Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak sędzia del. WSA Jakub Zieliński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Firmy S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 952/16 w sprawie ze skargi Starosty Powiatu R. na decyzję Firmy S.A. z siedzibą w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej również: Sąd I instancji; Sąd; WSA w Warszawie) wyrokiem z dnia 28 października 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 952/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Starosty R. (dalej również: Starosta) na decyzję Firmy SA z siedzibą w W. (dalej: Spółka; [...] S.A.) z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej również: p.p.s.a.) – uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [[...] SA] z dnia 10 marca 2010 r.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie sprawy, wynikającym z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji.

Starosta R. zwrócił się do [...] SA z wnioskiem z dnia [...] lutego 2016 r., który wpłynął do [...]SA w dniu [...] lutego 2016 r., o udostępnienie informacji publicznej w zakresie informacji pisemnej, tj.:

1) kserokopii lub fotografii dokumentów wskazujących numer [...], figurujący w dokumencie ubezpieczeniowym, "zawartym przez [...] SA w 2010 i 2011 r., na samochód osobowy marki [...] , rok produkcji 2007, numer rejestracyjny [...] z [...] A.K. [...]";

2) informacji, czy w trakcie czynności związanych z dokonywaniem ubezpieczenia przedmiotowego pojazdu ubezpieczyciel ustalił numer [...] widniejący na tabliczce znamionowej pojazdu i udokumentował to fotograficznie lub w inny sposób, a jeżeli "ubezpieczyciel posiada taką dokumentację fotograficzną, czy w postaci dokumentów", wniósł o udostępnienie ich kserokopii;

3) w przypadku niedysponowania powyższymi dokumentami – podania informacji pisemnej, jaki numer [...] figuruje w dokumentacji [...] SA w zakresie ubezpieczenia tego pojazdu w 2010 r. oraz 2011 r.

W odpowiedzi na wniosek [...] SA, działając na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782 – dalej również: ustawa), w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. odmówił udostępniania informacji objętych żądaniem wniosku.

Starosta zwrócił się do Spółki z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś [...] SA w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko z dnia [...] marca 2016 r.

Motywując swoje rozstrzygnięcie, [...] SA argumentował, że art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1844 – dalej: ustawa o działalności ubezpieczeniowej) zobowiązuje Spółkę do zachowania w tajemnicy treści umowy ubezpieczenia, co uzasadnia zastosowanie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a nadto Starosta Powiatu R., jako organ władzy publicznej "nie jest, w rozumieniu art. 2 ust. 1 tej ustawy, uprawniony do korzystania z niej", gdyż zastosowany w tym przepisie termin "każdy" nie odnosi się do organów władzy publicznej, a celem ustawy jest zapewnienie swoistego rodzaju "kontroli społecznej" organów władzy publicznej oraz realizowania zasady jawności i transparentności działań tych organów.

W skardze na rozstrzygnięcie odmawiające udostępnienia żądanej informacji Starosta, wnosząc o uchylenie obu wydanych decyzji [...] S.A., zarzucił rozstrzygnięciu (decyzji) [...] S.A. z [...] kwietnia 2016 r. naruszenie:

- art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez odmowę jej udostępnienia, pomimo istnienia takiego obowiązku;

- art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez jego nieprawidłową wykładnię i niezasadne przyjęcie, że zawarte w treści art. 2 tej ustawy określenie "każdy" nie obejmuje swoim zakresem Starosty;

- art. 16 ust. 2 w zw. 17 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), poprzez wydanie decyzji w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, w której treści podmiot odmawia udostępnienia informacji publicznej, podczas gdy rozpoznając ponowny wniosek podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji winien utrzymać w mocy decyzję, uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy albo, uchylając tę decyzję, umorzyć postępowanie odwoławcze;

- art. 16 ust. 2 i art. 17 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i art. 104 k.p.a., poprzez wydanie decyzji przez podmiot nieuprawniony, tj. pełnomocnika procesowego, który w niniejszej sprawie rozpoznał na podstawie tego samego pełnomocnictwa zarówno wniosek o udostępnienie informacji publicznej jak również wniosek o jego ponowne rozpoznanie.

Motywując swoje rozstrzygnięcie, WSA w Warszawie wyjaśnił, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie z przyczyn w niej wskazanych.

Zdaniem Sądu I instancji obie strony postępowania nieprawidłowo rozumieją przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej i dlatego błędnie jej używają jako środka do uzyskania informacji oraz posługują się jej przepisami w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem Starosty z dnia [...] lutego 2016 r.

WSA w Warszawie stwierdził, że przepis art. 61 ust. 1 Konstytucji RP kształtuje dostęp do informacji publicznej jako prawo obywatelskie, natomiast ustawa o dostępie od informacji publicznej w art. 2 ust. 1 dostęp do informacji publicznej przyznaje "każdemu". Odwołując się do stanowiska orzecznictwa, Sąd I instancji podkreślił, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest informowanie obywateli o stanie, a nie zdobywanie przez organy administracji publicznej informacji od innych podmiotów. Dlatego też Sąd, biorąc pod uwagę cel i sens ustawy o dostępie do informacji publicznej, przyjętej dla urzeczywistnienia idei transparentności we władzy publicznej, stwierdził, że sformułowanie "każdy" oznacza każdego człowieka lub podmiot prawa prywatnego i nie może odnosić się do organów władzy publicznej, gdyż celem ustawy jest zapewnienie dostępu do informacji o stanie spraw publicznych, a nie umożliwianie tym organom uzyskiwania informacji od innych podmiotów publicznych lub wykonujących zadania publiczne. Powołując się na poglądy doktryny, Sąd I instancji wyjaśnił, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie są narzędziem prawnym, które ma służyć organom administracji publicznej do wzajemnego przekazywania informacji, gdyż w takim wypadku mają zastosowanie przepisy konstytucyjne oraz administracyjne przepisy ustrojowe, natomiast ustawa o dostępie do informacji publicznej służy społecznej kontroli władzy publicznej przez społeczeństwo.

W konsekwencji WSA w Warszawie przyjął, że Starosta jako organ władzy publicznej nie był uprawniony do wystąpienia do Firmy SA z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec tego uznał, że przedmiotowy wniosek z dnia [...] lutego 2016 r. nie mógł wywołać skutku w postaci powstania po stronie jego adresata – [...] SA obowiązku bądź udostępnienia informacji w formie czynności materialno-technicznej, bądź też odmowy jej udostępnienia w drodze decyzji administracyjnej.

WSA w Warszawie stwierdził zarazem, że [...] SA jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, co wynika z faktu, że Skarb Państwa posiada w tej Spółce udziały, co stanowi fakt objęty sądową wiedzą notoryjną. Stąd też, zdaniem Sądu, trafnie argumentuje w tej materii Starosta R., odwołując się do uzasadnienia uchwały siedmiu Sędziów NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OPS 1/05, że udziały Skarbu Państwa w spółce akcyjnej stanowią majątek publiczny.

Podnosząc, że [...] SA spełnia dyspozycję przepisu art. 4 ust. 5 powołanej ustawy, Sąd I instancji zaznaczył, że nie wszystkie posiadane przez tę Spółkę informację automatycznie stają się informacjami publicznymi, bez względu na katalog wskazany w art. 6 tej ustawy.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie przedmiot żądania objętego wnioskiem z dnia [...] lutego 2016 r. wymyka się pojęciu informacji publicznej, w rozumieniu przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż umowa ubezpieczenia prywatnego pojazdu nie zawiera żadnych cech stanowiących o jej publicznoprawnym charakterze; nie jest to rozstrzygnięcie sprawy publicznej ani rozstrzygnięcie wydane przez organ publiczny.

Reasumując, Sąd stwierdził, że z trzech niezbędnych do wystąpienia łącznie przesłanek warunkujących stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej (czyli także procedowanie w ramach jej przepisów) w niniejszej sprawie jest spełniony jedynie jeden – istnienie po stronie [...] SA zobowiązania do udostępniania informacji publicznej w ramach omawianej ustawy. Nie jest natomiast, zdaniem Sądu, spełniona przesłanka warunkująca po stronie wnioskującej, prawo do żądania udostępnienia informacji publicznej w ramach ustawy i nie jest spełniona przesłanka warunkująca zakwalifikowanie żądanej informacji jako informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy.

Wskazując na brak spełnienia obu pozostałych przesłanek, Sąd I instancji uznał, że złożony w trybie tej ustawy wniosek z dnia [...] lutego 2016 r. był bezskuteczny i dlatego nie mógł zostać rozpatrzony w trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a zwłaszcza przy zastosowaniu art. 16 tej ustawy.

Sąd zwrócił uwagę na to, że jakkolwiek w rozstrzygnięciach z dnia [...] marca 2016 r. i [...] kwietnia 2016 r. [...] SA nie posługuje się terminem decyzja, to jednak rozstrzygnięcia te mają formę decyzji przewidzianej w art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd argumentował, że rozstrzygnięcia te odwołują się wprost w swojej treści do przepisu art. 16 ust. 1 w kontekście art. 5 tej ustawy, wskazującego na przyczyny odmowy udostępnienia informacji publicznej; oba rozstrzygnięcia zawierają przywołaną wyżej podstawę prawną, są zwrócone do indywidualnego adresata i uzasadniają przyczyny rozstrzygnięcia. Wobec tego Sąd uznał, że [...] SA przy rozpatrywaniu tej sprawy procedował opierając się na przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej i wydając w tej sprawie decyzje przewidziane w art. 16 powołanej ustawy.

Sąd I instancji stwierdził, że skoro wniosek z dnia [...] lutego 2016 r. nie był wniesiony przez podmiot uprawniony (zgodnie z wykładnią art. 2 ust. 1 ustawy), a nadto żądanie wniosku nie dotyczyło informacji publicznej, to każda z powyższych okoliczności – brak podmiotu żądającego dostępu do informacji publicznej, jak i brak przedmiotu informacji publicznej – stanowi niezależną przesłankę odmowy zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec tego Sąd uznał, że niniejszej sprawie [...] S.A. nie mógł w ogóle procedować w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej, natomiast powinien poinformować Starostę o powyższych przeszkodach uniemożliwiających zastosowanie tej ustawy i w tym zakresie skutecznym działaniem jest jedynie pismo, a nie decyzja wydana w trybie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Sąd uznał, że zaskarżona decyzja z [...] kwietnia 2016 r., jak i poprzedzające ją rozstrzygnięcie, wydane w trybie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, naruszają prawo, bowiem w formie decyzji załatwiono sprawę, która nie podlega reżimowi przewidzianemu w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a ponadto sprawę tę – pomimo trafności podjętego rozstrzygnięcia w zakresie odmowy udostępnienia żądanej informacji – załatwiono, błędnie stosując przepisy tej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem Sądu zasadne było uchylenie obu decyzji obarczonych takimi wadami.

W skardze kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 października 2016 r. [...] S.A., zaskarżając to orzeczenie w całości i powołując podstawy kasacyjne z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie:

I. prawa materialnego:

1. art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1764) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że [...] Spółka Akcyjna jest podmiotem dysponującym majątkiem publicznym, co skutkowało przyjęciem przez Sąd I instancji, że [...] SA jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z powołaną ustawą, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania przywołanego przepisu ustawy;

2. art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 26 stycznia 2015 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2015 r., poz. 184) poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy za podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, uznaje się podmiot wykonujący zadania publiczne, w szczególności osoby prawne, w których Skarb Państwa ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, przez którą to, zgodnie z art. 4 ust. 10 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, rozumie się pozycję przedsiębiorcy, która umożliwia mu zapobieganie skutecznej konkurencji na rynku właściwym przez stworzenie mu możliwości działania w znacznym zakresie niezależnie od konkurentów, kontrahentów oraz konsumentów; domniemywa się, że przedsiębiorca ma pozycję dominującą, jeżeli jego udział w rynku właściwym przekracza 40%, co tym samym doprowadziło do naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej i w konsekwencji doprowadziło do błędnej wykładni;

II. przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, poprzez powtórzenie w uzasadnieniu wyroku argumentu Starosty bez wykazania błędów w argumentacji Spółki, która kontrargumentację sformułowała już w odpowiedzi na skargę z dnia [...] czerwca 2016 r., co mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie.

Przy tak skonstruowanych zarzutach w ramach przytoczonych podstaw kasacyjnych, rozwiniętych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm. – dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny (dalej również: Sąd kasacyjny; NSA) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny skontrolował zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym – w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a., co wymusza rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutów prezentowanych w ramach podstawy naruszeń procesowych.

Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten stanowi normatywny wzorzec dla oceny czy zaskarżony wyrok odpowiada ustawowym wymogom (zawiera konieczne elementy), które mają w przyszłości pomóc stronie oraz sądowi odwoławczemu w prześledzeniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, a także w zapoznaniu się z motywami, jakimi kierował się Sąd I instancji przy podejmowaniu zaskarżonego wyroku.

Zatem wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, iż niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, a w szczególności jeżeli nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, opubl. ONSAiWSA z 2010 r., nr 3, poz. 39). Za pomocą zarzutu naruszenia powyższego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie i motywy rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zawiera również zwięzłe przedstawienie stanowiska [...] S.A. Zaskarżony wyrok i jego uzasadnienie poddają się kontroli sądowoadministracyjnej. Okoliczność, że jeden z przedstawionych w uzasadnieniu wniosków Sądu I instancji nie był trafny, nie może automatycznie przesądzić o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Odnosząc się zatem do zarzutu o charakterze procesowym (podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), Sąd kasacyjny stwierdza, że nie jest on zasadny.

Częściowo zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p. Sąd I instancji zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wniosek, że "[...] SA jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wynika to z faktu, iż Skarb Państwa posiada w tej Spółce udziały, (...) stanowiące majątek publiczny". WSA w Warszawie uznał zatem, że skarżąca kasacyjnie dysponuje majątkiem publicznym. Ze stwierdzeniem tym nie można się zgodzić. Sam fakt, że Skarb Państwa jest właścicielem 34,1875% akcji [...] S.A. nie może być utożsamiany z "dysponowaniem" przez [...] S.A. majątkiem publicznym w rozumieniu w art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p. Przeciwne stanowisko czyniłoby zbędnym tę część tego przepisu, która traktuje o podmiotach, w których między innymi Skarb Państwa ma pozycję dominującą. Skoro bowiem posiadanie przez Skarb Państwa w spółce 34% akcji byłoby tożsame z "dysponowaniem" przez tę spółkę "majątkiem publicznym", to w świetle ww. przepisu zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej byłaby każda spółka w której Skarb Państwa posiada akcje lub udziały, bez względu na ich wielkość w stosunku do wszystkich akcji lub udziałów. Wykładnia celowościowa art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p. taką interpretację wyklucza. Reasumując wyrażenie: "dysponowania" przez daną spółkę akcyjną mieniem publicznym jest pojęciem odrębnym od kwestii posiadania akcji w tej spółce przez Skarb Państwa, (lub jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego). W tej części Sąd kasacyjny podziela stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Rację ma więc skarżąca kasacyjnie, że z tytułu posiadania przez Skarb Państwa akcji [...] S.A. Spółka ta nie stała się podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p.

Powyższy nietrafny wniosek Sądu I instancji nie miał żadnego wpływu na treść zaskarżonego wyroku. Zaskarżone orzeczenie mimo częściowo błędnego – w ww. fragmencie - uzasadnienia odpowiada prawu. Należy bowiem zauważyć, co skarżąca kasacyjnie pominęła, iż w przedmiotowej sprawie wydała [...] marca 2016 r. - na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 u.d.i.p. - decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W tym zakresie Sąd kasacyjny podziela wnioski Sądu I instancji, iż rozstrzygnięcia skarżącej kasacyjnie z [...] marca 2016 r. i z [...] kwietnia 2016 r. miały w istocie formę decyzji, o której mowa w art. 16 u.d.i.p. Skarżąca kasacyjnie wydała zatem rozstrzygnięcie, jakie podejmuje podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, będący w jej posiadaniu, który z pewnych względów uznaje, że należy odmówić udostępnienia tej informacji. Skoro Starosta nie był podmiotem uprawnionym do wszczęcia przedmiotowego postępowania, nadto żądana informacja nie miała charakteru informacji publicznej, brak było przesłanek do wydania decyzji na podstawie art. 16 u.d.i.p. Trafnie zatem Sąd I instancji przesądził o konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego tej wadliwej decyzji.

W kontekście powyższych stwierdzeń, skoro Starosta R. nie był uprawniony do wszczęcia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, nadto domagał się udostępnienia informacji, która nie miała charakteru informacji publicznej, to znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy nie miała już okoliczność czy [...] S.A. może być traktowana jako podmiot o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p.

Na marginesie należy zauważyć, że z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika zasada, że do udzielania informacji publicznej zobowiązane są podmioty o których mowa w ust. 1 tego przepisu, będące w posiadaniu tej informacji publicznej. Zatem nie można na kanwie niniejszego postępowania, że skarżąca kasacyjnie Spółka w innej sytuacji może być hipotetycznie zobligowana do udostępnienia informacji publicznej, pod warunkiem że będzie w jej posiadaniu, a posiadanie tej informacji publicznej związane będzie np. z wykonywaniem zadań publicznych lub z dysponowaniem majątkiem publicznym.

Nietrafny okazał się zarzut naruszenia art. 4 pkt. 10 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. W żadnej części uzasadnienia Sąd I instancji nie zawarł wniosku, iż [...] S.A. należy do katalogu podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p. ze względu na to, że Skarb Państwa posiada w tym podmiocie pozycję dominującą, w związku z czym nie mógł naruszyć art. 4 pkt. 10 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Argumentacja Sądu uzasadniająca wniosek, iż [...] S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej ograniczała się jedynie do stwierdzenia, że skarżąca kasacyjnie dysponuje mieniem publicznym, a więc do innej - zawartej w przepisie art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p. przesłanki.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.