Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu W składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA – Ireneusz Dukiel Sędziowie : Sędzia WSA – Zbigniew Łoboda Asesor WSA – Marek Olejnik (sprawozdawca) Protokolant: Katarzyna Gierczak Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi: W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2002 r. oddala skargę.

Wyrokami z dnia [...] sygn. [...] i [...] Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. przedmiocie podatku od nieruchomości za 2000 i 2001 r. stwierdzając, że jakkolwiek organy podatkowe doszły na podstawie dotychczas przeprowadzanych dowodów do trafnego wniosku, że z uwagi na treść ewidencji gruntów nieruchomość skarżącego nie stanowi gospodarstwa rolnego w rozumieniu ustawy o podatku rolnym, ale ponieważ w toku postępowania sądowego podatnik wykazał, że dane zawarte w ewidencji budzą wątpliwości powołując się na tę okoliczność pismo Starostwa Powiatowego z dnia [...], to kwestia ta wymaga wyjaśnienia. Burmistrz M. wszczynając postępowanie w sprawie wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2002 r. wziął pod uwagę wskazania zawarte w w/w wyrokach NSA a także ustalenia poczynione w trakcie prowadzonego ponownie postępowania za lata 2000-2001. Wyjaśniając wątpliwości na które zwrócił uwagę Sąd Burmistrz zwrócił się do Starosty Powiatowego w W. o wyjaśnienie podstaw zmiany zaliczenia gruntów z podgrupy 7.1 do 7.2

Z pisma Starosty z dnia [...] wynika, że na wniosek podatnika z [...] dokonano sprostowania wpisu w rejestrze gruntów przez przeniesienie podatnika jako właściciela działki nr [...] z podgrupy 7.2 obejmującej osoby fizyczne będące właścicielami gruntów nie wchodzących w skład gospodarstw rolnych do podgrupy 7.1 obejmujących właścicieli gospodarstw rolnych.

Podstawą tej zmiany było posiadanie przez podatnika W.C. obszaru użytków rolnych o pow. [...] oraz przedłożenia dokumentu potwierdzającego prowadzenie przez podatnika działalności rolniczej, co zgodnie z ustawą o podatku rolnym pozwoliło na zaliczenie nieruchomości do gospodarstw rolnych.

Burmistrz M. ustalił, że umową zawartą [...] podatnik nabył od Gminy M. obiekt przejęty po zlikwidowanej cegielni oraz grunty o pow. [...] objęte działką nr 354 sklasyfikowana jako:

grunty orne R IVa [...]

pastwiska trwałe Ps III [...]

użytki kopalne K [...]

tereny przemysłowe Ba [...]

i do chwili obecnej klasyfikacja ta nie uległa zmianie.

Na gruntach rolnych (grunty orne i pastwiska trwałe) nie jest prowadzona działalność gospodarcza przez podatnika i organ podatkowy uznał, że z uwagi na obszar ([...]) stanowią one gospodarstwo rolne i wobec tego grunty te podlegają przepisom o podatku rolnym.

Co do gruntów oznaczonych symbolem K i Ba to Burmistrz uznał, że grunty te nie są objęte przepisami ustawy o podatku rolnym i że nie można ich zakwalifikować jako nieużytki (N) i dlatego opodatkował te grunty jak i budynki podatkiem od nieruchomości według stawki jak od gruntów lub budynków pozostałych.

W odwołaniu od tej decyzji podatnik zarzucił naruszenie prawa materialnego w szczególności przepisów ustawy o podatku rolnym (w redakcji obowiązującej w roku podatkowym), w tym art. 1 ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz rozporządzenia z 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w tym załącznika nr 11 do tego rozporządzenia. Ponadto podatnik zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego a to Ordynacji podatkowej w szczególności art. 122, 123, 124, 125, 187, 192, 200 § 1, 210 oraz art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Według podatnika organ podatkowy mimo wyznaczenia wizji lokalnej na dzień 21 listopada 2003 r., w dniu [...] wydał decyzję, co zdaniem strony pozbawiło Ją możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym.

Dalej podatnik podnosił problem nierozważenia przez organ l instancji zasadniczej kwestii, a to sprostowania omyłki wpisu w rejestrze gruntów odnośnie działki nr [...] na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia [...]Tym samym organ I instancji naruszył art. 30 ustawy o NSA wskazując na wiążący charakter oceny prawnej zawartej w wyroku NSA. Podatnik twierdzi też, że po sprostowaniu omyłki w ewidencji gruntów (przeniesienie całej działki nr 354 do podgrupy 7.1) cała działka nr [...] jako wchodząca w skład gospodarstwa rolnego podlega przepisom ustawy o podatku rolnym. Zatem pogląd Burmistrza, że część działki sklasyfikowana symbolami Ba i K jest przedmiotem podatku od nieruchomości, jest błędny. Strona zwracała uwagę, że przez użytki kopalniane ( K) rozumie się grunty zajęte przez czynne kopalnie, a w tej sprawie nie ulega wątpliwości, że kopalnia gliny przynajmniej od zakupu nieruchomości przez podatnika jest nieczynna a korekta w rejestrze gruntów nie została dokonana dlatego, że nie rozstrzygnięto kwestii, kto ma ponieść koszty rekultywacji terenu. Następnie podatnik podniósł, że w planie zagospodarowania przestrzennego część działki - poza użytkami rolnymi - została uznana za nieużytki. Zatem Burmistrz M. powołując się na art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, naruszył ten przepis/gdyż cała działka podatnika została objęta ewidencją gospodarstw rolnych i wpis ten może służyć tylko do ustalania danych niezbędnych do wymierzenia podatku rolnego.

Zdaniem organu odwoławczego nietrafnie podatnik zarzucał decyzji organu I instancji naruszenie art. 30 ustawy o NSA. Wbrew twierdzeniom podatnika, zdaniem organu II instancji, NSA wcale nie przesądzał w motywach wyroku z [...]. o tym, że cała działka nr [...] stanowi gospodarstwo rolne. Sąd podkreślił, że organy podatkowe prawidłowo dokonywały najpierw ustalenia czy nieruchomość podatnika podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym, albowiem w tym przypadku nie byłoby podstawy do wymierzenia podatku od nieruchomości. Wskazał też, że z uwagi na dotychczas przeprowadzone dowody organy te doszły do takiego wniosku, że z uwagi na treść ewidencji gruntów nieruchomość skarżącego nie stanowi gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów ustawy o podatku rolnym. Wątpliwości sądu wzbudziły zmiany wpisu - mogące mieć charakter sprostowania w ewidencji gruntów w zakresie zaliczenia gruntów do podgrupy 7.2 (grunty wchodzące w skład gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów prawa podatkowego). Nietrafny jest zarzut podatnika, iż organ l instancji naruszył przepisy Ordynacji podatkowej poprzez wyznaczenie wizji lokalnej na termin po wydaniu decyzji, gdyż wizja ta została wyznaczona w innej sprawie podatkowej. Nie można się zgodzić z podatnikiem, zdaniem organu odwoławczego, że kupił od Gminy M. wyłącznie gospodarstwo rolne.

Przeczy temu treść umowy notarialnej a także dokumentacja związana z tą umową a zwłaszcza jej wycena. Z § 1 umowy wynika, że nieruchomość zabudowana jest czterema suszarniami polowymi, suszarnią frontową, budynkiem produkcyjnym, magazynem paliw płynnych, budynkiem przecierki i rozdzielni głównej, budynkiem trafostacji, barakiem drewnianym i budynkiem piecowym zawierającym piec H. wraz z kominem przemysłowym murowanym, budynkiem kotłowni, budynkiem biurowym, estakadą pochylną. W umowie nie wskazano, że są to zabudowania cegielni, ale wynika to z wyceny nieruchomości. Co do charakteru wpisu w rejestrze gruntów z [...] polegającego na przeniesieniu gruntów z 7.2 do 7.1 (w całości ), to, zdaniem organu II instancji tylko w zakresie użytków rolnych zmiana ta miała charakter sprostowania, gdyż nie ulega wątpliwości, że obszar użytków rolnych o pow. [...] stanowi gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy o podatku rolnym. Organ odwoławczy uznał, że należy oprzeć się na ocenie charakteru gruntów oraz na ich klasyfikacji, gdyż ich zaliczenie do podgrupy ewidencyjnej ma charakter wtórny w stosunku do klasyfikacji gruntów.

Z klasyfikacji gruntów wynika zaś ponad wszelką wątpliwość, że grunty Ba i K nie mogą wchodzić w skład gospodarstwa rolnego. Wadliwie podatnik odczytuje § 4 ust. 2 rozporządzenia z 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz.U Nr 158, poz. 813 ze zm.) wyprowadzając z tego przepisu wniosek, że cała działka nr 354 stanowi gospodarstwo rolne skoro według § 4 ust. 2 działka stanowi ciągły obszar gruntu, jednorodny ze względu na stan prawny. Jednorodność ta oznacza tylko, że mogą one być przedmiotem tych samych praw rzeczowych. Natomiast zasada ta nie rozciąga się na klasyfikację gruntów. Zatem jedną działką mogą być objęte użytki rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego jak i grunty nie wchodzące w skład tego gospodarstwa. Kwestia zakwalifikowania gruntów do jednej z podgrup grupy 7 (załącznik nr 10 ) powołanego rozporządzenia jest zależna od oceny, czy grunty ( a nie działki ) wchodzą w skład gospodarstwa rolnego, czy też nie, przy czym decydują o tym przepisy podatkowe.

Według obowiązującej w roku podatkowym definicji gospodarstwa rolnego wpisanej w art. 1 ust. 2 ustawy o podatku rolnym za gospodarstwo rolne dla celów podatkowych uważało się obszar użytków rolnych, gruntów pod stawami oraz sklasyfikowanych w operatach ewidencyjnych jako użytki rolne gruntów pod zabudowaniami związanymi z prowadzeniem tego gospodarstwa o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 1 ha przeliczeniowy. Organ odwoławczy nie podzielił poglądu podatnika, iż w sposób oczywisty błędnie zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów użytki kopalniane ( K ) , gdyż wobec tego, że kopalnia gliny nie jest już czynna, to grunty te powinny być sklasyfikowane jako nieużytki wchodzące w skład gospodarstwa rolnego. Zauważył, że sam podatnik przyznaje, iż nieczynne wyrobiska są przeznaczone do rekultywacji i toczy się między Nim a Gminą M. spór o to, kto ma pokryć koszty rekultywacji. Skoro przedmiotowe wyrobiska przeznaczone są do rekultywacji to nie mogą być uznane za nieużytki. Stosownie bowiem do pkt. 5.2 załącznika nr 6 do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków przez nieużytki rozumie się nieprzeznaczone do rekultywacji wyrobiska po wydobywaniu kopalin. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego tylko w przypadku gdyby wyrobiska nie były przeznaczone do rekultywacji, a więc mogłyby być sklasyfikowane jako nieużytki, i gdyby na nich prowadzono działalność rolniczą, to wówczas objęte byłyby przepisami o podatku rolnym i byłyby zwolnione z podatku rolnego na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku rolnym.

Strona złożyła skargę od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza M. zarzucając naruszenie :

1. prawa materialnego, w szczególności art.1 ust.1 pkt 1 i art.2 ust.1 pkt 2 ustawy o podatku rolnym oraz przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z przepisami ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzenia Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie ewidencji gruntów i budynków z 17 grudnia 1996 r. oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia [...] w sprawie ewidencji gruntów i budynków, 2. postępowania administracyjnego a w szczególności art.122-125, art.187, art.192 i art.200§1, art.210§4 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie art.30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym przez nieuwzględnienie przy rozstrzyganiu sprawy wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku tego Sądu.

Zdaniem skarżącego decydujące znaczenie dla oceny czy jest podatnikiem podatku od nieruchomości czy też jedynie podatku rolnego ma wpis działki 354 położonej w M. przy ul. S. [...] do grupy rejestrowej 7 i podgrupy 7.1 obejmującej osoby fizyczne będące właścicielami gruntów wchodzących w skład gospodarstw rolnych. Natomiast określenie gruntów ze względu na sposób zagospodarowania oraz funkcję terenu nie ma zdaniem skarżącego znaczenia dla wymiaru podatków. Jak podnosi skarżący grunty oznaczone w ewidencji jako użytki kopalne (K) w rzeczywistości są nieużytkami bowiem nie odbywa się na nich eksploatacja kopalin a w konsekwencji podlegają ustawie o podatku rolnym od którego są zwolnione na podstawie art.2 ust. pkt 2 tej ustawy. Mając na uwadze powyższe zasadne jest przyjęcie, że cała działka 354 przy ul. S. [...] stanowi gospodarstwo rolne, przy czym część spełniająca definicję nieużytku jest zwolniona od podatku rolnego a z żadnego przepisu nie wynika, że tereny przemysłowe (Ba) nie mogą wchodzić w skład gospodarstwa rolnego. Skarżący zarzucił również, że materiał sprawy nie został należycie oceniony a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji nie ustosunkował się do podniesionego w odwołaniu zarzutu braku należytego uzasadnienia prawnego w decyzjo Burmistrza M.

Odpowiadając na zarzuty skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację w nim zawartą wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

W myśl art.1§2ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269), sprawowana przez sądu administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżanych decyzji z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu (art.145§1 pkt 1 lit.a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz.1270 ze zm.).

Skarga nie jest zasadna. W sprawie nie zaistniały bowiem podstawy wymienione w art.145§1 pkt 1 lit.a lub c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniające usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, bowiem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy jak również naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z przepisem art.3 ust.1 pkt3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 1991 r. Nr 9, poz.31 ze zm.), zwanej dalej ustawą o podatkach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w okresie za, który ustalono łączne zobowiązanie pieniężne opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym i leśnym. Z powyższego wynika, że grunty mogą stanowić przedmiot opodatkowania trzech podatków, a mianowicie podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego. W świetle cyt.art 3 ust.1 pkt3 ustawy o podatkach lokalnych aby ustalić, iż grunt podlega podatkowi od nieruchomości, konieczne jest uprzednie ustalenie czy grunt nie jest objęty przepisami o podatku rolnym lub leśnym (por. wyroki NSA sygn. SA/Lu 85/92, SA/Ka 1038/92). Przepisy o tych podatkach zawierają odpowiednio : ustawa o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 1993 r., Nr 94, poz.431 ze zm.) oraz ustawa o lasach (Dz.U z 1991 r., Nr 101, poz.444 ze zm.).W myśl ustawy o podatku rolnym, opodatkowaniu tym podatkiem podlegają określone w niej grunty gospodarstw rolnych. Za gospodarstwo rolne dla celów podatku rolnego uważa się natomiast obszar użytków rolnych, lasów i gruntów leśnych, gruntów pod stawami oraz gruntów pod zabudowaniami związanymi z prowadzeniem tego gospodarstwa o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub o powierzchni użytków rolnych przekraczających 1 ha przeliczeniowy. Z kolei opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają zgodnie z art.60 ustawy o lasach wszystkie lasy, z wyjątkiem lasów nie związanych z gospodarką leśną, zajętych na ośrodki wczasowe, działki budowlane i rekreacyjne oraz wyłączonych decyzjami z gospodarki leśnej na inne cele. W przedmiotowej sprawie w sposób bezsporny grunty działki nr [...] położonej przy ul. S. [...] w M. nie są objęte przepisami o podatku leśnym. Spór natomiast dotyczy uznania całej działki za podlegającej przepisom ustawy o podatku rolnym. Zdaniem organów podatkowy jedynie obszar użytków rolnych [...] tworzy gospodarstwo rolne i podlega w tym zakresie przepisom ustawy prawo rolne natomiast grunty sklasyfikowane jako użytki kopalne (K) oraz tereny przemysłowe (Ba) podlegają podatkowi rolnemu. Zdaniem skarżącego zaliczenie działki do podgrupy rejestrowej 7.1 obejmującej grunty wchodzące w skład gospodarstw rolnych powoduje, że grunty całej działki podlegają przepisom ustawy o podatku rolnym, tym bardziej, że e istocie grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako kopalniane w istocie są nieużytkami bowiem obejmują tereny nieczynnego wyrobiska.

Aby ocenić legalność zaskarżonej decyzji należy przeanalizować przepisy znajdujące zastosowanie w sprawie. Niespornym jest, że zgodnie z art.21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 1989 r., Nr 30 poz.163 ze zm.) podstawą wymiaru podatków powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów. Niesporne jest również, że w ewidencji gruntów w okresie objętym wymiarem podatku oraz w dacie dokonania wymiaru grunty działki nr [...] zaliczone były do :gruntów ornych (R IVa)- [...], pastwisk trwałych (Ps III)- [...], użytków kopalnych (K)- [...] oraz terenów przemysłowych (Ba)- [...]. Jeżeli natomiast chodzi o grupę rejestrową to działka zaliczona została do podgrupy 7.1 grunty należące do osób fizycznych, wchodzące w skład gospodarstw rolnych w rozumieniu przepisów podatkowych. Na tle w/w wpisów do ewidencji prowadzonej przez Starostę Powiatowego w W. powstaje pytanie czy w sprawie rzeczywiście doszło do kolizji wpisów? Otóż zdaniem Sądu ta kolizja jest pozorna bowiem każdy z tych wpisów dotyczy innej płaszczyzny w oparciu o którą klasyfikuje się grunty. Zgodnie z przepisami §5 i §9 ust.1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz.454) najmniejszą jednostką powierzchniową podziału kraju dla celów ewidencji jest działka ewidencyjna, która stanowi ciągły obszar gruntu położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Przepisy w/w rozporządzeń ustalając grupy rejestrowe właścicieli nieruchomości w grupie 7 umieściły właścicieli będących osobami fizycznymi, a w podgrupie 7.1 właścicieli gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego zaś w podgrupie 7.2 właścicieli gruntów niewchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Wpis działki do podgrupy rejestrowej 7.1 nie przesądza natomiast o tym, że całość gruntów tej działki automatycznie wchodzi w skład gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów ustawy o podatku rolnym. Wpis taki oznacza, że działka obejmuje grunty wchodzące w skład gospodarstwa rolnego i w związku z tym organy podatkowe muszą ustalić areał gruntów tworzących gospodarstwo rolne w znaczeniu podatkowym dla celów wymiaru tego podatku a w stosunku do gruntów, które w skład gospodarstwa rolnego nie wchodzą ustalić podatek od nieruchomości. Ponieważ działka jest najmniejszą jednostką powierzchniową podziału kraju dla celów ewidencyjnych mimo, że tylko część jej gruntów wchodzi w skład gospodarstwa rolnego nie może być zaliczona w części do podgrupy rejestrowej 7.1 a w części do 7.2. Przepisy rozporządzeń nie mogą zmieniać zakresu przedmiotowego opodatkowania określonego w ustawie o podatku rolnym. Zgodnie z art.1 ust.1 ustawy o podatku rolnym opodatkowaniu tym podatkiem podlegają określone w ustawie grunty gospodarstw rolnych czyli użytki rolne, grunty pod stawami oraz, sklasyfikowane w operatach ewidencyjnych jako użytki rolne, grunty pod zabudowaniami związanymi z prowadzeniem tego gospodarstwa o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha. A zatem decydujące znaczenie ma norma obszarowa i rodzaj gruntu, o którym mowa w przytoczonej wyżej definicji gospodarstwa rolnego. Zgodnie z przepisem §67 rozporządzenia z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków użytki gruntowe wykazane w ewidencji dzielą się na użytki rolne (w skład których wchodzą grunty orne oznaczone symbolem "R", sady oznaczone symbolem "S", łąki trwałe oznaczone symbolem "Ł" oraz pastwiska trwałe oznaczone symbole "PS"), grunty leśne, grunty zabudowane i zurbanizowane (w skład których wchodzą m.in. tereny przemysłowe oznaczone symbolem "Ba" oraz użytki kopalne oznaczone symbolem "K"), użytki ekologiczne, nieużytki oznaczone symbolem "N" a także grunty pod wodami i tereny różne. Objęte przepisami o podatku rolnym są również grunty gospodarstwa rolnego zwolnione od podatku na mocy art.12 ust.1 ustawy o podatku rolnym – wchodzą one w skład gospodarstwa rolnego, chociaż podatnik nie będzie płacił od nich żadnego podatku. Trzecim rodzajem gruntów (oprócz podlegających opodatkowaniu i zwolnionych), które zaliczane są do kategorii gruntów objętych przepisami o podatku rolnym, są grunty nie podlegające opodatkowaniu na mocy art.2 ust.1 ustawy o podatku rolnym. (por.wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 1999 r, sygn. I SA/GD 1651/97, ONSA 2000/3/111). Nie podlegają one podatkowi rolnemu, ale są objęte powołanym przepisem ustawy. Powoduje to, że w/w grunty jako objęte ustawa o podatku rolnym nie podlegają podatkowi od nieruchomości. Wśród gruntów "objętych przepisami o podatku rolnym" ale nie podlegających opodatkowaniu znajdują się grunty uznane za nieużytki (N). W świetle w/w przepisów nie można zakwestionować stanowiska organów podatkowych, iż grunty zaliczone do użytków kopalnych (K) i terenów przemysłowych (Ba) z uwagi na ich rodzaj nie są objęte przepisami ustawy o podatku rolnym – nie są wymienione w art.1, art.2 jak również w art.12 ustawy o podatku rolnym. Konsekwencją takiego ustalenie jest objęcie ich przepisami ustawy o podatkach lokalnych a szczególności podatku od nieruchomości. Ponieważ W. C. posiadał na działce nr [...] obszar użytków rolnych o powierzchni [...] czyli spełniający normę obszaru i rodzaju gruntu określoną w art.1 ustawy o podatku rolnym działka ta wpisana została do podgrupy rejestrowej 7.1 – grunty osób fizycznych wchodzące w skład gospodarstw rolnych (tę okoliczność jako podstawę wpisu do podgrupy 7.1 wskazało również Starostwo Powiatowe w W. w piśmie z dnia 29 kwietnia 2003 r.). Konkludując należy podzielić stanowisko organów podatkowych, iż jedynie [...] użytków rolnych stanowiących w świetle art.1 ustawy o podatku rolnym gospodarstwo rolne jest objęte przepisami ustawy o podatku rolnym natomiast grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako użytki kopalne (K) oraz tereny przemysłowe (Ba) podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art.3 ust.1 pkt.3 ustawy o podatkach lokalnych. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego, że w istocie grunty oznaczone w ewidencji jako użytki kopalne (K) są nieużytkami (N), które to nieużytki nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako, że objęte są ustawą o podatku rolnym (na mocy której też nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem). Ewidencja gruntów jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym i w postępowaniu podatkowym. Jeżeli skarżący kwestionuje zawarte tam dane, winien wystąpić o ich korektę, w trybie właściwym w ustawie prawo geodezyjne i kartograficzne ponieważ organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów (por. wyroki NSA : z dnia 12.01.1994 r. sygn. III S.A. 911/94, OSSS 1994/4-5/164; z dnia 11.04.1995 r., sygn. S.A./Wr 1703/94, wspólnota 1995/42/24). Mając na uwadze powyższe nieuprawnione jest stwierdzenie organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji, że grunty sklasyfikowane jako Ba i K powinny być zaliczone do podgrupy 7.2. Naruszenie to nie ma jednak wpływu na wynik sprawy. Organy podatkowe wydając decyzję w sprawie łącznego zobowiązania podatkowego oparły się na ewidencji gruntów i w oparciu o zawarte w niej zapisy oraz regulacje ustaw o podatku rolnym i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dokonały ustalenia podatków.

Nie może wpłynąć na ocenę legalności decyzji organów podatkowych okoliczność, iż jak wynika z pisma procesowego skarżącego z dnia [...], Starosta Powiatowy w dniach [...] oraz [...] dokonał zmiany w ewidencji gruntów bowiem zmiany zostały dokonane po wydaniu decyzji przez organ I instancji jak również przez organ II instancji. Zgodnie z powołanymi na wstępie przepisami Sąd ocenia legalność zaskarżonej decyzji na dzień jej wydania, uchylenie zaś objętego skargą aktu może nastąpić w przypadkach określonych w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedstawienie nowych dowodów na etapie postępowania sądowego mogłoby być oceniane jedynie z punktu widzenia przesłanki wymienionej w art. 145 §1 pkt 1 lit b ww. ustawy. Zgodnie z jego brzmieniem sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Tak więc niezbędną przesłanką uchylenia objętej skargą decyzji jest stwierdzenie, iż naruszyła ona prawo w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania. Analiza ustawowych przesłanek wznowienia postępowania podatkowego wskazuje, iż nie wszystkie przypadki powodujące uruchomienie trybu nadzwyczajnego będą stanowiły podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Istotne jest bowiem stwierdzenie, iż doszło do kwalifikowanego "naruszenia prawa". Zatem po stronie organu podatkowego musi zaistnieć działanie (zaniechanie), którym narusza on prawo, jeśli takiego działania (zaniechania) nie można przypisać organowi podatkowemu uchylenie decyzji jest niedopuszczalne. Przedstawienie nowych faktów i nowych dowodów, nie sygnalizowanych przez Stronę, bo przecież przez nią nie znanych (wymóg przesłanki wznowieniowej), których organ podatkowy nie mógł uwzględnić w prowadzonym postępowaniu podatkowym nie może być uznane za działanie naruszające prawo, brak tym samym podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. "Jeżeli w chwili orzekania przez sąd jasne jest, że zaskarżona decyzja będzie musiała być uchylona w drodze wznowienia postępowania administracyjnego, ale podstawą wznowienia nie jest naruszenie prawa, lecz okoliczności, które zaszły po wydaniu decyzji, np. wymienione w art.145 § 1 pkt 8 k.p.a., to w takim wypadku Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest oddalić skargę, wobec niewyczerpania przesłanek z art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.).(por. wyrok NSA z dnia 6.01.1999 sygn. akt III SA 4728/97; OSP 2000/1/16) Przedłożone przez Stronę dowody te mogą natomiast stanowić podstawę do wznowienia postępowania podatkowego w trybie przewidzianym w Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż prowadząc postępowanie podatkowe organy podatkowe nie naruszyły obowiązujących norm prawnych w stopniu uzasadniającym uchylenie podjętego rozstrzygnięcia.

Wbrew zarzutom skargi w przedmiotowej sprawie organy podatkowe nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w szczególności poprzez naruszenie art.122-125, art.187, art.192 i art.200 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy I instancji postanowieniem z dnia [...] Nr [...] doręczonym w dniu [...] wyznaczył stronie termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Organ podatkowy dokonując wymiaru podatków oparł się na wypisie z ewidencji gruntów z dnia [...] przesłanym w dniu [...] do Urzędu Miejskiego w M. a zatem w sytuacji gdy od [...] biegł stronie 7 dniowy termin do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym trudno uznać, że doszło do naruszenia art.200§1 Ordynacji podatkowej (wypis z ewidencji gruntów z dnia [...] jest natomiast tożsamy z wypisem z dnia [...]). Co prawda nie wyznaczył terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym w trybie art.200§1 Ordynacji podatkowej organ II instancji ale wobec nieprowadzenia dodatkowego postępowania uzupełniającego należy uznać, że nie jest to uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy a tylko takie daje podstawę sądowi do uchylenia zaskarżonego aktu (art.145§1 pkt 1 lit.c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).W Uchwale z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. FPS 6/04 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że niezastosowanie w danej sprawie przez organ odwoławczy trybu z art.200§1 Ordynacji podatkowej jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art.145§1 pkt 1 lit.c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tylko wówczas, gdy wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie skarżący zaś nie wykazał aby w/w naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie zasługują na uwzględnienie również pozostałe zarzuty skargi jako nie mające wpływu na wynik sprawy.

Ocena prawna zaskarżonej decyzji w przedmiotowej sprawie nie musi być dokonana w oparciu o ocenę zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...]sygn. [...] czy też [...]uchylającego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. bowiem będące przedmiotem wówczas oceny były jedynie decyzje określające W. C. podatek od nieruchomości za 2000 i 2001r. Na marginesie należy jednak zauważyć, że analiza w/w wyroków NSA nie pozwala na stwierdzenie, na co wskazuje skarżący, iż Sąd jednoznacznie zajął stanowisko dotyczące konsekwencji uznania, że wpisanie działki nr [...] do podgrupy rejestrowej 7.1 powoduje, że na podatnik nie jest objęty podatkiem od nieruchomości lecz przepisami ustawy o podatku rolnym. Ponieważ będąca przedmiotem zaskarżenia wówczas decyzja organu podatkowego dotyczyła wymiaru podatku od nieruchomości od całości gruntów działki nr [...] okoliczność, że w jej skład wchodzą także grunty gospodarstwa rolnego miała rzeczywiście zasadnicze znaczenie dla oceny poprawności stanowiska zawartego w zaskarżonym akcie administracyjnym. Dlatego Sąd uchylając zaskarżoną decyzję zobowiązał organ do rozważenia znaczenia zaliczenia podatnika do podgrupy 7.1 łącznie z oceną wszystkich pozostałych materiałów sprawy (uzasadnienie zawarte na str.6 wyroku). Wobec powyższego należy uznać, że organy wykonały wskazania Sądu co do dalszego postępowania i dokonały oceny wszystkich materiałów sprawy dokonując wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości w oparciu o rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1999 r. (Dz.U. Nr 105, poz.1200).

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znajdując przesłanek do uwzględnienia skargi w oparciu o art.151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.