Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2020 r., sygn. akt VI SO/Wa 4/20 o wymierzeniu organowi grzywny w sprawie z wniosku [A.] Sp. z o.o. w K. o wymierzenie Prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: odrzucić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym zażaleniem postanowieniem z 16 września 2020 r., sygn. akt VI SO/Wa 4/20, działając na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej cyt. jako: p.p.s.a.) po rozpoznaniu wniosku [A.] Sp. z o.o. w K. wymierzył Prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych grzywnę w wysokości 500 złotych oraz zasądził od Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz [A.] Sp. z o.o. w K. 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że [A.] Sp. z o. o. w K. (dalej: Spółka, skarżąca) wniosła skargę na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: Prezes ZUS) w przedmiocie rozpoznania wniosku z 24 lipca 2018 r. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia oraz zażalenia na postanowienie organu rentowego z [...] kwietnia 2018 r. w sprawie sprostowania omyłki pisarskiej w decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] lipca 2016 r., stwierdzającej nienależność składek na ubezpieczenie zdrowotne za A.S. z tytułu umowy zlecenia zawartej ze skarżącą spółką jako płatnikiem składek. Skarga została złożona do organu w dniu 9 listopada 2018 r., natomiast organ przekazał ją wraz z aktami sprawy w dniu 10 grudnia 2018 r. (data prezentaty) do WSA w Krakowie, który zarządzeniem z 11 marca 2019 r. przekazał skargę oraz całość akt sprawy do WSA w Warszawie. W ocenie sądu pierwszej instancji Prezes ZUS nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., gdyż udzielając odpowiedzi na skargę Spółki nie zachował należytej staranności i wysłał odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy do sądu niewłaściwego w sprawie. WSA stwierdził, że ani w odpowiedzi na skargę (pismo z 4 grudnia 2018 r.), ani też w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny (pismo z 6 lipca 2020 r.), organ nie wskazał przyczyn, które spowodowały nieprzekazanie skargi właściwemu sądowi z zachowaniem terminu określonego w treści art. 54 § 2 p.p.s.a. W ocenie WSA z akt sprawy nie wynika również, aby zaistniały jakieś nadzwyczajne okoliczności, które usprawiedliwiałyby niemożność przekazania akt w terminie określonym w ustawie. W tych okolicznościach WSA postanowił o wymierzeniu Prezesowi ZUS grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. w wysokości 500 zł.

Reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika organ wniósł zażalenie zaskarżając powyższe postanowienie WSA w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu Prezes ZUS zarzucił naruszenie art. 54 § 2, art. 55 § 1 w zw. z art. 59 p.p.s.a. poprzez ich błędną interpretację, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu wskazał, że wbrew stanowisku WSA organ nie pozostawał w zwłoce z przekazaniem skargi do sądu.

W odpowiedzi na zażalenie działająca przez profesjonalnego pełnomocnika skarżąca Spółka wniosła o wezwanie organu do uzupełnienia braku formalnego pisma z 28 września 2020 r. pod rygorem określonym w art. 49 § 2 zd. 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania wywołanego wniesieniem przez organ ww. pisma. Ewentualnie, w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku, z najdalej posuniętej ostrożności procesowej, Spółka wniosła o oddalenie zażalenia Prezesa ZUS z 30 września 2020 r. i zasądzenie kosztów postępowania wywołanego wniesieniem przez organ zażalenia, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jako wniesione po terminie należało odrzucić.

Stosownie do treści art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. Przepis art. 178 p.p.s.a. stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z art. 197 § 2 wynika, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Natomiast zgodnie z art. 180 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, albo zwróci ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wbrew temu, co błędnie wskazuje w zażaleniu organ, z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie WSA w Warszawie z 16 września 2020 r. zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Prezesa ZUS w dniu 23 września 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 49 akt sądowych) oraz pełnomocnikowi Spółki w dniu 24 września 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 48 akt sądowych). A zatem siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upływał dla organu z dniem 30 września 2020 r. Tymczasem środek zaskarżenia, datowany wprawdzie na 30 września 2020 r., został wniesiony w dniu 1 października 2020 r. (koperta k. 46 akt sądowych). Wobec powyższego zażalenie, jako wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, podlegało odrzuceniu przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuca zażalenie, jeśli podlegało ono odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, co w sprawie ma miejsce ze względu na regulację zawartą w art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 180 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.

Na uwzględnienie nie zasługuje zawarte w odpowiedzi na zażalenie żądanie zasądzenia kosztów postępowania. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Brak jest zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach. Przepis art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 527).