Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska – Kyć, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2011r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" sp. j. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.

Zaskarżoną tu decyzją z [...] r. Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania "A" – Spółka Jawna, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z [...] r. Nr [...] określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2007 r. do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł.

Decyzja została wydana na podstawie art. 13 § 1 pkt 2 lit. a i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz innych przepisów powołanych w uzasadnieniu prawnym.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się nastepująco:

W deklaracji VAT-7 zawierającej rozliczenie podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r. podatnik wykazał podatek należny w kwocie [...] zł, kwotę podatku naliczonego do odliczenia w wysokości [...] zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w terminie 60 dni w wysokości [...] zł.

W dniu [...] r. złożona została korekta rozliczenia podatku za grudzień 2007 r., w której zmianie uległa kwota nadwyżki do zwrotu poprzez ustalenie jej w wysokości [...] zł.

W następstwie przeprowadzonej w dniach od [...] do [...] r. kontroli w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r. stwierdzono, że podatnik dokonał odliczenia podatku naliczonego z następujących dokumentów:

- faktury VAT nr [...] z dnia [...] r. (wartość netto: [...] zł) wystawionej przez "B"Sp. z o.o. na rzecz innego podmiotu gospodarczego - "A"s.c. ul. [...] G.,

- rachunku nr [...] z dnia [...] r. wystawionego przez "C" Str [...], dokumentującego zakup samochodu osobowego [...]nr nadwozia [...], wartość [...] €, opłacona akcyza [...] zł, kurs waluty [...] zł, faktura wewnętrzna z dnia [...] r. wartość netto [...] zł, VAT [...] zł. Kwota podatku została wykaza w deklaracji VAT-7 i odliczona w pełnej wysokości z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru.

Równocześnie do protokołu kontroli spółka oświadczyła, że samochód [...]został zakupiony celem dalszej odprzedaży, co potwierdzało, zdaniem podatnika, zaksięgowanie zakupu w podatkowej księdze przychodów w kolumnie zakup towarów, jak również wykazanie wartości zakupu w remanencie końcowym za rok 2007. Podatnik wyjaśnił też, że spółka podjęła w dniu [...] r. uchwałę o poszerzeniu działalności m.in. o sprzedaż detaliczną samochodów osobowych (uchwała stanowiła załącznik do protokołu kontroli). Na dzień kontroli nie złożono wniosku o poszerzenie działalności gospodarczej do KRS.

Organ w wyniku czynności kontrolnych ustalił, że w dniu [...] r. na samochód osobowy [...]została wystawiona polisa (...) SA obejmująca okres ubezpieczenia od [...] r. do [...] r. Samochód został w dniu [...] r. zarejestrowany na wniosek podatnika.

W dniu [...] r. samochód został zbyty na rzecz "D" w W.- wystawiono fakturę VAT nr [...]. Dokonaną czynność zgłoszono Staroście W. w dniu [...] r. Samochód osobowy był dopuszczony do ruchu w Niemczech w dniu [...] r. , a w jak wynikało z treści tłumaczenia rachunku nr [...] z dnia [...] r. (k.24 akt administracyjnych) przebieg pojazdu wynosił 25.900 km.

Pismem z dnia [...] r. spółka przesłała organowi pierwszej instancji kopię postanowienia z dnia [...] r. o zmianie danych w Krajowym Rejestrze Sądowym ze zmianą umowy spółki jawnej dotyczącą rozszerzenia przedmiotu działalności o sprzedaż detaliczną samochodów osobowych wydanego w związku z wnioskiem strony z [...] r.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w W.określił kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2007 r.

W dniu [...] r. złożono odwołanie od decyzji organu I instancji.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Organ I instancji uzupełnił postępowanie dowodowe wzywając podatnika między innymi do przedłożenia dokumentacji na okoliczność dokonywania transakcji odsprzedaży samochodów w okresie od [...] r. do [...] r. jak również złożenia wyjaśnień dotyczacych podejmowania działań zmierzających do odsprzedaży samochodu [...] oraz określenia czy były to czynności związane z reklamą, gdzie i czy w ogóle samochód był wyeksponowany dla potencjalnych klientów, wskazania rodzaju trudności jakie wystąpiły przy próbach zbycia samochodu [...], stanu licznika kilometrów tego pojazdu od momentu jego nabycia oraz podania czy samochód wykorzystywany był do jazd próbnych bądź celów prywatnych związanych wykonywaną działalnością gospodarczą.

Organ w kwietniu i w maju 2010 r. wzywał podatnika do osobistego złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi na wezwania M.K.w imieniu spółki wyjaśnił, że samochód [...]zakupił w dniu [...] r. z zamiarem dalszej odprzedaży, a w okresie od [...] r. poczynił liczne starania w celu jego odsprzedaży: przekazywał informację wśród znajomych, "(...) ponadto wystawiłem auto w sal samochodowym u Pana D.P., który dokonał zakupu przedmiotow samochodu, gdyż nie potrafiłem znaleźć nabywcy ze wzglądu na duże nasycenie rynku motoryzacyjnego w tym okresie. " Dodał, że zwłoka w sprzedaży pojazdu podyktowana była spadkiem kursu euro w krótkim czasie po jego nabyciu, a trudności ze znaleziem nabywcy wynikały z ustalenia ceny sprzedaży na poziomie wskazującym, że "samochód jest już z wyższego progu cenowego (...)". Ponadto M.K.wskazał, że pojazd wykorzystywany był do krótkich jazd próbnych w celach jego prezentacji służących odsprzedaży tego samochodu osobowego.

Organ potwierdził okoliczności sprzedaży samochodu [...] u D.P., który wskazał między innymi, że samochód przed datą zakupu nie był wystawiany w jego salonie.

Zarówno sprzedawca jak i nabywca nie potrafili wskazać stanu licznika [...]w chwili zbycia samochodu, to jest na dzień [...] r.

W dniu [...]r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W.decyzją nr [...] określił kwotę nadwyżki podatku naliczonego należnym za grudzień 2007 r. do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w terminie [...] w wysokości [...] zł. Organ stwierdził, iż podatnik nie prowadził faktycznie działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży samochodów.

Wskazał, że zawyżony został podatek naliczony w wyniku odliczenia podatku naliczonego z rachunku nr [...], dokumentującego zakup pojazdu [...]. Organ podkreślił, iż Spółka dokonała odliczenia podatku naliczonego w 100%, natomiast skoro podatnik nie zajmował się faktycznie odsprzedażą samochodów i nie można go było zaliczyć do kategorii podatników, o których mowa w art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 z późn. zm. – dalej “ustawa VAT") to miał on prawo odliczyć jedynie 60% kwoty podatku, nie więcej jednak niż 6.000,00 zł.

W odwołaniu z dnia [...]r. pełnomocnik spółki wnosił o zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie podatku naliczonego od zakupu pojazdu [...]i uznanie, że kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynosiła [...]zł.

Odwołujący nie zgodził się ze stanowiskiem organu i podkreślił, że podatnik dokonał w ramach działalności gospodarczej polegającej na handlu samochodami, zakupu pojazdu w celu dalszej jego odsprzedaży, wobec czego przysługiwało mu prawo odliczenia podatku naliczonego w pełnej wysokości.

Zdaniem odwołującego zgromadzone dowody wskazywały, że spółka prowa -dziła działalność w zakresie sprzedaży samochodów.

Spółka argumentowała, że przemawiają za tym twierdzeniem fakty, a mianowicie: wspólnicy podjęli w dniu [...]r. uchwałę o zmianie umowy spółki poprzez poszerzenie przedmiotu działalności o sprzedaż detaliczną pojazdów samochodowych, zakupiono samochód w dniu [...]r. i ujęto tę transakcję zarówno w ewidencji jako zakup towarów jak i w remanencie końcowym za 2007 r.

Dalej stwierdził, że okoliczność poszukiwania nabywcy potwierdzona została w oświadczeniu jednego ze wspólników spółki z dnia [...]r., samochód został sprzedany, co potwierdza, zdaniem spółki, że celem jego zakupu była odsprzedaż, a nie dalsze używanie.

Zaakcentował, że okres pomiędzy zakupem a sprzedażą wyniósł nieco ponad 4 miesiące, co nie jest wcale długim okresem, szczególnie w przypadku samochodów drogich.

Zdaniem spółki, powyższe potwierdza, że zakup i sprzedaż samochodu [...]została dokonana przez podatnika w ramach działalności gospodarczej polegającej na handlu samochodami. Zatem zgodnie z art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług spółce, jak dalej wskazała, służyło prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego, a stanowisko organu uznać należy za błędne.

Odwołujący stwierdził, że nie ma znaczenia dla sprawy, iż wniosek o zmianę wpisu w rejestrze przedsiębiorców KRS został złożony po zakupie samochodu. Fakt, iż spółka nie dokonała więcej transakcji zakupu i sprzedaży samochodów wynikał z doświadczeń związanych z trudnościami w znalezieniu nabywcy na [...]. Podkreślił przy tym, że handel samochodami nie miał być i nie był nigdy podstawowym przedmiotem działalności spółki, którą jest produkcja pieczywa.

Rozważania zawarte w zaskarżonej decyzji dotyczące zarobkowego charakteru działalności gospodarczej oraz poniesienia straty na transakcji zakupu i sprzedaży samochodu [...]uznał za nie przekonywujące w odniesieniu do niniejszej sprawy.

Dalej wskazywał, że organ podatkowy pierwszej instancji nie przedstawił dowodów, które zaprzeczyłyby dowodom przedstawionym przez stronę.

Wskazał, iż regulacja przepisu art. 86 ust. 3 ustawy winna być uznana za niezgodną z klauzulą stałości, określoną w art. 17(6) VI Dyrektywy oraz w art. 176 obowiązującej obecnie Dyrektywy nr 2006/112/WE. Art. 176 Dyrektywy 2006/112/WE przewiduje, iż "Stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, Rada określa wydatki, które nie dają prawa do odliczenia VAT. W żadnym przypadku prawo do odliczenia VAT nie dotyczy wydatków, które nie są ściśle związane z działalnością gospodarczą, takich jak wydatki na artykuły luksusowe, rozrywkę lub wydatki reprezentacyjne. Do czasu wejścia w życie przepisów, o których mowa w akapicie pierwszym, państwa członkowskie mogą utrzymać wszystkie wyłączenia przewidziane w prawie krajowym w dniu 1 stycznia 1979 r. lub, w odniesieniu do państw członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty po tym terminie, przepisy obowiązujące w dniu ich przystąpienia."

Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaskarżoną decyzją utrzymał decyzję organu I instancji.

Stwierdził, dokonując oceny prawnej zebranego materiału, że wynikające z art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.- dalej"ustawa VAT") prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie jest uprawnieniem bezwarunkowym, a skorzystanie z tego prawa uzależnione jest od spełnienia przez stronę szeregu ściśle określonych przez ustawę warunków. Ponadto w niektórych przypadkach możliwość odliczenia podatku naliczonego została całkowicie wyłączona.

Podkreslił, że w art. 86 ust. 3 ustawy VAT stwierdzono, że w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, kwotę podatku naliczonego stanowi 60 % kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000 zł.

W ust. 4 art. 86 ustawy VAT , jak podkreślił organ, zawarty jest katalog wyjątków od zasady ustanowionej w ustępie poprzedzającym. Katalog ten obejmuje zarówno wyłączenia z uwagi na cechy pojazdu, jak też wyłączenia umotywowane sposobem korzystania (przeznaczeniem) z samochodów osobowych lub innych pojazdów samochodowych. Stosownie do art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a ustawy VAT, przepis ust. 3 nie dotyczy przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest odsprzedaż tych samochodów (pojazdów).

Jak dalej argumentował organ, z treści powyższego przepisu wynika upraw -nienie do odliczenia całego podatku naliczonego przez podatników, których przedmiotem działalności jest odsprzedaż samochodów. Zatem z punktu widzenia regulacji zawartej w omawianym przepisie istotne jest, by podatnik rzeczywiście prowadził działalność polegającą na odsprzedaży, albo też co najmniej z okoliczności towarzyszących nabyciu samochodów powinno wynikać, że podatnik miał zamiar podjąć tego rodzaju działalność. Nie wystarczy w tym przypadku, jak stwierdził organ, sama tylko deklaracja podatnika, że prowadzi tego rodzaju działalność wyrażona poprzez stosowny wpis określający przedmiot działalności w odpowiednich organach ewidencyjnych, jeśli nie towarzyszą temu okoliczności przemawiające za tym, że odsprzedaż samochodów stanowi rzeczywisty przedmiot działalności podatnika (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22.06.2009 r sygn. akt III SA/Wa 409/09).

Analizując cały zgromadzony materiał dowodowy, organ II instancji stwierdził, że nie sposób uznać, że zakup samochodu dokonany w dniu [...]r. nastąpił w okolicznościach wskazujących za realny zamiar podjęcia działalności w opisanym zakresie.

Podkreślił, że twierdzenia spółki nie znajdują odzwierciedlenia w zgromadzo - nym materiale dowodowym. Wskazał na rozbieżności między stwierdzeniami zawartymi w odwołaniu i w piśmie M.K.z dnia [...]r., a informacjami przekazanymi w piśmie z dnia [...] r. przez D.G.- pełnomocnika Pana D.P., a mianowicie: " ... że:

• Firma Spółka Jawna “A" (...) sama zgłosiła się z propozycją zakupu przez podatnika samochodu osobowego [...]. Jedynym dokumentem dotyczącym tej transakcji była faktura nr [...] z [...]r., żadnych dodatkowych umów nie zawierano.

• (...).

• Samochód nie był wystawiany przed datą zakupu w salonie Podatnika.

• (...).

• Samochód był wykorzystywany do jazd próbnych".

Wskazując na powyższe organ stwierdził, że samochód [...]został kupiony przez D.P.w dniu [...]r., spółka nie wystawiała samo -chodu w salonie D.P.- samochód ten został wystawiony dopiero po zakupieniu go czyli po [...]r., a jazdy próbne po tej dacie miały miejsce ale w związku z wystawieniem tego auta do sprzedaży przez D.P.a nie przez spółkę.

Organ II instancji stwierdził, wskazując na powyższe, że spółka nabyła samochód niejako przy okazji prowadzonej działalności gospodarczej, skoro przedmiotem obrotu począwszy od dnia dokonania zmiany w określeniu przedmiotu działalności do dnia przeprowadzenia kontroli był tylko jeden samochód i spółka nie dokonała żadnych innych transakcji, oprócz udokumentowanej rachunkiem nr [...] z dnia [...]r.

Organ podkreślił, że pojęcie zysku leży u podstawy każdej działalności o charakterze gospodarczym, stanowi jej istotę i sens. Niepodobna w ogóle mówić o działalności gospodarczej prowadzonej nie w celach zarobkowych, gdy tymczasem spółka poniosła koszty zakupu, rejestracji oraz ubezpieczenia. Podzielił stanowisko organu I instancji, pomimo formalnego rozszerzenia zakresu działalności o handel samochodami, faktycznie samochód osobowy [...]nie stanowił przedmiotu obrotu jako towar handlowy spółki, a w takim wypadku podatnik nie miał prawa do pełnego odliczenia podatku, gdyż takiego działania nie można uznać za dokonanego w ramach opodatkowanej tym podatkiem działalności gospodarczej.

Argumentował dalej, że w przeciwnym razie każda odprzedaż dokonana przez podatnika podatku od towarów i usług byłaby wyjątkiem, o którym mowa w art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a ustawy, co przeczyłoby ograniczeniu prawa jedynie do ram "przedmiotu" działalności. Podkreślił, że dowodów w zakresie zgodnym z żądaniem odwołania nie dostarczył - wbrew twierdzeniom pełnomocnika - również sam podatnik, a argumentacja podnoszona przez pełnomocnika strony przemawiała wręcz przeciwko zawartym tam twierdzeniom.

W opinii Dyrektora Izby Skarbowej zarówno stan faktyczny sprawy, ogólnie przyjęte zasady funkcjonowania różnych form i zakresów prowadzonych przez przedsiębiorców działalności jak i wnioski na tym tle sformułowane przemawiały za uznaniem, że działanie polegające na zakupie samochodu [...]nosiło znamiona przypadkowości.

Reasumując organ podkreslił, że z uwagi na powyższe podatnikowi nie przysługiwało uprawnienie do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie udokumentowanym rachunkiem nr [...] z dnia [...]r. w kwocie wykazanej w deklaracji VAT-7 za grudzień 2007 r.

Niezależnie od powyższego, w odniesieniu do zarzutu naruszenia art.176 Dyrektywy Rady Nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, organ stwierdził, że podniesiony zarzut nie znajduje uzasadnienia. Stwierdził, że nie sposób przyjąć, że przepis art. 86 ust. 3 ustawy VAT powinien zostać uznany za niezgodny z klauzulą stałości określoną w art. 17(6) VI Dyrektywy oraz w art. 176 obecnie obowiązującej Dyrektywy nr 2006/112/WE, stanowiącego m. in., że Polska, jako państwo członkowskie przystępujące do Wspólnoty, uprawniona była jedynie do kontynuowania wyłączeń z prawa do odliczenia, które obowiązywały przed jej przystąpieniem.

Na tyle na ile przepisy państwa członkowskiego po wejściu w życie szóstej dyrektywy zmieniają zakres istniejących wyłączeń, dokonując jego ograniczenia, a tym samym zbliżają się do celu tej dyrektywy, przepisy te objęte są zakresem odstępstwa z art. 17 ust. 6 akapit drugi VI Dyrektywy. Uchylenie przepisów wewnętrznych w dniu wejścia w życie VI Dyrektywy w krajowym porządku prawnym i zastąpienie ich w tym samym dniu innymi przepisami wewnętrznymi, samo w sobie nie pozwala na przyjęcie, że państwo członkowskie zrezygnowało ze stosowania wyłączeń prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT. Argumentował, że tego rodzaju zmiana ustawowa nie pozwala też na stwierdzenie naruszenia art. 17 ust. 6 akapit drugi tej Dyrektywy, pod warunkiem jednak, że nie doprowadziła do rozszerzenia po tym dniu zakresu wcześniejszych krajowych wyłączeń (tak wyrok ETS z dnia 22 grudnia 2008 r. sprawa C-414/07).

W przypadku podatku naliczonego przy nabyciu samochodów osobowych ustawodawca nie rozszerzył zakresu ograniczenia prawa do odliczenia - wręcz przeciwnie:

- obowiązujący do dnia 30 kwietnia 2004 r. art. 25 ust. 1 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) uniemożliwiał obniżenie kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego w odniesieniu do nabywanych samochodów osobowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika,

- obowiązujący od dnia 1 maja 2004 r. przepis art. 86 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług dopuszcza możliwość częściowego - a nie pełnego jak twierdzi pełnomocnik - odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu samochodów osobowych, z których podatnik korzysta wykonując działalność gospodarczą. Tym samym wyżej wymieniony przepis zmniejsza ograniczenie prawa do odliczenia podatku istniejące w dniu wejścia w życie VI Dyrektywy, przez co nie narusza art. 17 ust. 6 akapit drugi VI Dyrektywy.

W skardze z dnia [...]r. strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji i zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący polemizując z zawartym w zaskarżonej decyzji stanowiskiem organu odwoławczego stwierdził, że spółka faktycznie zajmowała się odprzedażą samochodów, co oznacza, że zgodnie z art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a ustawy VAT i przysługiwało jej prawo do pełnego odliczenia podatku przy zakupie samochodu [...].

Powołał okoliczności podnoszone już w postępowaniu podatkowym stwierdził,że stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji mające przekonać, że sprzedaż samochodu [...]nie była odprzedażą w rozumieniu art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a ustawy VAT jest błędne.

Organ drugiej instancji używa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zwrotów "nie sposób oprzeć się wrażeniu" (str. 7), "zastanawiającym jest także fakt" (str. 7). Oznaczało to, zdaniem skarżącego, że przy wydawaniu decyzji organ odwoławczy oparł się nie na ustalonych faktach lecz na domysłach i przypuszczeniach.

Stwierdził, że organ nie zgromadził dowodów, które zaprzeczałyby dowodom i oświadczeniom przedstawionym przez stronę, a rozważania organu w jaki sposób podatnik powinien był prowadzić działalność w zakresie sprzedaży samochodów, wykraczały, zdaniem strony, poza uprawnienia organów podatkowych.

Podkreslił, że o sposobie i zakresie prowadzenia działalności decyduje podatnik, a handel samochodami nie był i nie miał być podstawowym przedmiotem działalności spółki. Argumentował, że nie można wymagać od skarżącej działania perfekcyjnego, a tym bardziej wyciągać wniosków mających znaczenie dla jej obowiązków podatkowych, w szczególności w sytuacji rozpoczynania nowej dziedziny działalności.

Skarżący stwierdził, że z punktu widzenia przepisów dotyczących podatku VAT istotna jest "odsprzedaż", a nie wpis takiej działalności w rejestrze, a spółka wyjaśniła dlaczego nie dokonała w tamtym okresie dalszych transakcji. Przywołał przy tym art. 15 ust 2 ustawy VAT, z którego wynika, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, a to że spółka dokonała jedną transakcje w zakresie handlu samochodami nie stanowiło przesłanki negatywnej dla prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Skarżący podkreślał również, że wobec sprzedaży przedmiotowego samochodu i opodatkowania transakcji od pełnej wartości sprzedaży stawką podstawową zaskarżona decyzja, na mocy której odliczeniu podlega jedynie kwota 6.000 zł naruszyła zasadę neutralności.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację prawną. Stwierdził, iż skarga jest bezzasadna.

Stwierdził, iż argumentacja skarżacego sprowadzała się do uznania, że organa podatkowe błędnie przyjęły brak prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie samochodu [...]. W ocenie organu odwoławczego ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego wynikało w sposób nie budzący wątpliwości, że przedmiotowy samochód, mimo formalnego rozszerzenia zakresu działalności o handel samochodami, faktycznie nie stanowił przedmiotu obrotu jako towar handlowy spółki, co powodowało, że takiego działania nie można było uznać za dokonane w ramach opodatkowanej podatkiem od towarów i usług działalności gospodarczej i - w konsekwencji - braku prawa do pełnego odliczenia podatku.

Podkreślił, że postępowanie w sprawie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji dowiodło, że nabycie samochodu nie nastąpiło w okolicznościach wskazujących na realny zamiar podjęcia działalności w zakresie sprzedaży detalicznej samochodów osobowych, stanowiący zakres działalności gospodarczej podatnika.

Organ wskazał, że fakt dokonania zmian w zakresie określenia przedmiotu działalności podatnika nie był kwestionowany przez organa podatkowe obydwu instancji w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji.

Uznał za nieuzasadnione stwierdzenie skarżącego, jakoby organ nie zgromadził dowodów, które zaprzeczyłyby dowodom i oświadczeniom przedstawiony przez stronę i stwierdził, że całość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji stanowiła polemika z twierdzeniami strony podniesionymi w odwołaniu

Odnośnie natomiast argumentacji skarżącego w kwestii naruszenia poprzez wydanie zaskarżonej decyzji zasady neutralności organ stwierdził, że zarzut ów nie został w skardze dostatecznie sprecyzowany.

Jednak odnoszac sie do wskazania pełnomocnika skarżacej, iż "Zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję na mocy której odliczeniu podlegała jedynie kwota 6.000 zł podatku naliczonego, zasadą neutralności naruszyła" wyjaśnił, że przepis art. 86 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług (w brzmieniu obowiązującym w zaistniałym stanie faktycznym sprawy), dopuszczał możliwość częściowego (60%, nie więcej 6.000 zł) a nie pełnego odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu samochodów osobowych. Porównując zaś możliwość przewidzianą w tym przepisie z zupełnym brakiem takiej możliwości pod rządami art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. podkreślenia wymaga, że działanie organów podatkowych wyrażone w zaskarżonej decyzji nie naruszyło zasady neutralności VAT. Takie wnioski wynikają również z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w Luksemburgu z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie C-414/07 Magoora Sp. z o.o., w którym ETS stwierdził, że na tyle na ile przepisy państwa członkowskiego po wejściu w życie szóstej dyrektywy zmieniają z istniejących wyłączeń, dokonując jego ograniczenia, a tym samym zbliżają się do cel dyrektywy, przepisy te objęte są zakresem odstępstwa z art. 17 ust. 6 akapit drugi Dyrektywy. Tym samym, skoro przepis art. 86 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. zmniejszył ograniczenia wynikające z zapisu art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia1993 r. i w zgodzie z zapisem art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy (obecnie art. 176 Dyrektywy 112) stanowi odstępstwo od zasady pełnego odliczenia podatku naliczonego, nie może być mowy o naruszeniu zasady neutralności.

Na rozprawie w dniu 11 października 2011 r. pełnomocnik strony skarżącej argumentował, że o prowadzeniu działalności decyduje sam podatnik, a organ podatkowy nie ma prawa dokonywać ocen w tym zakresie. Ma jedynie prawo oceny danej czynności pod kątem podatkowym.

Argumentował, że okres jaki upłynął między nabyciem, a sprzedażą samocho- du był okresem wystarczającym do uznania danej czynności za dokonaną w ramach działalności gospodarczej. Zaznaczył, że podatnik naliczył cały podatek należny przy sprzedaży samochodu, czynność ta nie została uznana za fikcyjną, a organy nie wzięły tego pod uwagę, czym naruszyły zasadę neutralności podatku od towarów i usług.

Dalej stwierdził, że rejestracja i ubezpieczenie samochodu było potrzebne do wykonywania jazd próbnych.

Podtrzymał przy tym dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Sąd administracyjny bada tylko legalność wydanej decyzji, czyli sprawdza czy prawidłowo ustalono stan faktyczny i czy zastosowana norma prawa materialnego odpowiada ustalonemu stanowi faktycznemu.

Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.).

Przeprowadzając w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom podatkowym skutecznie zarzucić, iż przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego, które miało wpływ na wydane rozstrzygnięcie.

Przechodząc do merytorycznej oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy wskazać, że w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania decyzji art. 86 ust 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm.- dalej ustawa VAT) stanowił:

"W przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60 % kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000 zł." Katalog wyjątków od powyższej zasady zawierał art. 86 ust 4 ustawy VAT, który stanowił m.in., w pkt 7 lit. a, iż przepis ust. 3 nie dotyczy przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest odprzedaż tych samochodów.

Okoliczności faktyczne związane z zakupem samochodu osobowego nie były sporne natomiast organy podatkowe biorąc pod uwagę dokumenty zgromadzone w trakcie postępowania powzięły watpliwości dotyczace możliwości pełnego odliczenia przez spółkę podatku naliczonego w grudniu 2007 r.

Sąd zauważa, że wynikające z przepisu art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1a ustawy VAT prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie jest uprawnieniem bezwarunkowym.

Zauważyć należy, że korzystanie z tego prawa uzależnione jest od spełnienia przez stronę szeregu warunków. Zasadą wynikającą art. 86 ust. 3 ustawy VAT w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60 % kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000 zł.

Natomiast w art. 86 ust. 4 tejże ustawy zawiera katalog wyjątków od zasady ustanowionej w ustępie poprzedzającym. Katalog ten obejmuje zarówno wyłączenia z uwagi na cechy pojazdu, jak też wyłączenia umotywowane sposobem korzystania (przeznaczeniem) z samochodów osobowych lub innych pojazdów samochodowych. Stosownie do treści art. 86 ust 4 pkt 7 lit. a ustawy VAT, przepis ust .3 nie dotyczy przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest odsprzedaż tych samochodów (pojazdów).

Jak wynika z treści powyższego przepisu uprawnienie do odliczenia całego podatku naliczonego odnosi się do podatników, których przedmiotem działalności jest odprzedaż samochodów. Jednak niezbędne jest spełnienie dwóch przesłanek tzn. takie określenie przedmiotu działalności gospodarczej, aby jego zakres obejmował odsprzedaż samochodów osobowych oraz faktyczne prowadzenie odprzedaży.

W niniejszej sprawie skarżący dowodził, że zakres prowadzonej przez niego działalności obejmował sprzedaż samochodów: wspólnicy podjęli w dniu [...]r. uchwałę o zmianie umowy spółki poprzez poszerzenie przedmiotu działalności o sprzedaż detaliczną pojazdów samochodowych, zakupiono samochód w dniu [...] r. i ujęto tę transakcję zarówno w ewidencji jako zakup towarów jak i w remanencie końcowym za 2007 r. Te okoliczności nie były kwestionowane przez organy podatkowe.

Natomiast, zadaniem Sądu, słusznie organy podatkowe powzięły wątpliwości czy odsprzedaż samochodu została faktycznie dokonana w ramach tak określonegp zakresu działalności spółki, której głównym przedmiotem działalności była produkcja i sprzedaż hurtowa i detaliczna pieczywa.

Z przepisu art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a wynika, że ograniczenia w kwocie podatku naliczonego nie dotyczą przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest odprzedaż samochodów (pojazdów). Jeśli podatnik prowadzi działalność polegającą na odprzedaży samochodów, to przedmiotem jego działalności jest odsprzedaż samochodów. Wydaje się zbędne dalsze wyjaśnianie tego sformułowania, podobnie jak wyjaśnianie na czym polega odprzedaż, który to wyraz należy rozumieć w sposób powszechnie przyjęty, a dla zidentyfikowania pojęcia sprzedaży w rozumieniu ustawy VAT należy posłużyć się słowniczkiem zawartym w art. 2 (pkt 22) tej ustawy.

Z punktu widzenia regulacji zawartej w omawianym przepisie istotne jest, by podatnik rzeczywiście prowadził działalność polegającą na odprzedaży, albo też co najmniej z okoliczności towarzyszących nabyciu samochodów powinno wynikać, że podatnik miał zamiar podjąć tego rodzaju działalność. Nie wystarczy w tym przypadku sama tylko deklaracja podatnika, że prowadzi tego rodzaju działalność, wyrażona np. poprzez stosowny wpis określający przedmiot działalności w odpowiednich organach ewidencyjnych, jeśli nie towarzyszą temu okoliczności przemawiające za tym, że odprzedaż samochodów stanowi rzeczywisty przedmiot działalności podatnika. Sąd podziela w tym zakresie pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2009 r.(sygn. akt III SA/Wa 409/09).

Użyty w art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a ustawy VAT termin "odprzedaż" obejmuje takie rodzaje działalności gospodarczej podatnika, w ramach których nabywane samochody (pojazdy), o jakich mowa w art. 86 ust. 3 ustawy są - jako towary handlowe - przeznaczone do ich dalszego zbycia(vide wyrok NSA z 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 1014/10).

Biorąc pod uwagę fakt, iż art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a ustawy VAT jest wyjątkiem od zasady wynikającej z ust. 3 art. 86 tejże ustawy, to podatnik winien udowodnić okoliczności, które pozwalały mu odliczyć podatek w pełnej wysokości.

Skarżąca spółka dokonała zakupu jednego samochodu. Okoliczność poszukiwania nabywcy potwierdzona została w oświadczeniu M.K. z dnia [...]r., natomiast twierdzenia skarżacej nie zostały udokumentowane w sposób nie budzący wątpliwości.

Zgodnie z oświadczeniem podatnika z dnia [...]r. w okresie od [...] do [...] r. zawarł on transakcję sprzedaży tylko jednego samochodu, właśnie przedmiotowego samochodu [...]. Skarżący oświadczył, że podjęte przez niego działania zmierzające do odsprzedaży tego pojazdu, to przekazanie informacji wśród znajomych, a ostatecznie wystawienie samochodu w salonie samochodowym D.P.czyli nabywcy tego pojazdu. Skarżący stwierdził, iż pojazd był wykorzystywany do jazd pokazowych jednakże o ile znany był przebieg pojazdu na dzień [...]r., to ani skarżący, ani też D.P. nie byli w stanie podać przebiegu samochodu osobowego na dzień [...]r.

Sąd podziela w niniejszej sprawie stanowisko organu, iż w przypadku skarżacego zakup i sprzedaż przedmiotowego samochodu miał wyłącznie charakter incydentalny, a w takim przypadku nie można mówić, iż skarżący faktycznie zajmował się odprzedażą samochodów, a to oznacza, iż nie można go zaliczyć do kategorii podatników o których mowa w art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a ustawy VAT.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy został przeanalizowany przez organ podatkowy, a argumentacja stanowi spójną i logiczną całość.

Tym samym zarówno stan faktyczny sprawy, jak i wnioski na tym tle sformułowane przemawiały za uznaniem, że działanie polegające na zakupie samochodu marki [...]nosiło znamiona przypadkowości i zostało dokonane niejako przy okazji prowadzonej działalności gospodarczej.

Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, iż pomimo formalnego rozszerzenia zakresu działalności o handel samochodami, faktycznie samochód osobowy [...]nie stanowił przedmiotu obrotu jako towar handlowy spółki, a takim wypadku podatnik nie miał prawa do pełnego odliczenia podatku, gdyż takiego działania nie można uznać za dokonanego w ramach opodatkowanej tym podatkiem działalności gospodarczej.

Natomiast w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 176 Dyrektywy Rady Nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Sąd uznał, że podniesiony zarzut nie znajduje uzasadnienia. Podzielił również w tym zakresie stanowisko organów podatkowych, że nie sposób przyjąć, że przepis art. 86 ust. 3 ustawy VAT powinien zostać uznany za niezgodny z klauzulą stałości określoną w art. 17(6) VI Dyrektywy oraz w art. 176 obecnie obowiązującej Dyrektywy nr 2006/112/WE, stanowiącego m. in., że Polska, jako państwo członkowskie przystępujące do Wspólnoty, uprawniona była jedynie do kontynuowania wyłączeń z prawa do odliczenia, które obowiązywały przed jej przystąpieniem. Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem niemającym znaczenia w tej sprawie. Przepis implementuje do polskiej ustawy VAT art. 17 ust. 2 VI Dyrektywy, którego treść powtórzono w art. 168 obecnie obowiązującej Dyrektywy Rady 2006/112/WE. Prawo do odliczenia podatku naliczonego jest podstawową cechą podatku od wartości dodanej, zapewniającą neutralność tego podatku dla podatników VAT i prowadzi do przeniesienia ekonomicznego ciężaru podatku na konsumenta. Wobec tego to nie prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupem towarów i usług służących działalności opodatkowanej, ale wszelkie ograniczenia tego prawa należy interpretować ściśle. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 marca 2009 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 35/08, niepubl. Podobny zresztą pogląd wyraził ETS w wyroku z 30 września 2010 r. w sprawie C-395/09 [...]sp. z o.o. przeciwko Ministrowi Finansów stwierdzając, że prawo do odliczenia ustanowione w art. 17 ust. 2 VI Dyrektywy, będące integralną częścią mechanizmu podatku VAT, stanowi podstawową zasadę, na której opiera się wspólny system podatku i co do zasady nie może być ograniczone. W wyroku tym ETS podkreślił, wskazując przy tym na wcześniejsze swoje orzeczenia, że przepisy przewidujące odstępstwo od zasady prawa do odliczenia podatku VAT podlegają ścisłej wykładni.

Nietrafny jest też zarzut dotyczący naruszenia zasady neutralności podatku VAT. Zasada ta bowiem doznaje ograniczenia mocą art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy Rady z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC). Przepis ten stanowi, iż przed upływem najwyżej czterech lat od daty wejścia w życie niniejszej Dyrektywy, Rada stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, podejmie decyzję, które wydatki nie będą się kwalifikowały do odliczenia podatku od wartości dodanej. Odliczenie podatku od wartości dodanej nie będzie w żadnym przypadku obejmowało wydatków niebędących wydatkami ściśle związanymi z działalnością gospodarczą, takich jak wydatki na artykuły luksusowe, rozrywkowe lub wydatki reprezentacyjne. Do wejścia w życie powyższych przepisów, państwa członkowskie mogą zachować wyłączenia przewidziane w ich prawie krajowym w momencie wejścia w życie niniejszej Dyrektywy". Analiza powołanego przepisu pozwala stwierdzić, że zawiera on kompetencje i jednocześnie obowiązek dla Rady ustalenia rodzajów wydatków, w przypadku dokonania których, nie będzie przysługiwać podatnikowi prawo do odliczenia podatku. Z takiej kompetencji Rada nie skorzystała, a zatem znaczenie mają dwie pozostałe normy o charakterze ogólnym dające się wywieść z omawianego przepisu. Po pierwsze, odliczenie podatku w żadnych okolicznościach nie przysługuje w związku z wydatkami niebędącymi wydatkami ściśle związanymi z prowadzoną działalnością, takimi jak wydatki na artykuły luksusowe, rozrywkowe lub wydatki reprezentacyjne. Po drugie, państwa członkowskie, w braku listy wyłączeń ustalonej przez Radę, mogą utrzymać wszystkie wyłączenia istniejące w prawie krajowym, gdy Dyrektywa weszła w życie, tzw. klauzula stałości (standstill). W tym miejscu warto odwołać się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie C-414/07 Magoora sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Krakowie, który dotyczy powyższej kwesti. W wyroku tym ETS stwierdził, że art. 17 ust. 6 akapit drugi VI Dyrektywy stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, przy dokonywaniu transpozycji tej dyrektywy do prawa wewnętrznego, uchyliło całość przepisów krajowych dotyczących ograniczeń prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego przy zakupie paliwa do samochodów używanych dla celów działalności podlegającej opodatkowaniu, zastępując je, w dniu wejścia w życie tej dyrektywy na swym terytorium, przepisami ustanawiającymi nowe kryteria w tym przedmiocie, jeżeli te ostatnie przepisy powodują rozszerzenie zakresu zastosowania wskazanych ograniczeń. ETS wskazał też, że uchylenie przepisów wewnętrznych w dniu wejścia w życie VI Dyrektywy w krajowym porządku prawnym i zastąpienie ich w tym samym dniu innymi przepisami wewnętrznymi samo w sobie nie pozwala na przyjęcie, że państwo członkowskie zrezygnowało ze stosowania wyłączeń prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT. Tego rodzaju zmiana ustawowa nie pozwala też, sama w sobie, na stwierdzenie naruszenia art. 17 ust. 6 akapit drugi tej Dyrektywy, pod warunkiem jednak, że nie doprowadziła do rozszerzenia - po tym dniu - zakresu wcześniejszych krajowych wyłączeń.

Skoro, jak wynika z ww. wyroku ETS, ustawodawca krajowy zachował prawo do utrzymania ograniczenia w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, obowiązującego do daty wprowadzenia do polskiego systemu prawa przepisów zawartych w Dyrektywie, to treść tych ograniczeń należy ustalić w oparciu o treść przepisów dotychczasowych stanowiących odpowiednik nowych przepisów, które w sposób nieuprawniony ograniczyły dotychczasowe prawo do odliczenia podatku naliczonego, chyba że rozwiązania przyjęte po 1 maja 2004 r. są korzystniejsze dla podatnika.

Reasumując stwierdzić należy, iż przeprowadzone postępowanie podatkowe wykazało, iż podatnik, pomimo formalnego rozszerzenia zakresu działalności w zakresie sprzedaży detalicznej pojazdów samochodowych nie prowadził działalności gospodarczej polegającej na handlu pojazdami. Dokonana transakcja sprzedaży przedmiotowego samochodu miała charakter jednorazowy i jednocześnie podatnik nie udowodnił, że samochód [...]stanowił przedmiot obrotu jako towar handlowy.

W niniejszej sprawie – zdaniem Sądu – okoliczności faktyczne nie pozwalały na stwierdzenie wystąpienia przesłanek do stosowania przepisów szczególnych, o których mowa w art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a ustawy VAT.

W związku z tym, organy podatkowe wydając decyzję prawidłowo określiły wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2007 r., z tytułu nabycia przedmiotowego samochodu osobowego. Podstawą prawną takiego rozstrzygnięcia stanowił art.86 ust 3 ustawy VAT.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.