Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant specjalista Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi T. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w postępowaniu wznowieniowym, decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oddala skargę.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w B. z dnia [...] lutego 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza S. z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak: [...], którą zatwierdzony został projekt podziału nieruchomości, położonej w obrębie Miasta S., przy ul. [...], oznaczonej nr geod. [...], o pow. 0,0887 ha.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2016 r. T. Ł., właścicielka działki nr [...], zwróciła się o wznowienie postępowania zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza S. z dnia [...] kwietnia 2009 r. twierdząc, że

w trakcie postępowania podziałowego doszło do naruszenia stanu jej posiadania, bowiem właściciele działki dzielonej zostali "uwłaszczeni" częścią jej działki. Wniosek strona oparła na tym, że P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego

i Kartograficznego w B. zakwestionował stronę 8A stanowiącą integralną część operatu technicznego dotyczącego podziału działki nr [...]. Zakwestionowanie tej części operatu wskazuje zdaniem wnioskodawczyni na inny przebieg granicy między jej działką i działką sąsiednią.

Postępowanie w sprawie zakończonej powyższą decyzją ostateczną zostało wznowione przez Burmistrza S. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. po wcześniejszej interwencji NSA, który uznał, iż w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania wskazana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którą

w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeśli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące

w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Za takie okoliczności NSA uznał ustalenia P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] kwietnia 2016 r. oparte na ocenie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2014 r. (vide wyrok NSA z dnia

22 sierpnia 2018 r. sygn. I OSK 788/18).

Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. Burmistrz S. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. odmówił uchylenia ww. ostatecznej decyzji podziałowej.

Z przedstawionego przez ten organ stanu sprawy wynika, że P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B., po przeanalizowaniu operatu technicznego podziału działki nr [...] położonej w S., pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. polecił Staroście S.: "zamieszczenie na przedmiotowym operacie adnotacji stwierdzającej niezgodność wykazanego na stronie 8A tego operatu, przebiegu ogrodzenia wzdłuż granicy działek nr [...] z dz. [...] ze stanem faktycznym oraz przebiegiem wynikającym z dokumentacji źródłowej tj. pomiaru wykonanego przez Okręgowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne w B. w roku 1976 r. w celu założenia mapy zasadniczej". Informację o tej treści Starosta S. zamieścił w operacie w dniu [...] kwietnia 2016 r. W dniu [...] października 2018 r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. poinformował Starostę S., iż "przedmiotowa adnotacja winna być odniesiona do strony 13 ww. operatu, której treść przedstawia mapę podziału działki nr [...] w skali 1:500". Pismem z dnia 14 listopada 2018 r. Starosta S. poinformował o sprostowaniu w/w adnotacji.

Burmistrz S. wskazał, że we wznowionym postępowaniu należało ocenić, jaki wpływ na wydanie decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, tj. dz. [...], mają powyższe ustalenia i czy dokonany podział mógł naruszyć interes właścicieli nieruchomości sąsiadujących. W ocenie organu, analiza dokumentacji geodezyjnej podziału nieruchomości wykazała, iż błędny rysunek ogrodzenia na mapie podziału (strona 13 operatu technicznego) nie miał wpływu na wykonany przez geodetę projekt podziału działki nr [...], gdyż jej podział dokonany został w jej granicach ewidencyjnych. Wielokrotnie przywoływany przez T. Ł. argument jakoby

str. 8A operatu technicznego zawierała dowody przekroczenia granicy dzielonej działki na niekorzyść działki nr [...] - okazał się w ocenie organu bezpodstawny. Strona 8A zawiera szkic podstawowy pokazujący przyjęte do podziału granice dzielonej działki i numery punktów granicznych oraz słowny opis granic

o następującej treści: "Granice działki nr [...] położonej w m. S. przy

ul. [...] zostały przyjęte na podstawie danych z operatu ewidencji gruntów i budynków m. S.. Wszystkie punkty graniczne są zgodne z ogrodzeniem trwałym. Płoty stoją na wszystkich granicach tej działki. Stan faktyczny na gruncie sprawdzono ze stanem ewidencji gruntów dn. [...].03.2009 r.". Kontynuując swój wywód organ zauważył, że dokument ten przedstawia stan zgodny z dokumentami źródłowymi odnośnie granic działki, stwierdza też, iż ogrodzenie przebiega wzdłuż linii granicy. Tymczasem to właśnie domniemywana przez T. Ł. kwestia przekroczenia granicy jej działki nr [...] podczas dokonywania podziału działki nr [...], czego dowodem ma być przebieg granicy na mapie podziału w pewnej odległości od ogrodzenia - leżała u podstaw licznych pism i żądań wzruszenia decyzji ostatecznej i wznowienia postępowania.

Organ zaznaczył, że kwestia granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...] już

po dokonaniu podziału działki nr [...] została rozstrzygnięta w postępowaniu rozgraniczeniowym postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z [...] kwietnia 2013 r. sygn. [...] i Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] października 2013 r. sygn. [...]. Ustalona w tym postępowaniu linia graniczna jest zgodna z istniejącą w dacie dokonania podziału granicą ewidencyjną działek, tak więc nie potwierdza faktu pozbawienia skarżącej własności pasa gruntu odciętego z działki nr [...] w wyniku dokonanego podziału działki nr [...]. Zwracał na to uwagę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. w piśmie skierowanym do Pani T. Ł.

i Starosty S.

Poza tym organ, w wyniku badania zawartości ksiąg wieczystych odnośnie wskazanych przez skarżącą numerów ksiąg wieczystych i dokumentów w nich znajdujących się, stwierdził, że przedstawione na szczegółowo wskazanych w decyzji mapach granice działki nr [...] są zgodne z granicami przyjętymi do podziału nieruchomości a granica pomiędzy działkami nr [...] i [...] jest również tożsama

z granicą ustaloną w sądowym postępowaniu rozgraniczeniowym. W efekcie organ uznał, iż wszystko to obala zarzuty skarżącej, że w wyniku podziału działki nr [...] doszło do przyłączenia części jej nieruchomości, tj. działki nr [...] do działki nr [...] oraz iż w księgach wieczystych znajdują się dokumenty ukazujące inny przebieg granic dzielonej nieruchomości.

Organ stwierdził ponadto, że z analizy załączonych przez T. Ł. kopii map wynika, iż są to dwa egzemplarze tej samej mapy podziału działki nr [...]

z roku 2009, pochodzące z KW nr [...]. Trzecia mapa to wyrys z mapy ewidencyjnej działki nr [...] z roku 1992 pochodzący z KW nr [...]. Na wszystkich trzech kopiach map T. Ł. wskazała, oznaczając długopisem, miejsce w którym wkreślona jest wspólna granica działek nr [...] oraz nr [...] (po podziale nr [...]/2) i widniejący obok niej symbol ogrodzenia (linia z kropkami). Ponadto na symbolu ogrodzenia znajduje się tzw. "przebaczenie" - symbol przypominający literę "Z" a wskazujący, że fragment położony pomiędzy linią granicy a linią ogrodzenia - należy do tej samej działki,

w tym przypadku do działki nr [...]. To właśnie ten szczegół mapy leży u podstaw kwestionowania przez T. Ł. prawidłowości przebiegu granicy przyjętej do podziału działki nr [...], bowiem jej zdaniem - fragment jej działki nr [...] znajduje się za linią istniejącego ogrodzenia i podczas podziału działki nr [...] - został "zawłaszczony" i przyłączony do dzielonej nieruchomości. Jednakże analiza dokumentów przeprowadzona przez biegłych sądowych geodetów oraz dokonane przez nich pomiary terenowe wykazały, iż to twierdzenie opiera się na błędnym założeniu, że ogrodzenie uwidocznione jest na mapach w prawidłowym miejscu, tzn. odpowiadającym położeniu ogrodzenia w terenie. Biegli geodeci, sporządzający swe opinie na potrzeby toczących się postępowań sądowych w sprawie rozgraniczenia nieruchomości - działek nr [...] i [...] stwierdzili, iż przedmiotowe ogrodzenie zostało błędnie wkreślone na mapach, w rzeczywistości znajduje się ono na granicy działek [...] i [...]. Ponadto wykonana przez nich analiza zachodzących zmian powierzchni działek nr [...] i [...] od momentu ich wydzielenia w 1957 r. również potwierdziła, iż nie doszło do zmiany granicy na niekorzyść działki nr [...]. Powyższe ustalenia były dokonane przez biegłego sądowego geodetę R. F.- w sprawie Sygn. akt [...] (wyrok SR w S. z dnia [...] kwietnia 2012 r., uchylony z przyczyn proceduralnych) oraz biegłego geodetę J. Z. w sprawie sygn. akt [...] (postanowienie SR

w S. z dnia [...] kwietnia 2013 r.). Burmistrz S. uważa opisane ustalenia biegłych za prawidłowe i nie podziela zdania T. Ł. o rzekomym naruszeniu jej stanu własności.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej wymienioną na wstępie decyzją Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W ocenie Kolegium skarżąca nie wskazała żadnego dowodu, o jakim mowa

w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, a w szczególności świadczącego o tym, że przedmiotowa decyzja o podziale nieruchomości oznaczonej nr. geod. [...] w jakimkolwiek stopniu dotyczyła jej nieruchomości, a zwłaszcza, że na podstawie tej decyzji do działki powstałej w wyniku podziału, oznaczonej nr [...] (sąsiadującej z działką nr [...]), włączono jakikolwiek fragment nieruchomości należącej do T. Ł. Wskazywane przez stronę kopie map oraz oznaczane na nich fragmenty nie dowodzą, aby podczas dokonanego w 2009 r. podziału działki nr [...] doszło do "zawłaszczenia" części nieruchomości nr [...]. Należało zatem przyjąć, że nie zaistniały przesłanki uzasadniające uchylenie decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Zasadnym było zatem wydanie decyzji odmownej w oparciu

o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Kolegium zauważyło przy tym, że w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji wskazano błędnie przepis art. 146 § 2 k.p.a., ale błąd ten nie ma zdaniem organu odwoławczego żadnego wpływy na wynik sprawy.

W skardze do Sądu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, 9 i 77 k.p.a. Zdaniem skarżącej organy nie ustosunkowały się do zaleceń NSA zawartych

w wyroku wydanym w tej sprawie (I OSK 788/18) i nie wyjaśniły faktu "przywłaszczenia" części działki skarżącej oznaczonej nr. geod. [...]. W ocenie skarżącej w decyzji organu I instancji "nie ma ani słowa wyjaśnienia przebiegu granicy pomiędzy moją nieruchomością i nieruchomością dzieloną". Odnotowany na mapach fragment gruntu (nazywany "trójkątem z przebaczeniem") przywłaszczony został po zatwierdzeniu podziału do działki dzielonej. W skardze zarzucono ponadto, że organy obu instancji nie mogły dostatecznie ocenić sensu istnienia

w dokumentacji geodezyjnej strony "8A", bo nie zażądały od organu prowadzącego ewidencję gruntów kopii operatu technicznego podziałowego. Nie mogły też ustalić bez wskazanej dokumentacji kiedy ww. strona powstała i w jakim celu, a było to potrzebne, skoro Naczelny Sąd Administracyjny podniósł te kwestie w swym wyroku.

Skarżąca twierdzi, że fakt "przywłaszczenia" części jej działki jest widoczny przy porównaniu mapy zasadniczej z 1976 r. oraz mapy zasadniczej z 2015 r. Jej zdaniem organy bezzasadnie przenosiły na nią ciężar wykazania, że wyszły na jaw okoliczności faktyczne lub dowody uzasadniające uchylenie ostatecznej decyzji podziałowej we wznowionym postępowaniu, podczas gdy Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie napisał w swym wyroku co mają one zrobić. Jej zdaniem należało w sprawie ustalić kiedy i w jakim celu powstała ww. strona "8A", dlaczego załączono ją do operatu technicznego jako luźną kartkę bez wpisania jej do tego operatu, a organy administracji tego nie uczyniły.

Odpowiadając na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko

i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zaskarżona decyzja wydana została w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, tzn.

w nadzwyczajnym trybie weryfikacji ostatecznych decyzji. Instytucja wznowienia postępowania stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznych, z tego też powodu może być stosowana tylko w przypadkach ściśle określonych w ustawie i po spełnieniu koniecznych warunków. Przypadki te zostały wymienione w art. 145 § 1, 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Dodać przy tym trzeba,

że niedopuszczalne jest wykorzystanie instytucji wznowienia postępowania do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym (instancyjnym). Wznowienie postępowania nie jest kolejną, "trzecią" instancją postępowania zwykłego i kontynuacją postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji administracyjnej. We wznowionym postępowaniu sprawa nie jest ponownie rozpatrywana w jej całokształcie, zwłaszcza na etapie badania, czy decyzja ostateczna jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a.

Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego jest dwuetapowe. W pierwszym etapie organ bada, czy wniosek o wznowienie wniosła strona w rozumieniu art. 28 k.p.a., czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a., a także czy dotyczy ono decyzji ostatecznej oraz czy zostało wniesione w terminie określonym w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia w tym zakresie, uzasadniają wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego, które rozpoczyna drugi etap postępowania wznowieniowego i stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Postępowania wznowione może zostać zakończone jedną z decyzji wymienionych w art. 151 k.p.a.

Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub

art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Stosownie zaś do treści art. 151 § 2 k.p.a.,

w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

W kontrolowanej sprawie organ zakończył wznowione postępowanie decyzją, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż nie potwierdził wystąpienia podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W toku wznowionego postępowania skarżąca utrzymywała, że wobec zakwestionowania przez P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. strony 8A operatu technicznego dotyczącego podziału działki nr [...], decyzja podziałowa nieruchomości o nr [...] doprowadziła do odebrania części jej nieruchomości o nr [...].

Uwzględniając powyższe organy oceniły, jaki wpływ na wydanie decyzji podziałowej miała ta okoliczność i czy przedmiotem postępowania podziałowego była jakakolwiek część nieruchomości skarżącej. W tym względzie dokonały analizy dokumentacji geodezyjnej podziału nieruchomości nr geod. [...] oraz wskazanych przez skarżącą dokumentacji z ksiąg wieczystych prowadzonych dla jej nieruchomości oraz nieruchomości powstałych w wyniku podziału działki nr [...]. Poza tym organy zbadały korespondencję prowadzoną w tym temacie między skarżącą a organami nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. Wnioski płynące z tej oceny wskazują na brak uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że decyzja Burmistrza S. z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak: [...], którą zatwierdzony został projekt podziału nieruchomości oznaczonej nr geod. [...], objęła również fragment należącej do skarżącej nieruchomości o nr geod. [...].

Przypomnieć trzeba, że okolicznościami, które doprowadziły do wznowienia postępowania były ustalenia P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] kwietnia 2016 r. oparte na ocenie Głównego Geodety Kraju. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. w piśmie z dnia 18 kwietnia 2016 r. po przeanalizowaniu operatu technicznego podziału działki nr [...] położonej w S., polecił Staroście S.: "zamieszczenie na przedmiotowym operacie adnotacji stwierdzającej niezgodność wykazanego na stronie 8A tego operatu, przebiegu ogrodzenia wzdłuż granicy działek nr [...] z dz. [...] ze stanem faktycznym oraz przebiegiem wynikającym z dokumentacji źródłowej tj. pomiaru wykonanego przez Okręgowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne

w B. w roku 1976 r. w celu założenia mapy zasadniczej". Informację o tej treści Starosta S. zamieścił w operacie w dniu [...] kwietnia 2016 r. W dniu [...] października 2018 r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. poinformował Starostę S., iż "przedmiotowa adnotacja winna być odniesiona do strony 13 ww. operatu, której treść przedstawia mapę podziału działki nr [...] w skali 1:500". Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. Starosta S. poinformował o sprostowaniu w/w adnotacji.

Z pism kierowanych do skarżącej przez P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. wynika, że w treści dokumentu – strona 8A – zamieszczona została adnotacja geodety: "Granice działki nr [...] położonej w m. S. przy ul. [...] zostały przyjęte na podstawie danych z operatu ewidencji gruntów i budynków m. S.. Wszystkie punkty graniczne są zgodne z ogrodzeniem trwałym. Płoty stoją na wszystkich granicach tej działki. Stan faktyczny na gruncie sprawdzono ze stanem ewidencji gruntów dn. [...].03.2009 r.". W treści kart 8A wykonawca zamieścił również rysunek granic działki nr [...], opis numeracji punktów granicznych oraz miary czołowe działki. Organ nadzoru geodezyjnego i kartograficznego stwierdził, że dokument ten nie przedstawia treści niezgodnych z dokumentacją źródłową, dotyczących przedstawienia i opisania granic, jak też zamieszczonej adnotacji odnośnie zgodności z usytuowaniem ogrodzenia trwałego. Zgodność ta potwierdzona została w dokumentacji rozgraniczenia przez uprawnionego geodetę wykonującego na zlecenie sądu opinię w sprawie rozgraniczenia działki nr [...] z działkami nr [...], (np. pismo z dnia [...] października 2018 r. nr [...]).

Organy przeanalizowały przy tym wskazane przez skarżącą w piśmie z dnia

[...] sierpnia 2019 r. dokumenty z ksiąg wieczystych. W wyniku badania zawartości ksiąg wieczystych stwierdzono, że:

1) w teczce KW nr [...] znajduje się: na str. 17 mapa - wyrys z mapy ewidencyjnej w skali 1:500 (stan z 1992 r.) działki nr [...], na którym uwidocznione są granice działki nr [...], ogrodzenia i budynek mieszkalny; na str. 43 mapa - wyrys z mapy ewidencyjnej w skali 1:1000 z dnia [...] sierpnia 2007 r., na którym uwidocznione są granice działki nr [...] i [...] oraz znajdujące się na nich budynki;

2) w teczce KW nr [...] znajduje się: na str. 15 mapa - wyrys z mapy ewidencyjnej działki nr [...] w skali 1:1000 (stan na 1999 r.) na którym uwidocznione są granice działki nr [...] oraz znajdujące się na niej budynki; na str. 38 mapa podziału działki nr [...] w skali 1:500 sporządzona w roku 2009 sporządzona na kopii mapy zasadniczej, na której uwidocznione są granice działki nr [...], ogrodzenia i budynki znajdujące się na tej działce;

3) w teczce KW nr [...] znajduje się na str. 9 mapa podziału działki nr [...].

Powyższe dokumenty potwierdzają, że granice działki nr [...] są zgodne

z granicami przyjętymi do podziału nieruchomości. Oceny tej nie mogą zmienić oznaczenia dokonane przez skarżącą na trzech kopiach map pochodzących z ww. ksiąg wieczystych, które jej zdaniem wskazują na rozbieżność granicy przyjętej do podziału ze stanem prawidłowym. Burmistrz wskazał, że twierdzenia skarżącej

o zawłaszczeniu części jej nieruchomości opierają się na błędnym założeniu, że ogrodzenie uwidocznione jest na mapach w prawidłowym miejscu, tzn. odpowiadającym położeniu ogrodzenia w terenie. W toku postępowania rozgraniczeniowego biegli geodeci stwierdzili, iż ogrodzenie zostało błędnie wkreślone na mapach, w rzeczywistości znajduje się ono na granicy działek [...] i [...]. Ponadto wykonana przez nich analiza zachodzących zmian powierzchni działek nr [...] i [...] od momentu ich wydzielenia w 1957 r. również potwierdziła, iż nie doszło do zmiany granicy na niekorzyść działki nr [...]. Skarżąca skutecznie nie zakwestionowała tych ustaleń poczynionych w toku postępowania wznowionego. Nie zaoferowała dowodów, które mogłyby wskazywać na odmienny stan rzeczy, potwierdzający jej argumentację, że przedmiotem postępowania podziałowego działki nr [...] była część jej nieruchomości.

Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że w kontrolowanym postępowaniu potwierdzono, że dokumentacja kartograficzna (kopia mapy), na której zobrazowano miejsce usytuowania ogrodzenia, była wadliwa (co potwierdziły działania organów administracji geodezyjno-kartograficznej), bo w rzeczywistości ogrodzenie znajduje się na granicy obu działek, a nie wyłącznie na działce nr [...], ale okoliczność ta nie miała w postępowaniu podziałowym żadnego znaczenia, ponieważ jako miejsce, w którym znajduje się granica dzielonej nieruchomości i działki nr [...], przyjęto miejsce udokumentowane w operacie technicznym podziałowym, odwzorowane zgodnie z rzeczywistością na kopii odpowiedniej mapy zasadniczej.

W konsekwencji bez znaczenia dla wyniku sprawy – z punktu widzenia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – pozostaje okoliczność zamieszczenia na przedmiotowym operacie adnotacji stwierdzającej niezgodność wykazanego na stronie 8A tego operatu, przebiegu ogrodzenia wzdłuż granicy działek nr [...] z dz. [...] ze stanem faktycznym oraz przebiegiem wynikającym

z dokumentacji źródłowej tj. pomiaru wykonanego przez Okręgowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne w B. w roku 1976 r. w celu założenia mapy zasadniczej. Tym samym stwierdzić należy, iż organ w pełni zasadnie zgodnie

z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji, z uwagi ma brak podstaw do jej uchylenia na wskazanej przez skarżącą podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Zaakceptować przy tym należy stanowisko organu II instancji, że w podstawie prawnej decyzji Burmistrza wskazano błędnie przepis art. 146 § 2 k.p.a., który ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy potwierdzi się zaistnienie przesłanki m.in.

z art. 145 § 1 k.p.a. Skoro w niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu wznowionego postępowania organ uznał, że brak jest podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji podziałowej na podstawie art. 145 § 1, oznacza to, że zbędne było przywołanie

art. 146 § 2 k.p.a. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, zakończonej prawidłowo wydaniem decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

Wbrew zarzutom podniesionym w skardze, skarżącej wyjaśniono przebieg granicy pomiędzy jej nieruchomością i nieruchomością dzieloną. Organ I instancji wskazał, że grunt znajdujący się między linią oznaczającą miejsce, w którym znajdować by się miało ogrodzenie (linia z tzw. przebaczeniem) a linią ciągłą wyznaczającą granicę działek [...] i [...], to fragment terenu należący do skarżącej. Również skarżąca wskazuje własnoręcznie (adnotacją wykonaną długopisem) właśnie tę linię, która przyjęta została podczas podziału działki nr [...] jako jej granica z działką nr [...].

Organy wykonały zalecenia NSA zawarte w wyroku wydanym w tej sprawie. Rozważyły wznowienie postępowania z urzędu i zgodnie ze stanowiskiem sądu kasacyjnego wznowiły postępowanie zakończone ostateczną decyzją podziałową uznając, że wystąpiła przesłanka wznowieniowa, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W wyroku NSA nie było zalecenia, aby ustalić kiedy oraz w jakim celu

w dokumentacji geodezyjnej znalazła się strona "8A".

Postępowanie zostało w tej sprawie przeprowadzone prawidłowo. Organy umożliwiły stronie przedłożenie dowodów potwierdzających jej argumentację, że decyzja podziałowa objęła część jej nieruchomości. Dostępne w aktach dokumenty, w tym zbadane na wniosek skarżącej dokumenty z ksiąg wieczystych, oraz wyjaśnienia organów nadzoru geodezyjno-kartograficznego nie pozwoliły na stwierdzenie, że konieczne jest ponowne rozstrzyganie o podziale działki nr [...].

Sąd nie znajduje zatem podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 7, art. 9 i art. 77 k.p.a.

Uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).