbędne jest wskazanie normy prawnej, która reguluje taki wpływ przedsięwzięcia na otoczenie. Okoliczności te muszą mieć charakter obiektywny. Zdaniem Sądu ww. przepis nie wyłączył stosowania art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu jest obowiązkiem projektanta, który sporządzając projekt zagospodarowania terenu, określa obszar oddziaływania obiektu wraz ze wskazaniem zastosowanych przepisów prawa oraz przedstawieniem zasięgu obszaru oddziaływania obiektu w formie graficznej lub opisowej. Wyznaczenie to nie wiąże jednak organu, do którego finalnie należy ustalenie kręgu stron postępowania i skierowanie do nich decyzji, stosownie do art. 28 p.b. i art. 28, art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a.

Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 września 2022 r. (II OSK 1567/21, orzeczenia.nsa.gov.pl): "To, jaki jest obszar oddziaływania obiektu, może być przedmiotem sporu i może zależeć od spełnienia szeregu warunków. Ich wyjaśnienie jest przedmiotem postępowania, w którym ma prawo brać udział właściciel sąsiedniej nieruchomości, jeżeli inwestycja jest tego rodzaju, że może oddziaływać na inne nieruchomości, a zwłaszcza nieruchomości sąsiadujące z nieruchomością inwestora (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/06, ONSA i wsa 2008/1/12).

Utrwalony jest także pogląd, według którego brak podstaw, aby uznanie kogokolwiek za stronę uzależniać od naruszenia przepisów prawa. Celem art. 28 k.p.a. jest umożliwienie udziału w postępowaniu administracyjnym tym wszystkim, których interesu prawnego lub obowiązku to postępowania dotyczy, po to, aby mieli oni możliwość obrony swoich praw przed ewentualnym ich naruszeniem przez wydanie decyzji niezgodnej z prawem (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1572/17; wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2751/17). Także w świetle art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego posiadanie przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenia na budowę nie jest uzależnione od naruszenia przez projektowany obiekt budowlany przepisów odrębnych. Tezy o przesłance naruszenia przepisów nie można konstruować skoro w art. 3 pkt 20 posłużono się określeniem o wprowadzeniu, na terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu, wynikających z przepisów odrębnych ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym ograniczeń w zabudowie. Wprowadzenie na terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego, ograniczeń w zabudowie, nawet zgodnych z przepisami odrębnymi, oznacza przynależność tego terenu do obszaru oddziaływania obiektu (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 514/17)."

Jak ustalił organ odwoławczy, skarżący T. M. jest właścicielem działki nr [...], położonej w C. . Działka ta nie przylega do działek stanowiących teren inwestycji, co – rzecz jasna – nie wyklucza potencjalnie statusu strony właściciela tej nieruchomości. Konieczne jest jednak wykazanie, że ze względu na położenie nieruchomości możliwe jest oddziaływanie planowanej inwestycji, przy czym to oddziaływanie zostało zdefiniowane w art. 28 ust. 2 P.b. jako wprowadzanie ograniczeń w zabudowie. Zdaniem Sądu, oznacza to obowiązek ustalenia norm prawnych, które skarżący – jako właściciel działki nr [...] – musiałby uwzględnić realizując zamierzenie inwestycyjne na swojej nieruchomości ze względu na planowaną inwestycję.

Nie budzi wątpliwości Sądu przeprowadzona przez organ odwoławczy charakterystyka położenia nieruchomości skarżącego względem terenu inwestycji. Działka skarżącego (nr [...]) znajduje się około 16 m od granicy z działką nr [...] (która stanowi najbliżej usytuowaną działkę będącą częścią terenu inwestycji) i około 20 m projektowanych miejsc postojowych. Budynek mieszkalny na działce nr [...] znajduje się około 25 m od terenu inwestycji, a od projektowanego budynku (który stanowi główne źródło hałasu) - około 56 m. Ustalono również, że pomiędzy działkami odwołujących się (w tym działką [...]) a działkami nr [...], [...], [...], [...] i [...] (teren inwestycji) znajduje się droga (ul. O. urządzona na działce nr [...].

Nie jest sporne, że działka skarżącego (nr [...]) znajduje się na obszarze objętym uchwałą Nr XXXII/168/2005 Rady Gminy w Charsznicy z 10 listopada 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Gminy Charsznica (dalej: plan miejscowy) w obszarze zabudowy jednorodzinnej. Ustalona w tym planie linia zabudowy przebiega na działce skarżącego około 20 m od terenu inwestycji.

Zdaniem organu odwoławczego przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne, wobec jego odległości od granicy nieruchomości skarżącego, uwzględniając treść obowiązującego planu miejscowego, nie ogranicza zabudowy działki skarżącego. Sąd to stanowisko podziela.

Słusznie w tym kontekście organ odwoławczy zwrócił uwagę na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm., dalej: r.w.t.), w pierwszej kolejności przepisy regulujące odległość obiektów budowlanych (m.in. § 12, 271). Nie budzi wątpliwości, że projektowany obiekt budowlany nie uniemożliwia zabudowy nieruchomości skarżącego, ponieważ odległość od projektowanego budynku do najbardziej wysuniętej na południowy wschód (w kierunku terenu inwestycyjnego) granicy działki nr [...] wynosi 48 m. Odległość ta jest znacznie większa niż wymagana przepisami prawa na poziomie minimalnym. Wykazano również brak oddziaływania ze względu na wysokość projektowanego budynku, która wynosi 12,25 m (pkt 4.3 opisu projektu architektoniczno-budowlanego, s. 28 oraz wyjaśnienia projektanta przy piśmie z 12 grudnia 2024 r.), w tym brak przesłaniania i zacienienia, o czym stanowią przepisy § 13 i 57-60 r.w.t. Z analizy zacieniania i przesłaniania (rysunek wędrówki cienia w godzinach 7.00, 12.00, 17.00) wynika, że najdłuższy cień (godz. 17.00) rzucany przez projektowany budynek kończy się na działce drogowej nr [...].

Również ze względu na miejsca postojowe (§ 19 r.w.t.) projektowana inwestycja nie wpływa na możliwość zabudowy nieruchomości skarżącego. Zaprojektowano łącznie 26 miejsc postojowych w trzech zgrupowaniach (każde do maksymalnie 10 stanowisk postojowych). Projektowane naziemne miejsca postojowe usytuowane są w wymaganych odległościach (minimum 7 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym) - około 25 m od budynku na działce nr [...] i około 20 m od granicy z tą działką, przy wymaganych 3 m. Zwrócić należy przy tym uwagę, że zachowanie odległości, o których mowa w § 19 ust. 2 r.w.t., nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową (§ 19 ust. 7). Taki przypadek zachodzi w niniejszej sprawie. Teren inwestycji oddzielony jest od działki skarżącego działką drogową.

Organ odwoławczy przenalizował również położenie działki skarżącego ze względu na normę wynikającą z § 38 r.w.t., zgodnie z którą odległość osadników błota, łapaczy olejów mineralnych i tłuszczu, neutralizatorów ścieków i innych podobnych zbiorników od okien otwieralnych i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna wynosić co najmniej 5 m, jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej. Odległość projektowanego separatora substancji ropopochodnych na kanalizacji deszczowej wynosi 30 m od granicy działki (odległość od strony drogi ul. O. ). Nie projektuje się lokalizacji bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe ze względu na fakt, że ścieki odprowadzane będą do gminnej sieci kanalizacji sanitarnej. W ramach inwestycji, dla zapewnienia równomierności odprowadzania ścieków zaprojektowano podziemny zbiornik wraz z przepompownią oddalony około 64 m od granicy działki (od strony drogi ul. O. , vide: pkt. 2.1, s. 21 - opis PZT).

Wojewoda Małopolski przeanalizował również treść decyzji Burmistrza Miasta Miechów z 15 listopada 2023 r., znak: IOŚ.6220.4.d.2023, o środowiskowych uwarunkowaniach, w której sformułowano wymóg wyznaczenia miejsc czasowego magazynowania wytworzonych odpadów. Miejsca takie wyznaczono w projekcie na utwardzonym placu w odległości około 125 m od granicy działki (odległość od strony drogi ul. O. ) (vide: rys. nr Z-01, s. 32 PZT). Zgodnie z § 23 ust. 1 r.w.t odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, powinna wynosić co najmniej: 1) 10 m - od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi; 2) 3 m - od granicy działki budowlanej; 3) 10 m - od placu zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych, o których mowa w § 40. Niewątpliwie, trzeba stwierdzić, że odległości te zostały zachowane, a jednocześnie nie zachodzą z tej przyczyny ograniczenia w zabudowie działki skarżącego.

Organ odwoławczy uwzględnił również kwestię hałasu, uwzględniając przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku z dnia 14 czerwca 2007 r. (Dz.U. z 2014 r., poz. 112). Zgodnie z załącznikiem do tego rozporządzenia dopuszczalny poziom hałasu w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w przedziale czasu odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym wynosi 50 dB, a w przedziale czasu odniesienia równym 1 najmniej korzystnej godzinie nocy wynosi 40 dB. Z treści projektu przedmiotowej inwestycji wynika, że największy hałas będzie generowany przez pracę urządzeń instalacji chłodniczej, tj. skraplacz nad dachem - nieobudowany przegrodami budowlanymi (około 70 m od granicy działki). Zgromadzony materiał dowodowy odnoszący się tej kwestii, w tym wyjaśnienia zawarte przy piśmie z 12 grudnia 2024 r. i zawarta tam analiza akustyczna, wskazuje, że nie wystąpią w związku z planowaną inwestycją przekroczenia poziomu hałasu, w tym w rejonie nieruchomości skarżącego (vide: dokument "Informacje o obszarze oddziaływania obiektu", pkt 12 "Ochrona przed hałasem i drganiami").

Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie Wojewoda przeprowadził rzetelne i wnikliwe postępowanie wyjaśniające, dochowując wymogów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. W szczególności organ odwoławczy prawidłowo ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (w tym projekt zagospodarowania terenu, projekt architektoniczno-budowlany, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oraz wyjaśnienia dotyczące obszaru oddziaływania inwestycji przy piśmie z 12 grudnia 2024 r., w tym ocenę emisji hałasu do środowiska) obszar oddziaływania planowanej inwestycji i trafnie stwierdził, że działka należąca do skarżącego nie znajduje się w granicach ustalonego obszaru oddziaływania.

Sąd podziela argumentację Wojewody, zgodnie z którą dla wykazania statusu strony konieczne jest ustalenie, że dana inwestycja wiąże się z ograniczeniem prawa zabudowy konkretnej nieruchomości, względnie, w przypadku powołania się na własny interes prawny, ustalenie, że istnieje bezpośredni związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków osoby trzeciej wynikających z norm prawa materialnego a zaskarżonym aktem. Zatem samo powoływanie się na okoliczność, że projektowana inwestycja będzie powodowała immisje wynikające z faktu jej użytkowania zgodnie z przeznaczeniem (np. hałas, uciążliwości zapachowe, drgania) nie jest wystarczające do uznania interesu prawnego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Obszaru oddziaływania obiektu budowlanego nie można utożsamiać z obszarem, na którym mogą być odczuwalne jakiekolwiek skutki spowodowane funkcjonowaniem planowanego obiektu budowlanego. Uprawnienia właściciela wyprowadzone z art. 140 k.c. i 144 k.c., same w sobie nie stanowią też o interesie prawnym, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Ochrona własności przed immisjami, które zakłócają korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, może być dochodzona na drodze cywilnej przed sądami powszechnymi (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 28 kwietnia 2009 r., II OSK 12/08; 26 lutego 2013 r., II OSK 2011/11; 22 stycznia 2015 r., II OSK 1504/13; 7 grudnia 2022 r., II OSK 3793/19; 19 października 2023 r., II OSK 1269/22, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Konsekwencją powyższej konstatacji musiało być umorzenie postępowania odwoławczego na postawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że brak interesu prawnego powoduje brak możliwości merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Dlatego, wobec złożenia odwołania przez osobę niebędącą stronom, postępowanie odwoławcze nie mogło być prowadzone i podlegało umorzeniu – jako bezprzedmiotowe.

W świetle powyższego nie było zatem podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, która odpowiada prawu. Nie doszło w szczególności do naruszenia przepisów postępowania, ani prawa materialnego przywołanych w skardze.

Niezasadne okazały się również zgłoszone przez skarżącego wnioski o przeprowadzenie dowodów. Przypomnieć wypada, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Nie mieszczą się w takich ograniczonych ramach postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym wnioski o wystąpienie przez Sąd do określonych instytucji, tym bardziej, że strona skarżąca nie wskazała, na jaką okoliczność dowód ten miałby być przeprowadzony. Wskazane zaś wydruki z rejestru KRS (dotyczące przedsiębiorców mających być uczestnikami przedmiotowego postępowania), jak i wydruki zdjęć z geoportalu nie mają związku z przedmiotem skargi, tj. decyzją umarzającą postępowanie odwoławcze.

Zauważyć trzeba wreszcie, że nie mieści się w ramach kompetencji sądu administracyjnego wniosek skargi o wznowienie przez sąd postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis ten określa przesłankę wznowienia podstępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną. Wznowienie postępowania administracyjnego pozostaje we właściwości organów administracyjnych (vide: art. 150 k.p.a.).

Z tej przyczyny Sąd skargę oddalił, orzekając jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.