Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Bk 958/25 w przedmiocie oddalenia wniosku o zasądzenie kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 kwietnia 2025 r., nr WOP.7721.20.2025.AH w przedmiocie nakazania wykonania robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 6 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Bk 958/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił wniosek J. Z. (dalej "skarżący") o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia 23 października 2025 r. (nadanym drogą pocztową 27 października 2025 r.) skarżący zwrócił się do sądu z wnioskiem o uwzględnienie poniesienia przez niego dodatkowo kosztu dojazdu na rozprawę dnia 7 października 2025 r. w kwocie 294,40 zł. Do pisma skarżący załączył wydruk mapy obrazującej odległość jego miejsca zamieszkania od siedziby sądu (128 km) oraz wyliczenie poniesionego kosztu dojazdu autem, według stawki za 1 kilometr przebiegu pojazdu, zawartej w § 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów będących własnością pracodawcy.

Sąd wyjaśnił, że skoro skarżący nie zgłosił wniosku o zwrot kosztów przejazdu do sądu do momentu zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku, w której de facto uczestniczył, to wobec uprzedniego pouczenia go o skutkach niezgłoszenia przedmiotowego wniosku w ww. terminie, utracił on uprawnienie do żądania zwrotu tych kosztów. Złożenie wniosku o zwrot kosztów postępowania po zamknięciu rozprawy, oznacza zaś, że staje się ono bezzasadne, co skutkować musi jego oddaleniem.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. Z., domagając się jego zmiany oraz zasądzenia od organu na jego rzecz pełnego zwrotu kosztów postępowania w łącznej kwocie 4.296, 67 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Stosownie do art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl zaś art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie.

Podkreślić należy, że strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów, przy czym stronę działającą bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie (art. 210 § 1 p.p.s.a.). Tym samym przedmiotowy wniosek strona może złożyć zarówno w skardze, jak i w piśmie procesowym kierowanym do sądu po wniesieniu skargi, a także ustnie do protokołu na rozprawie. Pod rygorem utraty uprawnienia do złożenia żądania o zwrot kosztów stosowny wniosek musi być złożony najpóźniej do zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia.

Sąd I instancji trafnie wskazał, że skarżący w niniejszej sprawie został prawidłowo pouczony o powyższych przepisach w zawiadomieniu o terminie rozprawy (pismo z dnia 28 lipca 2025 r.).

W złożonym zażaleniu skarżący podnosi, że złożył pełne zestawienie kosztów wraz z dowodami ich poniesienia, które załączył do pisma z dnia 25 czerwca 2025 r.

W odniesieniu do powyższego stanowiska należy uznać, że w przedstawionym przez stronę zestawieniu nie zostały wykazane koszty, które Sąd mógł zwrócić na podstawie art. 205 § 1 p.p.s.a. W katalogu kosztów w rozumieniu art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a. nie mieszczą się wydatki zwykle występujące przy okazji postępowania sądowego (np. prowizje bankowe, koszty korespondencji), co oznacza, że strona nie mogłaby dochodzić ich zwrotu, gdyby prowadziła postępowanie osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym (zob. postanowienie NSA z 19 maja 2017 r. sygn. II GZ 357/17). Odmiennie prezentuje się natomiast kwestia kosztów przejazdów do sądu, jednak wniosek w tym zakresie skarżący przedstawił dopiero przy piśmie z dnia 23 października 2025 r., a więc już po zamknięciu rozprawy, co czyni go spóźnionym na mocy art. 210 § 1 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.