Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2021 r. sprawy ze sprzeciwu R. S. od decyzji Wojewody z dnia [...] sierpnia 2021 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz R. S. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewoda decyzją z [...] sierpnia 2021 r. [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego między innymi przez Gminę K. od decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2021 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych, w zabudowie szeregowej, wraz z instalacjami, usytuowanych na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] K., jednostka ewidencyjna 260503_4 K. - miasto, na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zmianami) oraz art. 138 § 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości, gdyż została ona wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdyż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że 15 marca 2021 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek [...] s.c. z siedzibą w K. P. B. i R. S. w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych, usytuowanych na działce nr [...] w K..

Wydając decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę Starosta [...] wskazał, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Rozpatrując odwołania od powyższej decyzji Wojewoda podał, że dla obszaru, na którym znajduje się działka nr [...], obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego fragmentu terenu miasta K. w granicach ulic: Izabelowskiej, Browarnej, cieku wodnego od Wincentowa, ulicy [...] po granice administracyjne miasta, przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K., ogłoszoną w dzienniku Urzędowym Województwa.

Działka ta znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 3.MN na rysunku miejscowego planu. Dojazd do działki Nr [...] z drogi publicznej przez teren oznaczony symbolem 8KDD na rysunku miejscowego planu i opisany jako droga dojazdowa. Paragraf 19 ust. 1 miejscowego planu stanowi, że dla terenów oznaczonych na rysunku miejscowego planu symbolami MN - 11 MN ustala się:

przeznaczenie podstawowe - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna

przeznaczenie uzupełniające - usługi nieuciążliwe.

Paragraf 19 ust. 5 stanowi, iż w zakresie zasad i warunków podziału na nowe działki:

1. ustala się obowiązek dokonywania podziału jak na rysunku planu z możliwością odstępstwa do jednego metra;

2. ustala się wielkość działki budowlanej nie mniejszą niż:

600 m2 dla zabudowy wolnostojącej,

400 m2 dla zabudowy bliźniaczej

3. ustala się minimalne szerokości frontów działek budowlanych:

a) 18 m dla zabudowy wolnostojącej

b) 16 m dla zabudowy bliźniaczej.

Z projektu budowlanego, w tym z projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej wynika, że przedmiotowa inwestycja usytuowana została w całości na działce nr [...], ze zjazdem na działkę nr [...], oznaczoną na rysunku miejscowego planu symbolem [...] - ślepa droga dojazdową do kilku działek - tzw. sięgacz. Działka nr [...] ma kształt nieregularnego wieloboku zbliżonego do prostokąta. Projektowany zespół budynków BM1, BM2, BM3, BM4 usytuowano: ścianą zachodnią - z oknami - w odległości 6 m od krawędzi jezdni drogi 8KDD, z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy, określonej w miejscowym planie dla tej drogi; ścianą północną - z oknami i drzwiami wejściowymi - w odległości ponad 9,95 m od granicy z działką nr [...]; ścianą wschodnią – z oknami, w odległości od 4,12 m do 6,25 m od granicy z działką nr [...]; ścianą południową - z drzwiami balkonowymi i oknami - w odległości 6 m od granicy z działkami nr [...] i [...].

Każdy z budynków zaprojektowano jako dwukondygnacyjny, z dachem płaskim, na dachu przewidziano taras, wysokość budynku wynosi do okapu 7,14 m, bez obudowy wyjścia na taras, co nie narusza ustaleń planu. Każdy z budynków ma wszystkie ściany własne, posadowione na własnych fundamentach, między ścianami własnymi poszczególnych części sąsiadującymi ze sobą zaprojektowano dylatację. Budynki te nieznacznie różnią się szerokością, mają jednakową długość i są usytuowane w jednej linii. W każdym budynku jednorodzinnym zaprojektowano dwa niezależne mieszkania z odrębnymi wejściami. Zatem na działce nr [...] zaprojektowano cztery budynki mieszkalne jednorodzinne, usytuowane w ten sposób, że tworzą szereg. Architektonicznie tworzą one jedną bryłę.

W części północnej działki, przed wejściami do każdego z ośmiu zaprojektowanych mieszkań, zaprojektowano miejsca parkingowe, po jednym dla każdego mieszkania. Dojazd do miejsc parkingowych zaprojektowano wzdłuż północnej granicy działki. W części wschodniej zaprojektowano miejsce do gromadzenia odpadów.

Cytując treść art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego Wojewoda wskazał, że użyte w tym przepisie pojęcie "zgodności", oznacza związek znacznie silniejszy niż tylko "spójność", czy też "brak sprzeczności". Nie można w tym zakresie stosować wykładni rozszerzającej.

Oceniając wygląd zewnętrzny przedmiotowego zespołu budynków, jego długość, wysokość, bryłę, elewacje, czyli architekturę, organ odwoławczy stwierdził, że w rezultacie realizacji inwestycji na działce nr [...] powstanie budynek nie różniący się wyglądem od budynków wielorodzinnych. Także funkcjonalnie jest to w rzeczywistości budynek wielorodzinny, bo jest przygotowany dla zamieszkania wielu rodzin. Wprowadzanie podwójnych, niezależnych konstrukcyjnie ścian wewnątrz budynku jest nieuzasadnione konstrukcyjnie i ekonomicznie. Zastosowanie takiego rozwiązania konstrukcyjnego, polegającego na zaprojektowaniu dwóch ścian obok siebie, pozwoliło stworzyć fikcję umożliwiającą nazwanie budynku wielorodzinnego budynkami jednorodzinnymi w zabudowie szeregowej. Powyższe jest istotne dla inwestora, ponieważ działkę nr [...] można zabudować jedynie budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, a nie budynkiem wielorodzinnym.

Organ II instancji zauważył, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, proces wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego musi uwzględniać intencje uchwałodawcy, z warunkiem, że ograniczenia lub zakazy ustanowione w tym planie muszą być interpretowane ściśle. Zgodnie z tak zwaną zasadą racjonalnego ustawodawcy, gdyby intencją Rady Miejskiej w K., uchwalającej miejscowy plan, było dopuszczenie na terenach oznaczonych symbolem MN zabudowy innej niż budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, powinna ona zawrzeć w przepisach planu odpowiednie regulacje. Tymczasem w przepisach analizowanego planu zawarte są jedynie regulacje dotyczące zabudowy jednorodzinnej, wolnostojącej lub zbliźniaczonej (§ 19 ust. 5 ustaleń planu). Organ podkreślił, że zabudowa szeregowa ze swej istoty musi być zabudową w granicy działek (wyrok NSA z 2 października 2015 r, sygn. akt OSK 409/14), jeżeli żadna ze ścian bocznych któregokolwiek z segmentów zabudowy szeregowej nie znajduje się w granicy działki, to brakuje istotnej cechy zabudowy szeregowej (wyrok WSA w Poznaniu z 28 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Po 8/13).

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewoda uznał, że realizacja na jednej działce nr [...], o powierzchni 1322 m2, czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, oznacza realizację na tej działce zabudowy wielorodzinnej, a na taką zabudowę miejscowy plan nie zezwala. Zatem projekt budowlany omawianej inwestycji jest niezgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że odwołującym w tej sprawie jest Gmina K., w imieniu której działa Burmistrz, a zgodnie z art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, burmistrz sporządza projekt miejscowego planu. Stanowisko Burmistrza K., wyrażone w odwołaniu, należy wiec potraktować jako wykładnię zapisów tego planu. W odwołaniu podkreślono, że budowa omawianej inwestycji narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a Burmistrz K. nie widzi możliwości usytuowania na terenie oznaczonym symbolem 3MN czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych stanowiących architektonicznie całość, przeznaczonych do zamieszkania przez osiem rodzin.

Wojewoda zaznaczył, że wskazanego uchybienia nie można usunąć w postępowaniu odwoławczym, ponieważ doprowadziłoby to do zatwierdzenia przez organ II instancji projektu budowlanego innej inwestycji. Powyższe stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Dlatego nie ma innej możliwości jak zastosować art. 138 § 2 kpa i wydać decyzję kasacyjną. Rozpatrując sprawę ponownie organ I instancji powinien doprowadzić projekt budowlany przedmiotowej inwestycji do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, po czym wywiązać się w całości z obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 prawa budowlanego.

W kwestii dostępu do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną usytuowaną na działce nr [...], zdaniem organu odwoławczego, inwestor winien posiadać zgodę właściciela działki na wykonanie zjazdu. Podniesiony argument, że w akcie notarialnym zawarto sformułowanie o posiadanym połączeniu działki z drogą należy traktować jako deklarację sprzedającego, nie zaś potwierdzenie stanu prawnego.

W skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach sprzeciwie od powyższej decyzji, domagając się jego uchylenia R. S. zarzucił naruszenie art. 138 § 2 kpa, poprzez niezasadne przyjęcie, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu sprzeciwu jego autor podał, że jedną z przesłanek skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji jest jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa i tak, na kanwie niniejszego postępowania, organ, oceniając decyzję Starosty [...] przeprowadził postępowanie mające na celu ustalenie, czy zachodzi przesłanka wynikająca z art 156 § 1 pkt 2 kpa.

Organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany inwestycji jest niezgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi, że na jednej działce leżącej na terenie oznaczonym symbolem 3MN na rysunku miejscowego planu, może powstać tylko jeden budynek mieszkalny jednorodzinny - usytuowany w określonej odległości od granicy jako budynek wolnostojący lub usytuowany w granicy działki, jako zbliźniaczony z budynkiem znajdującym się na sąsiedniej działce.

Tymczasem definicja budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawarta w art. 3 pkt 2a prawa budowlanego, nie zastrzega w żaden sposób, że konstrukcja budynku ma wynikać tylko i wyłącznie z logiki rozwiązań konstrukcyjnych. Prawo budowlane nie zawiera definicji zabudowy szeregowej. Zatem na działce inwestora w rozumieniu obowiązujących przepisów zaprojektowano cztery budynki mieszkalne jednorodzinne.

Wnoszący sprzeciw podkreślił, że rażące naruszenie przepisu prawa ma miejsce, gdy wynika wprost z treści przepisu, a nie z jego interpretacji (wyrok NSA z 10 listopada 2016 r., I OSK 2022/15).

Autor sprzeciwu dodał, że inwestor pod tym samym planem zagospodarowania przestrzennego na terenie oznaczonym symbolem 3.MN, według tożsamych projektów prowadzi inwestycję budowlaną polegającą na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie szeregowej na działce o nr ew.[...], na podstawie decyzji Starosty [...] z 8 czerwca 2020 r. Wojewoda decyzją z 19 lutego 2021 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z 8 czerwca 2020 r., ponieważ nie narusza ona przepisów obowiązującego prawa w sposób rażący. Ostatecznie również Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z 8 czerwca 2020 r. Zdaniem wnoszącego sprzeciw na tle tej decyzji GINB budzi zdumienie zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja, gdzie w tożsamej sytuacji faktycznej, prawnej a nawet podmiotowej, organ wydaje decyzję sprzeczną ze stanowiskiem organu nadrzędnego. Niedopuszczalne wydaje się również to, że Wojewoda w dwóch tożsamych sprawach, tj. budowa czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej, na terenie oznaczonym w MPZP symbolem 3.MN (działki ewidencyjne nr [...] i [...] sąsiadują bezpośrednio ze sobą) wydaje dwie sprzeczne decyzję. W decyzji z 19 lutego 2021 r. odmawia stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z 8 czerwca 2020 r., ponieważ nie narusza ona przepisów obowiązującego prawa w sposób rażący, natomiast w decyzji z 4 sierpnia 2021 r. uchyla zaskarżoną decyzję w całości, gdyż została ona wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 prawa budowlanego i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Sprzeciw okazał się zasadny, ale nie z przyczyn w nim wskazanych.

Stosownie do treści art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2019.2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2020.256 tekst jedn.) dalej k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw.

Zakres kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 64a p.p.s.a. określony jest w art. 64e p.p.s.a. Zgodnie z nim, rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw (art. 151a § 1 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 138 § 2 zd. 1 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy, wybierając odstępstwo od zasady wydania decyzji merytorycznej przewidzianej w art. 138 § 1 k.p.a., musi więc kierować się nie tylko stwierdzeniem istnienia przesłanek wskazanych w art. 138 § 2 k.p.a., ale też wyjaśnić, dlaczego na tle stanu konkretnej sprawy nie było zasadne rozstrzygnięcie merytoryczne (na podstawie art. 138 § 1 k.p.a.) przy uwzględnieniu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Art. 138 § 2 k.p.a. winien być przy tym wykładany łącznie z art. 136 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Wydanie zatem w sprawie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie jest uzasadnione wówczas, gdy do jej rozstrzygnięcia wystarczające jest przeprowadzenie przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 136 k.p.a., przy czym brak takiej możliwości powinien być przez organ odwoławczy wskazany i wykazany w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej.

O istnieniu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej nie może oczywiście być mowy wtedy, gdy wskazane przez organ II instancji naruszenia przepisów postępowania nie zachodzą lub wskazany, a konieczny, zdaniem organu, do wyjaśnienia zakres sprawy nie ma istotnego wpływu na jej rozstrzygnięcie. Innymi słowy; jeżeli okoliczności, które zdaniem organu odwoławczego są konieczne do wyjaśnienia, w rzeczywistości wyjaśnienia nie wymagają, to wydanie decyzji kasacyjnej nie jest dopuszczalne. Nie mają przy tym znaczenia powody, dla których takie wskazane przez organ II instancji okoliczności nie muszą być wyjaśnione. Brak potrzeby ich wyjaśnienia może bowiem wynikać zarówno z tego, że zostały już wyjaśnione, jak i z tego, że nie są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Powodem wydania przez organ II instancji decyzji kasacyjnej było uznanie, że cztery dwumieszkaniowe budynki objęte przedstawionym do zatwierdzenia projektem budowlanym nie mogą powstać, ponieważ sprzeciwia się temu obowiązujący na tym obszarze miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda nie wskazał przy tym wyraźnie, w jaki sposób organ I instancji miałby doprowadzić do usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w tym projekcie budowlanym i czy to jest w ogóle możliwe. Organ II instancji nie wskazał w szczególności na art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) prawa budowlanego, który ma zastosowanie wtedy, gdy organ stwierdzi niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tryb ten umożliwia inwestorowi doprowadzenie do zgodności projektu z ustaleniami planu. Jednak wtedy, gdy takie doprowadzenie nie jest możliwe, z uwagi na zasadniczą sprzeczność planowanych robót z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organ jest uprawniony i zobowiązany do odmowy udzielenia pozwolenia na te roboty, na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., bez wyczerpywania trybu określonego w art. 35 ust. 3 tej ustawy. Nie można od organu wymagać, aby wzywał inwestora do usunięcia braku nieusuwalnego (por. wyrok NSA z 16 października 2020 r., II OSK 729/18).

W okolicznościach niniejszej sprawy należy zauważyć, że wskazana przez organ II instancji niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. obowiązującego na obszarze miasta K. obejmującym działkę inwestora nr [...], na której planowana jest budowa przedmiotowej inwestycji, ma charakter nieusuwalny w tym sensie, że teoretycznie możliwe dostosowanie tego projektu do ustaleń planu rozumianych tak, jak to przedstawił organ II instancji, sprowadzałoby się do sporządzenia zupełnie nowego projektu budowlanego dla zupełnie innej inwestycji. Nie przesądzając zasadności wykładni § 19 ust. 1 w zw. z § 19 ust. 5 pkt 2 m.p.z.p. zastosowanej przez organ II instancji, czemu sprzeciwia się ukształtowany treścią art. 64e p.p.s.a. ograniczony zakres kognicji sądu administracyjnego rozpatrującego sprzeciw od decyzji kasacyjnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2020 r., I OSK 2384/20 i z 16 kwietnia 2021 r., I OSK 519/21), należy stwierdzić, że orzekając o niezgodności przedstawionego do zatwierdzenia projektu budowlanego z zapisami m.p.z.p., która ma charakter nieusuwalny, organ odwoławczy nie miał podstaw do wydania decyzji kasacyjnej opartej na treści art. 138 § 2 k.p.a., ale miał obowiązek wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty.

Przeciwko dokonaniu przez Sąd oceny wykładni zastosowanej przez organ II instancji przemawia również to, że zgodnie z art. 151a § 3 p.p.s.a. od wyroku, o którym mowa w § 1 (tj. wyroku uwzględniającego sprzeciw od decyzji), nie przysługuje środek odwoławczy, co powodowałoby, że ewentualna ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążąca w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy (art. 153 p.p.s.a.), nie podlegałaby jakiejkolwiek weryfikacji instancyjnej.

Wspomniane wyżej niewskazanie przez organ II instancji na jakiekolwiek rzeczywiście istniejące naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania oraz to, że również niewskazana przez Wojewodę potrzeba wezwania inwestora do usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie budowlanym w trybie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) prawa budowlanego byłaby bezcelowa, ze względu na nieusuwalny charakter stwierdzonej przez organ II instancji nieprawidłowości w projekcie budowlanym, stanowi naruszenie przez organ II instancji art. 138 § 2 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Takie naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a.

Końcowo należy zauważyć, że nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy druga zasygnalizowana przez organ II instancji wątpliwość co do planowanej inwestycji, tj. kwestia braku zgody właściciela działki sąsiedniej na wykonanie zjazdu w celu uzyskania dostępu do drogi publicznej. Skoro bowiem organ II instancji uznał, że obowiązujący na tym obszarze m.p.z.p. nie pozwala na zrealizowanie takiej inwestycji, jak przedmiotowa, to bez względu na to, czy wspomniana kwestia zjazdu ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i czy da się ją rozwiązać w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, to i tak, z powodu niezgodności z m.p.z.p., nie będzie możliwości zatwierdzenia takiego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Nie miały również znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy zarzuty i wywody zaprezentowane w uzasadnieniu sprzeciwu. Poza zasadnie dostrzeżonym w odpowiedzi na sprzeciw, oczywiście wadliwym utożsamianiem przez autora sprzeciwu postępowania odwoławczego, w jakim została oceniona decyzja Starosty [...] z [...] czerwca 2021 r. z postępowaniem nieważnościowym, które prowadził Wojewoda w odniesieniu do ostatecznej decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2020 r. dotyczącej inwestycji analogicznej do objętej niniejszym postępowaniem, należy przypomnieć, że ograniczony art. 64e p.p.s.a. zakres kognicji sądu administracyjnego rozpatrującego sprzeciw od decyzji kasacyjnej, nie pozwala również na odniesienie się przez Sąd do poruszanej w uzasadnieniu sprzeciwu kwestii charakteru projektowanego obiektu budowlanego w kontekście art. 3 pkt 2a prawa budowlanego.

Rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji wyda stosowne rozstrzygnięcie eliminując dotychczasowe naruszenia prawa. Organ weźmie przy tym pod uwagę wszystkie wskazane powyżej uwagi.

O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty złożyła się kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika obliczonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz kwota wpisu w wysokości 100 zł, uiszczonego przez skarżącego.