Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Starosty M. w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 7 stycznia 2025 r. M. S. (dalej: skarżący; strona), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Starosty M. (dalej: organ) w rozpoznaniu jego wniosku o udzielenie informacji publicznej z 4 października 2024 r. zarzucając mu naruszenie art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka, art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, jak również art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

W skardze strona wniosła o: (1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; (2) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; (3) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; (4) zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania; (5) wymierzenie organowi grzywny.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że 4 października 2024 r. został złożony za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej jednak pismem z 4 listopada 2024 r. organ poinformował stronę, że żądana informacja nie stanowi informacji podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Następnie decyzją z 5 listopada 2024 r. organ umorzył postępowanie wszczęte na wniosek strony. Skarżący dalej argumentował, że od decyzji organu z 5 listopada 2024 r. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., które decyzją z 6 grudnia 2024 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie w całości. Poza tym skarżący wskazał, że wnioskowana przez niego informacja stanowi informację publiczną, dlatego też – w jego opinii – organ pozostaje w bezczynności (gdyż nie wydał żądanej informacji publicznej).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wskazano, że nie doszło do bezczynności, gdyż organ podejmował czynności w sprawie. Zwrócono też uwagę, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w wyniku rozpoznania odwołania umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji wskazując, że przekazanie odpowiedzi z 4 listopada 2024 r. spowodowało, że nie należało umarzać postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na odrzucenie.

Z akt sprawy wynika, że skarga na bezczynność datowana na 7 stycznia 2025 r. wpłynęła do organu również w tym samym dniu za pośrednictwem ePUAP. Natomiast w dniu 22 stycznia 2025 r. została przekazana przez organ do rozpoznawania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.

Natomiast z akt administracyjnych wynika, że decyzją z 6 grudnia 2024 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego od decyzji z 5 listopada 2024 r. nr [...] wydanej przez Starostę M., w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 4 października 2024 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2 kwietnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) – uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło w całości postępowanie organu pierwszej instancji.

W jej treści zawarto również informację, że decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji, lecz może być od niej złożona w terminie 30 dni skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, tj. z powodu jej niezgodności z prawem.

Ww. decyzja została następnie przekazana przez ePUAP skarżącemu i organowi.

Z powyższego wynika, że w dacie wniesienia skargi (tj. 7 stycznia 2025 r.) stan bezczynność już ustał, gdyż organ sprawę załatwił, tzn. wydał decyzję. Od niej następnie strona skutecznie wywiodła środek odwoławczy w wyniku czego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 6 grudnia 2024 r. uchyliło rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne i orzekło o umorzeniu postępowania.

Natomiast w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 (Legalis nr 2389625), NSA stwierdził, że "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi."

W niniejszym stanie faktycznym, trzeba jeszcze raz podkreślić, została wydana decyzja ostateczna z 6 grudnia 2024 r. Zdaniem Sądu orzekającego, uprawniony jest zatem pogląd, że ww. uchwała znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie sytuacji, gdyż postępowania administracyjne zakończyło się, właśnie poprzez wydanie decyzji, która została wydana i doręczona stronom sporu przed wniesieniem skargi na bezczynność. W dniu wniesienia skargi stan bezczynności zatem ustał, a z taką właśnie sytuacją NSA wiąże skutek w postaci niedopuszczalności merytorycznego rozpoznania skargi na bezczynność, której celem jest wszak wymuszenie na organie działania, które także w przypadku wydania decyzji o umorzeniu postepowania nie może już nastąpić (por. także: postanowienie WSA w Gliwicach z 18 grudnia 2024 r., III SAB/Gl 678/24, LEX nr 3817229).

Natomiast kwestia, czy sposób załatwienia sprawy jest zgodny z prawem pozostaje poza granicami sprawy, która dotyczyła jedynie bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) Sąd orzekł o odrzuceniu skargi.